[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 10 : ไม่อาจคาดเดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    29 ม.ค. 57

Mission : 10  

...ร่างเล็ก ๆ ที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงยืนนิ่งไม่กล้าขยับ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยอะไรออกมา เพราะด้วยระยะห่างที่มีน้อยเกินไปจนทำให้จิตใจปั่นป่วนโดยไม่ทราบสาเหตุ...แค่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมให้ความเงียบเข้ามาดูดกลืนได้โดยง่าย...

“นายไม่รักษาสัญญา...ก็สมควรจะถูกลงโทษใช่มั้ย...”  เสียงทุ้มต่ำยังเอ่ยออกมาเบา ๆ ในระยะที่ทำให้คนรับฟังใจสั่นระรัว

“เอ่อ...ครับ ผมยอมรับผิดก็ได้แต่ว่า...”  ในที่สุดนารูโตะก็สามารถรวบรวมความกล้าเอ่ยปากออกมา

“แต่ว่าอะไร...”

“ครูปล่อยผมก่อนได้มั้ยครับ...”  คำขอที่แสนธรรมดาแต่มันกลับสามารถเรียกรอยยิ้มบาง ๆ ให้ปรากฏบนใบหน้าคมเข้มภายใต้หน้ากากได้เป็นอย่างดี คาคาชินิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ คลายวงแขนออกแต่ยังไม่ได้ปล่อยร่างเล็ก ๆ นั้นให้เป็นอิสระ ฝ่ายนารูโตะเองพอรู้ว่าเริ่มมีระยะห่างระหว่างร่างสองร่างก็ขยับกายหนีออกมาทันทีแต่ก็ยังคงช้าไปเพราะเพียงแค่เค้าขยับตัวอีกฝ่ายก็คว้าต้นแขนของเค้าไว้แล้วรั้งเบา ๆ ให้ตัวเค้าหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่รั้งตัวเค้าไว้ในทันที

“อ่ะ...เอ่อ...”  นารูโตะเอ่ยออกมาได้เท่านั้นเพราะตอนนี้ตัวเค้ากลับตกอยู่ในสภาพที่น่าอึดอัดกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีกเพราะการต้องหันมาเผชิญหน้ากับแววตาที่โยกไหวจิตใจเค้าแบบนี้มันช่างทรมานเหลือเกินแถมยังถูกอีกฝ่ายโอบกอดไว้ทั้งตัวอีกด้วย คาคาชิเฝ้ามองใบหน้านวล ๆ ที่เปลี่ยนสีไปตามอารมณ์อย่างเผลอไผล แววตาสีฟ้าสดใสที่กำลังมีแววสงสัย ตกใจ และดูจะตื่นกลัวอยู่ในทีมันทำให้หัวใจของเค้าไหววูบไปมาอย่างน่าประหลาด

“ชั้นยังไม่ได้ลงโทษนายเพราะงั้นก็เลยยังปล่อยนายไม่ได้...”  พอได้ฟังแบบนั้นแล้วนารูโตะก็ได้แต่สงสัยว่าทำไมตัวเค้าจะต้องมาถูกทำโทษในเรื่องที่ดูจะไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลยแม้แต่น้อย สุดท้ายแล้วเพราะว่าเป็นนารูโตะสิ่งที่สงสัยจึงถูกเก็บไว้กับตัวได้ไม่นาน

