[Fic Naruto] The smile in the heart~[Yaoi]

ตอนที่ 1 : เรียกรวมพล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    12 ม.ค. 56

Smile of : 1

กริ๊งงงงงงงงง...  เสียงนาฬิกาปลุกกำลังทำหน้าที่ของตนเองอย่างแข็งขัน ในขณะเดียวกันคนที่ถูกปลุกก็ต้องรีบดีดตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็วเพราะเสียงนาฬิกาเรือนนี้มันดังแทรกเข้าไปในโสตประสาทจนนอนต่อไม่ได้นั่นเอง

เฮ้อ...จะตั้งปลุกทำไมเนี่ยภารกิจก็ไม่มีซักหน่อย...  เสียงใส ๆ บ่นกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดนาฬิกาปลุกเรือนนั้นให้เงียบเสียงลง พร้อมกับอ้าปากหาวออกมาอย่างไม่เกรงใจใครเพราะถือว่าอยู่คนเดียวเลยจะทำอะไรก็ได้

ใหน ๆ ก็ตื่นแล้วออกไปหาอะไรกินซักหน่อยก็ได้...  พูดจบก็พาตัวเองลุกจากเตียงแล้วหายเข้าห้องน้ำไป

ยินดีต้อนรับครับ...อ้าว...นารูโตะคุงเองเหรอวันนี้มาแต่เช้าเลยนะ...

ก็เผลอตั้งนาฬิกาปลุกไว้นะสิครับทั้ง ๆ ที่ช่วงนี้ไม่มีภารกิจเลยแท้ ๆ...  นารูโตะร้องตอบกลับไปด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ

งั้นเหรอ...แล้ววันนี้จะกินอะไรดีล่ะ...  เจ้าของร้านราเมงเจ้าประจำร้องทักมาด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเช่นเคย

ขอเหมือนเดิมแล้วกันครับ...  นารูโตะตอบกลับไปง่าย ๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะระหว่างที่รออาหารจานโปรดมาเสิร์ฟ

อย่าเศร้าไปเลยนารูโตะคุง  เพราะไม่ได้มีแค่เธอหรอกนะที่ว่างคนอื่น ๆ เค้าก็ว่างเหมือนกัน...  เจ้าของร้านชวนคุยขณะที่มือก็กำลังสาละวนกับราเมงตรงหน้า

ผมรู้ครับ...แต่ว่ามันก็ยังเบื่ออยู่ดี...

เอาน่า...กินให้ท้องอิ่มซะก่อนเดี๋ยวก็มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นเองนั้นแหละ...

เป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็ดีสิครับ...  เสียงใส ๆ ร้องบอกไปก่อนจะหันไปจัดการกับของโปรดที่ถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว และก็แน่นอนว่านารูโตะใช้เวลาไม่นานกับราเมงชามนั้น

อิ่มแล้วครับ...งั้นผมไปก่อนนะครับ...

อืม...แล้วมาใหม่นะ...

ครับ...  นารูโตะรับคำก่อนจะเดินออกจากร้านไปแต่ก็ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปพ้นร้านก็รู้สึกเหมือนตัวเองชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่อ่อนนุ่ม

โอ๊ะ...

นารูโตะ...อยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย...  เสียงที่ฟังดูคุ้นหูยิ่งนักร้องทักมาด้วยทีท่าตื่นเต้น

หือ...คิบะเองเหรอ แล้วมีอะไรล่ะ...  นารูโตะหันไปตามเสียงก็พบใครบางคนที่นั่งอยู่บนหลังสุนัขตัวใหญ่และเค้าก็เดาว่าสิ่งที่ตัวเองชนไปเมื่อกี้ก็น่าจะเป็นเจ้าสุนัขตัวนี้นั่นเอง

มีเรื่องอยากให้ช่วยนิดหน่อย พอชั้นไปดูที่บ้านแล้วไม่อยู่เลยลองมาดูที่นี่ แต่ว่าตอนนี้นายช่วยไปกับชั้นก่อนได้หรือเปล่า...

ไปใหน ??...

