[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 18 : แวะเที่ยวเล่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    8 ก.พ. 56

Smile of : 18 

...นารูโตะกับคิบะเดินทางมาถึงแคว้น.....ในช่วงเย็นของวันนั้นนั่นเอง และทันทีที่มาถึงทั้งสองก็ขอเข้าพบบุตรสาวของท่านไดเมียวที่แต่งออกมาอยู่ที่ปราสาทหลังใหญ่ในแคว้นนี้และเพิ่งจะคลอดบุตรสาวเมื่อไม่นานท่านไดเมียวจึงส่งของขวัญมาให้เพื่อรับขวัญหลานสาวคนนี้นั่นเอง  และเมื่อบุตรสาวของท่านไดเมียวทราบเรื่องว่าคนของบิดานำของขวัญมาส่งให้ก็ต้องการพบทั้งสองคนอย่างเร่งด่วนด้วยความยินดีเช่นกัน...

พวกเรามาเพื่อส่งมอบของชิ้นนี้ให้กับท่านครับ...  คิบะเอ่ยพร้อมกับยื่นกล่องไม้ที่ได้รับมาโดยไม่รู้ว่าข้างในคืออะไรไปด้านหน้า เพื่อให้คนสนิทของอีกฝ่ายมารับไป  ทันทีที่ฝ่ายนั้นรับไปแล้วเปิดออกดูก็ยิ้มแย้มออกมาด้วยความยินดีกับของที่บิดาส่งมาให้เพื่อรับขวัญหลานก่อนจะปิดกล่องใบนั้นลงไว้ตามเดิม...

ลำบากพวกเธอสองคนจริง ๆ นะ...  หญิงสาวที่งามพร้อมทั้งกิริยาและวาจาเอ่ยขอบคุณด้วยความจริงใจ

มันเป็นหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมา ท่านหญิงอย่ากล่าวเช่นนั้นเลย...  คิบะเอ่ยตอบกลับไปด้วยทีท่าสุภาพ

ถ้าอย่างไรพวกเธอก็พักที่นี่ซักสองสามวันนะ...เดินทางมาเหนื่อย ๆ ควรจะพักผ่อนกันซักหน่อย...

อย่าดีกว่าครับ...เพราะพวกเรามีหน้าที่และภารกิจต้องทำต่ออีก เมื่อภารกิจทางนี้เสร็จสิ้นแล้วก็ขอตัวกลับเลยจะดีกว่า...  คิบะตอบปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวลโดยเลือกเอาหน้าที่ความรับผิดชอบมาบังหน้า นารูโตะที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ แอบชำเลืองมองมาพร้อมกับคิดในใจว่า...คิบะในตอนนี้ดูต่างจากยามปกติราวกับเป็นคนละคน ดูมีหลักการน่าเชื่อถือจนอีกฝ่ายต้องหลงติดกับดักคำพูดเจ้าหลักการนี้แน่ ๆ...แล้วก็เป็นความจริงที่ฝ่ายนั้นไม่อาจรั้งตัวทั้งสองคนเอาไว้ได้

ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ...อย่างไรข้าก็ขอขอบใจที่ท่านได้นำสิ่งนี้มาให้ ขอให้พวกเธอทั้งสองเดินทางปลอดภัย...

ขอบคุณครับ...  คิบะรับคำเบา ๆ จากนั้นทั้งสองก็ออกมาจากห้องโถงที่ใช้เป็นที่รับรองพวกเค้าอย่างรวดเร็ว  พอสามารถหลุดออกมาจากห้องนั้นได้แล้วคิบะที่ตีหน้าขรึมมาตั้งแต่ก้าวเข้าไปในห้องนั้นก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่...

เฮ้อ...ถ้าให้ชั้นทำหน้าแบบนั้นตลอดเวลาคงได้บ้าเข้าซักวัน...  คิบะบ่นออกมาดัง ๆ อย่างเหนื่อยอ่อน

แล้วทำไมต้องไปตีหน้าขรึมแบบนั้นด้วยล่ะ...ดูไม่สมเป็นนายเลยน่ะ...  นารูโตะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

ก็แค่คิดว่าน่าจะสำรวมหรือสุภาพเวลาอยู่ต่อหน้าท่านหญิงท่านนั้นก็แค่นั้นเอง...แต่ว่าเหนื่อยจริง ๆ นะเนี่ยทำหน้าแบบนั้นน่ะ...

