[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 17 : ออกเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 ก.พ. 56

Smile of : 17 

...เข้าวันนี้คิบะตั้งใจจะไปหานารูโตะแต่เช้าจึงได้รีบตื่นมาตั้งแต่พระอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า ทำให้คนเป็นแม่เกิดอาการประหลาดใจเป็นอย่างมากที่ลูกชายตื่นเช้าเหมือนคนอื่น ๆ ก็เป็น...

ฝนจะตกจนน้ำท่วมโลกเลยหรือเปล่าเนี้ย...ลูกชายชั้นตื่นมาแต่เช้าแบบนี้น่ะ...

แหม่แม่ก็พูดเข้า...คนเรามันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงกันบ้าง...  คิบะเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงและทีท่าที่บ่งบอกว่ากำลังอารมณ์ดีสุด ๆ

เปลี่ยนให้มันตลอดก็แล้วกัน...ไม่ใช่อีกสามวันให้หลังก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม...  คนเป็นแม่ยังคงระแวงและไม่อยากจะเชื่อกับพฤติกรรมของลูกซักเท่าไหร่  คิบะเองก็ไม่ได้สนใจจะแก้ตัวหรืออะไรทั้งนั้นเค้าหันมาจัดการกับอาหารเช้าที่แม่ทำไว้ให้อย่างรวดเร็วเพื่อจะได้ออกไปหาใครบางคนอย่างที่ใจคิดได้ซักที

...พอตกสายหน่อยคิบะที่กำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านของนารูโตะก็เจอเข้ากับชิกามารุที่กำลังจะไปที่บ้านของนารูโตะอยู่พอดีเหมือนกัน...

จะไปหานารูโตะเหรอ...  คิบะร้องถามไปด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเล็กน้อยที่ต้องมาเจอคนที่ไม่อยากเจอตั้งแต่เช้าแบบนี้

อืม...ท่านซึนาเดะให้มาตามน่ะ...  คำตอบของชิกามารุทำให้คิบะเดาว่าคงจะมีภารกิจให้นารูโตะทำอย่างแน่นอนพอคิดได้แบบนั้นในใจก็เริ่มหวั่นไหว เพราะเท่าที่เค้ารู้มานับตั้งแต่ที่นารูโตะออกจากหมู่บ้านไปพร้อมกับจิไรยะแล้วก็เพิ่งกลับเข้ามาไม่นานนี้ นารูโตะมักได้รับภารกิจที่อันตรายแบบต้องเสี่ยงด้วยชีวิตตลอด...

มีภารกิจงั้นเหรอ...อันตรายหรือเปล่า...  คิบะร้องถามออกไปด้วยสีหน้าหวาดหวั่นอย่างไม่ปิดบัง  ซึ่งชิกามารุก็พอจะเข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีสีหน้าแบบนั้น ตัวเค้าเองก็รู้สึกไม่ต่างกันแต่ก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมา

ใช่...แต่จะอันตรายหรือเปล่าชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน...  ชิกามารุเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะก้าวเดินต่อไป เห็นดังนั้นคิบะก็รีบเดินตามอีกฝ่ายไปด้วยเช่นกัน

นารูโตะต้องไปทำภารกิจกับทีมใหนเหรอ...หรือว่าไปกับซากุระแล้วก็ครูคาคาชิ...

ท่านซึนาเดะไม่ได้บอกรายละเอียด...ท่านบอกแค่ว่าอยากให้นารูโตะไปทำภารกิจนี้เลยให้ชั้นมาตาม...  คำตอบของชิกามารุไม่ได้ช่วยให้คิบะสบายใจขึ้นเลย แล้วทั้งสองก็มาถึงหน้าประตูบ้านของนารูโตะขณะที่ชิกามารุกำลังจะเคาะประตูเรียก ประตูบานนั้นก็เปิดออกพอดี

อ้าว...คิบะ ชิกามารุ ทำไมมาด้วยกันล่ะมีอะไรงั้นเหรอ...  เสียงใส ๆ ร้องทักมาด้วยความแปลกใจที่เห็นสองคนนี้มายืนอยู่หน้าประตูบ้านของตนพร้อมกัน

ท่านซึนาเดะให้มาตาม...มีภารกิจน่ะ...  ชิกามารุบอกไปตามตรงถึงเป้าหมายของการมาที่นี่

