[Fic Naruto] The wind with endless love~ [Yaoi]

ตอนที่ 13 : สัมผัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    31 พ.ค. 55

Chapter : 13

ณ ห้องทำงานของโฮคาเงะ คาคาชิกำลังรายงานผลการทำภารกิจให้รับทราบ

ทางท่านไดเมียวก็ดูเหมือนจะยอมรับกับสภาพของท่านมิซึกิได้นะครับ ท่านไม่ได้ว่ากล่าวหรือตำหนิใด ๆ กลับเอ่ยขอบคุณด้วยซ้ำ

งั้นเหรอ

เรื่องนี้ท่านไดเมียวรู้แต่แรกแล้วใช่มั้ยครับว่าบุตรชายของท่านติดต่อกับโอโรจิมารุอยู่ จึงได้มาขอให้ทางเราช่วยเพราะว่าเราเองก็ติดตามข้อมูลของโอโรจิมารุอยู่เหมือนกัน

ท่านไม่ทราบหรอกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเป็นโอโรจิมารุ

ก็แปลว่าท่านซึนาเดะเองก็ไม่ทราบว่าภารกิจครั้งนี้เรามีโอกาสที่จะต้องเจอกับโอโรจิมารุสินะครับ

ใช่....แต่ตอนนี้ที่ชั้นสงสัยก็คือโอโรจิมารุจะเอาตัวนารูโตะไปทำไม

ถ้าจะให้ผมเดาละก็ไม่ใช่โอโรจิมารุหรอกครับที่ต้องการตัวนารูโตะ........แต่เป็นอีกคนมากกว่าที่ต้องการ

นายหมายถึง.....ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ  มีเหตุผลอะไร

ครับ...ก็หมอนั่นนะมีความสำคัญกับนารูโตะมากขนาดใหน......นารูโตะเองก็มีความสำคัญสำหรับเค้าคนนั้นมากเช่นกัน..  คาคาชิเอ่ยในสิ่งที่เค้ารู้ดีถึงความสัมพันธ์ของลูกทีมทั้งสองของเค้าถึงจะกลายเป็นอดีตไปแล้วหนึ่งคนก็ตาม........ถึงแม้ว่าทั้งสองจะให้ความสำคัญเหมือนกันแต่ความรู้สึกของความสำคัญนั้นต่างกัน  คนหนึ่งเป็นเพื่อนคนสำคัญ  ส่วนอีกคนเป็นมากกว่าเพื่อน......ก็ไม่แปลกที่จะรู้สึกโหยหายามต้องจากไกล ถึงได้พยายามจะพาตัวไปแบบนี้

อืม...เข้าใจแล้ว

แล้วตอนนี้นารูโตะเป็นยังไงบ้างครับ

ไปดูเอาเองก็แล้วกัน  ซึนาเดะพูดจบก็เดินนำออกไปทันที

....................................

ณ โรงพยาบาลโคโนฮะ

เมื่อซึนาเดะเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยเข้ามาภาพที่เห็นก็เป็นเหมือนกันทุกวัน ร่างบางนอนนิ่งอยู่บนเตียงใบหน้าซีดขาว ข้าง ๆ เตียงมีร่างสูงของพ่อหนุ่มผมยาวนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง  เธอเห็นภาพนี้ช้ำ ๆ กันมา 3 วันแล้วนับจากวันที่ร่างบนเตียงถูกพากลับมาถึงหมู่บ้านในสภาพย่ำแย่

แย่ขนาดนี้เลยเหรอครับ  คาคาชิร้องถามขณะเดินไปที่เตียงคนป่วย

ก็ไม่ถึงกับแย่มาก...เพียงแต่ผลข้างเคียงของอักขระยังมีอยู่ ถึงจะเป็นแบบชั่วคราวก็ตามที

แบบชั่วคราว..?...หมายความว่ายังไงเหรอครับ 

ก็หมายความตามนั้นแหละ.....มันมีกำหนดระยะเวลาในการใช้แต่อีกนานแค่ใหนตอนนี้ชั้นก็ยังระบุชัดเจนไม่ได้ แต่คิดว่าคงอีกไม่นาน  ซึนาเดะขยายความ

