[Fic Naruto] The wind with endless love~ [Yaoi]

ตอนที่ 7 : เผชิญหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    15 พ.ค. 55

Chapter : 7

นารูโตะถูกพามาหยุดยืนอยู่หน้าห้อง ๆ หนึ่ง

มาถึงแล้วค่ะ  หญิงรับใช้เอ่ยรายงานก่อนจะเปิดประตูให้นารูโตะก้าวเข้าไปในห้องเพียงลำพัง ในห้องนั้นมีเพียงชายหนุ่มท่าทางสง่างามนั่งอยู่บนที่นอนที่ถูกปูไว้ผิดที่ผิดทางในความรู้สึกของคนที่เพิ่งถูกส่งตัวเข้ามา

มานั่งตรงนี้ซิ   ชายหนุ่มเอ่ยเรียกอย่างอ่อนโยน คนถูกเรียกจำต้องเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วนั่งลงตรงหน้าชายหนุ่มโดยเว้นระยะไว้ให้ห่างพอสมควร ร่างบางได้แต่นั่งก้มหน้ามองเพียงแค่มือตัวเองที่ตอนนี้มันกำเข้าหากันแน่นอย่างลืมตัว ไม่คิดมาก่อนว่าเป้าหมายจะเคลื่อนไหวเร็วแบบนี้ ยังไม่ได้คิดว่าต้องทำยังไงต่อไป ก็ถูกพาตัวมาที่นี่

เงยหน้าขึ้น.....อย่าเอาแต่ก้มหน้าอยู่แบบนั้นซิ......ชั้นอยากเห็นดวงสาสวย ๆ ของเธอมากกว่านะ  ชายหนุ่มไม่พูดเปล่ากับใช้มือเรียวสวยเชยคางมนของคนที่เอาแต่ก้มหน้าให้เงยขึ้นมาสบกับดวงตาสีเหลืองอำพันที่กำลังจ้องมองอยู่ตอนนี้

ท่าน.....  ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงสาสีของท้องฟ้าจ้องมองอย่างค้นหา แฝงไว้ด้วยความหวาดหวั่น

ไม่ต้องกลัวชั้นหรอกนะ.....ชั้นไม่คิดจะทำอันตรายเธอหรอก สาวน้อย  ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม นั้นก็เพราะในดวงตาคู่สวยที่เค้าจ้องมองอยู่มันมีแววหวาดกลัว ถึงเจ้าตัวเล็กจะพยายามปกปิดไว้ แต่เค้าก็ยังคงเห็นมัน  ชายหนุ่มชอบความรู้สึกแบบนี้เพราะมันทำให้ตัวเค้าดูยิ่งใหญ่ ยิ่งคนตรงหน้าแสดงความหวาดกลัวมากเท่าไหร่ นั้นก็แปลว่า เค้ามีอำนาจมากกว่าคนอื่นมากเท่านั้น

เธอ...ชื่ออะไร

นา....รุ

อืมม....น่ารักดี เหมาะกับเธอมาก นารุ  ชายหนุ่มพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม  มันยิ่งทำให้ใบหน้าเนียนใสเริ่มเปลี่ยนเป็นขาวซีด  นารูโตะรู้สึกอึดอัดเค้าไม่ชอบพฤติกรรมแบบนี้ในสถานการณ์แบบนี้เลย จึงพยายามจะถอยหนีแต่ก็ถูกชายหนุ่มยึดไหล่บาง ๆ ไว้ทั้งสองข้าง  ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่ก็พยายามระงับอาการของตัวเองเอาไว้

ท่านมิซึกิ.....เรียกคนต่ำต้อยเช่นข้ามาพบเช่นนี้ มิทราบว่ามีสิ่งใดให้รับใช้หรือค่ะ  เสียงหวานเอ่ยถามสั่น ๆ

