[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 32 : แก้ตัวรอบสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    4 พ.ย. 57

Mission : 32  

...นารูโตะเดินเคียงไปกับร่างสูงเงียบ ๆ โดยไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกนับจากที่ได้เอ่ยบอกในสิ่งที่อีกฝ่ายร้องขอมา คาคาชิเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเช่นกันเค้ายังคงก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยหัวในที่พองโต แต่แล้วจู่ ๆ คนตัวเล็กข้าง ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือมาเกาะกุมมือเค้าไว้เบา ๆ โดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไร คาคาชิกระชับมือน้อย ๆ นั้นไว้มั่นราวกับว่าถ้าปล่อยไปคนร่างบางที่เดินเคียงข้างอยู่ในเวลานี้จะหายไปในทันที...

“ครูครับ...”  แต่แล้วจู่ ๆ เจ้าคนตาสวยก็เอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“อะไรเหรอ...”  คาคาชิหันไปมองสบตาคนข้าง ๆ ด้วยแววตาอบอุ่น

“ขอขี่หลังได้มั้ย...ไม่อยากเดินเองล่ะ...”  น้ำเสียงออดอ้อนที่เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มที่หวานละมุนจนคนจ้องมองไม่อาจปฏิเสธได้แม้แต่น้อย

“ได้อยู่แล้ว...”  พอได้ยินคำอนุญาติแบบนั้นเจ้าตัวเล็กก็ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะรีบกระโดดขึ้นไปขี่หลังอีกฝ่ายทันทีแบบไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว คาคาชิเองก็เกือบจะทรงตัวไปอยู่เหมือนกัน ดีที่ว่าระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย...ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาอ้อนแบบนี้...”  คาคาชิเอ่ยถามขณะที่เริ่มออกเดินอีกครั้ง

“อยากกอดครูนี่ครับ...”  พูดพลางกระชับสองแขนของตนที่โอบรอบคออีกฝ่ายไว้ให้แน่นขึ้นพร้อมกับซบใบหน้าลงไปบนแผ่นหลังกว้างที่แสนจะอบอุ่นนี้อย่างวางใจ คาคาชิพอได้ฟังก็อมยิ้มในหน้ากับกิริยาท่าทางขี้อ้อนของอีกฝ่ายที่เค้าไม่เคยเห็นมาก่อน

“นารูโตะ...”

“ครับ...”

“กลับไปถึงหมู่บ้านแล้วนายจะทำอะไรงั้นเหรอ...”  คาคาชิเอ่ยถามเหมือนต้องการจะชวนคุยมากกว่า

“ก็คงกลับไปนอนยาว ๆ ให้หายเหนื่อยแล้วก็รอภารกิจครั้งต่อไป...อ้อ...ต้องไปกินราเมงให้อิ่มจนพุงแตกอีกด้วย...แล้วก็...”  เจ้าตัวหยุดประโยคไว้เพียงเท่านั้นทำให้คนที่รอฟังอยู่ยิ่งสงสัย

“แล้วก็อะไรงั้นเหรอ...”

“แล้วก็อยากอยู่กับครูแบบนี้ทุก ๆ วัน...จะได้มั้ยครับ...” 

“ชั้นก็อยากให้นายมาอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ทุกวันเหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้อยู่ด้วยกันตลอดไป...”  คาคาชิเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและอ่อนโยนทั้งยังแฝงไว้ด้วยความอ่อนหวานและความรู้สึกที่มีต่อร่างแบบบางนี้

“ดีใจจังครับ...”  นารูโตะพูดพร้อมกับโน้มใบหน้าของตนเข้าไปจูบที่แก้มของร่างสูงเบา ๆ คาคาชิก็ยิ้มรับกับการกระทำที่แสนจะน่ารักน่าหยิกน่าจับกดเป็นอย่างยิ่งของอีกฝ่าย บรรยากาศที่รายล้อมอยู่รอบตัวของทั้งสองคนในเวลานี้มันทั้งอบอุ่นและอ่อนหวาน...แต่แล้วจู่ ๆ คาคาชิก็หยุดเดินรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเมื่อสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

“ครูคาคาชิ...นารูโตะ...”  ซากุระที่เห็นชัดว่าสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นใครก็ตะโกนเรียกมาด้วยความยินดี