แล้วอีกนานมั้ยครับกว่าจะรู้สึกตัว  คาคาชิร้องถามอย่างกังวล

ขึ้นอยู่กับร่างกายของเค้าเองแล้วล่ะ……ว่าแต่เนจินายจะนั่งอยู่อย่างนี้ตลอดเลยรึไง  ซึนาเดะหันไปถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงไม่ขยับไปใหน

ผมไม่เป็นไรครับ…”  คำตอบดูเหมือนจะไม่สัมพันธ์กับคำถามซักเท่าไหร่

นายเองก็ควรจะพักผ่อนบ้าง....เดี๋ยวเจ้านี่มันก็ฟื้นขึ้นสร้างความวุ่นวายอย่างเคยนั่นแหละไม่ต้องห่วงมากไปหรอก  ซึนาเดะเอ่ยด้วยความห่วงใยก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับคาคาชิ

เนจินั่งอยู่ตรงนี้มานานแค่ใหนตัวเค้าเองก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจ ความสนใจของเค้าเวลานี้อยู่ที่ร่างเล็ก ๆ ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงตรงหน้านี่ต่างหาก มือเรียวเกาะกุมมือน้อย ๆ ไว้ ถ่ายทอดความรู้สึกที่มีทั้งหมดไปให้หวังเพียงแค่ร่างเล็ก ๆ นี้จะลืมตาขึ้นมามองหน้ากันอีกครั้ง เค้าอยากเห็นความรู้สึกดีใจ  เสียใจ  น้อยใจ  หรือแม้กระทั้งเขินอายผ่านทางดวงตาสีท้องฟ้าคู่นั้น เค้าอยากเห็นมันมากซะเหลือเกินในตอนนี้ จนเผลอออกแรงบีบมือที่เกาะกุมไว้โดยไม่รู้ตัว

ก๊อก ๆ ๆ   เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่เพื่อนร่วมทีมของพ่อหนุ่มผมยาวทั้งสองจะเข้ามาในห้อง

เอ่อ.....เนจิ  เท็น เท็น เอ่ยเรียกด้วยความไม่มั่นใจ

............  เธอรู้ดีว่าตอนนี้ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ต้องการรับฟังเรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้นนอกจากเรื่องของคนบนเตียงเท่านั้น

ชั้นรู้ว่าเธอไม่อยากฟังหรอกนะ....แต่ว่าตอนนี้พวกเรามีภารกิจน่ะ  เท็น เท็น พยายามพูดให้คนตรงหน้าเข้าใจ และหันมาสนใจในสิ่งที่เธอพยายามจะบอกตอนนี้

ใช่ครับ...ถึงนารูโตะจะสำคัญแต่ว่า....ภารกิจของเราก็สำคัญเหมือนกันนะครับ  ลีช่วยพูดอีกคน

“……….”

นารูโตะคงยังไม่ฟื้นขึ้นมาเร็ว ๆ นี้หรอก....นายนั่งเฝ้าไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ สู้พวกเรารีบไปทำภารกิจให้เสร็จแล้วรีบกลับมาดีกว่าถึงตอนนั้นพอนายกลับมาเค้าอาจจะฟื้นแล้วก็ได้นะ  เท็น เท็น พยายามสุดชีวิตที่จะโน้มน้าวคนตรงหน้า

...........

เฮ้อ......เนจิ.....ขอร้องละพูดอะไรบ้างซิ....อย่าเอาแต่เงียบแบบนี้ได้มั้ย  เท็น เท็น เริ่มถอดใจ

ภารกิจต้องไปทำอะไร....ที่ใหน...  ในที่สุดเนจิก็ยอมเอ่ยปาก ทำให้ทั้งสองคนมีความหวังขึ้นมา

ไม่ไกลหรอก...น่าจะใข้เวลาซักสองสามวัน….แล้วที่ให้ทีมเราไปทำภารกิจก็เพราะทีมอื่นเค้าออกไปทำภารกิจยังไม่กลับเข้ามานะซิ  เท็น เท็น รีบอธิบายก่อนที่พ่อหนุ่มผมยาวจะเปลี่ยนใจ

อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่หน้าประตู  เนจิพูดตัดบทเอาดื้อ ๆ แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วในเมื่อเจ้าตัวพูดแบบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงเพื่อนร่วมทีมทั้งสองจึงยิ้มออกมาได้

แล้วอย่ามาสายนะ  เท็น เท็น พูดทิ้งท้ายก่อนจะรีบออกจากห้องไปเตรียมตัว  ทำให้บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง เนจิมองร่างเล็ก ๆ ตรงหน้าด้วยแววตาเจ็บปวด เศร้าสร้อย เค้าไม่อยากไปตอนนี้ อยากจะรอให้คนตรงหน้าลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบกับเค้าเป็นคนแรก แต่ด้วยหน้าที่ที่มิอาจละเลยได้เค้าจึงจำเป็นต้องไป [โอ้วววว เหมือนทหารจะจากคนรักไปรบเลยแฮะ : ไรท์เตอร์]

เนจิค่อย ๆ ปล่อยมือที่เค้าเกาะกุมไว้ออก พร้อมกับก้มลงจูบที่หน้าผากเกลี้ยงเกลานั้นอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู

รีบตื่นขึ้นมาเร็ว ๆ นะ เพราะเวลาที่ชั้นเห็นนายนอนนิ่ง ๆ ไม่รับรู้อะไรแบบนี้แล้วมันเจ็บปวดจนบอกไม่ถูกเลยล่ะ....นารูโตะ  พูดจบก็หันหลังเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ ทุกย่างก้าวที่ห่างไกลมันทำให้ความรู้สึกในใจยิ่งชัดเจน

............โชคชะตามักจะเล่นตลกกับชีวิตคนเราเสมอ  เพียงชั่วอึดใจที่เนจิเดินออกมาจากห้องมือบางที่เคยถูกใครบางคนเกาะกุมมาตลอดหลายวันกลับเริ่มเคลื่อนไหว ราวกับจะรับรู้ได้ว่าใครที่เคยอยู่ตรงนี้ได้จากไปแล้ว...........

นารูโตะรู้สึกถึงเปลือกตาที่หนักอึ้ง ร่างกายที่อ่อนแรง แต่เค้าก็พยายามที่จะเปิดประสาทสัมผัสทั้งหมดออกเพื่อรับรู้สิ่งรอบกายให้มากที่สุด  ดวงตาสีฟ้าใสมองภาพตรงหน้าที่พร่ามัว แต่เพียงกระพริบตาสองสามครั้งทุกอย่างก็ชัดเจนในสายตา  เรียวแรงดูจะไม่มีเอาเสียเลยในเวลานี้ ร่างกายที่ดูเบาจนเหมือนจะไร้น้ำหนัก  หลังจากที่รู้สึกตัวเต็มที่แล้วร่างเล็กมองไปรอบ ๆ ห้อง มันเป็นสถานที่ ๆ คุ้นเคย เพราะตัวเค้ามักจะเข้ามาอยู่ในนี้บ่อย ๆ หลังจบภารกิจ....ห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาลโคโนฮะ....เค้ากลับมาแล้วนึกได้ดังนั้นก็ยิ้มน้อย ๆ ความรู้สึกที่ได้กลับบ้านไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็ทำให้เค้ามีความสุขทุกครั้งที่นึกถึง....เหมือนเมื่อคราวที่เค้าออกไปนอกหมู่บ้านเป็นเวลาสองปีกับตาเซียนลามกนั้นแหละ...  เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา

อ้าว...รู้สึกตัวแล้วเหรอ  โล่งอกไปทีนึกว่าจะนอนเป็นเจ้าชายนิทราซะแล้ว  ซากุระร้องทักด้วยความยินดี

แล้วตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ...นารูโตะ  ซาอิถามด้วยความเป็นห่วง

ก็ไม่รู้เหมือนกันมันบอกไม่ถูก

งั้นเดี๋ยวชั้นจะไปแจ้งท่านซึนาเดะก่อน จะได้ให้ท่านมาตรวจร่างกายดูอีกครั้งนะ  พูดจบซากุระก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที

ซาอิ...พยุงชั้นหน่อยได้มั้ย  คนป่วยร้องขอ

นายจะไปใหนเหรอ...ตอนนี้นายยังไปใหนไม่ได้ทั้งนั้นนะนารูโตะ  ซาอิร้องห้าม

เปล่า...แค่ช่วยพยุงชั้นนั่งก็พอ

ถ้าแค่นั้นละก็ได้อยู่แล้ว....ในหนังสือบอกไว้ว่าถ้าเพื่อนขอให้เราทำอะไรให้แสดงว่าเรามีความหมายกับเพื่อนคนนั้นมาก  คนบ้าหนังสือกล่าวพลางช่วยพยุงร่างบางให้ลุกนั่ง แต่จากคำพูดที่ซาอิพูดนั้นมันทำให้นารูโตะหวนนึกถึงเพื่อนอีกคนที่มีความหมายกับเค้ามากเช่นกัน...ใครคนนั้นจะคิดว่าเค้าเป็นเพื่อนเหมือนอย่างที่เค้าคิดรึเปล่านะ.....แล้วความคิดก็เหมอลอยไปไกลแสนไกล  ไม่ได้สนใจคนที่อยู่ในห้องด้วยอีกเลย  จวบจนบ่ายคล้อยเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อม ๆ กับขบวนเพื่อน ๆ ของเค้ากรูกันเข้ามาจนห้องดูแคบไปทันที

ตื่นแล้วเหรอ..พ่อเจ้าชายนิทรานารูโตะ..นึกว่าต้องรอให้คุณชายแถวนี้มาจุมพิตซะก่อน  คิบะร้องทักด้วยมาดกวน ๆ พร้อม ๆ กับที่อากามารุเห่ารับเป็นลูกคู่

อืม...ก็กลัวจะโดนแบบนั้นเลยคิดว่ารีบตื่นดีกว่า

ลองกวนประสาทได้แบบนี้แสดงว่าไม่เป็นไรแล้วล่ะ  อิโนะเอ่ยล้อเลียน

ชั้นไม่รู้ว่านายจะตื่นแล้วเลยไม่ได้หยิบขนมมาฝาก...ขอโทษนะ  โจจิพูดไปโยนมันฝรั่งเข้าปากตัวเองตุ้ย ๆ

เจ้านี่ไม่ตายง่าย ๆ หรอกใช่มั้ย….ฮินาตะ  ชิโนะโยนลูกให้เพื่อนร่วมทีหน้าตาเฉย

อะ....เออ...คง....งั้นมั้ง  ฮินาตาที่รับลูกไม่ทันก็ตอบแบบตะกุกตะกัก  เมื่อนารูโตะมองเด็กสาวตรงหน้าแล้วความคิดของเค้าก็เหมือนจะล่องลอยไปอีกครั้ง ดางตาสีมุขคู่นั้นมันเหมือนกับของใครบางคน คนที่ไม่ได้อยูในที่นี้...ใครคนนั้นเค้าไม่ได้มา........ทำไม?...

แล้วแผลนายยังมีอาการอยู่รึเปล่า....นารูโตะ  เสียงของชิกามารุร้องถามดึงความนึกคิดของเค้ากลับมา

มันไม่เจ็บแล้วล่ะ....ถ้าไม่โดนคาถาเข้าไปอีกรอบอ่ะนะ

อืมม....งั้นคงต้องรอให้ท่านซึนาเดะมาตรวจให้อีกรอบล่ะนะ....น่าเบื่อชะมัดแฮะ  ชิกามารุบ่นด้วยความเคยชิน

หลังจากกนั้นเสียงพูดคุยในห้องก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นคนกับคน หรือคนกับหมา  สิ่งเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในการรับรู้ของร่างบนเตียงเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ตัวเองยังคาใจ....สัมผัสอบอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ที่มือของเค้านั้นมันคืออะไร  ความอบอุ่นนี้เป็นของใคร  เก้าอี้ที่วางอยู่ข้างเตียง ใครคนนั้นอยู่กับเค้าตลอดเวลาเพื่อมอบความอบอุ่นนี้ให้อย่างนั้นเหรอ....มันเป็นคำถามที่เค้ายังไม่ได้คำตอบ....ใครคือเจ้าของความอบอุ่นนี้กันแน่......