ถ้าข้าบอกเจ้าไปแล้ว......เจ้าจะยินดีทำให้ข้าหรือไม่ล่ะ

หากไม่เกินกำลังของข้า ข้าก็ยินดี แต่ถ้าต้องทำในสิ่งที่ฝืนใจเกรงว่าข้าคงจะมิอาจทำได้ค่ะ  ร่างบางพยายามตอบในสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดแล้วในสถานการณ์ตอนนี้

ฉลาดพูดนักนะ เจ้าเนี้ยน่าสนใจจริง ๆ 55555  ชายหนุ่มเอ่ยชมพลางหัวเราะชอบใจในคำตอบ

แต่สำหรับข้า....ไม่ว่าเจ้าจะยินดีหรือไม่ก็ตาม....เจ้าไม่มีทางปฎิเสธข้าได้  สิ้นคำพูดชายหนุ่มก็กระชากร่างบางให้ปลิวไปตกอยู่บนที่นอนที่เป็นเครื่องประดับเพียงชิ้นเดียวในห้องนั้นอย่างง่ายดาย  จากนั้นก็โถมร่างตัวเองขึ้นคร่อมทับร่างบางไว้  เจ้าตัวเล็กพยายามดิ้นแต่ก็ไม่เป็นผลมือสองข้างถูกรวบขึ้นไว้เหนือหัวและถูกตรึงไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของคนที่คร่อมร่างเค้าอยู่

คราวนี้จะทำยังไงล่ะ.....นารุจัง  มิซึกิพูดพร้อมรอยยิ้มขบขันเหมือนได้แกล้งเด็ก ๆ

ข้าว่า....วันนี้อากาศมันร้อนอบอ้าวยังไงชอบกล เจ้าควรจะถอดเสื้อผ้าออกบ้างนะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวข้าช่วยเจ้าถอดก็แล้วกันนะ   ไม่พูดเปล่ามืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ถอดกิโมโนตัวนอกออกให้ด้วยตามที่พูด ร่างบางเริ่มหน้าถอดสีเค้าควรจะทำอย่างไรดี คาถาก็ใช้ไม่ได้เพราะมือที่ถูกยึดไว้ทำให้ประสานอินไม่ได้

ท่าน...ไม่ควรทำแบบนี้ การฝืนใจผู้อื่นมิใช้วิถีของบุรุษ ยิ่งเป็นการฝืนใจสตรีแล้วไซร้ ยิ่งเป็นการไม่สมควร  ร่างเล็กพยายามโน้มน้าม

เจ้าน่าสนใจกว่าที่ข้าคิดไว้ซะอีกนะ  คิดจะพูดให้ข้าคล้อยตามอย่างนั้นเหรอ.....แต่เสียใจด้วยข้ารู้ทันความคิดของเจ้าทุกอย่างนั้นแหละ  พูดแล้วก็ก้มหน้าลงมาใกล้กว่าเดิม  ส่งผลให้ใบหน้าเนียนยิ่งขาวจนดูเหมือนไร้สีเลือด

เอาเป็นว่าเราเลิกพูดกันได้แล้ว  ถึงเจ้าจะเป็นนินจาแต่ถ้าใช้คาถาไม่ได้ ขยับร่างกายก็ไม่ได้ เจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอกนะ  จากคำพูดนั้นแววตาของคนตัวเล็กก็เปลี่ยนไป จากที่เคยหวาดกลัว เปลี่ยนเป็นสงสัย ไม่เข้าใจ ชายตรงหน้าเค้ารู้เรื่องของพวกเค้ามากน้อยแค่ใหน  ความสงสัยทั้งหมดถูกส่งออกมาผ่านดวงตาคู่สวยนั้นทั้งหมด

ตาเจ้ามันฟ้องทุกอย่างที่เจ้าคิดอยู่ตอนนี้เลยล่ะ.....ข้าชักจะชอบเจ้าขึ้นมาจริง ๆ แล้วละซิ

นายรู้อะไร....

ทั้งหมด...