“ซาอิ...ซากุระ...”  นารูโตะเองก็ดูจะดีใจอยู่เหมือนกันที่เห็นว่าเพื่อนร่วมทีมปลอดภัยดี

“นารูโตะเป็นอะไรเหรอครับ...ทำไมถึงเป็นแบบนี้...”  ซาอิเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคาคาชิกำลังแบกร่างเล็ก ๆ ไว้บนหลังเค้าจึงคิดไปว่าอีกฝ่ายคงได้รับบาดเจ็บหรืออาจมีอะไรเกิดขึ้นจนต้องมาอยู่ในสภาพนี้

“นั่นสิค่ะ...นารูโตะบาดเจ็บเหรอค่ะ”  ซากุระก็ร้องถามด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วงเช่นกัน  ขณะที่นารูโตะกำลังจะเอ่ยตอบพร้อมกับจะขยับกายลงมาจากหลังของร่างสูงคาคาชิก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน...

“ก็นิดหน่อยแต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว...ให้อยู่แบบนี้ไปอีกซักพักแล้วกัน ชั้นเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ว่าแต่พวกเธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย...”

“ก็เกือบแย่เหมือนกันค่ะ...ถ้าโดนคาถานั้นนานกว่านี้อาจจะตายไปจริง ๆ ก็ได้ โชคดีที่ครูมาช่วยไว้ได้ทันพอดีเลยไม่เป็นอะไรมาก...”  ซากุระเอ่ยตอบไปตามตรงเพราะถ้าคาคาชิไม่เข้ามาช่วยตนกับซาอิคงต้องตกอยู่ในคาถาลวงตาของอิทาจิที่ทรมานจนตายไปเลยก็ได้

“ชั้นก็ขอโทษที่ตอนนั้นช่วยพวกเธอไว้แล้วแต่ก็ไม่ได้ดูแลต่อเพราะทางนารูโตะก็น่าเป็นห่วง  แต่ก็ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมากยังไงพวกเรารีบกลับหมู่บ้านกันก่อนดีกว่า...นารูโตะจะได้พักผ่อน...”  แล้วคาคาชิก็ออกเดินนำหน้าไป ซาอิกับซากุระก็เลยต้องรีบเดินตามไปด้วยเช่นกัน

“ทำไมไปโกหกสองคนนั้นแบบนั้นละครับ...ผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย...”  นารูโตะกระซิบถามคนที่อาสาจะแบกเค้าไว้แบบนี้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบเพราะไม่กล้าให้อีกสองคนได้ยินว่าพวกเค้าคุยอะไรกัน

“ก็เมื่อกี้นายบอกว่าอยากกอดชั้นไม่ใช่เหรอ...แล้วชั้นเองก็อยากให้นายกอดไว้แบบนี้นาน ๆ เหมือนกัน เพราะฉะนั้นนายก็อยู่บนหลังของชั้นไปจนกว่าจะถึงหมู่บ้านก็แล้วกันนะ...” 

“แล้วถ้าเกิดพวกนั้นจับได้ว่าเราโกหกละครับ...จะทำยังไง...”  นารูโตะยังไม่วางใจกับสถานการณ์แบบนี้

“ไม่เห็นต้องทำยังไงเลยแล้วนายก็ไม่ได้โกหกซักหน่อย...ร่างกายของนายตอนนี้ยังไม่พร้อมจะเดินทางแบบสมบุกสมบั่นเพราะเมื่อคืนนายผ่านศึกกับชั้นมาอย่างโชกโชน ส่งผลให้ร่างกายของนายต้องการพักฟื้น...เข้าใจมั้ย...”  พอคาคาชิเอ่ยถึงเรื่องนั้นขึ้นมาใบหน้านวลสวยก็ต้องขับสีเลือดออกมาแบบระงับไม่อยู่ก่อนจะแอบทุบที่ไหล่กว้างของคนช่างพูดไปเบา ๆ เป็นการแก้เขิน

“บ้า...พูดอะไรออกมาน่ะ ไม่อายบ้างรึไงครับ...”

