[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 29 : คนที่อยากพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    4 พ.ย. 57

Mission : 29  

...เดอิดาระพานารูโตะมายังที่แห่งหนึ่งซึ่ง ณ จุดนั้นเค้าเห็นคนสองคนมายืนรออยู่ก่อนแล้ว ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก คิซาเมะและซาโซริ...

“มาถึงกันเร็วเหมือนกันนี้...”  เดอิดาระเอ่ยทักพร้อมกับกระโดดลงมาจากตัวนกโดยไม่ลืมโอบรั้งร่างเล็กที่เอาแต่ด่าทอตัวเค้ามาตลอดทางจนถึงตอนนี้ลงมาจากตัวนกตัวนั้นพร้อมกันด้วย

“ไอ้เลว ไอ้พวกไม่มีสมอง ไอ้ผมสีเหลือง ไอ้คนวิปริต ไอ้พวกหนักแผ่นดิน ไอ้...”  เสียงใส ๆ ยังคงกล่าวสรรเสริญอีกฝ่ายในแง่ไม่หยุดหย่อนจนคนถูกสรรเสริญเริ่มจะหมดความอดทน

“นี่...เจ้าเก้าหาง ถ้านายยังไม่หยุดด่าชั้นอีกล่ะก็ ได้เจ็บตัวแน่...”  เดอิดาระเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง แต่มีหรือที่คนอย่างนารูโตะจะยอมแพ้ หรือว่ากลัวกับคำขู่แค่นี้

“ไม่หยุด...ชั้นจะด่าแก่ไปจนกว่าแกจะตาย จะด่าแกไปจนถึงนรก ให้แก้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยคอยดู...”  นารูโตะที่ยังคงเถียงคอเป็นอย่างไม่ลดละเพราะตอนนี้ทั้งตัวสิ่งที่ยังคงใช้ได้ก็มีแค่ปากเท่านั้น นั่นจึงเป็นอาวุธเพียงสิ่งเดียวของเค้าในยามนี้

“ไม่หยุดใช่มั้ย...ได้...”  เดอิดาระเอ่ยด้วยทีท่าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันก่อนจะพาร่างบอบบางในอ้อมกอดไปมัดไว้กับตนไม้ใกล้ ๆ อย่างรวดเร็ว

“จะทำอะไรชั้นน่ะ...ปล่อยนะ ถ้าชั้นหลุดไปได้ชั้นจะฆ่าแกเป็นคนแรกเลย...”  คนตัวเล็กร้องว่าขณะที่ร่างกายกำลังถูกอีกฝ่ายมัดติดไว้กับตนไม้อย่างแน่นหนา

“พอเหอะ...นายจะทำอะไรเก้าหางนะ ถ้าอิทาจิมาเห็นเข้าล่ะก็เป็นเรื่องอีกแน่...”  คิซาเมะเอ่ยห้ามเพราะดูเหมือนว่าเดอิดาระกำลังทำอะไรเกินหน้าที่

“ไม่เห็นจะกลัวเลย มาเห็นแล้วไง เรื่องนั้นชั้นไม่สน ตอนนี้ขอสั่งสอนเจ้านี่ให้มันรู้สำนึกซักหน่อยเหอะ...”  ว่าพลางขยับร่างตนเข้าไปใกล้ร่างเล็ก ๆ ที่ขยับตัวไม่ได้ในเวลานี้

“แกจะทำอะไร !!! ...”  นารูโตะร้องถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ

“ก็จะสั่งสอนแกยังไงล่ะ...ปากดีนักใช่มั้ย...”  เดอิดาระเอ่ยพร้อมกับใช้มือบีบคางเล็ก ๆ นั้นไว้อย่างแรง แม้จะเจ็บแต่นารูโตะก็ไม่ได้ร้องออกมาเค้ายังคงกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดนั้นต่อไป พร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเอาเรื่อง