งั้นชั้นขอไปฟังภารกิจที่ได้รับก่อน แล้วค่อยกลับมาเตรียมตัวนะ...  นารูโตะเอ่ยตอบกลับมาด้วยทีท่าสงบนิ่ง

ก็ได้...  จากนั้นทั้งสามคนก็มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของซึนาเดะพร้อมกัน แต่ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน สองคนกำลังเป็นห่วงว่าภารกิจในครั้งนี้จะทำให้ร่างบอบบางต้องเสี่ยงอันตรายมากแค่ใหน ส่วนคนที่สองคนนั้นกำลังนึกห่วงใยอยู่ก็ได้แต่รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ทำภารกิจที่ไม่ได้ทำมาเสียนานซักที...

...ณ ห้องทำงานของโฮคาเงะ...

มาแล้วเหรอ...นารูโตะ...  สาวสวยนางหนึ่งเอ่ยทักทายขึ้นมาเมื่อเห็นคนที่รออยู่ก้าวเข้ามาในห้องของตน

ป้าจะให้ทำภารกิจอะไรเหรฮฮ่ะ...  นารูโตะเองก็ร้องถามกลับไปทันทีเช่นกัน

ส่งของ...

ห๊า...ส่งของ ???...ของอะไรเหรอป้า...  เสียงใส ๆ อุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหูว่าตัวเองจะต้องมาทำภารกิจเล็กน้อยแบบนี้

แล้วไง...มันเป็นของขวัญที่ท่านไดเมียวต้องการส่งไปรับขวัญหลานสาวท่านที่เพิ่งคลอดเมื่อไม่กี่วันมานี่...ถ้านายดูแลของในนี้ไม่ดีล่ะก็...รู้ใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น...  ประโยคสุดท้ายของซึนาเดะฟังดูเหี้ยมขึ้นจนน่ากลัว

รู้แล้วล่ะน่า...จะดูแลให้เป็นอย่างดีเลย แล้วจะให้เอาไปส่งที่ใหน และจะให้ไปเมื่อไหร่...  นารูโตะซักถามข้อมูลในภารกิจของตน

แคว้น......แล้วก็ออกเดินทางวันนี้เลย...

ฮ่ะ...งั้นผมไปเตรียมตัวก่อนนะ...  ว่าแล้วนารูโตะก็เตรียมจะหมุนกายจากไป

เดี๋ยวก่อน...ภารกิจนี้นายทำคนเดียวคงไม่ดีเอาใครไปด้วยอีกคนแล้วกัน อืม..หรือว่าจะจัดเป็นทีมสามคนก็ได้...  เมื่อซึนาเดะกล่าวจบ สองเสียงก็ร้องประสานกันขึ้นมาแบบไม่ได้นัดหมาย

ผมไปด้วยได้มั้ยครับ...  ซึนาเดะมองสองคนตรงหน้าด้วยแววตาสงสัย นารูโตะเองก็ตกใจอยู่เหมือนกันซึ่งจะว่าไปสำหรับคิบะเค้าเองก็ไม่แปลกใจหรอกที่จะร้องตามไปด้วยแต่ใครอีกคนนะสิ ที่ทำให้เค้ารู้สึกแปลก ๆ ในใจ

ให้คิบะไปด้วยอีกคนแล้วกัน...ส่วนนายชิกามารุ ทีมของนายมีภารกิจอื่นต้องไปทำ...  สุดท้ายซึนาเดะก็เป็นคนเลือกให้คิบะเป็นฝ่ายไป สองคนที่ยืนอยู่มีสีหน้าต่างกันราวฟ้ากับเหว คิบะยิ้มจนแก้มแทบปริส่วนชิกามารุก็แอบชำเลืองมองคนข้าง ๆ ด้วยสายตาเคือง ๆ แต่มีรึที่คิบะจะสนใจกับสายตาแบบนั้นตอนนี้ถ้าเค้าสามารถกระโดดแล้วร้องตะโกนออกมาได้คงทำไปแล้ว  ดังนั้นเค้าจึงตรงเข้าไปคว้าแขนเล็ก ๆ ของนารูโตะแล้วพาออกไปด้วยกันทันทีแต่ก็ไม่ลืมหันกลับมาบอกซึนาเดะว่า...