ทั้งหมดเลยเหรอ....หมายความว่าไงที่ว่าทั้งหมด

ก็ทั้งหมด.......พวกเจ้าทั้งหมดเป็นนินจาปลอมตัวเข้ามา ส่วนจุดประสงค์.......ก็คือ...ท่านมิซึกิบุตรชายของท่านไดเมียว  จากคำพูดที่ว่า พวกเรา แสดงว่ารู้.....ไม่ได้มีแค่ตัวเรา แย่ละซิ

ในเมื่อรู้แล้วทำไมยังปล่อยให้พวกเราเข้ามาได้ง่าย ๆ

นั่นก็เพราะนายนั่นแหละ.....นารูโตะ  เจ้าตัวเล็กรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ ความลับที่ว่าเค้าเป็นใครปลอมตัวมา ไอ้บ้านี่ก็ยังรู้ แล้วคนอื่น ๆ จะเป็นอะไรมั้ย

นายเป็นใครกันแน่.....และรู้ได้ยังไงว่าเป็นชั้น

เราเคยเจอกันแล้วนี่นา.....นายลืมชั้นไปแล้วรึไง  นารูโตะพยายามรวบรวมความคิดว่าเคยเจอคนตรงหน้าที่ใหน แต่เค้าก็จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ใหน

ถ้านายนึกไม่ออกเดี๋ยวชั้นจะช่วยรื้อฟื้นให้เอง  แต่ก่อนหน้านั้นเรามาเล่นสนุกกันก่อนดีกว่า  ตอนนี้คนตัวเล็กที่เหลือเพียงยูคาตะสีขาวตัวในดูจะไม่มีทางให้หนีรอดได้เลย ชายหนุ่มเลื่อนมืออีกข้างที่ว่างไปถลกชายยูคาะขึ้นมาจนเหนือเข่าเผยให้เห็นเรียวขาสวย พลางลูบไล้เรียวขางามเล่นอย่างหลงใหล จากนั้นก็ใช้มือหนา ๆ ไล่ไปตามแก้มเนียนที่บัดนี้ไร้ซึ่งสีเลือด เรื่อยต่ำลงมาผ่านลำคอนวล ๆ ร่างบางเริ่มสั่นด้วยความหวาดกลัวอย่างระงับไม่อยู่ จากนั้นมือที่ลูบไล้ไปตามร่างกายก็กระชากคอเสื้อจนหลุดติดมือออกมา เนินไหล่นวลเนียนถูกข่วนเป็นแผลปรากฏเป็นทางยาวมีเลือดไหลซึมออกมา ใบหน้าของชายหนุ่มยิ้มด้วยความพอใจ ก่อนจะใช้ลิ้นเลียเลือดบริเวณเนินไหล่นวลเนียนนั้น สัมผัสจากลิ้นร้อนนั้นทำให้ร่างบางรู้สึกร้อนวูบไปทั้งร่างจนแทบจะกลั้นใจตายเสียตรงนั้น ดวงตาคู่สวยปิดสนิทพร้อมกับหยาดน้ำใส ๆ ไหลรินจากหางตาอย่างไม่อาจหยุดได้ ริมฝีปากอิ่มสวยถูกผู้เป็นเจ้าของขบเม้มจนห้อเลือด ในขณะที่มือหยาบหนาก็ยังคงลูบไล้ไปตามร่างกายจากเนินไหล่เรื่อยลงไปจนถึงเนินอก ร่างบางได้แต่ร่ำร้องภาวนาในใจ ใครก็ได้ช่วยที่  ครูคาคาชิ.....ซากุระ........เนจิ ช่วยชั้นที  แล้วดูเหมือนคำภาวนาจะเป็นจริงเพราะก่อนที่จะมีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้  ไฟในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งวิ่งเข้ามาภายใน  ร่างเล็กรู้สึกได้ว่าน้ำหนักที่เคยกดทับอยู่บนร่างของตนมันหายไปอย่างรวดเร็ว มือสองข้างที่ถูกพันธนาการไว้ก็เป็นอิสระ แต่ยังไม่ทันที่เค้าจะได้ทำสิ่งใด ไฟในห้องก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้สามารถมองเห็นสภาพโดยรอบได้ถนัดตา ทุกคน....อยู่ในห้องนี้และกำลังล้อมมิซึกิเอาไว้ ตัวมิซึกิที่ลงไปกองอยู่กับพื้นกลางห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ อาจจะโดนใครยันไปอยู่ตรงนั้นก็เป็นได้ กลับนั่งนิ่งไม่สนใจคนที่ล้อมตัวเองอยู่

