[Fic Naruto] The wind with endless love~ [Yaoi]

ตอนที่ 20 : กฏเกณฑ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    13 มิ.ย. 55

Chapter : 20

ขณะที่เนจิกำลังรีบมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านใหญ่ของตระกูลฮิวงะเพราะเค้ารู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติกำลังเกิดขึ้นแต่ดูเหมือนว่าจะมีคนมาคอยขัดขวางเค้าอยู่มากทีเดียว เมื่อเค้ารับรู้ได้ว่าทางข้างหน้าที่กำลังมุ่งไปมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งยืนรออยู่

นายรีบร้อนจะไปใหนเหรอ.....เนจิ  คาคาชิเอ่ยทักทันทีที่เห็นตัว

แล้วทำไมต้องมาขวางด้วยละครับ  เนจิย้อนกลับให้บ้าง

ก็แค่อยากรู้ว่านายกำลังคิดจะทำอะไร  ใหนบอกว่ายังไม่คิดจะไปใหนตอนนี้ไม่ใช่เหรอ  ไกร้องตอบมา

ถ้าแค่ส่งสัยเรื่องแค่นี้ทำไม่ต้องแห่กันมามากขนาดนี้ด้วยละครับ  เนจิเอ่ยพลางกวาดตามองทุกคน อันประกอบด้วย ไก  คาคาชิ  ซากุระ  ซาอิ  แถมด้วยทีมของชิกามารุที่มากันครบทั้งสามคน

มีอะไรปิดบังไม่อยากให้ผมรู้อย่างนั้นเหรอครับ

ก็ไม่ได้ปิดบังแค่ยังไม่บอกให้รู้ตอนนี้ก็เท่านั้น  ชิกามารุเป็นคนตอบคำถามแทน

ทำไมถึงรู้ไม่ได้ล่ะในเมื่อเรื่องที่ว่ามันเกี่ยวข้องกับชั้น

เฮ้อ....น่าเบื่อชะมัด  ชั้นเองก็ไม่ได้อยากทำภารกิจนี้นักหรอกนะแต่ว่ามันเป็นคำสั่งปฏิเสธไม่ได้  พูดจบก็ลงมือใช้คาถาเงาท่าถนัดของตนทันที  เนจิที่ระวังตัวอยู่แล้วโดดหลบได้อย่างง่ายดาย

แค่ทุกคนยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้นเท่านั้นเอง  ทำไมทำไม่ได้ละครับ  เนจิร้องถามมาอย่างไม่เข้าใจว่าจะมีเรื่องอะไรที่เข้าไม่ควรรู้  ก่อนจะปลุกเนตรสีขาวขึ้นมาหวังจะใช้มันเพื่อสำรวจดูเหตุการณ์ข้างหน้า

มันไม่ได้ผลหรอก เพราะว่าเราอยู่ห่างจากระยะที่เนตรสีขาวของนายจะมองไปถึงบ้านใหญ่ได้  ไก ที่รับรู้ถึงความสามารถของศิษย์คนนี้ดี  เอ่ยออกมาเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของเนจิ

ถ้าอย่างนั้นผมก็จะไม่เกรงใจแล้วนะครับ  แต่ก่อนที่จะได้มีการลงไม้ลงมือกัน  พลุสามลูกก็ถูกปล่อยขึ้นมาบนท้องฟ้าเป็นสัญญาณให้พวกเค้าได้รับรู้ว่าภารกิจด้านนั้นสำเร็จลงแล้ว

คงไม่ต้องแล้วมั้ง  คาคาชิเปรยขึ้นมาเบา ๆ หลังจากมองเห็นสัญญาณพลุที่ส่งมา

ก็คงงั้น  ไก รับคำอย่างเห็นด้วย

งั้นก็แปลว่าภารกิจทางนี้ไม่ต้องแล้วใช่มั้ยครับ  ชิกามารุเอ่ยอย่างโล่งใจ

นายไปได้แล้วล่ะ  เนจิ  คาคาชิหันมาบอกคนที่ตั้งท่าเตรียมสู้เต็มที่

หมายความว่าไง จู่ ๆ ก็มาขวาง แล้วตอนนี้ก็บอกให้ไป

ก็ตอนนี้มันไม่จำเป็นต้องถ่วงเวลานายแล้วนะซิ  เพราะเมื่อนายไปถึงก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี  ซากุระเป็นคนอธิบาย