“อ้าว...ชั้นพูดความจริงผิดตรงใหน แล้วก็อย่าทำร้ายร่างกายคนอื่นตามใจชอบแบบนี้สิเกิดพลาดพลั้งชั้นทำนายหลุดมือร่วงลงไปจะแย่เอาน่า...”  พอนารูโตะได้ฟังแบบนั้นก็ต้องเบ้ปากก่อนจะกระชับสองแขนของตนให้แน่นขึ้นแล้วพิงซบใบหน้าของตนลงไปบนไหล่กว้าง เค้าได้แต่คิดในใจว่าเรื่องมันล่วงเลยมาขนาดนี้แล้วอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไปเถอะ เค้าพร้อมจะเผชิญกับทุกสถานการณ์อยู่แล้วขอแค่มีร่างสูงนี้อยู่เคียงข้างก็พอ...

“นารูโตะเป็นไงบ้าง...อาการแย่มากเลยเหรอ...”  ซาอิที่เดินตามมาทันเห็นนารูโตะซบหน้าลงไปบนไหล่ของคนตัวสูงก็ให้นึกเป็นห่วงจึงเอ่ยถามออกไป

“ไม่หรอก...แต่ขออยู่แบบนี้ไปอีกซักพักแล้วกันนะ...แล้วก็ขอบใจนะที่เป็นห่วง...”  นารูโตะเอ่ยตอบอีกฝ่ายไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ...ทั้งหมดใช้เวลาเดินทางไปอีกหนึ่งวันเต็ม ๆ ก็กลับเข้ามาถึงหมู่บ้านโคโนฮะเป็นที่เรียบร้อย คาคาชิเข้าไปรายงานถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดรวมทั้งนารูโตะ ซากุระ และซาอิก็ต้องไปรายงานผลการทำภารกิจของตนว่าล้มเหลวเพราะเหตุใด แต่ซึนาเดะก็รับฟังอย่างเข้าใจเพราะเธอเองก็ส่งสัยกับภารกิจนี้อยู่เหมือนกันแต่ก็นับว่าโชคดีที่คาคาชิสามารถตามไปช่วยเหลือทั้งหมดไว้ได้ทันท่วงที...

“เอาเป็นว่าทุกอย่างก็จบลงด้วยดี ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บจนเสียชีวิตก็ถือว่าดีมากแล้ว...”  ซึนาเดะเอ่ยสรุป

“แต่ยังไงการที่ผมออกไปนอกหมู่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตก็เป็นความผิด...สมควรได้รับโทษนะครับ...”  คาคาชิเอ่ยขอรับโทษจากโฮคาเงะโดยตรงด้วยแววตาสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน แต่สำหรับใครบางคนกลับกำลังรู้สึกเหมือนหัวใจมันเต้นจนน่าหวาดหวั่น

“ที่ครูทำไปเพราะว่าเป็นห่วงพวกเรานะป้า...คราวนี้ยกโทษให้ไม่ได้เหรอ...”  คนตัวเล็กเอ่ยขอร้องขึ้นมาด้วยสีหน้าหวาดวิตกเพราะอย่างไรเค้าก็ไม่อยากให้ร่างสูงนี้ได้รับโทษทัณฑ์ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม  ซึนาเดะกวาดตามองเจ้าคนตัวเล็กที่ออกอาการร้อนรนแทนคนต้องโทษเสียมากมายแต่มันก็คงเป็นแบบนี้อยู่เสมอ เพราะถ้าเจ้าตัวเกิดไม่เห็นด้วยหรือไม่ชอบใจอะไรก็จะคัดค้านแบบหัวชนฝาอย่างถึงที่สุด

“เอาเถอะ...คราวนี้ถือว่าคาคาชิมีประโยชน์อยู่หรอกนะ จะลงโทษเบา ๆ ด้วยการให้ทำภารกิจพิเศษซักสองสามอย่างก็แล้วกันนะ...”  ซึนาเดะสรุปได้ในท้ายที่สุดซึ่งมันสามารถทำให้เจ้าคนตาสวยฉีกยิ้มกว้างอย่างพอใจเป็นที่สุดที่ไม่ต้องเห็นใครบางคนต้องมารับโทษในครั้งนี้ คาคาชิเองก็หันมาส่งยิ้มให้ร่างเล็ก ๆ ที่ช่วยออกหน้าพูดให้เค้าด้วยแววตาอ่อนโยน นารูโตะก็ยิ้มรับอย่างยินดีเช่นกัน...