ถ้าเหนื่อยก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ...พรุ่งนี้จะได้รีบกลับแต่เช้า...  นารูโตะเอ่ยบอกอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน คิบะเองก็พยักหน้ารับเนือย ๆ ก่อนจะออกเดินเคียงกันไป

...เช้าวันนี้กว่าทั้งสองคนจะออกเดินทางก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงวัน เพราะความเหน็ดเหนื่อยที่ร่างกายสะสมมาทำให้ทั้งสองต้องการเวลาพักผ่อนมากขึ้น...

ไปกันเลยม่ะ...  นารูโตะหันมาถามคนข้าง ๆ เหมือนกับจะขอความเห็น

อืม...แต่ว่าวันนี้เราเดินทางกันแบบสบาย ๆ แล้วกันนะ...  คิบะเอ่ยพร้อมกับช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแล้วพาไปส่งไว้บนหลังอากามารุ

แต่ชั้นอยากรีบกลับหมู่บ้านนี่นา...  เสียงใส ๆ เอ่ยแย้งอย่างไม่เห็นด้วย แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกับที่คิบะโดดขึ้นมาบนหลังอากามารุแล้วโอบเอวเล็ก ๆ ไว้มั่น

เอาน่า...ก็ไม่ได้บอกซักหน่อยว่าจะไม่กลับหมู่บ้าน แค่กลับช้ากว่าปกติเท่านั้นเอง...  คิบะเอ่ยตอบกลับไปด้วยทีท่าสบาย ๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้อากามารุออกวิ่งไปช้า ๆ แต่เส้นทางที่อากามารุวิ่งไปนั้นกลับดูแปลกตาไม่คุ้นเคยในสายตาของนารูโตะด้วยความสงสัยจึงร้องถามร่างสูงด้านหลังออกไป...

เรากำลังจะไปใหนเหรอคิบะ...ทางนี้มันไม่ใช่ทางกลับหมู่บ้านนี่นา...

ก็จะพานายไปเที่ยวก่อนกลับไง...

เที่ยว ??...”  นารูโตะทวนคำเบา ๆ

ใช่...มีที่ที่อยากให้นายไปด้วยกันน่ะ...  คิบะเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น นารูโตะเองก็ไม่ได้ถามอะไรอีกเพราะรู้ดีว่าถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมพูดจะเอาอะไรมาง้างปากก็ไม่มีทางพูดเด็ดขาด

...แล้วสถานที่ที่คิบะพานารูโตะมาก็คือหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตอนนี้กำลังจัดงานเทศกาลประจำปีกันอย่างคึกครื้น พอนารูโตะเห็นแล้วก็ต้องยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นเพราะเค้าชอบบรรยากาศสนุกสนานอย่างนี้ที่สุด จะว่าไปตอนออกจากหมู่บ้านไปกับจิไรยะเองตัวเค้าก็พบเจอกับบรรยากาศแบบนี้มาตลอดแต่กลับไม่ได้รู้สึกสนุกแบบนี้เพราะว่าอีกฝ่ายมักจะทิ้งเค้าไว้ในห้องแล้วหายไปกับสาว ๆ เสียมากกว่า...

คิบะ...

หืม...

นายรู้ได้ยังไงว่าที่นี่เค้ามีงานกันน่ะ...

ความลับ...  คิบะเอ่ยตอบกลับมาด้วยมาดกวน ๆ ดังเช่นปกติ

ไม่บอกก็ไม่เห็นจะอยากรู้เลย...  น้ำเสียงงอน ๆ เอ่ยออกมาก่อนที่ร่างบางจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินดูนั่นดูนี่ไปอย่างสนอกสนใจ โดยมีร่างสูงคอยเดินตามเป็นเงาไม่ห่าง

นี่ ๆ...ไปเล่นไอ้นั่นได้มั้ย...  นารูโตะร้องบอกพร้อมกับชี้นิ้วไปยังร้านปาเป้าที่มีหน้ากากสวย ๆ เป็นของรางวัล

อยากเล่นหรือว่าอยากได้ไอ้นั่นกันแน่...  คิบะย้อนถามกลับมาอย่างรู้เท่าทันในความคิดของอีกฝ่าย

ทั้งสองอย่าง...  คำตอบรับตรง ๆ ของอีกฝ่ายเรียกรอยยิ้มกว้าง ๆ จากคิบะได้เป็นอย่างดี

งั้นเดี๋ยวชั้นไปเอามาให้ดีมั้ย...