จะไปก็ไปเถอะ  พวกเราเองก็มีภารกิจต้องทำต่ออีกเหมือนกัน  เสร็จงานนี้แล้วเราจะมาเอาคืนกับนายทั้งต้นทั้งดอกเลย  ชิกามารุเอ่ยเร่ง

ชั้นไม่เข้าใจ  แต่ไม่มีใครให้ความกระจ่างกับเค้าแม้ซักคนเดียวเพราะทุกคนรีบสลายตัวไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วเหมือนไม่เคยมีใครอยู่ตรงนั้นมาก่อนนอกจากตัวเค้า

เมื่อเนจิมาถึงบ้านใหญ่ของตระกูลตามที่ตั้งใจไว้ก็พบเพียงความเงียบสงบดังเช่นปกติ เค้าไม่ได้เข้าไปข้างในแต่ใช้เนตรสีขาวมองสำรวจจากภายนอกแต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ ภายในตัวบ้าน  แต่ความรู้สึกในใจของเค้ามันบอกว่ามีบางอย่างได้เกิดขึ้นที่นี่ทว่าเค้าไม่อาจรู้ได้ว่ามันคือสิ่งใด ขณะที่กำลังคิดว่าจะเข้าไปข้างในดีหรือไม่ก็มีเสียงใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกมาจากด้านหลัง

พี่เนจิ

ท่านฮินาตะ

เอ่อ......จะกลับมาอยู่บ้านแล้วเหรอค่ะ  ฮินาตะเอ่ยถามไม่เต็มเสียงนัก

เกิดอะไรขึ้นที่นี่เหรอครับท่านฮินาตะ  เนจิไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับย้อนถามให้คนฟังได้สะดุ้งแทน

เอ่อ.....คือว่า...มัน...  คนถูกถามกลับไม่รู้จะตอบอย่างไร

ถ้าท่านฮินาตะลำบากใจที่จะพูดเดี๋ยวชั้นจะไปถามท่านฮิอาชิเองแล้วกัน  ว่าแล้วก็เดินเข้าไปในบ้านทันที  คนที่เค้าต้องการพบยืนรออยู่ที่ระเบียงทางเดินแล้ว

ตามชั้นมาสิ  เนจิ  ฮิอาชิเอ่ยเรียกเบา ๆ ก่อนจะเดินนำไปที่ห้องโถงกลางที่เคยใช้ทำพิธีเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า  เนจิเดินตามเข้าไปด้วยต้องการรู้คำตอบของคำถามทั้งหมด  โดยมีฮินาตะยืนมองตามด้วยความเป็นห่วงไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร

เอ่อ......พี่เนจิ  อดทนไว้นะค่ะ  ฮินาตะเอ่ยปลอบใจไปเบา ๆ โดยที่คน ๆ นั้นไม่อาจได้ยิน

ภายในห้องโถงกลางคนทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน

เจ้าต้องการรู้ใช่มั้ยว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น  ฮิอาชิเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน

ครับ

ถ้าข้าจะบอกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่และกำลังจะเกิดต่อจากนี้  เพราะมีเจ้าเป็นต้นเหตุล่ะ

ผมเองก็อยากทราบว่ามันเป็นเรื่องใดกันแน่

เรื่องที่เจ้าคลายคาถากำกับให้คน ๆ นั้น  คำตอบที่ได้รับรู้มันทำให้คนฟังยิ่งไม่เข้าใจ  มันเกี่ยวอะไรกับการที่ตัวเค้าเป็นคนคลายคาถาในเมื่อผลของมันก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าล้มเหลว ตัวเค้าเองเกือบตาย แล้วนารูโตะก็ออกจากหมู่บ้านไปแล้ว....เพื่อไปหาใครคนนั้น  พอคิดมาถึงตรงนี้ก็ให้รู้สึกปวดแปลบในใจ