ขอบคุณครับท่านซึนาเดะ...ผมจะดูแลทั้งคนทั้งของให้เป็นอย่างดีเลย...  พอขาดคำคิบะก็พาใครอีกคนหายไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

เฮ้อ...ทำไมต้องเป็นเจ้าหมอนั่นด้วยล่ะเนี่ย...  ชิกามารุบ่นงึมงำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ เพราะถ้าดูจากลักษณะท่าทางของนารูโตะที่มีต่อคิบะแล้วเค้าเดาว่าสองคนนี้คงปรับความเข้าใจกันได้แล้วนั่นเอง

อย่ามัวแต่มายืนถอนหายใจอยู่เลย...เอ้านี่ภารกิจของเธอรับไปซะครั้งนี้ขอให้ไปกับอิโนะแล้วก็โจจินะ เพราะว่ามันค่อนข้างอันตรายอยู่มาก ไม่อยากให้ไปกับคนที่ไม่คุ้นเคยกัน...เข้าใจนะ...  ซึนาเดะกล่าวขณะยื่นม้วนเอกสารให้อีกฝ่ายแล้วก็เลิกสนใจชิกามารุหันไปสนใจกับกองเอกสารตรงหน้าแทน ชิกามารุจำต้องยอมรับภารกิจอันตรายนี้ด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยวเกินทน...

อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่หน้าประตูใหญ่นะ...  นารูโตะร้องบอกร่างสูงที่ยังเดินกุมมือเค้าไว้ไม่ยอมปล่อย

ก็ได้...  คิบะรับคำง่ายเกินไปจนนารูโตะรู้สึกประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ  จากนั้นทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปเพื่อเตรียมตัวก่อนเดินทางไปทำภารกิจ

...อีกสิบนาทีต่อมา...

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...  เสียงเคาะประตูดังขึ้นแต่เพราะนารูโตะยังวุ่นวายอยู่กับการเก็บสัมภาระจึงได้แต่ตะโกนบอกคนที่มาเคาะให้เปิดเข้ามาเอง

ประตูไม่ได้ล็อค...  พอสิ้นเสียงร่างสูงของคนที่คุ้นเคยก็เดินยิ้มร่าเข้ามาข้างในทันที  พอนารูโตะเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นใครก็ร้องถามกลับไปด้วยความแปลกใจ

ทำไมมาเร็วจัง...เรานัดกันที่หน้าประตูใหญ่ไม่ใช่เหรอ...  คิบะไม่ได้ตอบแต่กลับตรงเข้าไปสวมกอดร่างบางที่ยังวุ่นวายกับการเก็บสัมภาระจากทางด้านหลัง นารูโตะสะดุ้งตกใจที่ถูกกอดแบบไม่ทันตั้งตัว

อ๊ะ...อะไรของนายอีกล่ะเนี่ย เป็นอะไรถามก็ไม่ตอบ...  นารูโตะตัดสินใจหยุดมือจากการเก็บข้าวของของตนแล้วหมุนกายที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้

ดีใจ...  คำตอบที่ดูไม่ค่อยเข้ากับคำถามและสถานการณ์ทำให้นารูโตะยิ่งงุนงงหนักขึ้น

มีเรื่องอะไรน่าดีใจอย่างงั้นเหรอ...

ดีใจที่ได้ทำภารกิจครั้งนี้กับนาย...แค่สองคน...  ประโยคสุดท้ายที่คิบะเอ่ยออกมานั้นฟังดูแล้วให้รู้สึกหวามไหวอย่างไรบอกไม่ถูก ยิ่งพอสบสายตาคมวาวที่พราวระยับอย่างถูกอกถูกใจของอีกฝ่ายแล้วใบหน้านวล ๆ ก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาในทันทีเหมือนกัน

คิดอะไรบ้า ๆ อยู่ใช่มั้ยเนี่ย...ถึงได้ยิ้มไม่หุบแบบนี้น่ะ...  เสียงหวาน ๆ เอ่ยออกไปอย่างพอจะรู้เท่าทันความคิดของอีกฝ่ายก่อนจะหลบสายตาแล้วผล่ะออกมาจากอ้อมกอดอีกฝ่ายเพื่อจัดการกับข้าวของให้เรียบร้อย  คิบะเองก็ยังตามมาโอบกอดเอวเล็ก ๆ นั้นไว้อีกครั้งอย่างรักใคร่ นารูโตะพยายามไม่สนใจร่างสูงด้านหลังแล้วรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเพื่อจะได้พร้อมออกเดินทางซักที