ไม่เอา...ชั้นอยากเล่นเอง...

แต่ถ้านายเล่นเอง...ชาตินี้ก็คงไม่ได้ของที่อยากได้หรอกมั๊ง...  จากคำพูดนั้นทำให้นารูโตะส่งค้อนไปให้หนึ่งทีก่อนจะผล่ะจากไปแต่คิบะก็รั้งแขนเล็ก ๆ นั้นไว้ได้เสียก่อน

อะไร...  น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาบอกชัดว่ายังเคือง ๆ กับคำพูดของอีกฝ่ายไม่หาย

อย่างอนเลยน่า...เอาเป็นว่าเดี๋ยวชั้นเล่นให้ก่อนถ้าไม่สำเร็จนายค่อยลงมือน่ะ...  คิบะเอ่ยพร้อมกับโอบรั้งร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้หลวม ๆ แต่ฝ่ายที่ถูกกอดก็ยังคงปูดแก้มใส่อย่างไม่ยอมยกโทษให้ง่าย ๆ เห็นแบบนั้นคิบะยิ่งฉีกยิ้มกว้างอย่างนึกเอ็นดูกับร่างบางตรงหน้า

ขอโทษนะ...ชั้นมันก็ปากเสียแก้ไม่หายซักที...ดีกันน่า...  คิบะเริ่มอ้อนด้วยดวงตาพราวระยับ ที่นารูโตะเห็นแล้วก็อดใจอ่อนไม่ได้ซักที

จะยกโทษให้ก็ได้...ถ้านายไปเอาเจ้านั่นมาให้ชั้น...  เสียงใส ๆ ที่เริ่มอ่อนลงแล้ว เอ่ยบอกพร้อมกับเบนสายตาไปยังร้านเป้าหมายเพื่อบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงสิ่งที่ตนต้องการ

งั้นก็ไปกันเลย...  แล้วคิบะก็พาร่างบางตรงเข้าไปยังร้านปาเป้าอย่างไม่รีรอ

...คิบะใช้เวลาไม่นานก็ได้ในสิ่งที่นารูโตะต้องการมาครอบครอง แล้วหลังจากนั้นนารูโตะก็เป็นฝ่ายร้องขอให้คิบะเล่นอะไรต่อมิอะไรให้อีกนับไม่ถ้วนจนดึกดื่น...

เฮ้อ...เหนื่อยจัง...  คิบะถอนหายใจออกมาเบา ๆ ขณะเดินกลับที่พักกันสองคน

สนุกดีเนอะ...  น้ำเสียงสดใสร่าเริงของนารูโตะบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังสนุกจริง ๆ อย่างที่พูด

เห็นนายร่าเริงแบบนี้แล้วก็ถือว่าคุ้มค่าล่ะนะที่พามาที่นี่น่ะ...  คิบะเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นก่อนจะคว้ามือเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายมากุมไว้อย่างอ่อนโยน

ขอบใจนะ...คิบะ...  คำขอบคุณที่ถูกส่งมาให้พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ จากอีกฝ่ายเพียงเท่านี้ก็ทำให้หัวใจของคนรับฟังเต็มตื้นขึ้นมากมายเสียแล้ว

แต่ชั้นอยากได้อย่างอื่นแทนคำขอบคุณนี่นา...  และจากคำพูดนั้นส่งผลให้ร่างสูงถูกกระแทกด้วยศอกเล็ก ๆ เข้าให้อย่างจังไปเสียหนึ่งที