“ถ้างั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ...สำหรับภารกิจพิเศษที่จะให้ผมทำจะเริ่มเมื่อไหร่ก็สั่งมาได้เลยครับ...”  คาคาชิเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อืม...แล้วจะบอกวันหลังนะ พวกนายไปพักผ่อนกันเถอะ...”  เมื่อได้ยินคำอนุญาติแล้วทั้งหมดก็พากันแยกย้ายออกจากห้องนั้นไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน...พอออกมาจากห้องทำงานของโฮคาเงะแล้วนารูโตะก็ตั้งท่าจะแยกกลับบ้านตนในทันทีแต่ก็ถูกใครบางคนดึงรั้งไว้ให้หยุดก่อน

“มีอะไรเหรอครับ...”  นารูโตะร้องถามด้วยความสงสัยเมื่อถูกคาคาชิรั้งตัวเอาไว้

“เย็นนี้นายมาทานมื้อเย็นกับชั้นนะ จะได้แก้ตัวจากคราวก่อนที่นายผิดนัด...”  คาคาชิกระซิบบอกอีกฝ่ายเบา ๆ ซึ่งนารูโตะก็พยักหน้ารับ

“งั้นขอเป็นเวลาเดิมแล้วก็ร้านเดิมได้มั้ยครับ...เพราะผมอยากกินราเมงมาก ๆ เลยตอนนี้...”  นารูโตะเอ่ยต่อรองซึ่งคาคาชิก็ไม่ได้ขัดข้อง

“ตกลงตามนี้...”  คาคาชิไม่พูดเปล่ากลับแอบขโมยหอมแก้มเนียน ๆ นั้นไปติด ๆ ถึงสองทีแบบที่ไม่ทันให้เจ้าของแก้มนวลได้ปฏิเสธหรือปัดป้องแต่อย่างใด สุดท้ายนารูโตะก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาแตะผิวแก้มตัวเองเบา ๆ ก่อนจะบ่นพึมพำคนเดียว

“ชอบฉวยโอกาสตลอด...”  แล้วก็เดินจากไปเงียบ ๆ เพราะถ้าให้อยู่ต่อเค้าก็ไม่แน่ใจว่าตนเองจะโดนแค่ขโมยหอมแก้มแค่นี้หรือเปล่า ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือพาตัวเองออกมาให้ไกลจากคน ๆ เสียจะดีกว่า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #798 008kanjanpron (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:24
    เขิลโว้ยยยย=///=
    #798
    0
  2. #718 mickyblingbling (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 09:17
    ชอบเวลาโตะอ้อนมากๆเลยค่ะ อ.ก้ชอบฉวยโอกาสเจ้าเล่ห์กะโตะตลอด เอะอ่ะเป็นหอมเป็นกอด ไม่รู้จะอิจใครดี ระหว่างโตะกะอ.คาคาชิ นึกถึงฉากขี่หลังในอนิเมะจริงๆตอนสู้กะเพนนางาโตะ แล้วอ.ก้มารับโตะให้ขี่หลังแบบนี้ล่ะค่ะ แค่นึกก้ฟินแล้ว อิอิ >///////<
    #718
    0
  3. #652 bamsasi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 10:22
    ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน 55555555
    #652
    0
  4. #632 เจ้านีโม้ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 22:45
    อิอิอิ ฟินอ่ะ ตายแปบ นะ 55
    #632
    0
  5. #595 anasia (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 18:32
    เซนเซย์นี่สมกับเป็นธาตุสายฟ้า...รุกแรง และเร็ว อย่าให้ได้มีโอกาสนะ ฉวยตลอด



    นัตจังน่ารักอ่ะ มีออกตัวแก้ต่างให้ด้วย
    #595
    0
  6. #498 sara (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 11:32
    มีโอกาสก็ หรือเผลอทีก็ฉวยโอกาสตลอดเลยนะคาคาชิ
    #498
    0
  7. #437 namecotton (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 13:52
    หวานๆๆๆๆๆๆ >\\
    #437
    0
  8. #427 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:38
    สองคนนี้จะหวานกันเกินไปแล้วนะ

    อ่านไปเขินไปเลย>////<

    ครูคาคาช่างฉวยโอกาสตลอดเลยนะคะ

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #427
    0
  9. #412 wan - wan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 21:49
    ตอนที่แล้วก็ฟิน มาตอนนี้ฟินยิ่งกว่า

    อร๊ายยยยย น่าร๊ากกกกกกก >//////0//////<
    #412
    0