ไปกันได้แล้วล่ะ...  นารูโตะหันมาบอกคนที่ยังโอบกอดเค้าไว้ไม่ยอมปล่อยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นารูโตะก่อนออกเดินทาง...ชั้นขออะไรนายซักอย่างได้หรือเปล่า...  น้ำเสียงของคิบะเองก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเหมือนกัน ซึ่งนารูโตะเองก็พยักหน้ารับไปเนื่องจากคิดว่ามันคงมีเงื่อนไขบางอย่างที่คิบะอยากให้เค้าปฏิบัติระหว่างทำภารกิจก็เป็นได้ นั่นก็เพราะตัวเค้ากับ
คิบะนั้นแทบจะไม่มีภารกิจที่จะต้องทำร่วมกันเลยก็ว่าได้

ได้สิ...แล้วมันคืออะไรเหรอ...  คิบะไม่ได้ตอบแต่กลับเดินตรงเข้ามาหาร่างบางช้า ๆ แล้วรั้งร่างอีกฝ่ายเข้าไปกอดไว้อย่างรวดเร็วจากนั้นก็โน้มใบหน้าของตนลงไปจนชิดกับใบหน้านวล ๆ มาถึงตอนนี้นารูโตะเริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังจะเสียรู้อีกฝ่าย แต่ทว่าร่างกายกลับไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ได้เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกยินดีและเต็มใจที่จะให้เป็นไปอย่างนั้นเสียมากกว่า  สุดท้ายริมฝีปากเรียวสวยของร่างสูงก็ค่อย ๆ เข้ามาสัมผัสกับกลีบปากอิ่มสวยที่เหมือนกับกำลังเชิญชวนอยู่ตรงหน้าอย่างหลงไหล คิบะไล่ลิ้นอุ่นร้อนไปตามรูปปากของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลก่อนจะเข้าครอบครองทั้งหมดอย่างเร่าร้อน ร่างบางเองก็ตอบรับสัมผัสนั้นกลับมาด้วยอารมณ์เร่งเร้าไม่แพ้กัน...ร่างสองร่างถูกดึงดูดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ แต่ก็เพียงแค่มอบจูบที่แสนอ่อนหวานแต่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนให้แก่กันเท่านั้นไม่ได้เกินเลยไปกว่าที่ควรจะเป็น...

พอได้รึยัง...พวกเราสายมากแล้วน่ะ...  เสียงใส ๆ ร้องถามอีกฝ่ายออกไปเมื่อริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระแต่ร่างกายยังคงถูกโอบกอดไว้อย่างมั่นคง

ความจริงก็ยังไม่อยากพอหรอกนะ...แต่ว่าไปทำภารกิจให้เสร็จก่อนแล้วค่อยต่อวันหลังก็ได้...  คิบะตอบกลับมาพร้อมกับไล่ปลายนิ้วเรียว ๆ ไปตามแก้มนุ่ม ๆ ที่บัดนี้มันกำลังขึ้นสีน้อย ๆ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปสัมผัสกับแก้มนวล ๆ นั้นด้วยการจูบเบา ๆ อย่างนุ่มนวลเสียอีกหนึ่งที

งั้นก็รีบไปกันเถอะ...แล้วก็เลิกทำรุ่มร่ามกับชั้นซักพักจะได้มั้ย...  ร่างบางกล่าวพร้อมกับผล่ะออกมาจากอ้อมกอดนั้นก่อนจะเดินนำออกมาจากห้องเพราะถ้าขืนปล่อยให้ตัวเองอยู่ในห้องนั้นตามลำพังกับอีกฝ่าย วันนี้ทั้งวันก็คงไม่ได้ไปใหนแน่ ๆ คิบะเองพอเห็นดังนั้นก็รีบเดินตามร่างบางไปติด ๆ จากนั้นก็ฉวยโอกาสช้อนร่างเล็ก ๆ นั้นขึ้นอุ้มส่งให้ร่างนั้นขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังอากามารุได้อย่างรวดเร็ว...