สมองนะเก็บไว้คิดอย่างอื่นบ้างก็ได้...คิดแต่เรื่องพวกนี้มันถึงได้ไม่พัฒนาซักที...  พูดจบร่างบางก็สะบัดมือที่ถูกอีกฝ่ายเกาะกุมไว้ออกแล้วเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว  คิบะที่ถูกศอกลอยมากระแทกแบบไม่ทันตั้งตัวก็ถึงกับจุกพูดไม่ออกแต่ก็ยังพยายามวิ่งตามร่างบางที่เดินหนีไปอย่างรวดเร็ว เพราะถึงจะอย่างไรเค้าก็ยังไม่อยากให้อีกฝ่ายอยู่ห่างจากตัวเองอยู่ดี

นารูโตะ...รอด้วยสิ...

...แล้วคืนนี้คิบะก็ถูกทำโทษให้นอนกับอากามารุแทนที่จะได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่มของใครบางคนโทษฐานที่สมองไม่พัฒนาคิดแต่เรื่องอย่างว่าตลอด  และแน่นอนว่าคิบะไม่มีทางยอมง่าย ๆ อย่างเด็ดขาด...

ไม่เอาน๊า...ชั้นไม่อยากนอนกับอากามารุนี่นา...  น้ำเสียงหดหู่ร้องประท้วงมาเมื่อถูกตัดโอกาสบางสิ่งของตน

ทำไม...เมื่อก่อนก็เห็นนอนด้วยกันออกบ่อย แล้วตอนนี้ทำไมถึงนอนไม่ได้...  เสียงหวานใสเอ่ยอย่างประชดประชันและไม่มีทีท่าว่าจะยอมง่าย ๆ ด้วยเช่นกัน

ก็ตอนนี้มั้นไม่เหมือนกันแล้วนี่...ชั้นอยากนอนกอดนายมากว่านอนกอดอากามารุน่ะ...

แต่ชั้นไม่อยากนอนกับนาย ที่สำคัญนายควรจะรักแล้วก็ดูแลอากามารุให้มากกว่านี้นะคิบะ...  พูดจบร่างบางก็หมุนกายเดินตรงไปยังฟูกนอนของตนโดยไม่ได้สนใจอีกฝ่าย

นารูโตะ...  คิบะร้องเรียกน้ำเสียงอ้อนวอน

นอนอยู่ตรงนั้นกับอากามารุไปนั่นแหละดีแล้ว...และถ้าคิดจะข้ามเขตมาฝั่งนี้ล่ะก็เตรียมใจไว้เลยว่านั่นมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่นายจะได้เข้าใกล้ชั้น...เข้าใจมั้ย...  แล้วร่างบางก็ล้มตัวลงนอนในทันที คิบะเองก็ได้แต่มองร่างบางตรงหน้าด้วยแววตาละห้อยก่อนจะหันมาโอบกอดสุนัขคู่ใจเอาไว้อย่างยอมจำนน เค้ารู้ดีว่าคำขู่ของนารูโตะนั้นมันไม่ใช่แค่คำขู่ คนอย่างนารูโตะทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ เสมอ

สุดท้ายชั้นก็ต้องกลับมากอดแกใช่มั้ยเนี่ย...อากามารุ...  คิบะเอ่ยกับอากามารุเบา ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนลงไปบนฟูกของตนที่นารูโตะย้ายมาให้โดยมีอากามารุเป็นหมอนข้างจำเป็นอย่างช่วยไม่ได้

...พอตกดึกอากาศที่นี่ค่อนข้างเย็นร่างบางที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหน้าก็ต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วมองไปยังมุมห้องอีกมุมหนึ่งที่มีร่างของใครบางคนนอนขดอยู่ข้าง ๆ สุนัขตัวใหญ่  นารูโตะก้มมองผ้าห่มบนร่างตัวเองแล้วก็มองไปที่ร่างสูงด้วยแววตาหวั่นไหว  แล้วในที่สุดก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหาร่างที่หลับไหลด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาพอนารูโตะเดินเข้าไปใกล้อากามารุก็ลืมตาขึ้นมามองแล้วกระดิกหางไปมาก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน...