แล้วจะบอกระหว่างทางแล้วกัน ตอนนี้ขึ้นมาก่อน...  พูดจบคิบะก็โน้มกายลงมาคว้าร่างบางที่ยังงุนงงอยู่ให้ขึ้นไปนั่งอยู่เบื้องหน้าของตนบนหลังอากามารุด้วยกัน

เฮ้...ชั้นว่าตำแหน่งมันแปลก ๆ นะแล้วจะให้ชั้นนั่งท่านี้ไปตลอดทางจริง ๆ นะเหรอขอชั้นไปนั่งข้างหลังดีกว่า...  นารูโตะร้องบอกคนข้างหลังด้วยสีหน้าปั้นยาก

เออน่า...อยู่ตรงนั้นไปนั่นแหละดีแล้ว ชั้นไม่ชอบให้ใครมาอยู่ข้างหลังมันรู้สึกไม่ดีน่ะ แต่ถ้าข้างหน้าล่ะก็ไม่เป็นอะไร แล้วอีกอย่างนายก็ตัวเล็กกว่าชั้นนั่งข้างหน้าก็ไม่เป็นไรหรอก...  คิบะร้องตอบกลับมาหน้าตาย พร้อมกับส่งสัญญาณให้อากามารุออกวิ่งและพออากามารุเริ่มวิ่งนารูโตะก็เผลอตัวกำชายเสื้อคิบะเอาไว้แน่นเพราะด้วยท่านั่งที่ดูไม่ค่อยเข้ากับผู้ชายเท่าไหร่ก็เลยกังวลว่าตัวเองอาจจะร่วงลงไปก็ได้  พอคิบะเห็นแบบนั้นก็เลยใช้มือข้างหนึ่งโอบรั้งเอวเล็ก ๆ ของร่างตรงหน้าเข้ามาใกล้ตนมากขึ้น ฝ่ายที่ถูกโอบก็ถึงกับหน้าถอดสีกับการกระทำนั้น

คิบะ...ไม่ต้องกอดแน่นขนาดนั้นก็ได้...  นารูโตะร้องเตือนไปเบา ๆ

นายนี่เรื่องมากจริง ๆ เลยนะ...กลัวตกไม่ใช่รึไงก็กอดไว้แบบนี้มันจะได้ไม่ตกลงไปไงล่ะ...

นายก็บอกอากามารุให้วิ่งช้า ๆ หน่อยสิ...  นารูโตะยังเถียงไม่เลิก

ช้าไม่ได้หรอก...เพราะว่าชั้นกำลังรีบ นายนั่งเฉย ๆ ไปนั่นแหละถ้ากลัวก็หลับตาไปซะ...  คิบะตอบกลับมาแบบไม่สะทกสะท้านแล้ว
อากามารุก็เร่งความเร็วขึ้นอีก ส่งผลให้นารูโตะหน้าซีดเผือดเพราะถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้กลัวความเร็วหรือว่าความสูงแต่พอขึ้นมาอยู่บนหลังอากามารุที่ตัวเองควบคุมไม่ได้จิตใจมันเลยไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ สุดท้ายนารูโตะจึงต้องหลับตาแน่นแล้วเผลอตัวซบใบหน้าตนลงไปบนแผ่นอกกว้างของคนที่ดูเหมือนจะชินชากับการอยู่บนหลังของอากามารุเป็นอย่างดี  คิบะเองพอเห็นอีกฝ่ายซบหน้าลงมาบนอกตนในใจก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ พร้อมกับคิดในใจ...แค่ให้หลับตาเฉย ๆ ไม่ได้บอกให้ซบลงมาซะหน่อยเจ้าบ้านี่...แต่ที่บ้าหนักกว่าคงเป็นเราที่ดันใจสั่นรัวขนาดนี้...เป็นอะไรฟร่ะเนี่ย...

เอ้า...ถึงแล้วล่ะ...  พอได้ยินประโยคแบบนั้นนารูโตะจึงลืมตาขึ้นมาก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ กาย

แล้วพามาที่นี่ทำไมเหรอคิบะ...

ก็เจ้าพวกนั้นบอกว่าให้รีบไปพานายมาที่นี่เพราะว่ามีเรื่องด่วนจะปรึกษา...แล้วไหงถึงไม่เห็นใครเลยซักคนละเนี่ย...  คิบะบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองยังโอบเอวบาง ๆ ของอีกฝ่ายไว้แน่นจึงรีบชักมือตัวเองกลับมา  เช่นเดียวกับนารูโตะที่รู้ตัวแล้วว่ายึดชายเสื้ออีกฝ่ายไว้จึงรีบปล่อยอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ว่าแต่มันเรื่องอะไรกันล่ะ ที่ว่าด่วนน่ะ...