“แล้วทำไมผมต้องถูกทำโทษด้วยละครับ ความจริงถ้าครูไม่กักตัวผมไว้ตลอดแบบนี้ แล้วก็ไม่ตั้งเงื่อนไขว่าจะต้องกลับมาที่นี่อีกภายในสองชั่วโมงปัญหาก็คงไม่เกิด ที่สำคัญผมยังมองไม่เห็นความจำเป็นที่ครูจะต้องให้พวกเราทำตัวติดกันเหมือนเงาตามตัวแบบนี้เลยเพราะจะว่าไปเรื่องมันก็เริ่มต้นมาจากการที่ผมแค่จะมาปรึกษาครูเรื่องที่ผมว่างเกินไปเท่านั้นเองนะครับ...”  คำถามร่ายยาวจากความคิดที่ใสซื่อของคนตรงหน้ามันเหมือนกับจะไปช่วยดึงรั้งจิตสำนึกที่เจ้าตัวพยายามฝังกลบอยู่ในตอนนี้ให้กลับคืนมาอีกครั้ง แล้วคาคาชิก็ต้องย้อนกลับมาถามตัวเองด้วยคำถามคล้าย ๆ กันว่าทุกสิ่งที่ตัวเค้าทำลงไปนั้นมันเพื่ออะไรและทำไปทำไม เหตุผลคืออะไรเค้าหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อคิดทบทวนในพฤติกรรมและการกระทำที่ดูไร้เหตุผลของตัวเองในขณะที่สองแขนยังคงโอบกอดร่างบอบบางไว้ไม่ยอมปล่อย นารูโตะเองก็เอาแต่ยืนนิ่งเฝ้ารอคำตอบนั้นด้วยความอยากรู้เช่นกัน เพราะถ้าจะให้เค้าคาดเดาคำตอบก็ดูเหมือนจะยากเกินไป...คาคาชิค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะกวาดสายตาไปตามกรอบหน้านวลของคนตัวเล็กตรงหน้าช้า ๆ แววตาสีฟ้าที่คุ้นเคยมาแสนนานคู่นั้นกำลังจ้องมองเค้าอย่างรอคอยคำตอบ แต่ทว่ายามนี้ที่ได้สบสายตากับดวงตาคู่นั้นมันราวกับว่ามันมีอำนาจเหนือจิตใจเค้าอย่างมากมายเจ้าตัวเองคงไม่รู้หรอกว่าอัญมณีคู่งามนั้นมันกำลังทำให้หัวใจของใครบางคนเหมือนจะเลื่อนลอยไปไกลแสนไกล

“นายอยากรู้จริง ๆ อย่างนั้นเหรอ...นารูโตะ...”  คาคาชิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนและอ่อนหวานต่างออกไปจากทุกที ซึ่งนารูโตะก็พอจะสังเกตุได้ว่าในน้ำเสียงนั้นมันมีอะไรที่แอบแฝงไว้ที่ตัวเค้าก็ยังไม่อาจเข้าใจได้แต่เพราะความอยากรู้จึงได้พยักหน้ารับไปเบา ๆ เพียงเท่านั้นนารูโตะก็สัมผัสได้ว่าสองแขนที่เคยโอบรัดอยู่ตรงช่วงเอวของตนก็ขยับขั้นมาโอบแผ่นหลังของเค้าไว้อย่างนุ่มนวล ก่อนที่ร่างของเค้าจะถูกรั้งเข้าไปจนใบหน้าแนบชิดกับแผ่นอกกว้างของร่างสูงตรงหน้า จากนั้นใบหน้าของอีกฝ่ายก็ซุกซบลงมากับไหล่เล็ก ๆ ของเค้าเพียงแผ่วเบาจากการกระทำทั้งหมดนี้มันทำให้ใบหน้ายามนี้ของนารูโตะแดงเรื่อจนดูคล้ายคนมีไข้สูง ในใจคิดอยากจะขยับถอยออกไปจากที่ตรงนี้แต่ร่างกายกลับยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหว ส่วนฝ่ายที่โอบกอดก็ยังคงยึดร่างเล็ก ๆ นี้ไว้มั่นไม่ยอมปล่อยแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่านั้นนอกจากเพียงแค่กอดร่างเล็ก ๆ นี้ไว้เงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยอะไรมันยิ่งทำให้คนที่ตกอยู่ในอ้อมกอดยิ่งลำบากใจมากขึ้น

“ครูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ...มีปัญหาอะไรหรือเปล่า...ให้ผมช่วยก็ได้นะถ้าผมช่วยได้...”  สุดท้ายนารูโตะก็เป็นฝ่ายเปิดปากถามออกมาเสียเอง เพราะตัวเค้าไม่รู้จริง ๆ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้มันจะเรียกว่าตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร เนื่องจากตั้งแต่เล็กจนโตป่านนี้การถูกใครซักคนกอดมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมากและคนเพียงคนเดียวที่เค้าจำได้และโอบกอดเค้ามากกว่าใครก็คือครูอิรูกะที่เค้าทั้งรักและเคารพคนนั้นนั่นเองแต่ว่าอ้อมกอดนั้นมันไม่ได้ทำให้หัวใจของเค้าสั่นรัวเหมือนจะกระเด็นออกมาจากอกเหมือนกับอ้อมกอดของใครบางคนในยามนี้ อ้อมกอดที่เหมือนจะทำให้ร่างกายละลายลงไปเสียอย่างนั้น...แล้วคาคาชิก็ค่อย ๆ คลายวงแขนออกจากนั้นก็เปลี่ยนมายึดสองไหล่เล็ก ๆ ไว้แทนก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ทำให้นารูโตะต้องรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็วโดยไม่ทราบสาเหตุ นั่นก็เพราะแววตาที่มันดูอบอุ่นและอ่อนหวานเสียจนเค้าไม่กล้าสบมองให้นานไปกว่านี้สองมือเล็ก ๆ ที่เคยใช้ยันกับแผ่นอกกว้างของร่างสูงบัดนี้ค่อย ๆ เลื่อนมาเกาะกุมอยู่ที่หัวใจตนเองเพราะกลัวว่ามันจะหลุดร่วงออกมาจากอกเสียจริง ๆ...แต่สิ่งที่โยกไหวหัวใจดวงน้อยมันยังไม่จบลงเพียงเท่านั้นเพราะสัมผัสเพียงแผ่วเบาที่ข้างแก้มของตนมันทำให้ดวงตาสีฟ้ากลมโตต้องเบิกกว้างขึ้นอีกด้วยความตกใจก่อนที่เจ้าของแก้มนุ่ม ๆ จะรีบขยับตัวถอยห่างออกมาจากคนที่กล้าทำอะไรที่เค้าคาดไม่ถึงพร้อม ๆ กับมือข้างหนึ่งที่ยกขึ้นมาแตะที่แก้มของตัวเองเบา ๆ ด้วยความตกใจ

“ครู...ทำอะไรนะครับ...”  เสียงหวาน ๆ ที่มีแววสั่นเทาเล็กน้อยร้องถามออกไปด้วยอาการตกใจ คนถูกถามเองก็ได้แต่ยืนนิ่งไม่ตอบอะไรนอกจากส่งสายตาที่มีประกายอ่อนหวานมาให้อีกฝ่าย นารูโตะที่มองเห็นประกายตาแบบนั้นแล้วก็ต้องบอกกับตัวเองว่าถ้าปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ภายใต้แววตาแบบนั้นนาน ๆ ตัวเค้าอาจละลายกลายเป็นน้ำไปจริง ๆ ก็ได้ดังนั้นเค้าจึงต้องพยายามพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์แบบนี้

“ครูจะไม่พูดอะไรเลยเหรอครับ...นิ่งเงียบแบบนี้มันหมายความว่ายังไง...”  เสียงหวานใสร้องถามแก้เก้อเขินออกไปแบบกล้า ๆ กลัว ๆ แต่มันก็คงดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

“ก็ลงโทษไง...”

“หือ...ลงโทษ...ด้วยการทำแบบนี้นะเหรอครับ...มันไม่แปลกไม่หน่อยเหรอ ที่เอ่อ...ครูมาทำแบบนี้กับผมน่ะ...”  คำตอบของอีกฝ่ายทำให้คนถามต้องร้องถามกลับไปอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

“แต่ชั้นว่ามันก็ดีออก...ถ้านายกลัวการลงโทษแบบนี้คราวหน้าจะได้ไม่กล้าอีก เพราะถ้านายไม่รักษาสัญญาบทลงโทษมันก็จะเป็นแบบที่นายคาดไม่ถึงอย่างนี้แหละ...”  คาคาชิตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่คนฟังกลับทำหน้าย่นด้วยความไม่พอใจพร้อมกับนึกบ่นในใจ

“กะแล้วเชียวว่าถ้ามาช้าคงต้องโดนทำโทษแปลก ๆ เพราะครูคาคาชิเป็นพวกคาดเดาอะไรไม่เคยได้เลย...”