นอนเถอะ...ที่ตรงนั้นชั้นยกให้...  นารูโตะเอ่ยกับอากามารุก่อนจะเดินไปนั่งลงอีกฝั่งหนึ่งแล้วดึงผ้าห่มที่ถือติดมือมาด้วยขึ้นมาห่มให้ตัวเองกับร่างที่นอนหนาวมาเกือบครึ่งคืนอย่างเบามือ  นารูโตะแตะที่แก้มคิบะเบา ๆ จึงได้รู้ว่าผิวแก้มของอีกฝ่ายเย็นจัดจนน่าใจหาย

ขอโทษนะ...ที่แกล้งนายหนักมือไปหน่อย...  เสียงหวาน ๆ เอ่ยเบา ๆ กับคนที่หลับไหลก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างแล้วโอบกอดร่างสูงไว้อย่างอบอุ่น  ไออุ่นจากร่างบางส่งผลให้คิบะพลิกตัวกลับมาหาร่างบางแล้วคว้าเข้ามากอดไว้อย่างแรงทั้งที่ยังหลับสนิท พอถูกทำแบบนี้แล้วนารูโตะก็ได้แต่ยิ้มน้อย ๆ กับการกระทำของอีกฝ่ายเพราะดูเหมือนว่าไม่ว่าจะหลับหรือตื่นร่างสูงนี้ก็พร้อมจะโอบกอดเค้าไว้ได้เสมอ...จากนั้นนารูโตะก็เบียดกายเข้าหาร่างสูงเพื่อมอบไออุ่นจากร่างกายตนให้อย่างเต็มใจภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน...

...รุ่งเช้าคิบะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาช้า ๆ พร้อมกับสัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนที่อยู่ข้างกาย ในคราแรกคิดว่าคงเป็นอากามารุแต่พอขยับตัวก็นึกแปลกใจเพราะร่างที่เค้ากอดไว้นั้นมันดูเล็กและบอบบางจนดูไม่น่าจะใช่ร่างของอากามารุ  แล้วพอเห็นชัดว่าร่างที่อยู่ในอ้อมอกของตนเป็นใครรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าคมทันที  นารูโตะที่กำลังหลับไหลค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนร่างกายของตนมันจะร้อนวูบวาบแปลก ๆ เพราะสัมผัสที่รุกเร้าอยู่ตอนนี้จากใครบางคน พอปรับสายตาให้เป็นปกติแล้วนารูโตะก็แทบจะร้องประท้วงออกมาทันทีเพราะสิ่งที่เห็นชัดอยู่ตอนนี้ก็คือใบหน้าคมคายกับประกายตาเจ้าเล่ห์ที่ไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย แถมยังสภาพของตัวเองในเวลานี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันเป็นฝีมือของใคร...

ทำอะไรของนายแต่เช้าเนี่ย...เจ้าลูกหมา...  เสียงใส ๆ ตวาดถามไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ เพราะสัมผัสของร่างกายอันเปลือยเปล่าจากร่างสองร่างที่เบียดชิดกันมันทำให้เป็นแบบนั้น

แก้เผ็ดคนใจร้ายที่ปล่อยให้คนอื่นนอนหนาวจนเกือบแข็งตาย...  คิบะเอ่ยพร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปคลอเคลียอยู่ที่แก้มนุ่มนิ่มเบา ๆ สภาพนารูโตะตอนนี้ก็คือถูกร่างสูงที่เปลือยเปล่าทาบทับไว้จนขยับไม่ได้แขนสองข้างก็ถูกตรึงไว้กับพื้นทำให้ขยับไม่ได้เหมือนกัน...