ไปแบบนี้น่าจะถึงเร็วกว่าน่ะ...แล้วนายก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยด้วย ที่สำคัญชั้นจะได้กอดนายไปตลอดทางเลย...  ว่าแล้วคิบะก็โดดขึ้นมานั่งซ้อนหลังนารูโตะที่นั่งรออยู่บนหลังอากามารุก่อนแล้ว พร้อมกับใช้แขนข้างหนึ่งโอบรั้งเอวบาง ๆ เข้ามากอดไว้กับตัวก่อนจะสั่งให้
อากามารุออกวิ่งทันที...

เอาแต่ใจจริง ๆ เลยนะนายเนี่ย...  นารูโตะบ่นให้คนข้างหลังเบา ๆ แต่ไม่ได้ปฏิเสธหรือขัดขืนแต่อย่างใดกลับปล่อยให้อีกฝ่ายโอบประคองตนเองไปตลอดการเดินทาง

...ทั้งสองคนเดินทางมาได้เกือบครึ่งหนึ่งของระยะทางแล้วแต่ก็ต้องหยุดพักเพราะว่าค่ำเสียก่อน ทว่าในระแวกนั้นไม่มีหมู่บ้านจึงต้อง
พักค้างแรมกันในป่าแต่ว่ามันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับทั้งสองคนเลย...

คืนนี้พักแถว ๆ นี้แล้วกันนะห่างไปอีกหน่อยมีแหล่งน้ำอยู่ด้วย...  คิบะเอ่ยขึ้นมาเมื่อประสาทสัมผัสของเค้าบอกว่าไม่ห่างจากที่นี่มากนักมีแหล่งน้ำขนาดใหญ่อยู่ด้วย นารูโตะเองก็ไม่ได้คัดค้านเพราะเค้าเชื่อว่าประสาทการรับรู้หรือสัมผัสกับสิ่งรอบตัวของคิบะดีกว่าเค้าเป็นร้อยเท่า จึงหันไปก่อกองไฟเพื่อป้องกันสัตว์ร้ายและและให้แสงสว่างในยามค่ำคืนโดยที่ไม่ได้สังเกตุว่าใคร่อีกคนได้หายตัวไปจากตรงนั้นเสียแล้ว...เมื่อก่อกองไฟเสร็จนารูโตะก็หันไปมองรอบกายก็พบเพียงความมืดไร้ซึ่งเงาของร่างสูงและสุนัขคู่ใจ...

หายไปใหนของเค้านะ...ไปใหนก็ไม่ยอมบอก...  นารูโตะได้แต่บ่นกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันมาจัดการที่หลับที่นอนสำหรับคืนนี้ แต่แล้วจู่ ๆ ก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาสุดตัวเมื่อถูกใครบางคนโอบกอดไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว

คิบะ...เล่นอะไรเนี่ย แล้วหายไปใหนมา...  เสียงใส ๆ เอ่ยดุอีกฝ่ายไปเมื่อเห็นว่าเจ้าของท่อนแขนที่โอบเอวของเค้าไว้เป็นใคร

ก็ออกไปหาอะไรมาให้กินไง...  คิบะว่าพลางก็ชี้มือไปที่กองไฟที่มีปลาตัวใหญ่สองสามตัวถูกไม้เสียบแล้ววางตั้งไว้ข้าง ๆ กองไฟนั่นเอง...

เสบียงเราก็มี...จะต้องไปหาทำไม...  น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเริ่มนุ่มนวลขึ้นเมื่อรู้ถึงจุดประสงค์ที่อีกฝ่ายหายตัวไป

อยากให้นายได้กินของอร่อย ๆ ไงอาหารพวกนั้นเอาไว้กินตอนไม่มีอะไรจะกินจริง ๆ แล้วกันนะ...  คิบะพูดพลางเข้าคลอเคลียแก้มนุ่มนิ่มไปพลาง นารูโตะเองก็ขี้เกียจจะบ่นจึงปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจไปโดยไม่ว่าอะไร

ขอบใจนะ...ทีหลังไม่ต้องลำบากหรอก และที่สำคัญจะไปใหนมาใหนก็หัดบอกกันก่อนจะได้ไม่เป็นห่วง...