ไม่รู้เหมือนกัน...ชิกามารุบอกแต่ว่าเป็นเรื่องด่วนก็แค่นั้น...  คิบะตอบอีกฝ่ายพร้อมกับดีดตัวลงมาจากหลังอากามารุอย่างช่ำชอง

ชิกามารุงั้นเหรอ...  นารูโตะทวนคำเบา ๆ ด้วยความสงสัย

แล้วจะนั่งอยู่บนนั้นอีกนานมั้ยไม่ชอบไม่ใช่เหรอ...งั้นก็ลงมาได้แล้ว...  คิบะหันมาทางร่างบางที่ยังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่บนหลัง
อากามารุโดยไม่รู้ตัว

ก็หลบไปเซ่...มายืนขวางแบบนี้จะลงยังไงเล่า...  นารูโตะร้องบอกมาด้วยทีท่าไม่ชอบใจ คิบะจึงขยับกายถอยห่างออกมาเล็กน้อย
ขณะที่นารูโตะกำลังจะลงก็เกิดเหตุไม่คาดฝันเมื่อมีแมลงตัวเล็ก ๆ บินผ่านจมูกอากามารุไปทำให้จามออกมาเสียงดัง ซึ่งการกระทำ
นั้นส่งผลให้คนที่ยังอยู่บนหลังอากามารุกลิ้งตกลงมาอย่างไม่ทันระวังตัว

เฮ้ย...หวาาาาา...  นารูโตะร้องลั่นแต่ก็ทำอะไม่ได้เพราะตอนนี้ร่างกายตัวเองมันกำลังเลื่อนลงไปที่พื้นอย่างแรงเสียแล้ว และสิ่งที่รออยู่ตรงหน้าก็ทำให้ดวงตาสีฟ้าคู่สวยต้องเบิกกว้างขึ้นอีกด้วยความตกใจ แม้แต่เสียงร้องก็เหมือนกับจะเลือนหายไปอย่างช่วยไม่ได้

...คิบะที่เห็นเหตุการณ์ก็เลยวิ่งเข้ามาหวังจะรับร่างอีกฝ่ายไว้แต่ความผิดพลาดก็เกิดขึ้นได้เสมอเมื่อร่างบาง ๆ ที่เค้าตั้งใจจะวิ่งเข้ามา
รับนั้นมันร่วงหล่นลงมาอยู่ในตำแหน่งที่เหมือนกับจะพอดีเกินไปกับร่างกายของเค้า จนก่อให้เกิดความผิดพลาดได้อย่างไม่น่าเชื่อเพราะว่า ร่างบางร่วงหล่นไปทาบทับกับร่างสูงที่วิ่งเข้ามารับไว้ได้อย่างพอดิบพอดี ใบหน้านวลสวยที่อยู่ห่างจากใบหน้าของอีกฝ่ายไม่ถึงคืบและกำลังเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายช่องว่างระหว่างร่างสองร่างก็มลายหายไป...

...ยามนี้คิบะที่รับรู้ถึงสัมผัสจากกลีบปากเนียนนุ่มที่ริมฝีปากของตนเองกำลังสัมผัสอยู่อย่างไม่ตั้งใจและราวกับว่าสัมผัสนั้นมันกำลังสร้างลูกไฟขนาดใหญ่ให้วิ่งวนไปมาทั่วร่างส่งผลให้ร่างกายรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล  แต่ความร้อนนั้นกลับกลายเป็นสิ่งเย้ายวนจนก่อเกิดความรู้สึกบางอย่างในก้นบึ้งของจิตใจ คิบะเผลอรั้งเอวบาง ๆ ที่โอบไว้เข้ามาใกล้ตนเองมากขึ้นก่อนจะเผลอไผลไปกับกลีบปากเนียนนุ่มน่าสัมผัสนั้นอย่างหลงไหล...

...นารูโตะเองพอถูกอีกฝ่ายสัมผัสแบบนี้ก็นิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก จิตใจก็ไหวเอน เต้นรัวจนกลัวว่ามันจะกระเด็นหลุดออกมานอกอก สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของอีกฝ่ายที่นุ่มนวลและแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างมันทำให้ใบหน้านวลต้องเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดอย่างไม่อาจระงับได้อีก และเมื่อรับรู้ว่าสัมผัสนั้นมันเหมือนจะร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ นารูโตะจึงใช้สองมือผลักอกอีกฝ่ายออกห่างแต่ก็ทำได้เท่านั้นเพราะอีกฝ่ายยังรั้งเอวเค้าไว้แน่นนั่นเอง...