“แววตาใช่ได้นี่...งั้นถ้าเจอแบบนี้ยังจะกล้าจ้องชั้นแบบนี้อีกมั้ย...”  แล้วเดอิดาราะก็ใช้มืออีกข้างกระชากเสื้อของคนที่ถูกมัดติดกับต้นไม้ออกโดยแรงจนทำให้เสื้อนั้นฉีกขาดเผยผิวขาวนวลตาที่มีรอยข่วนแดง ๆ จากการกระชากของอีกฝ่าย นารูโตะหน้าซีดลงทันใดเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมามุขนี้ เดอิดาระพอเห็นสีหน้านั้นของนารูโตะก็อมยิ้มอย่างพอใจ

“ถึงกับหน้าถอดสีเลยงั้นเหรอ...งั้นเรามาดูกันต่อว่าชั้นจะทำอะไรต่อไป”  แล้วเดอิดาระก็ไล่ปลายนิ้วของตนจากลำคอระหงเรื่อยลงมาที่เนินอกอันเปลือยเปล่ายาวลงไปจนถึงบริเวณหน้าท้อง นารูโตะรู้สึกขยะแขยงกับการกระทำนั้นจนบอกไม่ถูก อยากขยับตัวหนีแต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งเดอิดาระยื่นหน้าเข้ามาใกล้เค้ามากเท่าไหร่ความรู้สึกพะอืดพะอมก็แล่นไปทั่วร่างจนเค้าต้องเบือนหน้าหนี ฝ่ายเดอิดาระพอเห็นแบบนั้นก็ยิ่งได้ใจเค้าเลื่อนมือของตนลงต่ำไปเรื่อย ๆ พร้อมกับยื่นใบหน้าเค้าไปจนปลายจมูกของตนสัมผัสกับผิวแก้มนวลเนียนนั้นเบา ๆ แต่ก่อนที่จะมีอะไรเกินเลยไปกว่านี้ มือของเค้าที่กำลังเลื่อนต่ำลงไปก็ถูกข้อมือแข็งแรงของใครบางคนรั้งไว้พร้อมกับออกแรงบีบจนอาจจะหักได้ในเวลาอันรวดเร็ว...

“นายเข้าใกล้เก้าหางเกินไปแล้ว...คิดจะทำอะไรอย่างนั้นเหรอ...เดอิดาระ...”  เสียงเย็น ๆ ที่ฟังดูคุ้นหูเอ่ยขึ้นด้านหลังมันทำให้เดอิดาระรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล ถึงไม่ต้องหันไปดูก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงเย็น ๆ ที่แฝงไว้ด้วยอะไรหลาย ๆ นั้นเป็นใคร เดอิดาระสะบัดบือของตนออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายแล้วขยับตัวออกห่างมาจากร่างที่ถูกตรึงไว้กับต้นไม้เบื้องหน้าในทันที เพราะถ้าหากปล่อยให้ตัวเองอยู่ตรงนั้นต่อไปอาจเป็นอันตรายต่อชีวิตของเค้าก็เป็นได้

“ชั้นไม่ได้ทำอะไร...ก็แค่สั่งสอนเจ้าเด็กปากดีคนนี้นิดหน่อยเท่านั้น...”  เดอิดาระเอ่ยแก้ตัวพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่เดือดร้อนก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว เพราะถึงอย่างไรเค้าก็ยังไม่อยากจะปะทะกับคนตรงหน้าในเวลานี้  นารูโตะพอเห็นคนที่เคยรุกไล่ขยับตัวห่างออกไปก็นึกโล่งใจแต่พอเห็นว่าคนที่เข้ามาแทนที่เป็นใครสีหน้าก็เครียดขึงขึ้นมาอีกครั้ง

“อิทาจิ...นายจะเอายังไง...”  นารูโตะร้องถามไปด้วยแววตาระแวดระวังทั้ง ๆ ที่ตนถูกมัดอยู่แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่ามันจะไม่เกิดอะไรที่เลวร้ายไปกว่านี้กับเค้า  คนถูกเรียกขานไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเค้าทำเพียงแค่เดินเข้ามาแล้วจ้องมองร่างที่ถูกมัดตรึงไว้กับตนไม้นิ่ง ๆ นารูโตะก็จ้องมองดวงตาสีนิลคู่นั้นอย่างไม่วางใจ

“ชั้นถามว่าจะเอายังไง...”  เสียงใส ๆ ตะโกนร้องถามไปอีกครั้งเพราะเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งเงียบ มันก็ยิ่งทำให้เค้ากระวนกระวายมากขึ้น

“ชั้นแค่อยากดูให้แน่ใจเท่านั้น...”  อิทาจิเอ่ยตอบมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนทุกที

“ดูอะไร...ที่นายพูดมามันหมายความว่ายังไง...”

