[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 31 : ขอบคุณในคำรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    4 พ.ย. 57

Mission : 31  

...ความอบอุ่นที่ยังคงโอบล้อมอยู่รอบกายจากราตรีที่พ้นผ่านไป ทำให้คนสองคนยังคงหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันจนกระทั่งยามสาย ร่างสูงค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาโดยที่ยังมีร่างบางนอนพิงซบอยู่ที่อกเค้าไม่ห่าง คาคาชิค่อย ๆ พลิกกายลุกขึ้นนั่งโดยระมัดระวังไม่ให้คนที่ยังหลับไหลรู้สึกตัวตื่นเพราะเค้าไม่อยากไปรบกวนเวลานานของอีกฝ่ายนั่นก็เพราะเมื่อคืนนี้สิ่งที่กระทำลงไปต่อร่างแบบบางนี้มันก็ดูสาหัสอยู่ไม่น้อยต่อให้มีสิ่งนั้นอยู่ในร่างก็ไม่แน่ว่าอาจบอบช้ำอยู่พอสมควร เค้าจึงขยับลุกจากที่ที่นอนอยู่ออกไปอย่างเงียบเชียบ...

...ความเย็นที่กำลังสัมผัสผิวกายอยู่ในเวลานี้มันค่อย ๆ ปลุกเค้าให้ตื่นขึ้นมาช้า ๆ แสงแดดที่สาดส่องมามันบ่งบอกว่าราตรีที่เร่าร้อนได้ผ่านพ้นไปแล้ว ดวงตาสีฟ้าค่อย ๆ กระพริบถี่ ๆ เพื่อปรับสภาพและเมื่อเห็นทุกอย่างกระจ่างตาภาพของคนตัวสูงที่กำลังคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เค้าอยู่ในเวลานี้ก็ชัดเจนเหลือเกินในความรู้สึก...

“เช้าแล้วเหรอครับ...”  เสียงหวานใสเอ่ยถามไปก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งโดยมีร่างสูงคอยช่วยประคอง

“ยังไม่ต้องรีบลุกก็ได้...นอนต่อเถอะ เมื่อคืนก็หนักหนาอยู่ไม่ใช่เหรอ ร่างกายนายอาจยังไม่พร้อม...”  ท้ายประโยคที่เอ่ยออกมามันแฝงไว้ด้วยอารมณ์หลากหลายที่คนได้รับฟังต้องร้อนวูบวาบไปทั้งตัวจนต้องรีบเบือนหน้าหนีจากสายตาคมวาวคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมา

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ...ร่างกายผมปกติดี...”  พูดออกไปแล้วก็ขยับตัวถอยห่างออกมาแบบลืมตัว คาคาชิพอเห็นแบบนั้นแล้วก็รีบรั้งร่างนั้นเข้ามากอดไว้โดยทันที

“อ๊ะ...”  เสียงอุทานผะแผ่วจากร่างที่ถูกรวบมากอดไว้แบบไม่ให้ตั้งตัว

“แน่ใจเหรอที่บอกว่าปกติดี...ชั้นเป็นคนทำยังรู้สึกว่ามันออกจะเกินไปด้วยซ้ำ แต่นายที่เป็นคนถูกกระทำกลับบอกว่าปกติดีอย่างงั้นเหรอ...”  ถึงประโยคที่ถามมามันจะฟังดูล่อแหลมไปบ้างแต่แววตาที่ทอดมองมามันสื่อได้ชัดเจนว่าห่วงใยอย่างที่สุด นารูโตะใช้มือเล็ก ๆ ของตนแตะที่ผิวแก้มที่ตอนนี้ยังไม่มีหน้ากากมาบดบังเพียงเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า...

“ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ครับ แค่นี้ถ้าเทียบกับอาการบาดเจ็บจากภารกิจก่อนหน้านี้ถือว่าเล็กน้อยมาก...อย่าห่วงเลยนะครับผมไม่เป็นอะไรจริง ๆ...”  พูดจบใบหน้าสวยก็เคลื่อนเข้าไปหาใบหน้าคมคายก่อนจะจูบที่แก้มสาก ๆ ของร่างสูงนั้นเบา ๆ เป็นการยืนยัน

“ก็ชั้นเป็นห่วง...รู้ว่าทำเกินไปแต่มันหยุดตัวเองไม่ได้ แล้วนายก็เหมือนจะทำให้ชั้นคลั่งได้ตลอดเวลา...”  คาคาชิเอ่ยออกมาพร้อมกับยื่นใบหน้าของตนเข้าไปใกล้ใบหน้านวล ๆ นั้นมากขึ้นจนแก้มของคนสองคนสัมผัสแนบชิด