.......................

...............

........

สัมผัส......ที่อ่อนโยนและนุ่มนวล

สัมผัส......ที่อบอวลด้วยความหมาย

สัมผัส......ที่อบอุ่นมิเสื่อมคลาย

สื่อประสาน.....ให้ดวงใจ.....ทั้งสองดวง...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

620 ความคิดเห็น

  1. #555 anasia (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 01:56
    ฮืม ซัสจังคิดถึงนัตจังสินะ เลยขอให้โอโรจี้ช่วยพาตัวนัตจังไปแบบนั้น อ่า ท่องไว้เซียท่องไว้ว่านี่ เนจินารุ ไม่ใช่ ซาสึนารุ
    #555
    0
  2. #515 songjibong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 17:35
    โธ่ๆ พ่อเจ้าหญิง(?)นิทรา ~~
    #515
    0
  3. #477 ... (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 21:15
    สรุปโตะมันตื่นเพราะเนจิจูบหน้าผากใช่มั้ยเนี่ย
    #477
    0
  4. #468 sara (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 15:56
    เนิจิ ถ้าอยู่อีกนิดโตะก็ฟื้นแล้วแท้ๆ
    #468
    0
  5. #369 l3oss_it (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 22:40
    โชคชะตาช่างกลั่นแกล้งอ่ะเนจิออกไปแปบเดียวโตะก็ตื่นแย้วอ่ะ
    #369
    0
  6. #339 tl16 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 11:42
    เนจิ ออกไปเฉียดฉิวเหมือนสวรรค์กลั่นเเกล้ง
    #339
    0
  7. #312 ใครง่ะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 18:11
    เนจิไงจ๊ะ อิอิ
    #312
    0
  8. #266 Akihiko Ritsu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:39
    นุกๆๆๆ
    #266
    0
  9. #227 E.L.F ♥ SJ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 18:04
    สนุกมากๆๆ -กอดคนแต่ง-
    #227
    0
  10. #208 looky39 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 12:16
    สนุกมากค่ะ^^

    โชคชะตาช่างเล่นตลกซะจริงนะคะ
    #208
    0
  11. #140 ferincalobaramos (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 17:49
    แงโชคชชตาเล่นตลกอ่ะ
    #140
    0
  12. #88 NN =] (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 18:15
    ถ้าเนจิออกไปช้ากว่านี้ละก็นะ T_T
    #88
    0
  13. #53 เหมียวซ่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2555 / 23:02

    ยังรอติดตามอยู่นะคะไรเตอร์ อย่าเลิกเขียนน้า~~~~~~ T^T

    ยาวๆแหละดีแล้วค่า ชอบมากๆ

    แงๆๆ ชะตากลั่นแกล้วเนจจี้ (ถ้าพูดให้ถูกคือไรเตอร์กลั่นแกล้ง) โตะตื่นมาพอดีกับออกไปเลย ฮือออออ

    เรื่องนี้เกะชอบโตะหรอคะเนี่ย????

    แต่เรื่องนี้ยกตำแหน่งพระเอกให้เนจจี้ไปแล้ว เกะอย่ามาเลยนะ (คือกลัวว่าถ้าเกะโผล่มาจะแอบเอนเอียงหาคู่ ซาสึนารุ แหะๆ)

    ไรเตอร์สู้ๆนะคะ รอตอนต่อไปค่า

    #53
    0
  14. #52 rikosama (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2555 / 17:43

    เหอ เหอ  ผู้คนหายไปใหนกันหมดเหรอฮ่ะ  ความจริงตั้งใจจะปั่นให้จบ
    แต่ผลปรากฏว่ายิ่งปั่นยิ่งยาว เอ้า  ช่างมันจบเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละนะ
    ขอบคุณทุกผู้ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามา ///ไม่มีใครเลยนี่หว่า///

    #52
    0