“วันนี้ชั้นมีงานต้องทำต่อคงอยู่ที่นี่จนดึก...นายกลับไปก่อนก็ได้นะ...”  พูดจบคาคาชิก็เดินกลับไปที่โต๊ะกว้างซึ่งมีเอกสารกองอยู่เต็มไปหมด

“ที่บอกให้กลับไปเนี่ยหมายถึงบ้านของผมหรือว่าบ้านของครูครับ...”  นารูโตะร้องถามออกไปเพื่อความแน่ใจเนื่องจากคำสั่งที่คลุมเครือนี้อาจจะเป็นผลดีหรือผลเสียกับตัวเค้าเองก็เป็นได้

“ก็แล้วแต่นาย...”  คำตอบง่าย ๆ ของอีกฝ่ายทำให้นารูโตะต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายที่สนใจแต่ม้วนเอกสารตรงหน้าโดยไม่ได้สนใจเค้าเลยซักนิด

“แล้วผมไม่ต้องทำตัวติดกับครูแล้วเหรอครับ...”

“ก็นายดูอึดอัดไม่ใช่เหรอที่ชั้นบังคับให้นายอยู่ด้วยตลอดเวลาแบบนี้น่ะ...”  คาคาชิเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับละสายตาจากเอกสารตรงหน้าแล้วหันมาสบสายตากับอีกฝ่าย ซึ่งบัดนี้มันกลับกลายเป็นแววตาที่สงบเหมือนหินผาดังเดิมเหมือนอย่างที่นารูโตะเคยชินมาตลอด แต่ทว่าสำหรับคนที่มองเห็นมันกลับทำให้หวั่นใจเพราะมันหมายความว่าอีกฝ่ายกำลังจะกลับไปจมอยู่กับความทุกข์ที่ตัวเค้าไม่รู้จึงได้พยายามทำทุกวิถีทางให้อีกฝ่ายคลายทุกข์ไม่ใช่เหรอ แล้วนารูโตะก็ตัดสินใจอะไรบางอย่างโดยไม่ลังเล

“ถ้าอย่างผมขอไปค้างบ้านครูอีกซักคืนนะครับ...”  พูดจบก็รีบหมุนกายเดินจากมาแต่ก่อนที่จะพาร่างตัวเองออกไปจากห้องคนตัวเล็กก็วิ่งกลับมาที่โต๊ะตัวกว้างอีกครั้งพร้อมกับยื่นสองมือเล็ก ๆ ของตนไปคว้าใบหน้าของใครอีกคนให้หันมามองจ้องกันอีกครั้งอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับยื่นใบหน้าของตนเข้าไปใกล้เสียจนสัมผัสได้ซึ่งลมหายใจของกันและกันแบบลืมตัว

“อย่ากลับดึกนะครับ...แล้วก็อย่าหักโหม การนอนดึกและโหมทำงานหนักมันไม่ดีต่อสุขภาพ...เข้าใจมั้ยครับ...”  พูดจบก็ปล่อยมือจากใบหน้าอีกฝ่ายแล้วรีบวิ่งออกไปจากห้องนั้นทันที ปล่อยให้คนที่ถูกกวนใจต้องมองตามร่างบอบบางที่วิ่งหายไปนั้นด้วยแววตายิ้ม ๆ พร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนั้น