คิบะ!!!...”  เสียงเรียกนั้นเหมือนจะช่วยให้สติของคนที่เคลิ้มไปกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว

เอ่อ...เป็นไรมั้ยเจ็บตรงใหนหรือเปล่า...  คิบะร้องถามกลับไปแบบไม่ค่อยเต็มเสียงนัก ก่อนจะปล่อยแขนที่รั้งเอวอีกฝ่ายไว้ นารูโตะส่ายหน้าช้า ๆ เป็นการปฏิเสธและทันทีที่อีกฝ่ายละมือจากเอวของตนนารูโตะก็ดีดตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อยด้วยหัวใจที่ไหวสะท้าน  จนไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย คิบะเองก็รู้สึกแปลก ๆ จึงละสายตาจากร่างบางแล้วมองไปทางอื่นเช่นกัน

ขอโทษนะ...ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับนาย...เอ่อ...ก็แค่จะเข้ามาช่วยเท่านั้นเอง...  คำขอโทษที่เอ่ยออกมาด้วยความขัดเขินมันยิ่งทำให้ใบหน้าที่แดงจัดอยู่แล้วต้องแดงมากขึ้นอีก

ไม่เป็นไร...  นารูโตะพยายามรวบรวมสติและคำพูดของตัวเองกลับมาแล้วเอ่ยตอบกลับไปเบา ๆ หลังจากนั้นก็มีแต่ความเงียบระหว่างคนสองคนเพราะไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาอีก...จนกระทั้ง...

มานานแล้วเหรอ...นารูโตะ...คิบะ...  ชิกามารุร้องทักขณะที่เดินเข้ามาใกล้คนทั้งสองที่ยังนั่งนิ่งอยู่กับพื้นไม่ยอมขยับไปใหน แต่พอจะลุกก็ตัดสินใจลุกขึ้นมาพร้อมกันส่งผลให้...

โอ๊ย !!!...  ทั้งสองคนร้องประสานเสียงกันด้วยความเจ็บปวดเพราะศรีษะที่พุ่งมากระแทกกันอย่างไม่ได้นัดหมายนั้นทำให้ทั้งคู่ทรุดลงไปนั่งกับพื้นตามเดิม

อ้าว...สองคนนี้เล่นอะไรกันอีกล่ะเนี่ย...  ชิกามารุร้องถามมาด้วยทีท่าเหนื่อยหน่ายตามแบบฉบับของตน

เล่นบ้าอะไรล่ะชิกามารุ...ก็เจ้าคิบะนั่นแหละจะลุกขึ้นมาก็ไม่ยอมบอกเลยชนกันจนหัวจะแบะอยู่แล้วเนี่ย...  นารูโตะบ่นเสียงดังพร้อมกับยกมือขึ้นคลำหัวตัวเองเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวด

นายนั่นแหละ...ที่ไม่ยอมบอกเซ่อซ่าไปเปลี่ยนเลย...  คิบะเองก็ไม่ยอมถูกว่าฝ่ายเดีนวจึงหันมาตวาดใส่อีกฝ่ายเช่นกัน คนโดนว่าเองก็ไม่ยอมหันไปถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างไม่มีการอ่อนข้อ แต่พอคิบะหันมาเห็นแววตาสีฟ้าสดใสที่จ้องมองมาตรง ๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ฉายชัดในหัวอีกครั้ง นารูโตะเองก็เช่นกันพอมองสบตาอีกฝ่ายแล้วคำพูดที่เตรียมไว้ก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอตามเดิม แล้วใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งแล้วการกระทำของทั้งสองคนก็ชะงักค้างไปชั่วขณะก่อนที่จะพร้อมใจกันเบือนหน้าหนีไปคนละทาง เล่นเอาคนกลางอย่างชิกามารุที่ยืนมองอยู่เริ่มงงด้วยความไม่เข้าใจในทีท่าของคนสองคนตรงหน้า...

