[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 19 : เฝ้ารอคอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    8 ก.พ. 56

Smile of : 19 

...นารูโตะกับคิบะกลับมาถึงหมู่บ้านในตอนเย็นและเมื่อมาถึงแล้วทั้งสองก็เข้าไปรายงานผลการปฏิบัติภารกิจกับซึนาเดะทันทีเช่นกัน...

ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ...  คิบะกล่าวรายงายด้วยทีท่าสุภาพ

อืม...ขอบใจมากไปพักผ่อนได้แล้วล่ะ...  ซึนาเดะเอ่ยด้วยทีท่าสบาย ๆ

ครับ...  พอออกมาจากห้องทำงานของโฮคาเงะนารูโตะก็มุ่งหน้ากลับบ้านของตนทันทีโดยไม่ได้เอ่ยอะไรกับคนที่เดินตามมาห่าง ๆ จนกระทั้งมาถึงบ้านของตนเองขณะกำลังจะเปิดประตูบ้านเข้าไปร่างบางก็ชะงักค้างแล้วหันกลับมาบอกคนที่เดินตามมาเงียบ ๆ ตั้งแต่ต้น

กลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว...

พรุ่งนี้ชั้นมาหาได้หรือเปล่า...  คิบะร้องถามออกไปด้วยสีหน้าหวั่นใจ เพราะถ้าคำตอบของอีกฝ่ายคือไม่ตัวเค้าเองก็คงทำใจลำบากอยู่เหมือนกัน

อืม...พรุ่งนี้เจอกัน...  พูดจบร่างบางก็หายเข้าไปในห้องทันที  ส่วนคนที่ยังยืนนิ่งอยู่หน้าห้องก็ต้องฉีกยิ้มกว้าง ๆ ออกมาด้วยความยินดีเพราะคำตอบแบบนั้นมันหมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธเคืองอะไรเค้าอีกแล้ว

ราตรีสวัสดิ์นะนารูโตะ...อย่าลืมฝันถึงชั้นด้วยล่ะ...  คิบะตะโกนร้องบอกอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าระรื่นเหมือนเช่นปกติ ก่อนจะรีบกระโจนขึ้นหลังอากามารุไปด้วยทีท่าลิงโลด ส่วนคนที่เข้ามาหลบอยู่ในห้องก่อนแล้วก็ยืนนิ่งพิงประตูอยู่ตรงนั้นไม่ได้ขยับไปใหนพอได้ยินคำพูดก่อนจากของคิบะก็ต้องอมยิ้มบาง ๆ ด้วยความขบขันกับการกระทำนั้น นั่นก็เพราะตลอดการเดินทางนารูโตะแกล้งทำมึนตึงใส่อีกฝ่ายทำให้ได้เห็นใบหน้าสลดหดหู่ของคิบะมาตลอดการเดินทางแต่พอเค้าเอ่ยปากพูดด้วยและยอมให้มาหาฝ่ายนั้นก็กลับคึกคักขึ้นมาทันตาเห็นทีเดียว...

เจ้าบ้าคิบะ...ดีใจออกนอกหน้าเกินไปแล้ว...  นารูโตะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินมาทิ้งกายลงบนเตียงนอนของตนอย่างเหนื่อยอ่อนแล้วก็เผลอหลับไปในที่สุด

...แล้ววันใหม่ที่สดใสก็มาเยือนอีกครั้งคิบะตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าด้วยจิตใจที่ปลอดโปร่งเพราะความตึงเครียดที่แบกรับมาตลอดตั้งแต่เมื่อวานมันปลิวหายไปพร้อมกับคำพูดประโยคหนึ่งของใครบางคนนั่นเอง...