ผมคลายคาถาให้นารูโตะก็จริง  แต่ว่ามันก็ล้มเหลวไม่ใช่เหรอครับ

นายไม่รู้เงื่อนไขจริง ๆ ทั้งหมดในการคลายคาถานั่น  จนทำให้ทุกอย่างเกือบจะสายไป

หมายความว่ายังไงเหรอครับ

ตามที่เธอรู้มาคนที่จะช่วยคลายคาถาได้จะต้องมีขีดจำกัดของสายเลือดและต้องเป็นคนที่มีความหมายกับตัวคนที่ถูกคาถา ส่วนวิธีมันก็คล้าย ๆ กับที่เธอทำเพียงแต่มันไม่ต้องรุนแรงแบบนั้นหรอก ที่เธอทำมันเกินไป

แล้วมันมีเงื่อนไขอื่นที่ผมไม่รู้อีกอย่างนั้นใช่มั้ยครับ

ใช่  ถึงเธอจะไม่รู้แต่ก็สามารถทำมันได้จนครบทุกเงื่อนไข

ผมทำอะไรงั้นเหรอครับ  เนจิถามเพราะไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรลงไปจนครบทุกเงื่อนไข

เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกแต่อีกเรื่องที่ตามมามันเป็นปัญหามากกว่า

อีกเรื่องคืออะไรครับ

เธอใช้เลือดเป็นสื่อในการคลายคาถาเพราะฉะนั้นตัวเธอจึงได้รับผลสะท้อนของคาถามา ซึ่งนั่นก็คือปัญหาที่ชั้นพูดถึงนั่นแหละ

ผลสะท้อนของคาถาที่ผมได้รับมันมีอะไรเหรอครับ  เนจิถามออกไปเพราะยังไม่เข้าอยู่ดีว่าคนตรงหน้าต้องการจะสื่ออะไร

มันเป็นหนึ่งในเงื่อนไขในการคลายคาถา  คำว่า คนที่มีความหมายมากสำหรับคนที่ถูกคาถา  ในกรณีนี้มันหมายถึงคนในครอบครัว  หรืออีกนัยก็คือทั้งสองต้องมีความสัมพันธ์กันลึกซึ้ง

ครอบครัว ?   ลึกซึ้ง ?”  เนจิทวนคำราวกับละเมอ

แต่ที่เธอทำลงไปมันไม่มีตรงใหนเรียกได้ว่าเป็นครอบครัว  แล้วเธอทั้งสองคนก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันลึกซึ้ง

ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเกี่ยวกันตรงใหนกับเรื่องที่ทุกคนพยายามปิดบัง  รวมทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ก่อนหน้าที่ผมจะมาถึงด้วย

นายลืมกฏของตระกูลไปแล้วเหรอ

กฏ ? หรือว่า.........ไม่จริงใช่มั้ยครับ  เนจิอุทานด้วยความตกใจ ขออย่าให้เป็นอย่างที่เค้าคิดเลย

ใช่  มันเป็นแบบนั้น  ถึงนายจะเป็นคนของตระกูลสาขาก็ไม่มีข้อยกเว้น  ฮิอาชิยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แต่ว่าท่านฮิอาชิ  ผมไม่คิดว่าการที่ผมใช้เลือดของตระกูลช่วยเหลือคนอื่นมันจะเป็นความผิด ได้โปรดพิจารณาก่อนได้มั้ยครับ  เนจิกล่าวอย่างร้อนรนเพราะกฏนั้นมันหมายถึงความรู้สึก และชีวิตทั้งหมดของเค้า

ก่อนที่นายจะมาถึงที่นี่ ทุกอย่างก็พร้อมแล้ว  และตอนนี้ก็เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย  หากนายไม่ยินยอมก็มีเพียงวิธีเดียวที่จะหลุดพ้นได้  เข้าใจใช่มั้ยว่าหมายถึงอะไร

ท่าน.........  เนจิไม่สามารถเอ่ยคำใด ๆ ออกมาได้อีกเค้ารู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมาต่อหน้า

นายจะอยู่ที่นี่หรือจะกลับไปที่บ้านพักก็ได้ 

กำหนดเมื่อไหร่ครับ....