เฮ้อ...เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ว่าแต่ยังไม่มีใครมาเลยเหรอเนี่ย...  พอขาดคำก็มีเสียงร้องทักมาแต่ไกลทันที ทั้งสามคนหันไปตามเสียงนั้นก็พบกับอิโนะและโจจิที่เดินมาด้วยกัน

ซากุระ ชิโนะ ฮินาตะ แล้วก็ทีมของเนจิทั้งหมด ติดภารกิจสินะ...ก็เลยเหลือพวกเราแค่ห้าคนเท่านั้นเอง...  ชิกามารุเอ่ยถึงคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่เพราะมีภารกิจต้องทำ

แล้วมันทำไมเหรอชิกามารุ...มีเรื่องด่วนอะไรกันแน่...  นารูโตะร้องถามด้วยความสงสัย

ความจริงมันก็ไม่ได้ด่วนมากมายอะไรหรอกแต่อยากได้ความคิดของทุกคนมากกว่า  อาทิตย์หน้าที่โรงเรียนของเราจะจัดการสอบให้พวกเด็ก ๆ แต่ว่าคนไม่พอครูอิรูกะเลยขอให้ชั้นหาคนให้หน่อยชั้นก็เลยคิดถึงพวกเรา แล้วก็ถูกครูอิรูกะขอร้องให้ช่วยคิดข้อสอบให้พวกเด็ก ๆ ด้วย...

เอ๋...เรื่องแค่นี้มันน่าจะง่ายสำหรับนายไม่ใช่เหรอ...โง่ ๆ อย่างชั้นจะไปคิดอะไรได้เล่า...  นารูโตะบ่นอย่างไม่เห็นด้วยกับการที่ถูกเรียกมาด้วยเรื่องที่ตัวเองช่วยเหลือไม่ได้

ถ้ามันง่ายแบบนั้นชั้นคงไม่ขอให้ทุกคนช่วยหรอก...เพราะข้อสอบครั้งนี้ครูอิรูกะขอให้มันแตกต่างจากปีที่ผ่านมาแล้วก็ขอยาก ๆ เพื่อต้องการจะวัดความสามารถของเด็ก ๆ ด้วยว่าเป็นยังไง...

อืม...ขอยาก ๆ แล้วก็ไม่เหมือนปีก่อน ๆ ด้วยเหรอเนี่ย...  อิโนะทวนคำเบา ๆ พร้อมกับใช้ความคิด เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่เริ่มนิ่งคิดกันแล้วไม่เว้นแม้แต่นารูโตะ

นี่เป็นข้อสอบที่เราใช้กับปีก่อน ๆ น่ะ...  ชิกามารุเอ่ยพร้อมกับยืนเอกสารให้เพื่อน ๆ ดู

จะว่าไปมันก็ง่ายจริง ๆ นั่นแหละ...แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะให้สอบแบบใหนดี...  คิบะพึมพำกับตัวเองขณะกวาดสายตาไปตามเอกสารในมือตน

นี่...ชั้นขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ย...  นารูโตะร้องถามขึ้นมากลางวงด้วยทีท่าไม่ทุกข์ไม่ร้อนแต่อย่างใด

ว่ามาสิ...

ทำไมต้องมานั่งสอบอะไรที่มันไม่ค่อยได้ใช้จริง ๆ ด้วยล่ะ ถ้าจะทดสอบทั้งทีก็ต้องเป็นเรื่องที่มันเกิดขึ้นจริงหรือไม่ก็สอบอะไรที่มันจะช่วยให้เราทำภารกิจได้สำเร็จถึงพวกนั้นจะยังเด็กอยู่ก็เหอะแต่ให้คุ้นเคยกับของจริงไว้ตั้งแต่ตอนนี้น่าจะดีกว่าหรือเปล่า...  ด้วยคำพูดประโยคนั้นของนารูโตะทำให้คนที่เหลือต้องหันมามองหน้ากันด้วยคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากคนที่ได้คะแนนรั้งท้ายของห้องอย่างนารูโตะ และตอนนี้ดูเหมือนว่าชิกามารุจะนึกอะไรดี ๆ ขึ้นมาได้แล้วจากคำพูดประโยคนั้นนั่นเอง...

ที่นารูโตะพูดมาก็น่าสนใจ...  ชิกามารุเอ่ยเสริม

พูดแบบนี้แปลว่านึกอะไรออกแล้วใช่มั้ย...ชิกามารุ...  โจจิร้องถามเพราะด้วยความเป็นเพื่อนสนิททำให้เค้าเข้าใจดีว่าถ้าลองอีกฝ่ายพูดออกมาแบบนี้แปลว่าสมองอันชาญฉลาดนั้นคงมีอะไรเกิดขึ้นมาแล้วอย่างแน่นอน

อืม...แต่จะได้หรือเปล่าคงต้องลองเอาไปเสนอให้ครูอิรูกะกับท่านซึนาเดะพิจารณาก่อน...