อ้าว...ตื่นเช้ากับเค้าก็เป็นหรือเนี่ย...  ผู้เป็นแม่เอ่ยทักทายลูกชายตัวดีด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ทักทายแบบนั้นแต่เช้าไม่ดีนะฮ่ะแม่...อากาศดี ๆ แบบนี้ต้องทักว่า...อรุณสวัสดิ์จ้า...ไม่ใช่รึไง...  คิบะเอ่ยล้อเลียนด้วยมาดกวน ๆ ที่ชอบทำเป็นประจำยามที่อารมณ์ดี ๆ ก่อนจะเดินมานั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้องด้วยรอยยิ้มสดใสจนคนเป็นแม่นึกสงสัย

เป็นอะไรหรือเปล่า...อารมณ์ดีผิดปกตินะเนี่ย...

งั้นเหรอฮ่ะ...ดูออกด้วยเหรอ...  คิบะรับคำง่าย ๆ จึงยิ่งทำให้คนเป็นแม่ประหลาดใจมากขึ้น

ก็แหง่อยู่แล้วถ้าแกไม่ได้อารมณ์ดีผิดปกติ ก็ต้องเป็นบ้าแน่ ๆ ถึงได้นั่งยิ้มอยู่คนเดียวแบบนี้น่ะ...

ผมอาจจะบ้าอย่างที่แม่ว่าก็ได้น๊า...งั้นผมไปก่อนดีกว่า...  พูดจบคิบะก็รีบร้อนลุกจากไปทันที

อะไรของมันนะเจ้าลูกคนนี้...ทำอะไรรวดเร็วจนตามไม่ทันตลอดเลย...

...สุดท้ายแล้วคิบะก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านของนารูโตะเป็นนานสองนานแต่ไม่ได้เคาะประตูหรือว่าร้องเรียกด้วยกลัวว่าถ้าอีกฝ่ายยังไม่ตื่นการมาของเค้าก็คงจะรบกวนอีกฝ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย  ดังนั้นเค้าจึงอดทนยืนรออยู่หน้าห้องอย่างใจเย็นจนกระทั้งสาย
คิบะจึงตัดสินใจเคาะประตูเบา ๆ ...

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...  เพียงไม่นานประตูบานนั้นก็เปิดออกพร้อมกับใบหน้านวล ๆ ที่ชะโงกออกมาดูว่าคนที่มาเคาะเป็นใคร

เข้ามาสิ...  พอได้ยินคำเชิญแบบนั้นคิบะก็แทบจะถลาเข้าไปด้านในทันทีเหมือนกัน

เอ่อ...ชั้นไม่ได้มารบกวนเวลานอนของนายใช่มั้ย...  คิบะเอ่ยถามด้วยความระแวดระวังเพราะยังไม่อยากสร้างบรรยากาศให้ชวน
อึดอัดขึ้นมาอีก

เปล่าหรอก...ชั้นตื่นนานแล้ว...  เสียงใส ๆ ร้องบอกไปตามตรงก่อนจะเดินมานั่งพิงขอบเตียงด้วยทีท่าสบาย ๆ คิบะเองก็ตามมานั่งลงข้าง ๆ ด้วยเช่นกัน

นารูโตะ...  คิบะเอ่ยเรียกไปเบา ๆ พร้อมกับจ้องมองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายด้วยแววตาวาวระยับ

อะไร...  นารูโตะหันไปตามเสียงเรียกแล้วก็สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาพอดี แล้วใบหน้านวลสวยก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อพร้อม ๆ กับที่ใบหน้าของใครอีกคนโน้มเข้ามาใกล้แล้วมอบจูบเพียงแผ่วเบาให้อย่างอ่อนโยน

คิดถึงจัง...  คำพูดของอีกฝ่ายทำให้นารูโตะต้องรีบเบือนหน้าหนี

บ้าหรือเปล่า...เมื่อวานก็เจอกัน...