พวกนายเนี้ย......ยุ่งยากกันซะจริงเลยนะ......ดันเข้ามาขัดจังหวะซะได้  ชายหนุ่มกล่าวอย่างแสนเซ็ง

ไม่อ้อมค้อมล่ะนะ.....พวกเราอยากให้นายยกเลิกคำสั่งรวบรวมกำลังคน แล้วตามเรากลับไปที่แคว้นของนาย  คาคาชิกล่าวเป็นงานเป็นการ

งั้นเหรอ....ฮาตาเกะ   คาคาชิ  ได้ยินแบบนั้น คาคาชิก็หันมาหาร่างบางที่พยายามยันกายลุกจากพื้นเพื่อขอคำอธิบาย

ผู้ชายคนนี้ รู้ความเคลื่อนไหวของเราทั้งหมดตั้งแต่ต้น  ร่างบางตอบด้วยเสียงที่ยังคงสั่น

งั้นก็ง่ายเลย.......แล้วคำตอบของนายละ  คาคาชิย้อนถาม

ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของพวกนายแล้วละว่า....จะทำให้ชั้นยอมทำตามได้หรือเปล่า  สิ้นคำก็เหมือนเป็นสัญญาณ เริ่มการต่อสู้ ทุกคนเข้าจู่โจมกันชนิดไม่ให้มีเวลาตั้งตัวกันเลย

ยู้ววววว  จ๊ากกกกก  ลีจู่โจมด้วยกระบวนท่าที่ตนถนัด

แหลกไปซะ  ซากุระอัดด้วยพลังช้าง แต่ก็ไม่เป็นผลชายหนุ่มหลบได้ทันแต่ก็โดนเท็น เท็น ปล่อยสารพัด อาวุธเข้าใส่อีก

รับนี้ไปซะ  ชายหนุ่มปัดป้องได้หมด พลางถอยไปติดกับผนังด้านหนึ่ง ภาพวาดงูของซาอิ ที่วาดลงบนผนังเลื้อยเข้ามาหมายจะรัดให้อยู่แต่ก็พลาดไป เนจิโดดไปดักด้านหน้าไว้ไม่ให้หนี

เธอสู้ชั้นไม่ได้หรอก  ว่าพลางก็หลบหลีกออกมาอย่างง่ายดาย  คาคาชิใช้คาถาไฟเข้าจู่โจมหมายจะหยุดการเคลื่อนไหว แต่มิซึกิก็ยังหลบได้อย่างไม่น่าเชื่อ

เล่นแรงไปหรือเปล่า จะเผากันให้ไหม้เลยซิท่า

ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่นายก็ยังปกติ ไม่เป็นไรเลยนี่น่า  ร่างกายของมิซึกิถูกไฟลวกเพียงเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นผิวหนังที่ใบหน้าส่วนหนึ่งก็หลุดร่วงลงมาเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคนตรงหน้า

โอโรจิมารุ  ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ

อย่างนี้นี่เอง เพราะเป็นนายถึงได้รู้ความเคลื่อนไหวของพวกเราดี ถ้านายมาปรากฏตัวในนี้ แล้วท่านมิซึกิตัวจริงอยู่ที่ใหน?   คาคาชิเอ่ยถามเพราะดูท่าว่าภารกิจครั้งนี้มันดูจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ ซะแล้ว