นี่...ที่ว่าคิดได้เนี่ยคิดอะไรได้งั้นเหรอ...  นารูโตะที่นิ่งมองโจจิกับชิกามารุคุยกันก็ร้องแทรกขึ้นมากลางวง

นั่นสิ...นายคิดอะไรออกเหรอชิกามารุบอกให้รู้หน่อยสิ...  คิบะที่ไม่เข้าใจเหมือนกันรีบเอ่ยเสริมขึ้นมาทันที

แล้วจะบอกทีหลังนะ...เอาเป็นว่าขอบใจมากสำหรับคำแนะนำนะนารูโตะ ช่วยได้เยอะจริง ๆ...  ชิกามารุหันมาขอบใจคนเจ้าความคิดแต่นารูโตะยังไม่เข้าใจว่าตัวเองช่วยอะไรจึงได้แต่ทำหน้างง

แล้วจะเอาไงต่อล่ะ...ชิกามารุ...  อิโนะร้องถามขึ้นมาบ้าง

ก็เอาเป็นว่าอาทิตย์หน้าพวกนายทุกคนช่วยมาเป็นกรรมการคุมสอบให้เด็ก ๆ หน่อยก็แล้วกัน ส่วนเรื่องที่ว่าจะสอบยังไงนั้นจะบอกอีกทีวันที่สอบนะ...  พูดจบชิกามารุก็เดินจากไปทันทีทำให้ทั้งอิโนะและโจจิต้องรีบวิ่งตามไปเช่นกันโดยปล่อยให้อีกสองคนที่เหลืออยู่กันตามลำพัง

อ้าว...  นารูโตะอุทานออกมาด้วยความไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนถึงป่านนี้

อะไรของเค้าละเนี่ย...สรุปแล้วเรียกพวกเรามาทำไมเหรอ...  คิบะบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พอนารูโตะเห็นเพื่อน ๆ จากไปกันหมดจึงคิดว่าตัวเองควรจะกลับเหมือนกันแต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าไว้เพราะเสียงทักของใครบางคน

นารูโตะ...จะไปใหน...  คิบะที่นั่งอยู่บนหลังอากามารุร้องทักมาพร้อมกับให้อากามารุขยับไปเดินข้าง ๆ นารูโตะ

ถามได้...ก็กลับเข้าหมู่บ้านนะสิ...

งั้นเดี๋ยวชั้นไปส่งให้เอง...

ไม่ต้องหรอกแค่นี่เดินกลับเองได้...

เถอะน่า...ก็ชั้นไปพานายมาก็ต้องรับผิดชอบไปส่ง ขึ้นมาได้แล้ว...  พูดจบคิบะก็ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไรอีกเค้าโน้มกายลงไปคว้าเอวบาง ๆ นั้นแล้วออกแรงรั้งให้ขึ้นมานั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมเหมือนตอนขามา นารูโตะเองพอถูกกระทำแบบเดิมซ้ำ ๆ ก็อ้าปากจะพูดอะไรซักอย่างแต่ก็ช้าไปเพราะอากามารุเริ่มออกวิ่งแล้วทำให้ตัวเองต้องกลับมาอยู่ในสภาพเดิมอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้คราวนี้นารูโตะจะไม่ได้ซบใบหน้าลงมาที่อกของคิบะเหมือนเคยแต่ก็ยังคงกำชายเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น คิบะเองก็ยังคงรั้งเอวเล็ก ๆ นั้นไว้ไม่ยอมปล่อยเช่นกัน ก่อนจะเผลอคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาในใจ...จะว่าไปถึงใจมันจะเต้นแรงไปซักหน่อยแต่ว่ามันก็รู้สึกดีแปลก ๆ แฮะเวลากอดเจ้านี่น่ะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #631 skypuntaree (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 13:34
    ชอบอ่านคู่นี้
    #631
    0
  2. #630 skypuntaree (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 13:34
    ชอบอ่านคู่นี้
    #630
    0
  3. #577 anasia (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 01:44
    เห่ยยย ไรเนี่ย ซื่อบื้อกันทั้งคู่ ถ้าไม่มีพ่อสื่อแม่สื่อที่ดีคอยช่วย มันจะไปรอดกันมั้ยเนี่ย (-.-)