ไม่บ้าหรอก...ชั้นอยู่กับนายมาตั้งหลายวันจู่ ๆ ก็ต้องมาแยกกันมันยังทำใจไม่ได้นี่นา...  น้ำเสียงตัดพ้อเอ่ยออกมาด้วยทีท่าเศร้าสร้อยที่นารูโตะเห็นแล้วก็นึกหมั่นใส้คนขี้อ้อนตรงหน้าขึ้นมาตะหงิด ๆ

นายจะมาทำตัวติดกับชั้นตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ...บางทีพวกเราก็ต้องไปทำภารกิจซึ่งแน่นอนว่ามีโอกาสสูงมากที่จะไม่ได้ไปทำด้วยกันน่ะ...  นารูโตะเอ่ยถึงความจริงอีกข้อที่คิบะไม่อาจปฏิเสธได้เลย

เรื่องนั้นชั้นก็รู้...แต่ว่าจนกว่าจะถึงตอนนั้นขอชั้นอยู่ใกล้ ๆ นายแบบนี้ได้หรือเปล่า...  คิบะไม่พูดเปล่ากลับขยับเข้ามารั้งร่างอีกฝ่ายเข้าไปกอดไว้เบา ๆ อีกด้วย

มันก็ได้ถ้านายจะสัญญากับชั้นเรื่องนึง...  เสียงใส ๆ เอ่ยต่อรองมาด้วยแววตาเอาจริงเอาจัง

อะไรล่ะ...ถ้าทำได้ก็ยินดี...

ห้ามทำอะไรแบบนั้นตามใจตัวเองอีก...ห้ามคิดอะไรแผลง ๆ เด็ดขาด...ทำได้มั้ย...  คำถามที่ดูหนักแน่นทำให้คิบะต้องหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับไปเบา ๆ เพราะจะอย่างไรเค้าเองก็มีทางเลือกไม่มากอยู่แล้ว

สัญญาแล้วนะ...ถ้าคราวนี้นายผิดสัญญาอีกชั้นจะไม่ยกโทษให้นายอีกแล้ว...

สัญญา...  คิบะรับคำด้วยทีท่าสำนึกผิดเต็มที่ ซึ่งในสายตาของนารูโตะนั้นเหมือนกำลังมองลูกหมากำลังจะถูกทิ้งก็ไม่ปาน

แต่ถ้านายทำตัวดี ๆ...ชั้นอาจจะมีรางวัลให้ก็ได้นะ...  ได้ยินแค่นั้นใบหน้าที่เคยสลดหดหู่ก็กลับมาร่าเริงราวกับเป็นคนละคนกันเลยทีเดียว จนนารูโตะรู้สึกเหมือนว่าตัวเองคงหลงกลมารยาอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว

จริงเหรอ...ที่ว่าถ้าชั้นทำตัวดี ๆ จะมีรางวัลให้น่ะ...  คิบะถามย้ำถึงสิ่งที่ตนจะได้รับ

มันขึ้นอยู่กับพฤติกรรมจอมหื่นของนายนั่นแหละ...

ก็ได้...นับจากนี้ชั้นจะหื่นให้น้อยลง แล้วก็จะดูเวล่ำเวลาให้มากขึ้น...ดีมั้ย...  พูดจบคิบะก็ขโมยหอมแก้มนุ่มนิ่มตรงหน้าไปเสียทั้งสองข้างอย่างยินดี

เพิ่งรับปากไปหยก ๆ เอาอีกแล้วนะ...

เมื่อกี้ไม่นับซักหน่อย...เค้าเรียกว่าอาการดีใจต่างหาก...  คิบะเฉไฉไปได้เรื่อย ๆ จนนารูโตะจับไม่ได้ไล่ไม่ทันสุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ดี

...นับจากวันนั้นคิบะก็ตามติดนารูโตะเป็นเงาตามตัวประกอบกับทั้งสองคนไม่มีภารกิจทำให้มีเวลาอยู่ด้วยกันตลอด แต่ทว่าเวลาของความสุขมันก็ต้องมีสะดุดลงกันบ้างในบางครั้งและมันมักจะมาพร้อมกับบททดสอบแห่งความอดทนซึ่งถ้าหากผ่านพ้นไปได้ความสุขก็จะกลับคืนมาดังเดิม...