“เอาเป็นว่า...ต่อไปผมจะระวังไม่ทำให้ครูคลั่งง่าย ๆ นะครับ...”  นารูโตะพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวาน ๆ มาให้ คาคาชิยิ้มรับก่อนจะเอ่ยกับอีกฝ่ายถึงสิ่งที่ยังค้างคา

“เราคงต้องรีบไปกันแล้วล่ะ...ไม่รู้ว่าป่านนี้ซาอิกับซากุระจะฟื้นตัวกันหรือยัง...”  จากประโยคนั้นทำให้นารูโตะต้องรีบเอ่ยถามกลับไปด้วยความอยากรู้

“สองคนนั้นเป็นอะไรหรือเปล่าครับตอนที่ผมถูกพาตัวมาเหมือนทางนั้นจะรับมือยากเหมือนกัน...”

“อืม...ก็ยากอยู่เหมือนกันแต่ดูเหมือนอิทาจิจะไม่ได้ลงมือรุนแรงอย่างที่ควรจะเป็นแต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนก็แย่เลยเหมือนกัน...”

“ถ้างั้นเรารีบกลับไปหาพวกเค้ากันดีกว่าครับ...”  น้ำเสียงร้อนรนของคนตรงหน้าทำให้คาคาชิต้องฉีกยิ้มกว้าง เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่คน ๆ นี้ก็มักจะเป็นห่วงพวกพ้องอยู่เสมอและนั้นก็เป็นสาเหตุให้เค้าเข้าใจว่าคน ๆ นี้มีใจให้กับคนที่จากไปอย่างมากมาย

“ได้...แต่ก่อนอื่นนายควรจะล้างเนื้อล้างตัวเสียก่อนนะ อยู่แบบนี้มาทั้งคืนคงไม่สบายตัวเท่าไหร่...”  พูดไปแล้วสายตาคมวาวของคาคาชิก็กวาดจับไปทั่วร่างบางที่เปลือยเปล่าอยู่ในเวลานี้ และนั่นทำให้นารูโตะสำนึกได้ว่าอีกฝ่ายใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วแต่ตัวเองยังอยู่ในสภาพล่อแหลมอยู่เลยซึ่งมันคงไม่ดีแน่ ๆ ถ้าต้องมาอยู่ในสภาพนี้ต่อหน้าคน ๆ นี้ ในเวลาแบบนี้อีกด้วย

“งั้นรอผมแป๊บเดียวนะครับ...ขอไปล้างตัวก่อน...”  ว่าแล้วนารูโตะก็พรวดพราดลุกหายไปจากตรงนั้นพร้อมกับกองเสื้อผ้าที่คาคาชิวางไว้ให้ใกล้ ๆ โดยไม่รอให้อีกฝ่ายเรียกรั้งไว้แม้แต่น้อย คาคาชิได้แต่มองตามร่างนั้นไปด้วยรอยยิ้มที่เอื้อเอ็นดูและห่วงใย...เพียงไม่นานนารูโตะก็กลับมาในสภาพที่สวมเสื้อผ้าหมดแล้วเพื่อพร้อมจะเดินทางต่อฝ่ายคาคาชิก็เตรียมตัวเสร็จแล้วเช่นกัน

“ไปกันเลยมั้ยครับ...”  นารูโตะเอ่ยเร่งเพราะเค้าก็เป็นห่วงเพื่อนอีกสองคนอยู่เหมือนกัน คาคาชิเองก็เข้าใจจึงไม่ได้คัดค้านแล้วสองคนก็ออกเดินทางทันที ที่ที่พวกเค้าสองคนใช้พักค้างคืนเมื่อคืนนี้เป็นเหมือนโพรงหินขนาดไม่ใหญ่มากหากจำนวนคนมากกว่าสองคนเข้ามาพักก็คงอึดอัดอยู่ซักหน่อย

“ครูครับ...ผมมีเรื่องสงสัย...”  จู่ ๆ นารูโตะก็เอ่ยถามออกมาขณะเดินเคียงกันไปตามแนวสันเขา

“อะไรเหรอ...”

“คาถาที่ผมโดนจนขยับตัวไม่ได้ครูเป็นคนคลายให้อย่างนั้นเหรอครับ”  นารูโตะเอ่ยถามในสิ่งที่ตนสงสัยมาตลอดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้ถาม

“ไม่ใช่หรอก...พอชั้นพานายขึ้นมาจากน้ำได้ก็เหมือนกับว่าคาถานั้นมันจะคลายไปแล้วอาจเป็นเพราะระยะเวลาการใช้คาถานี้มีจำกัดหรือไม่เจ้าของคาถาก็เป็นคนคลายออกเอง...”  คาคาชิเอ่ยตอบไปตามตรงเพราะเค้าเองก็ยังสงสัยในเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

“แล้วครูรู้ได้ยังไงว่าภารกิจครั้งนี้มันเป็นกลลวงของพวกแสงอุษา...”