“ชั้นให้โอกาสนายแล้วนะนารูโตะ...แต่นายก็ยังทิ้งโอกาสนั้นไป...หรือว่าบางทีอาจเป็นตัวชั้นเองที่หวังให้นายละทิ้งโอกาสนั้นไปเพื่อประโยชน์ของชั้นเองเสียมากกว่า...”  ท้ายประโยคนั้นมันเหมือนกับเจ้าตัวจะบอกกับตนเองเสียมากกว่าจะเอ่ยกับคนอื่น  แล้วคาคาชิก็ทิ้งกายพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับปล่อยความรู้สึกนึกคิดให้ล่องลอยไปแต่ทว่าภาพส่วนใหญ่ที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัวตอนนี้มันก็คงมีแต่ภาพของคนตัวเล็กตาสีฟ้าหน้าใสคนนั้นนั่นเอง..บางครั้งคาคาชิก็ให้นึกแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันเพราะวันเวลาที่ได้รู้จักและใกล้ชิดคน ๆ นี้ นั้นมันก็นานพอดูแต่ทำไมเค้าถึงไม่เคยคิดและรู้สึกอะไรแบบนี้กับอีกฝ่ายมาก่อน...มันเป็นเพราะอะไรกันหนอ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #696 mickyblingbling (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 20:18
    ตายแน่ๆโตะ อ.อุส่าให้โอกาสที่จะออกห่างแล้ว แต่เพราะความห่วงอ.ก้เลยดาเมจใส่อ.ไปอีก ฉากจับหน้าฟินไปอีกค่ะ กลับไปโดนหนักแน่ๆ แม่ยกอย่างเราก้ฟินซิคะรออะไร ฮิ้ววววว~
    #696
    0
  2. #573 anasia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 17:42
    หือออ ประโยคชวนคิดไปไกลนั่นมันอะไรกันคะ เหมือนภรรยายกำลังส่งสามีไปทำงาน(' ')

    เข้าทางเซนเซย์สิแบบนี้ นัตจังหนอนัตจัง โดนตะล่อมซะเต็มเปา
    #573
    0
  3. #443 N.NYOPIA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:56
    นารูโตะ คงเป็นภรรยาที่ดีในอนาคตได้แน่นอน ><
    #443
    0
  4. #373 sara (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 11:32
    โอก่าสหนีสุดท้ายของโตะบินไปแล้ว จะเป็นยังไงต่อน้า
    #373
    0
  5. #317 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 23:05
    หนุกมากคะ

    นี่มันสามี-ภรรยาชัด*0*

    แต่ฟิคนี้ครูคาคาชิทำคะแนนสบายเลยนะคะ

    ไม่เห็นมีคู่แข่งเลยอะ

    อยากเห็นครูคาคาชิหึงมากกว่านี้จัง

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #317
    0
  6. #273 wan - wan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 01:18
    เป็นว่าที่ภรรยาในอนาคตต้องพูดหวานๆ >//////////<
    #273
    0
  7. #249 ใครง่ะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 00:59
    น้องจะเสียเวอจิ้นแล้ว อ่อ >
    #249
    0
  8. #213 ผู้ส่งมอบความตาย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 20:02
    สนุกมาก
    #213
    0
  9. #172 snowdrom (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 19:16
    หนูโตะพูดแบบนี้มันไม่ต่างจากภรรยาเท่าไหร่เลยนะ

    =.,=
    #172
    0
  10. #146 pploymonaliz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 21:38
    คาคาชิเนียนมากกกกกกก เนียนสุดๆ ลูกศิษย์นายมันใสซื่อได้ทีนี่เอาใหญ่เลยน้าาาา
    #146
    0
  11. #74 looky39 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 10:46
    สนุกมากค่ะ

    อยากให้คาคาชิมีคู่แข่งงง
    #74
    0
  12. #71 interpiter (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 13:16
    นารุหนูน่ารักมากไปอิลุงอาจจะหัวใจวายได้นะลูก
    #71
    0
  13. #69 namecotton (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 10:19
    โอ้ย ฟินสุด

    ไรท์ทำให้เราฟินเวอร์ อ่านไปยิ้มไป ^•^ ขอบคุณนะค๊าาา
    #69
    0
  14. #66 tityjiu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 00:25
    คาคาชิบอกเลยว่าหลงนู๋โตะซะแล้วละน้าา งี้แหละฟ๊อกจังน้อยน่ารัก คึๆๆๆ
    #66
    0