อย่านะ...ชั้นก็แบ่งผ้าห่มให้แล้วไง จะเอายังไงอีก...  เสียงหวาน ๆ ร้องห้ามพร้อมกับพยายามดิ้นให้หลุดจากอีกฝ่ายแต่ก็เป็นไปได้ยาก

มันเป็นสิ่งที่นายสมควรจะทำตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก...เพราะฉะนั้นเหตุผลนั้นจึงตกไป และตอนนี้นายก็ต้องยอมรับการลงโทษจากชั้น...  ว่าแล้วคิบะก็ซุกไซร้ไปตามซอกคอนวลเบา ๆ แล้วลากเรื่อยไปจนถึงเนินไหล่

ไม่เอานะ...อย่านะ...คิบะ...ปล่อยเถอะ หยุดเถอะนะ...  น้ำเสียงที่เคยแข็งกราวในคราวแรกกลับค่อย ๆ อ่อนลงจนกลายเป็นเหมือนเสียงสะอื้น ได้ยินแบบนั้นคิบะก็หยุดการกระทำของตนแล้วหันไปมองอีกฝ่ายให้เต็มตา แล้วหัวใจก็หล่นวูบเค้ารีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำใส ๆ  แม้จะยังไม่ได้ไหลรินลงมาแถมยังมีแววตัดพ้อแฝงอยู่ในแววตาคู่นั้นแต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะหยุดการกระทำของอีกฝ่ายลง...

นารูโตะ...ชั้นขอโทษ...เอ่อ...คือชั้นไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นายเสียใจ ก็แค่แกล้งเล่นเฉย ๆ เอ่อ...อย่าร้องไห้เลยนะ...ชั้นขอโทษนะ...
นารูโตะ...
  คิบะละล่ำละลักร้องบอกอีกฝ่ายที่กำลังยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยใบหน้าซีดเผือด เค้าอยากให้ฝ่ายนั้นต่อว่ากลับมามากกว่าจะนิ่งเงียบไปแบบนี้ ไม่ว่าอะไรเค้าก็ทนได้แต่ขอเพียงอย่างเดียวที่เค้ารับไม่ได้และทนไม่ได้ก็คือต้องมาเห็นน้ำตาของคนตรงหน้ารินไหลที่สำคัญมันร่วงหล่นลงมาเพราะตัวเค้าเอง...นารูโตะคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายตนไว้อย่างรวดเร็วแล้วจ้องมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาที่มีหยดน้ำใส ๆ เอ่อคลอและพร้อมจะหลั่งรินได้ทุกเมื่อ...

ชั้นจะกลับหมู่บ้าน...  นารูโตะเอ่ยออกมาสั้น ๆ แล้วหันไปคว้าเสื้อผ้าที่ถูกอีกฝ่ายถอดกองไว้ข้าง ๆ ขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็วโดยไม่เอ่ยอะไรอีก  คิบะเองก็ไม่กล้าเอ่ยถามอะไรออกไปได้แต่หันไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเหมือนกัน จากนั้นทั้งสองก็ออกเดินทางโดยไม่มีใครพูดอะไรเลยซักคำ ถึงแม้ว่านารูโตะจะยอมนั่งอยู่บนหลังอากามารุกับคิบะแต่ก็ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากเค้าเลยซักคำ คนก่อเรื่องเองก็ได้แต่ยอมรับสภาพพร้อมกับสำนึกผิดที่เล่นแรงไปคิบะรู้ดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังโกรธแต่ก็เพราะมีอีกความรู้สึกหนึ่งอยู่ในใจด้วยเช่นกันจึงไม่ได้มีทีท่าหมางเมินกับเค้ามากนักยังยอมให้เค้าเข้าใกล้อยู่แบบนี้...คิบะกระชับอ้อมแขนที่มีร่างบางอยู่ข้างในให้แน่นขึ้นอีกก่อนจะกระซิบบอกที่ข้างหูอีกฝ่ายไปเบา ๆ