“ก็แค่สันนิษฐานเท่านั้น ไม่คาดคิดหรอกว่ามันจะเป็นจริงแต่ก็อยากตามมาดูเพราะเป็นห่วงคนแถว ๆ นี้เลยรออยู่เฉย ๆ ไม่ได้...”  พูดไปก็เหลือมองคนข้าง ๆ ที่เดินเคียงมาด้วยประกายตาแว่วหวานจนคนถูกจ้องต้องหลบสายตาเมินมองไปทางอื่น

“ขอบคุณครับ...”

“หือ...”  จู่ ๆ อีกฝ่ายก็เอ่ยขอบคุณออกมาทำให้คาคาชิแปลกใจ

“ทำไมต้องขอบคุณ...การที่ชั้นจะเป็นห่วงคนที่ชั้นรักมันผิดตรงใหน...”  คำว่ารักถูกเอ่ยออกมาอย่างง่ายดายจากร่างสูงแต่คนรับฟังกลับเหมือนหัวใจมันจะหยุดเต้นไปเสียเดี๋ยวนั้น ร่างบางเริ่มขัดเขินจนทำอะไรไม่ถูกสุดท้ายก็ได้แต่ขยับตัวเข้ามาใกล้ ๆ แล้วคว้ามือแข็งแรงข้างหนึ่งของคนตัวสูงมากอบกุมไว้แน่น

“ขอบคุณที่มาช่วย...ขอบคุณที่คอยเป็นห่วง...แล้วก็ขอบคุณที่บอกว่ารักผมนะครับ...”  พูดออกไปก็ให้กระดากอายอยู่ไม่น้อยแต่มันก็คือความจริงที่เค้าอยากบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ ตัวเค้าพยายามครุ่นคิดมาตลอดว่าควรทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ แต่พอได้พบคน ๆ นี้ในยามที่อยากพบมากที่สุดหัวใจก็ได้คำตอบแบบไม่ลังเลแล้วว่าเค้าเองก็รักคน ๆ นี้มากมายแค่ใหน

“ถ้าอย่างนั้นชั้นมีเรื่องจะขออะไรนายซักอย่างจะได้มั้ย...แค่อย่างเดียวเท่านั้น...”  น้ำเสียงจริงจังกับแววตามุ่งมั่นที่สบมองมามันทำให้คนเฝ้ามองยิ่งสงสัย

“อะไรเหรอครับ...ถ้าผมทำได้ก็ยินดี...”

“นายรักชั้นหรือเปล่า...มีชั้นในใจบ้างมั้ย ยามหลับเคยฝันถึงกันเหมือนที่นายเคยฝันถึงคนอื่น ๆ หรือเปล่า...”

“ทำไม...ถึงถามแบบนั้นละครับ...”  นารูโตะเองก็แปลกใจที่ได้ยินคำถามเช่นนี้จากอีกฝ่ายเพราะถ้าให้พูดกันตามจริงเค้าคงไม่ได้บ้าขนาดยอมมีอะไรกับคนที่ไม่ได้รักไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายขนาดนี้ หนำซ้ำตัวเค้าเองก็เหมือนจะเป็นฝ่ายไปยั่วยวนเสียอีกต่างหาก

“ก็นายไม่เคยบอก...”

“ยังต้องบอกอีกเหรอครับ...ทำไปซะขนาดนั้นแล้วยังจะมาร้องถามอีกว่ารักหรือเปล่า...ผมเหมือนคนที่มีอะไรกับใครก็ได้โดยที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยอย่างงั้นเหรอครับ...ครูบ้า !!!...”  น้ำเสียงงอน ๆ เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะสะบัดมือตัวเองที่กลายเป็นว่าถูกอีกฝ่ายเกาะกุมไว้แน่นเสียแทน

“ไม่ใช่แบบนั้น...ชั้นก็แค่อยากฟังนายพูดว่ารักชั้นบ้าง...ก็เท่านั้น...”  คาคาชิรีบออดอ้อนทันทีเพราะดูท่าทีอีกฝ่ายคงจะโกรธจริง ๆ กับคำถามของเค้า

“มันสำคัญขนาดนั้นเลยรึไง...”