หืม...นายเป็นห่วงชั้นด้วยเหรอ...น่ารักจริง ๆ เลยนะนายเนี่ย...  คิบะเอ่ยออกมาด้วยท่าทางดีอกดีใจจนออกนอกหน้า พร้อมกับกระชับอ้อมแขนของตนที่มีใครอีกคนอยู่ในนั้นให้แน่นขึ้นไปอีก

...ทั้งสองจัดการอาหารที่คิบะอุตส่าห์ไปหามาให้หมดไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมานั่งผิงไฟเพราะอากาศในป่าพอเริ่มดึกอากาศก็เริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ ยิ่งมาพักอยู่ใกล้ ๆ แหล่งน้ำแบบนี้ด้วยแล้วอากาศก็จะยิ่งเย็นเป็นพิเศษ...

หนาวหรือเปล่า...  คิบะเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความห่วงใยเพราะเห็นทางนั้นนั่งตัวลีบอยู่ข้างกองไฟ

ไม่เท่าไหร่หรอก...  เสียงใส ๆ เอ่ยตอบไปเบา ๆ พร้อมกับเหม่อมองกองไฟตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเบา ๆ เมื่อรับรู้ได้ถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นจากใครบางคน  คิบะที่ขยับเข้ามานั่งใกล้ ๆ พร้อมกับโอบกอดอีกฝ่ายไว้เพื่อแบ่งปันไออุ่นให้แก่กัน นารูโตะหันไปยิ้มน้อย ๆ ให้อีกฝ่ายก่อนจะเบียดกายเข้าไปหาอ้อมอกอุ่นของร่างสูงโดยอัตโนมัติ คิบะจูบเบา ๆ ที่เรือนผมสีดวงตะวันของร่างในอ้อมกอดโดยไม่ได้เอ่ยอะไรอีก นารูโตะก็พิงซบไปกับอกกว้างนั้นเพื่อรับฟังเสียงหัวใจของอีกฝ่ายไปเงียบ ๆ เช่นกัน...

...รุ่งสางอากาศที่หนาวเย็นมาตลอดทั้งคืนค่อย ๆ อุ่นขึ้นเมื่อแสงแรกแห่งวันมาเยือนอีกครั้ง นารูโตะลืมตาตื่นขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะมองสำรวจบริเวณโดยรอบและย้อนกลับมามองสภาพของตัวเอง ซึ่งตอนนี้เค้านอนอยู่ในอ้อมกอดของคิบะโดยหนุนแขนข้างหนึ่งของอีกฝ่ายไว้ขณะที่นารูโตะค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอีกฝ่ายก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นแล้วเช่นกัน...

อรุณสวัสดิ์...  นารูโตะกล่าวทักทายพร้อมกับจูบที่แก้มอีกฝ่ายเบา ๆ

อรุณสวัสดิ์...นารูโตะ...  คิบะเองก็เอ่ยทักทายกลับมาเช่นกันพร้อมกับโอบรั้งเอวเล็ก ๆ เข้าไปใกล้แล้วฝังจมูกโด่ง ๆ ของตนลงไปบนแก้มเนียน ๆ ทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว นารูโตะเองอาจจะชินหรืออะไรก็ไม่แน่ใจจึงไม่ได้ร้องห้ามเหมือนอย่างทุกที กลับทำเพียงแค่ยิ้มรับน้อย ๆ ไปเท่านั้น

ชั้นชอบความรู้สึกตอนนี้จังเลย...  จู่ ๆ คิบะก็เอ่ยขึ้นมาด้วยประโยคชวนให้งง

อะไรเหรอ ??...

ก็พอตื่นเช้ามาแล้วเห็นหน้านายเป็นคนแรก...แล้วก็ได้กอดนายไว้แบบนี้ตั้งแต่ตื่นเลยนะสิ...

ปากหวานแต่เช้าแบบนี้...สงสัยชั้นคงต้องถูกนายรังแกทุกทีเมื่อมีโอกาสละมั๊ง...