คิบะคุง...นารูโตะคุง...  เสียงหวาน ๆ ที่แสนจะคุ้ยเคยร้องเรียกคนทั้งสองมาแต่ไกล

อ้าว...ฮินาตะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ...  นารูโตะร้องทักทายกลับไปทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายต้องเปลี่ยนสีอย่างช่วยไม่ได้

อืม...จ๊ะ...

แล้วมีอะไรงั้นเหรอ...ฮินาตะ...  คิบะร้องถามกลับไปด้วยความสงสัยว่ามีเหตุอะไรเพื่อนร่วมทีมจึงรีบร้อนมากขนาดนี้

มีภารกิจเข้ามาน่ะ...ชิโนะคุงเพิ่งบอกเมื่อตะกี้...

หืม...ภารกิจเหรอ...  คิบะทวนคำเบา ๆ ก่อนจะหันมามองคนข้าง ๆ ที่ยืนมองมาด้วยแววตาสงบนิ่ง

จ๊ะ...ชิโนะให้ไปรวมกันที่ห้องของท่านซึนาเดะตอนนี้เลย...  ฮินาตะเอ่ยบอกไปตามความจริง

ต้องไปเดี๋ยวนี้เลยด้วยเหรอ...  คิบะพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันไปสบตากับคนข้าง ๆ ที่ยืนรับฟังนิ่ง ๆ มาตั้งแต่ต้น พอเห็นแววตาแบบนั้นแล้วคิบะก็ได้แต่ถอนหายใจ

เธอไปก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวชั้นตามไป...

ไม่ไปด้วยกันเลยเหรอ...  ฮินาตะร้องท้วงเพราะคิดว่าอีกฝ่ายจะตามไปพร้อมกัน

ชั้นขอคุยธุระกับนารูโตะอีกแป๊บเดี๋ยวตามไป...  คำตอบที่ดูขึงขังและจริงจังของคิบะทำให้ฮินาตะไม่กล้าจะเอ่ยถามอะไรออกไปอีกจึงได้แต่หมุนกายวิ่งจากไปทันที

มีอะไรเหรอ...นายควรจะรีบไปน่ะ ถ้าเป็นภารกิจสำคัญการปล่อยให้คนอื่นรอมันไม่ดี...  นารูโตะเปิดปากพูดออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องไปทำภารกิจ

จะกลับเลยมั้ย...เดี๋ยวชั้นไปส่ง...  ถ้อยคำของคิบะแฝงไว้ด้วยอะไรบางอย่างที่นารูโตะสัมผัสได้ถึงความห่วงใย

ไม่ต้องหรอก...นายรีบไปเถอะพวกนั้นกำลังรออยู่...

นารูโตะ...

ไปสิ...แล้วก็เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว แค่ไปทำภารกิจเท่านั้นเองเสร็จแล้วก็รีบกลับไม่เห็นจะยาก...  นารูโตะเอ่ยปลอบใจทั้งตัวเองและอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่แสนจะสดใส

แล้วจะรีบกลับนะ...  คิบะเอ่ยตอบกลับมาเบา ๆ ก่อนจะตรงเข้ามาจูบที่แก้มนวลเสียอีกหนึ่งทีแล้วผล่ะจากไปอย่างรวดเร็ว  พอร่างอีกฝ่ายลับตาไปแล้วนารูโตะก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะว่าความเหงากำลังเข้ามาทักทายเข้าอีกครั้งแล้วนั่นเอง

...หลังจากแยกจากคิบะแล้วนารูโตะก็มานั่งซึมอยู่ที่ระเบียงห้องตัวเองเหม่อมองท้องฟ้าสีครามที่วันนี้มันดูไม่สดใสเหมือนเคย อาจเป็นเพราะเค้าต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้งทั้งที่เริ่มชินกับการมีเงาของใครบางคนติดตามอยู่ตลอดแท้ ๆ ขณะที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องตัวเอง  และพอเดินมาเปิดประตูก็พบเข้ากับร่างของคนที่คุ้นตาและคุ้นใจเป็นอย่างมาก...