“ตอนนี้นายไม่จำเป็นต้องรู้...เพราะอีกไม่นานนายก็จะได้รู้...”  พูดจบอิทาจิก็เดินเข้ามาใกล้ร่างนั้นพร้อมกับไล่ปลายนิ้วของตนไปตามแก้มนวลของคนตรงหน้าช้า ๆ เค้าไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านี้แต่เพียงเท่านั้นมันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนถูกกระทำแทบกลั้นใจตายเพราะสัมผัสแบบนี้มันชวนให้อึดอัดจนบอกไม่ถูก...อิทาจิตัดเชือกที่พันธนาการร่างของนารูโตะกับต้นไม้ออกให้อย่างรวดเร็ว แต่ทว่าร่างของนารูโตะก็ยังไม่สามารถขยับได้เหมือนเช่นเดิม นั้นก็เพราะอิทาจิยังไม่ได้คลายคาถาที่สะกดไว้แต่แรก

“นี่...อิทาจิ ทำไมพวกแสงอุษาอย่างนายถึงต้องการตัวชั้น  ไม่สิพวกนายไม่ได้ต้องการตัวชั้นหรอกแต่ต้องการสิ่งที่ถูกผนึกไว้ในตัวชั้นมากกว่าสินะ...พวกนายจะเอามันไปทำอะไรอย่างงั้นเหรอ...”  นารูโตะร้องถามสิ่งที่ค้างคาใจเค้ามาตลอด แต่คนถูกถามก็ไม่ได้สนใจในคำถามนั้นเลยแม้แต่น้อย

“จะเอาไงต่อ...อิทาจิ...”  คิซาเมะที่ยืนนิ่งมาตั้งแต่แรกเอ่ยถามกับขยับกวาดสายตาไปรอบ ๆ เหมือนกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ซึ่งอิทาจิและคนอื่น ๆ เองก็รับรู้ได้เช่นเดียวกันถึงสิ่งที่กำลังเคลือนเข้ามาใกล้พวกเค้าในเวลานี้

“ไม่ต้องทำอะไร...”  อิทาจิเอ่ยเบา ๆ แล้วจู่ ๆ ก็มีมีดสั้นเล่มเล็ก ๆ พุ่งผ่านใบหน้าของอิทาจิไปปักลงบนต้นไม้ที่เคยมัดนารูโตะไว้ด้วยความเร็วและแรง แต่ถึงอย่างนั้นคนที่เพิ่งจะปล่อยให้มีดสั้นบินผ่านหน้าไปอย่างอิทาจิก็ยังคงสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับว่าเค้ารับรู้อยู่ก่อนแล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้น

“ไม่ต้องซ่อนแล้วล่ะ...ออกมาเถอะ...”  อิทาจิออกมาราวกับร่วงรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ทันทีที่อิทาจิเอ่ยจบร่างสูงที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน พวกแสงอุษาทุกคนขยับกายขึ้นมายืนเรียงหน้ากระดานเป็นการต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แต่ใครบางคนที่เพิ่งมองเห็นกลับต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจอย่างที่สุด...

“ครูคาคาชิ !!!...”  เสียงอุทานด้วยความตกใจระคนแปลกใจ ที่เจ้าตัวเองไม่คาดคิดว่าจะได้พบคน ๆ ที่นี่ในเวลาและสถานการณ์อย่างนี้ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายติดตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตามมาเพราะอะไร

“คิดอยู่แล้วว่าภารกิจครั้งนี้ที่แจ้งมาจะต้องเป็นกลลวงของพวกนาย...แล้วมันก็เป็นความจริง...”  คาคาชิเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แพ้กันพร้อมกับก้าวออกไปด้านหน้าช้า ๆ

“รู้ด้วยอย่างงั้นเหรอว่ามันเป็นกับดัก...”   คิซาเมะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนจะเยาะหยันอยู่ในที

“ไม่รู้...แค่สงสัยเท่านั้น เพราะว่าพวกนายก็มีความคิดจะพาตัวนารูโตะไปอยู่แล้วไม่วันใดก็วันหนึ่ง แล้ววิธีที่พวกนายเลือกก็ไม่เคยเกี่ยงว่าจะเป็นแบบใหน...”