ลองใช้ความสามารถของพวกนายค้นหาดูซิ  อาจจะเจอก็ได้นะ

คนที่อยู่เบื้องหลังการกระทำของท่านมิซึกิก็คือนายใช่มั้ย

เป็นอย่างที่นายพูดนั้นแหละ และตอนนี้ชั้นก็ขี้เกียจตอบคำถามพวกนายแล้ว ขอตัวก่อนแล้วกัน  พูดจบก็กลายร่างเป็นงูยักษ์พุ่งมาทางนารูโตะที่ยังนั่งนิ่งอยู่กับที่ แต่เนจิก็กระโดดเข้ามาคว้าตัวคนร่างบางหลบออกไปได้ทัน งูยักษ์จึงพุ่งตัวไปที่ผนังอีกด้านหนึ่งแทน พร้อมกับคำพูดทิ้งท้ายที่ชวนให้ขนลุก

ไว้ชั้นจะมารับตัวเธอคราวหน้าก็แล้วกัน นารูโตะ อีกไม่นานหรอกเราต้องเจอกันอีกแน่

โอโรจิมารุ..............แก่  เนจิกัดกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ ร่างเล็ก ๆ ยังคงสั่นเท่าอยู่ในอ้อมกอดของเค้า มันทำให้เค้านึกย้อนไปก่อนที่พวกเค้าจะบุกเข้ามา ภาพที่มองเห็นร่างเล็กหวาดกลัวอยู่ใต้ร่างของใครบางคน น้ำตาใหลลงมาไม่ขาดสายมันทำให้เค้าลืมตัวกระโจนเข้าหาคนที่มันกำลังล่วงเกินร่างน้อยอยู่ทันที เป็นผลทำให้ใครซักคนในกลุ่มซึ่งเค้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใครดับไฟในห้องทันทีที่เค้ากระโจนเข้าไปถีบไอ้บ้านั้นเต็มแรงและก็ตามด้วยอะไรอีกหลายอย่างไม่ยั้ง จนเจ้านั้นดิ้นหลุดไปจนเกิดการชุลมุนไม่รู้ว่าใครเป็นใครนั้นแหละ

ไม่เป็นไรนะ..........นารูโตะ  เนจิว่าพลางกระชับอ้อมแขนตัวเองให้แน่นขึ้นเหมือนต้องการจะปลอบโยนเจ้าตัวเล็กชนิดไม่แคร์สายตาใคร ช่างหัวมันใครจะคิดยังไงก็ช่าง จะว่ายังไงเค้าก็ไม่สน  สิ่งที่เค้าควรจะสนมากที่สุดตอนนี้ก็คือเจ้าตัวเล็กที่ยังซุกซบอยู่กับอกเค้านี่ต่างหาก

ขอโทษที่มาช้านะ........ขอโทษ  เนจิเอ่ยออกมาเบา ๆ นี่ถ้าเค้ามาช้ากว่านี้เจ้าตัวเล็กจะเป็นยังไงหนอ

เนจิ.......ไม่ต้องขอโทษหรอก  ร่างในอ้อมกอดเอ่ยเสียงสั่น มือน้อยยึดชายเสื้อของร่างสูงเอาไว้แน่น

นายมาช่วยแล้ว.........ไม่ต้องขอโทษอีก  เนจิ ลูบแผ่นหลังบาง ๆ นั้นอย่างเบามือ

ขอบใจนะ.......เนจิ  ร่างบางพูดออกไปทั้งน้ำตา ร่างสูงใช้ปลายนิ้วเช็ดมันออกอย่างนุ่มนวล ใบหน้าที่เคยขาวซีดก่อนหน้าบัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงจัด

ก็สัญญาแล้วนี่นาว่าจะมาช่วย ไม่ว่าเมื่อไหร่  เนจิกระซิบตอบข้างหู  ทั้งสองคนคงลืมไปว่าในห้องไม่ได้มีกันแค่สองคนเท่านั้น แต่ยังมีสายตาอีกหลายคู่มองมาด้วยความหมั่นไส้

นี่พวกนายสองคนเลิกสวีทกันก่อนเถอะนะ รีบออกไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า  คาคาชิร้องขัดจังหวะขึ้นมาด้วยความอิจฉาเล็ก ๆ

................