คิบะ...ทำไมยังอยู่อีกล่ะ...  นารูโตะร้องทักด้วยสีหน้าตื่นตกใจเพราะเข้าใจว่าอีกฝ่ายน่าจะออกเดินทางไปแล้วหรือไม่ก็กำลังจะไปอะไรแบบนั้น

ชั้นแวะมาดูนายเท่านั้นเอง...  คิบะเอ่ยตอบกลับมาด้วยแววตาที่บ่งบอกชัดว่าอาวรณ์และห่วงหาร่างบางนี้อย่างที่สุด  นารูโตะพูดไม่ออกเมื่อได้มองเห็นแววตาแบบนั้นที่จ้องมองมาเค้าขยับกายหลบเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายสามารถเดินเข้ามาข้างในได้ คิบะเองพอเห็นอีกฝ่ายหลีกทางให้ก็ก้าวเข้าไปด้านในอย่างไม่รีรอ และเมื่อประตูปิดลงท่อนแขนแข็งแรงของคิบะก็โอบรัดร่างบางจากด้านหลังไว้อย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล...

นายอยู่ทางนี้ต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ...แล้วก็คิดถึงชั้นทุกวันด้วย...  คิบะกระซิบบอกอีกฝ่ายเบา ๆ นารูโตะจึงขืนกายหมุนกลับมาหาอีกฝ่ายแล้วจ้องมองใบหน้าคมคายด้วยแววตาอ่อนหวาน

อย่าห่วงเลยน่า...ชั้นจะดูแลตัวเองให้ดี นายนั่นแหละอย่าให้บาดเจ็บกลับมาอีกก็แล้วกัน...  เสียงหวานใส่เอ่ยออกไปด้วยความรักและห่วงใยอย่างที่สุด

นายก็ไม่ต้องห่วงเหมือนกัน...ชั้นจะกลับมาให้ครบอาการสามสิบสองแน่นอน แต่ว่าขออะไรอีกอย่างได้มั้ย...

อะไรเหรอ...

ขอใจดวงนี้ติดตัวไปด้วยได้หรือเปล่า...  น้ำเสียงนุ่มนวลที่เอ่ยออกมาชวนให้จิตใจหวั่นไหวอย่างประหลาด ยิ่งใบหน้าของคิบะเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่หัวใจก็ยิ่งสั่นไหวมากเท่านั้น

ให้ไปตั้งนานแล้ว...ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ...  เสียงใส่ ๆ ที่เอ่ยตอบกลับมาด้วยทีท่าเอียงอายแบบนั้นมันยิ่งทำให้คิบะรู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น

ก็พอรู้แต่อยากถามให้แน่ใจเพราะถ้าเกิดชั้นเข้าใจผิดคิดไปเองคงไม่ดี...  คำตอบยียวนกวนประสาทสมกับเป็นคิบะแบบนั้นทำให้
นารูโตะนึกหมั่นไส้แต่ถ้าต่อว่าไปตามปกติคงโดนย้อนกลับมาแบบนี้ซึ่งวิธีนี้เค้าสู้ไม่ได้จึงเปลี่ยนวิธีใหม่ เป็นการรั้งใบหน้าอีกฝ่ายลงมาจูบอย่างเร่าร้อนและอ่อนหวานในคราวเดียวกัน แน่นอนว่าอีกฝ่ายย่อมคาดไม่ถึงขณะที่กำลังจะโต้กลับริมฝีปากอิ่มสวยก็ละออกมาเสียก่อนทำให้คิบะรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก

ร้ายนักนะ...รู้ว่าเถียงสู้ไม่ได้ก็ใช้ไม้นี้เลยเหรอ...  คิบะว่าพลางจับจมูกเล็ก ๆ นั้นโยกไปมาด้วยทีท่าหยอกล้อ

นายรีบไปดีกว่า...ถ้าไปช้าเดี๋ยวก็โดนชิโนะบ่นเอาหรอก...  นารูโตะเอ่ยเร่งด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายมีภาระหน้าที่จะต้องไปทำและไม่อยากรั้งเค้าไว้นานกว่านี้

รอชั้นกลับมานะ...นารูโตะ...  คิบะเอ่ยคำนั้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะก้มลงมาจูบอีกฝ่ายอย่างอ่อนหวานเป็นการทิ้งท้ายแม้จะเสียดายแต่ก็ต้องตัดใจถอนริมฝีปากออกมา แล้วเตรียมจะผล่ะจากไปแต่ก็ต้องชะงักไว้พร้อมมือเล็ก ๆ ที่ยังเหนี่ยวรั้งแขนของเค้าไว้นั่นเอง

เดี๋ยวก่อนคิบะ...เอานี่ไปด้วย...  นารูโตะพูดพร้อมกับยื่นบางสิ่งมาให้ คราแรกที่คิบะมองเห็นก็ต้องตกใจเล็กน้อยแต่ก็เพียงครู่เดียวจากนั้นเค้าก็ยื่นมือไปรับวัตถุสีเงินวาวมาจากอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข

ขอบใจนะ...ชั้นสัญญาว่าจะกลับมาใช้สิ่งนี้กับนายแน่นอน...  พูดแล้วคิบะก็ขยับเข้ามาหอมแก้มนุ่มนิ่มนั้นไปเบา ๆ เสียอีกหนึ่งทีแล้วคราวนี้ก็ต้องจากไปจริง ๆ นารูโตะไม่ได้รั้งอีกฝ่ายไว้แต่กลับยืนมองร่างสูงที่โดดขึ้นไปบนหลังอากามารุอย่างคล่องแคล่วค่อย ๆ ห่างออกไปทุกที

รีบกลับมานะ...ชั้นรอนายอยู่...  นารูโตะเอ่ยบอกไปกับสายลมเบา ๆ แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ยินแต่เค้ารู้ว่าคิบะจะต้องรีบกลับมาอย่างแน่นอนเพราะมีคนที่รอคอยเค้าอยู่ที่นี่ตรงนี้นั่นเอง

...พอออกมาจากบ้านของนารูโตะคิบะก็มารวมตัวกับเพื่อน ๆ ในทีมที่หน้าประตูใหญ่ของโคโนฮะซึ่งตอนนี้ทุกคนมาพร้อมกันหมดแล้วการเดินทางไปปฏิบัติภารกิจจึงได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็วเพราะภารกิจในครั้งนี้ถือว่าเร่งด่วนเป็นอย่างมากจำเป็นจะต้องใช้นินจาที่มีความสามารถและชำนาญในการตรวจจับและแกะรอยอย่างทีมของเค้าเป็นที่สุด คิบะมุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับจิตใจที่มุ่งมั่นกับการทำภารกิจให้สำเร็จลงโดยเร็ว สัมผัสของเนื้อโลหะที่เย็นเฉียบที่เค้าห้อยไว้ที่คอมันทำให้เค้ายิ้มออกมาได้ทุกครั้งที่นึกถึงคนที่ให้มันมา 
คิบะยกมือขึ้นมาคลำสิ่งที่ห้อยติดอยู่กับคอของตัวเองเบา ๆ ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจและห่วงหาอยู่ในที...

รอก่อนนะนารูโตะ...ชั้นจะกลับมาให้เร็วที่สุด...