ขอโทษนะ...ชั้นผิดเองที่เป็นแบบนี้...ชั้นผิดเองที่ทำอะไรไม่รู้จักคิด...  ถ้อยคำรำพันที่ได้ยินอยู่ข้างหูในยามนี้ทำให้จิตใจที่ขุ่นมัวของคนรับฟังเริ่มหวั่นไหวและสั่นคลอนขึ้นมาอีกครั้ง  คิบะสัมผัสได้ถึงมือเล็ก ๆ ที่อบอุ่นของร่างบอบบางด้านหน้าที่วางทาบทับลงมาบนหลังมือของเค้าเพียงแผ่วเบา จากสัมผัสนี้ทำให้คิบะรู้ได้ทันทีว่าความขุ่นข้องหมองใจของอีกฝ่ายที่มีต่อตัวเค้ามันเบาบางลงแล้ว ร่างสูงจูบลงเบา ๆ ที่เรือนผมสีดวงตะวันของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกอิ่มเอมในใจ แม้จะไม่ได้รับการอภัยจากอีกฝ่ายทั้งหมดในคราวเดียวแต่เพียงเท่านี้ก็มากพอแล้วกับความหวังที่จะได้เห็นรอยยิ้มที่แสนสดใสจากใครบางคนส่งมาให้เค้าอีกครั้ง...ด้วยความรัก...อย่างแน่นอน...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #594 anasia (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 02:08
    พ่อแง่แม่งอนกันจังเลยสองคนนี้ เดี๋ยวงอนเดี๋ยวง้อ



    คิบะก็ขยันทำตัวให้เค้างอน



    นัตจังก็ก็ขยันงอน



    ...(- -)...
    #594
    0
  2. #552 sara (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 17:20
    หื่นมากๆ ทำอะไรไม่คิด เดี๋ยวโตะไม่ยกโทษให้หรอก
    #552
    0
  3. #503 Imixtateii Cnz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:18
    นารุจังเอาอะไรให้คิบะกันน้าาาาาา
    #503
    0
  4. #468 l3oss_it (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 22:43
    คิบะคุงนี้ก็ขยันทำให้นารูโตะคุงงอนได้งอนดี โกธรได้โกธรเอาตลอดเลยนะเนี่ยะ น่าปวดหัวแทนอ่ะ
    #468
    0
  5. #406 ใครง่ะ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2556 / 01:58
    โตะจ๋าทำไมขี้งอน โดนมากกว่านี้ก็โดนมาแล้วนิ่ ฮิฮิ >.,
    #406
    0
  6. #380 การคิด (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 21:54
    นารุโตะไม่ว่าใครจิ่นกับนายก็หืนหมดละ
    #380
    0
  7. #360 SoraMakasami (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 05:10
    ฮึ่ยยย คิบะ ปากนายกับความหื่นนายนี่มันนนนนน....(แล้วเธอไม่หื่นหรือไง?!//คิบะ) ชะ!....(- - ;;!!) //me เถียงไม่ออก
    #360
    0
  8. #344 This my angel (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 23:05
    การหื่นเกินไปอาจทำให้ส่งผลอันตรายต่อหัวใจของคุณหรือคนที่คุณรัก ต้องหื่นอย่างพอดีไม่มากไม่น้อยเกินไป เป็นไปได้หื่นอย่างเงียบเชียบจะเร้าใจคนอ่านที่สุด-.,-
    #344
    0
  9. #316 diamus (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 10:25
    หื่น(มาก)เป็นเหตุสินะ สงสารเจ้าลูกหมาอยู่นิดๆ
    #316
    0
  10. #271 p.p. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 10:06


    จะหื่นก็ให้มันน้อยๆหน่อยก็ได้นะคิบะ



    หื่นมากไป นารูโตะโกดเลยนะ
    #271
    0
  11. #207 ferincalobaramos (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:26
    โตะโกรธเลยเจ้าลูกหมา
    #207
    0
  12. #180 y-tauli (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:07
    คิบะ นายอยากจะ ..x... กับโตะแล้ว ซิน่ะ รอไม่ไหวแล้วซิเนอะ
    #180
    0
  13. #170 looky39 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:40
    สนุกมากค่ะ



    คิบะนี่หื่นตลอด
    #170
    0
  14. #153 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:07
    ดีกันไม่นาน

    คิบะนายก็ทำให้นารุโกรธอีกแล้วนะ นายเนี่ยจริงๆเล้ย=O=***

    เชียร์ให้นายง้อให้สำเร็จนะ
    #153
    0
  15. #150 namecotton (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:50
    ง้อให้ได้นะ คิบะ
    #150
    0
  16. #137 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:09
    ฮ่าๆๆ โตะโกรธเเร้วล่ะ  ถึงจะเเค่เเปบเดียวก็ตาม - -* 55+ เเอบสะใจเล็กๆ 
    #137
    0