ภาวนา.....ให้สองเราได้ไกล้ชิด

ภาวนา.....ให้สองจิตผูกพันเสริม

ภาวนา.....ให้สองกายต่างช่วยเติม

ความรู้สึก...ของหัวใจ...ให้แก่กัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

620 ความคิดเห็น

  1. #549 anasia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 01:06
    โอโรจี้ มาได้ไงน่ะ0.0 ไปๆ กลับรูนายไปเลยไป



    เนจิคุงหวานไม่เลือกสถานที่เลยแฮะ เกรงใจคนมองบ้างเหอะ เห็นแล้วเขินแทน-///-
    #549
    0
  2. #509 songjibong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 02:16
    ที่แท้ก็เป็นโอโร -___-
    #509
    0
  3. #494 KHB..ninerocmoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 13:10
    เนจจี้นารุ ไม่ได้แค่ลืมพวกนายหรอก คาคาชิ ยังลืมนักอ่านอย่างเราเลย ไม่ต้องเติมน้ำตาล ความหวานก็เปลี่ยมล้นแล้ว///_
    #494
    0
  4. #461 sara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 13:16
    โอโรจิมารุนี่เอง มิน่ารู้ไปหมด เกือบโดนงูกินแล้วนะโตัะ
    #461
    0
  5. #363 l3oss_it (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 22:08
    อาจารย์คาคาชิค่ะบางครั้งก็ควรปล่อยใครคนเขาสวีทกันเล็กน้อยแล้วค่อยขัดก็ได้นะแบบนี้มัน จัดบทจนค้างให้สาวกกรี๊ดเล่นอ่ะ
    #363
    0
  6. #334 tl16 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 11:23
    นึกว่าใครที่เเท้โอโรจี้นี่เอง เกือบไปเเล้วน่ะ
    #334
    0
  7. #305 ใครง่ะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 17:30
    เกือบเปนเมียงูแล้วนะโตะ อิอิ
    #305
    0
  8. #260 Akihiko Ritsu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:49
    บังอาจมาลวนลามนารุนะ
    #260
    0
  9. #243 Jibi kisses (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 19:59
    โอโรจิมารุ

    ชั้นไม่ให้อภัยเทอแน่ๆ

    #243
    0
  10. #199 Say จัง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2555 / 01:11
    โอโรมาร่วมแจมด้วย
    #199
    0
  11. #182 MoNkEy - PrInCe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 19:00
    นึกว่าใครที่แท้ก็ท่านงูนี่เอง
    #182
    0
  12. #113 mod-1330 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 17:27
    โอโรจี๊ แกอีกแล้วนะ
    #113
    0
  13. #90 NN =] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 17:48
    เกือบมาไม่ทันซะแล้ว T^T

    หะ ? โอโรจิมารุ ? แกลวนลามนารุจังของฉ้านนน
    #90
    0
  14. #45 ferincalobaramos (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 23:25
     อร้ายเขินแทนแต่รีบไปดีกว่าเนอะเล่นเผาห้องเค้าซะขนาดนั้น
    #45
    0
  15. #42 เหมียวซ่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 22:49

    นังโอโรจี้ แกต๊ายยยยยยย แง่ง

    บังอาจลวนลามหนูโตะ แม่ยกจะฆ่าม้านนนนนนนน

    เนจจี้กับโตะสวีทได้ทุกที่เลยน้า~~~~ เขินแทน >//////<

    #42
    0
  16. #35 rikosama (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 18:34
    ลงไปอีกตอน ขณะนี้อารมณ์ไรท์เตอร์ Dark มาก
    #35
    0
  17. #23 -nutsume- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 19:37
     ว้าวววววววววววหวานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    สนุกค่ะไรเตอร์แต่งเก่งมาก ขอบคุณค่ะ
    #23
    0