...นับตั้งแต่คิบะจากไปนารูโตะก็ได้แต่ยืนเหม่อมองท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสจนมันกลับกลายแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงเนื่องจากเป็นเวลาที่อาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าไปแล้วในวันนี้  นารูโตะยืนมองจ้องไปทางประตูใหญ่ของหมู่บ้านด้วยแววตาที่อาวรณ์และห่วงหา แม้อยากจะรั้งอีกฝ่ายไว้แต่ก็ไม่อาจทำได้เพราะรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ของเหล่านินจาเช่นเค้า ซึ่งถ้ากลับกันเป็นว่าตัวเค้าเองที่ต้องไปทำภารกิจแต่อีกฝ่ายกลับต้องมาเฝ้ารอเค้าก็เชื่อว่าคิบะจะเฝ้ารอเค้าด้วยความอดทนเหมือนอย่างที่เค้ากำลังทำอยู่ตอนนี้เช่นกัน...

ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ...แล้วก็รีบ ๆ กลับมาด้วยล่ะเพราะว่าชั้นคิดถึงนาย...รู้มั้ย...  ความในใจที่ส่งผ่านไปกับสายลมยามเย็น แม้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรับรู้หรือไม่แต่นารูโตะก็หวังว่าอีกฝ่ายจะสัมผัสได้ถึงความห่วงใยนี้ที่ตั้งใจส่งมาให้ด้วยความรักและความรู้สึกทั้งหมดที่มี...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #595 anasia (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 02:16
    ต๊ายยย เหมือนสามีเป็นทหารแล้วถูกเรียกตัวไปออกรบโดยที่ต้องแยกกับภรรยาสุดที่รักงั้นแหละ
    #595
    0
  2. #553 sara (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 17:51
    คิบะกลับมาเร็วๆร้น้า โตะเหงามากเลย
    #553
    0
  3. #469 l3oss_it (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 23:06
    นารูโตะคุงเหมือนคุณภรรยาที่กำลังรอคุณสามีกลับบ้านมาลิบลับเลยอ่ะ
    #469
    0
  4. #439 PrinceOfBlueRose (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 13:24
    เหมือนภรรยา รอสามีที่ออกไปรบเลยแฮะ
    #439
    0
  5. #381 การคิด (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 22:12
    หวานซึ่งจริง เจ๊ขอให้คิบะกะโตะมีลูกกันไว้ๆๆนะฮ่าๆๆ 
    #381
    0
  6. #345 This my angel (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 23:10
    รักกันหวานอย่างนี้ แต่งงานกันเลย ไป๊!!!!!
    #345
    0
  7. #317 diamus (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 10:37
    หว่า...ห่างกันซะแล้ว นารุจังทำใจดีๆไว้นะ คิบะไม่ตายง่ายๆหรอก
    #317
    0
  8. #272 p.p. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 10:18


    หวานกันจังนะคู่นี้



    นารูโตะอย่าเศร้าไปนะ เดี๋ยวคิบะก็กลับมาหา



    #272
    0
  9. #208 ferincalobaramos (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:29
    หวานกานจางน้า
    #208
    0
  10. #171 looky39 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:53
    สนุกมากค่ะ

    กลับมาเร็วๆ นะคิบะ
    #171
    0
  11. #158 namecotton (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 09:31
    นารุโตะ...เดี๋ยวคิบะก็กลับมาแล้ว อย่าเศร้าไปนะ
    #158
    0
  12. #154 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:12
    น่าสงสารนารุ

    อุตส่าห์กลับมาดีกันได้แล้ว

    ก็ต้องห่างกันอีกแล้ว

    คู่นี้อุปสรรคเยอะจริงๆแฮะ
    #154
    0
  13. #138 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:19
    อร๊าาาา โตะขี้เหงาจุงเบยยย 55+  หุหุ ระหว่างคิบะไม่อยู่ไปหาใครเเก้เหงาก่อนดีไหม 555//โดนคิบะตะปบตาย
    #138
    0