อีกสามวัน....

ผมขอไปอยู่ที่บ้านพักครับ

เข้าใจแล้ว  พูดแล้วก็ลุกออกจากห้องไปปล่อยทิ้งให้ใครอีกคนนั่งนิ่งราวรูปสลักอยู่กลางห้องเพียงลำพัง

เมื่อเห็นบิดาของตนเดินออกจากห้องโถงมาฮินาตะก็รีบร้องถามด้วยความร้อนใจเพราะอยากรู้ผลเช่นกัน

พี่เนจิ.......ยอมรับหรือเปล่าค่ะ

อืม......เค้าขอไปอยู่ที่บ้านพัก  ลูกช่วยแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านซึนาเดะรู้ด้วยนะ

ค่ะ  ฮินาตะรับคำอย่างโล่งใจพร้อมกับรีบไปทำตามที่บิดาบอกทันที

ตอนนี้อาจจะรู้สึกเจ็บปวดแต่ชั้นก็อยากให้นายมีความสุขนะ  เนจิ  ฮิอาชิเอ่ยพลางมองไปทางห้องที่ตัวเองเพิ่งเดินจากมา

.........................................

งั้นเหรอ  เข้าใจแล้วไม่คิดว่าจะยอมบินกลับเข้ากรงตามเดิมง่าย ๆ แบบนี้

พี่เนจิเข้าใจว่ามันเป็นกฏค่ะ  ฮินาตะอธิบาย

กฏ ?  อะไรเหรอ  คาคาชิร้องถามเพราะไม่เข้าใจเหมือนกับว่าตนเองพลาดอะไรสำคัญไป

เอ่อ...คือว่ามันเป็นกฏของตระกูลค่ะ ตระกูลฮิวงะของเรามีข้อห้ามเรื่องเลือดอยู่ว่าจะใช้เลือดในการช่วยเหลือ หรือ เข่นฆ่ากันก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาติแล้วเท่านั้นเพราะมันอาจสร้างโอกาสให้คนนอกใช้ประโยชน์จากเลือดของเรากลับมาทำร้ายหมู่บ้านได้ค่ะ

แล้วถ้าเกิดทำผิดกฏล่ะ  คาคาชิยังซักถามต่อไป

จะถือว่าสายเลือดของคน ๆ นั้นไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปจะต้องทำให้บริสุทธิ์อีกครั้งด้วยการเอ่อ.....เอ่อ...  มาถึงตอนท้ายฮินาตะก็เริ่มหน้าแดง อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พูดไม่ออก

ต้องทำยังไงล่ะ รีบบอกมาซิหรือว่าเป็นความลับ  คาคาชิรีบซักไซร้ด้วยความอยากรู้

เอ่อ....แบบว่า....คือต้องแต่งงานกับคนในตระกูลเดียวกันเพื่อให้สายเลือดนั้นบริสุทธิ์อีกครั้งค่ะ

อืม....แต่ถ้าแค่แต่งงานมันจะทำให้เลือดบริสุทธิ์ได้ยังไงกันละ

กฏถูกกำหนดขึ้นเพราะไม่อยากรับคนนอกตระกูลเข้ามานะค่ะ

สุดท้ายก็เลยต้องเป็นแบบนี้ซินะ  เจ้านั่นคงกำลังเศร้าน่าดู  คาคาชิเปรยขึ้นมาเบา ๆ

แต่ชั้นยังสงสัยอยู่ดีว่าทำไมเนจิถึงได้ยอมง่าย ๆ แบบนี้  ซึนาเดะตั้งข้อสังเกตุ

ถ้าไม่ทำตามกฏ  ก็จะต้องสละชีวิตเพื่อทำลายสายเลือดนั้นทิ้งค่ะ  [กฏบ้าไรเนี้ย งง วุ้ย : ไรท์เตอร์]

แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าเจ้านั่นจะยอมตายแต่ไม่ยอมแต่ง  ซึนาเดะพูดให้ทุกคนได้คิด

แต่พี่เนจิรับปากท่านพ่อแล้วนะค่ะ  ฮินาตะร้องค้าน

อาจจะเพื่อซื้อเวลาก็ได้  เพราะกว่าจะถึงวันนั้นยังเหลืออีกตั้งสามวันเชียวนะ  แถมยังขอไปอยู่ในที่ห่างไกลผู้คนอีกด้วย  มันน่าสงสัยมั้ยล่ะ

อาจจะเป็นอย่างที่ท่านพูดก็ได้  ถ้างั้นเราควรทำอะไรซักอย่างกันไว้ก่อนนะครับ  คาคาชิเสนอความเห็น

งั้นฮินาตะเธอกลับไปแจ้งกับท่านฮิอาชิว่าชั้นขอให้ส่งนกอีกตัวเข้าไปในกรงวันนี้เลย  ไม่ต้องรออีกสามวันแล้วประเดี๋ยวเจ้านกตัวนั้นมันจะขาดใจตายไปเสียก่อน  ซึนาเดะออกคำสั่งเสียงเข้ม

ทราบแล้วค่ะ  ฮินาตะรับคำแล้วก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

คาคาชินายช่วยเอานกตัวนี้ไปส่งในกรงให้ทีนะ

ครับ

.....................................

.........................

...............

ใครกำหนด......กฏเกณฑ์ชีวิตนี้

ใครกำหนด......ชะตาที่ต้องห่างเหิน

ใครกำหนด......บทบาทให้ก้าวเดิน

ให้หมางเมิน.....หม่นหมอง......นองน้ำตา...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

620 ความคิดเห็น

  1. #562 anasia (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 10:17
    กฎช่าง... แหกกฎมันเลยเนจิ



    รู้สึกว่าพอจะเริ่มจับเค้าได้บ้างแล้วล่ะ ทั้งหมดเป็นแผนสำหรับสองคนนั้นสินะ นกสองตัวก็คือเนจิกับนัตจัง หึๆ ไขปริศนาได้แล้ว ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว! #เดี๋ยวๆ ผิดเรื่องละ
    #562
    0
  2. #522 songjibong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 19:36
    เออจริง กฎบ้าไรฟระ 
    #522
    0
  3. #376 l3oss_it (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 23:30
    เนจิกลายเป็นหินไปแย้วอ่ะ
    #376
    0
  4. #319 ใครง่ะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 19:06
    ไม่ได้นะเนจี้นายต้องแต่งกับน้องโตะสิ่ TT"
    #319
    0
  5. #273 Akihiko Ritsu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:51
    ตายแล้วนี้มันอะไรกัน
    #273
    0
  6. #234 E.L.F ♥ SJ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 18:48
    เนจิมันแต่งกับครายย
    #234
    0
  7. #217 preechompoo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 10:57
    เนจิจะแต่งกับใครเนี่ย อ๊ากกก เครียด
    #217
    0
  8. #147 ferincalobaramos (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 18:45
    เอ่อตกลงว่าเป็นงายกันแน่เนี่ย
    #147
    0
  9. #101 NN =] (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 19:38
    เอ่ออ่าอืมอ่า ตกลงยังไงกันนะ
    #101
    0
  10. #67 เหมียวซ่า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2555 / 01:22

    ผู้หญิงคนนั้นเป็นหนูดตะแน่ๆเลย *0*

    ใกล้จะได้เจอกันแล้วสินะ เนจจี้กับหนูโตะ ><

    คลิกอ่านตอนต่ออย่างด่วน หุหุ

    #67
    0