    #577
    0
  4. #534 sara (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 21:48
    เจ้าซื่อบื้อคิบะ แค่นี้ก็ไม่รู้ใจตัวเอง
    #534
    0
  5. #523 mook (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 19:27
    น่ารักดีแฮะคู่นี้
    #523
    0
  6. #506 น้ำ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 18:13
    ชอบอะคู่นี้
    #506
    0
  7. #478 MM_R (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 19:36
    เหมือนคิบะ..จะซื่อบื้อพอๆกับโตะ ไม่รู้ใจตัวเอง
    #478
    0
  8. #449 l3oss_it (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 20:53
    ในเรื่องอื่นเหล่าเมะๆๆจะรู้ใจตัวเองตั้งที่ได้เจอกับนารูโตะ แต่ในเรื่องนี้ดูท่าว่าจะแปลกใหม่กว่าที่ผ่านมานะเนี่ยะ
    แล้วฝ่ายไหนกันที่จะรู้ใจตัวเองก่อน เคะเมี้ยวนารูโตะคุง เมะแสนกะล่อนคิบะ
    อร๊ายๆๆๆๆๆ น่าสน น่าลุ้นที่สุดไปเลยอ่ะ
    #449
    0
  9. #426 PrinceOfBlueRose (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 02:49
    ตามมาอ่าน อิอิ คู่นี้ไฟแรงจริงๆ ไม่ทันไรจุ๊บกันซะละ น่าสนุก คึคึ
    #426
    0
  10. #413 ใครซักคน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 21:36
    อ๊ายยๆๆๆๆๆๆๆ ชอบอ่ะ
    #413
    0
  11. #388 ใครง่ะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 02:41
    กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส นั่งหน้ารุยง่ะ >.,
    #388
    0
  12. #364 การคิด (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 20:10
    เจ๊มาอ่านตามสัญญาแล้วเน้อคิบะคุงหลังจากที่เขิลชิกานารุ ฮ่าๆๆ
    #364
    0
  13. #354 zabakuno gaara (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 21:16
    Like เม้นต์327เลยค่ะ;)) ชอบๆ>[] #354
    0
  14. #327 This my angel (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 21:20
    เค้าชอบคู่นี้อ่า
    เลิฟๆเลย(ถึงจะชอบอีกหลา่ยคู่ก็เถอะที่เป็น Allnaru)
    #327
    0
  15. #299 diamus (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 21:08
    คิบะกับนารุโตะ ชอบคู่นี้มากอ่ะ!!!!! (>////<)
    เพิ่งเจอคู่นี้ ไม่เห็นใครแต่งเลย ถูกใจมากค่ะ
    #299
    0
  16. #276 zd-knight (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 19:36
    อ๊ากกกก คู่แรห์อ่ะ หาอ่านยากมวากกกกกกกก
    สนุกมากก ดูน่ารักอ่ะ >////////<
    #276
    0
  17. #247 สายลมแห่งรัตติกาล18 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 03:35
    ชอบคู่นี้มากๆๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณนะที่แต่ง หนุกมากๆเลย
    #247
    0
  18. #239 annchan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 20:16
    โอ๊ะ โอ แปลกนะเนี่ยที่เป็นคู่เนี๊ย
    #239
    0
  19. #231 p.p. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 17:30


    หายากนะเนี้ยคู่นี้นะ



    ไม่ค่อยมีให้อ่านเลยอ่ะ



    ขอบคุนมาค่ะที่แต่งคู่นี้ เพราะเราชอบคู่นี้มากกกกกกกกจริงๆ



    สนุกมากค่ะ

    #231
    0
  20. #190 ferincalobaramos (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:18
    หายากนะเนี่ยคู่นี้
    #190
    0
  21. #122 I_am_Hana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:45
    น่ารักๆๆๆๆ
    #122
    0
  22. #121 I_am_Hana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:43
    น่ารักสุดๆเลยค่ะ^^
    #121
    0
  23. #96 y-tauli (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:54
    (/≧▽≦/) กริ๊ดดดด จูบกันแล้ว
    #96
    0
  24. #95 y-tauli (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:39
    (///>w #95
    0
  25. #81 วันวานlove..naruto.... (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 22:27
    คู่หายากคู่ใหม่มาแล้ว

    น่าสนใจมาก ๆ แค่ตอนแรกก็กรี๊ดๆ>///<

    ตามต่อๆๆ
    #81
    0