ของมันแน่อยู่แล้ว...ก็นายมันน่ารัก น่ารังแกออกขนาดนี้ ใครจะไปห้ามใจไหว...  คิบะเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มพร่างพรายพร้อมด้วยแววตาวาวระยับอย่างถูกอกถูกใจ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #593 anasia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 02:00
    คิบะปากหวาน>///< อั๊ยยย

    แต่อย่าลืมนะว่ากำลังทำภารกิจ เดี๋ยวก็ได้มีการยกเลิดกลางคันเพราะใครบางคนเอาแต่ตอดเล็กตอดน้อยเพื่อน(?)ร่วมภารกิจหรอก
    #593
    0
  2. #551 sara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 01:29
    หวานจังเลย แต่คงจะจริงที่ว่าเทียบกับเมะคนอื่นมันก็ไม่หื่นเท่าไหร่นะคิบะ ชิก้าอดมาคงเจํ๊บใจไม่น้อยฮ่าๆ ท่าทางแบบนั้นแสดงว่าเริ่มชอบโตะแล้วอ่ะสิ
    #551
    0
  3. #502 Imixtateii Cnz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:07
    นารุจังแอ้บ 55555555555
    #502
    0
  4. #467 l3oss_it (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 01:35
    อยากว่าคิบะคุงหื่นอยู่หรอกนะ แต่พอไปเทียบกับเมะคนอื่นๆๆหมอนี้มันก็ไม่เท่าไรเองอ่ะ
    #467
    0
  5. #438 PrinceOfBlueRose (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 12:46
    ค้างแรมในป่า *0* หวานกันไม่แคร์อะไรเลยคู่นี้
    #438
    0
  6. #423 ใครซักคน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 14:40
    อุเหม่ คิบะเนี่ยก็หื่นเหมือนกันนะ
    #423
    0
  7. #405 ใครง่ะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2556 / 01:48
    ป่านะยะนั่น 0.0 จะทำไรกันห๊าาาาาา
    #405
    0
  8. #379 การคิด (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 20:36
    หวานจังน่า
    #379
    0
  9. #359 SoraMakasami (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 05:02
    >//{}//< //ปัดมดกับน้ำตาลบนหน้าจอ 
    ป.ล nc ได้แล้วนะคะ ขอบคุณมากเลยค่าา>/\<
    #359
    0
  10. #343 This my angel (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 23:01
    มดมาจากไหนเต็มหน้าจอ
    #343
    0
  11. #315 diamus (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 10:18
    โดนมดกัดไปหมดแล้ววว อะไรจะหวานมากขนาดนั้น คิบะเอ๋ย.....
    #315
    0
  12. #270 p.p. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 23:41


    หวานนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #270
    0
  13. #269 p.p. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 23:41


    หวานกันอีกแล้ว หวานกันเข้าไป



    ถ้าเป็นแบบนี้ระหว่างทางไปตลอดเนี้ย ภารกิจมันจะเสร็จไหมล่ะ
    #269
    0
  14. #215 fesarina (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:54
    คิบะน่ารักจัง แอบอิจฉานารุจังซะแร้วสิ >_<
    #215
    0
  15. #206 ferincalobaramos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:19
    เหมือมาฮันนีมูนเลยนะทั้งสองคน
    #206
    0
  16. #187 Takgy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:31
    คิบะ เนี่ยจริงๆเลยน้าาา
    #187
    0
  17. #179 y-tauli (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:01
    คิบะ นายน่ารักไปแล้ว !! หวานไปมั่ย !!  มากไปแล้วน่ะ
    #179
    0
  18. #169 looky39 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:56
    สนุกมากค่ะ

    หวานมากๆ เลยล่ะค่ะ
    #169
    0
  19. #168 I_am_Hana (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:55
    คิบะ หื่นได้ตลอดเวลาเลยอ่ะ>////<
    #168
    0
  20. #152 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:01
    มดจะขึ้นคอมกับความหวานของคนทั้งคู่แล้วค่า>////<

    แต่แอบสงสัยกับท่าทีของชิกาจังแฮะ หรือว่าชิกาจะชอบนารุ

    กรี๊ดเราเชียร์ชิกา(ได้ข่าวว่าficนี้มันคิบะนารุไม่ใช่เรอะ)

    แต่คิบะนายเนี่ยรู้สึกปากหวานขึ้นนะ

    ชอบคู่นี้จัง(แม้บางทีจะแอบไปเชียร์ชิกาและชิโนะก็ตามที=_=)

    แต่งหนุกมากค่า
    #152
    0
  21. #136 ✿*゚’゚・✿Queen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:01
    แหมๆๆๆๆ คิบะนี่ไม่รู้จักห้ามอกห้ามใจเรยนะค้ะ น่าหมันไส้ แต่เค้าชอบ 5555+
    #136
    0