“ใช่...แต่ไม่ได้คิดจะพาไปตอนนี้แค่มาดูเป้าหมายเท่านั้น...เพราะยังไงซะเก้าหางก็จะเป็นลำดับสุดท้ายที่พวกเราจะลงมือ...”  เดอิดาระเป็นคนเอ่ยตอบกลับมาด้วยสีหน้าท่าทางที่กวนอารมณ์อยู่พอสมควร ซึ่งมันน่าจะเป็นลักษณะนิสัยส่วนตัวของเค้าที่ทำให้คาคาชิไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เค้ากวาดสายตาไปจับต้องคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งเพราะถูกคาถาสะกดไว้ด้วยแววตาที่หวั่นไหวอยู่ไม่น้อย

“แววตาสำรวจ และระแวดระวังแบบนั้นคิดจะมาชิงตัวประกันอย่างนั้นเหรอ...มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั๊ง..”  ซาโซริที่แทบจะไม่ได้เอ่ยอะไรเลยมาตั้งแต่แรก ได้เอ่ยขึ้นเพราะการสังเกตุพฤติกรรมของคนตรงหน้าอันเป็นความสามารถของเค้าทำให้พอจะคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะทำอะไร นั่นก็เพราะเค้าใช้หุ่นในการต่อสู้การจับสังเกตุการกระทำของอีกฝ่ายจึงเป็นสิ่งสำคัญ

“ก็คงแบบนั้น...แต่มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรในเวลานี้ เพราะว่าชั้น...”  คาคาชิเอ่ยออกมาเพียงเท่านั้นแล้วร่างของเค้าก็หายไปจากนั้นมีดสั้นที่เคยปักอยู่บนต้นไม้ก็กลายสภาพเป็นร่างของคาคาชิแทน แล้วก็อาศัยจังหวะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัวขยับเข้าไปโอบรั้งร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าไว้ทันทีก่อนจะกระโจนพาร่างตัวเองและร่างบอบบางในอ้อมกอดของตนหายเข้าไปในแนวป่าด้านหลังทันที...

“ฉลาดกว่าที่คิดไว้นะ...แปลงเป็นมีดสั้นแล้วพาตัวเองเข้ามาใกล้เป้าหมาย จากนั้นก็ใช้ร่างแยกมาเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเรา...ร้ายจริง ๆ คราวนี้จะเอาไงต่อล่ะอิทาจิจะปล่อยไปหรือว่าจะให้ตามไป...”  คิซาเมะหันมาถามความเห็นของคนที่นำพาพวกตนมาในครั้งนี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #715 mickyblingbling (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 22:08
    อ.คาคาชิมาช่วยแว้ววว เราว่าอิทาจิก้ใจดีน้าแอบช่วยโตะนะเราว่า เกือบโดนเดอิดาระเล่นซะละโตะ
    #715
    0
  2. #592 anasia (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 17:43
    เซนเซย์เก่งจังเลยยยยย//ทำหน้าปลื้มสุดชีวิต//สมเป็นนินจาอัจฉริยะ เอร๊ยยยยย>< เอาใจไปเลยค่าาาา



    หลังจากนี้ก็ไปง้อกันให้เรียบร้อยนะนัตจัง//ยักคิ้วกวนๆ
    #592
    0
  3. #495 sara (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 10:43
    เก่งสมเป็นคาคาชิเลยนะศัตรูยืนอยู่สี่คน ยังพาโตะหนีไปได้เนี่ย



    แถมยังมาคนเดียวอีก
    #495
    0
  4. #486 Ampmiiz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:50
    คาคาชิมาแล้ววว อ่า กริ๊ด ดังๆ. ไชโยยยยย
    #486
    0
  5. #424 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:25
    กร๊ด>/////
    #424
    0
  6. #409 wan - wan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 21:38
    พระเอกมารายงานตัวแล้วฮับผม อยากจะถามว่าท่านตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
    #409
    0