“ก็ไม่สำคัญมากขนาดนั้น...แต่ชั้นอยากได้ยินคนที่ชั้นรักบอกว่ารักชั้นบ้าง...แค่นั้นไม่ได้คิดว่านายจะมีนิสัยอะไรแบบนั้นซักนิดนะ...นารูโตะอย่าโกรธเลยนะ...”  ร่างสูงง้องอนเต็มที่เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดจนกลายเป็นปัญหาที่แก้ไม่ตก

“บอกก็ได้...แต่บอกแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะครับ แล้วก็ห้ามถามอีกถ้าผมพอใจจะบอกผมจะบอกเอง...เข้าใจนะครับ...”  นารูโตะยื่นคำขาดซึ่งคาคาชิก็พยักหน้ารับอย่างยินดีกับข้อเสนอนี้แล้วก็ยืนนิ่งเหมือนกับจะตั้งใจฟังคำที่รอคอยมาเนินนานจากคนตรงหน้านี้

“ผมรักครูคาคาชิครับ...รักมาก...รักที่สุด...แล้วก็จะไม่รักใครอีก...”  พูดแล้วเจ้าตัวก็เดินหนีไปพร้อมกับใบหน้าสวยหวานที่แดงระเรื่อด้วยความอายก็ไม่เคยคิดหรอกว่าชีวิตนี้จะต้องมาบอกรักอะไรกับคน ๆ นี้แต่ในเมื่อหัวใจมันปรารถนาจะอยู่ตรงนี้เค้าก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมให้มันเป็นไปเท่านั้น...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #863 darkness999 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 23:22
    ฟินค้าาาา นอนตายตาหลับละ นารุจังบอกรักอ.คาคาชิงุ้ยยยยยฟินไม่ไหวละ
    #863
    0
  2. #839 Trainer Bye (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 22:14
    ค่ำคืนอันเร่าร้อน อูยยย ดาเมจรุ่นแรงซะจริง หมอนจะขาดอยู่แล้ว
    #839
    0
  3. #717 mickyblingbling (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 22:24
    โอ้ยยย บรรยายมุ้งมิ้งมากเลยค่ะ ชอบเวลาโตะอ้อนมากๆ ดาเมจแรง ส่วนอ.ก้ง้อด้วยต้องเข้าใจนะคะว่ามีแฟนเด็กต้องเอาใจนิสนึง ในที่สุดทั้งคู่ก้บอกรักกันแล้ว ยินดีด้วยน้าา แม่ยกอย่างเราก้ฟินไปค่ะ
    #717
    0
  4. #656 Pinkkky_1 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 00:00
    ฟินแทนเลยง่าาา
    #656
    0
  5. #651 bamsasi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 10:17
    ฮิ้วววว บอกรักกันแล้วเขินแทนอะไรจะหวานกันขนาดนี้ฟินเว้ยยย
    #651
    0
  6. #646 ying0950063282 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 09:49
    บอกรักอย่างลึกซึ้งจริงๆ
    คาคาชิเข้าใจว่ารัก ไม่ต้องรุนแรงนะ. สงสารนารูจัง
    #646
    0
  7. #626 JJ Scorpion (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 00:02
    เขินไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รุ้ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ว่าแต่ว่าเมื่อคืนเซนเซย์รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอแกร คิคิ
    #626
    0
  8. #594 anasia (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 18:06
    "ผมรัครูคาคาชิครับ...รักมาก...รักที่สุด...แล้วก็จะไม่รักใครอีก..." ...ฮิ้วววววว นัตจางงงงง บราโว^O^



    เป็นไงคะเซนเซย์ อยากได้คำบอกรักมากนัก นัตจังของเราเลยจัดให้ชุดหนึ่ง ระวังเบลอจนเดินหลงทางนะคะ ฮิฮิ
    #594
    0
  9. #563 Towa Erio Meow (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 00:29
    น่าร้ากกกกกกกก>~<
    #563
    0
  10. #497 sara (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 11:18
    หวานจังเลย >_< บรรยากาศกลายเป็นสีชมพูแล้ว



    ง้อกันไปง้อกันมา สรุปก็ลงเอยด้วยดี
    #497
    0
  11. #488 Ampmiiz (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 19:00
    น่ารักกกกกก มุงมิ๊งอ่า เขินนนนน
    #488
    0
  12. #435 namecotton (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 13:48
    รักกันตอนไปเลยนะค๊าาาา
    #435
    0
  13. #426 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:34
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

    คู่นี้จะน่ารักกันไปถึงไหนคะ

    หวานๆๆกันเกินไปแล้ว

    ชอบมากค่า

    แต่งหนุกมากเลย

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #426
    0
  14. #411 wan - wan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 21:46
    ความรู้สึกขณะนี้คือฟินแป๊ป นานไม่ได้เพราะต้องอ่านตอนต่อไป...
    #411
    0