(FicAll)การเดินทางชองเด็กสาว

ตอนที่ 23 : งานแข่งวิทยานิพนธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

หลังจากจบงาน9โรงเรียน
พวกคาเรนก็กลับมาใช้ชีวิตธรรมดาๆอีกครั้ง แต่ก็ตามเคยงานแข่งวิทยานิพนธ์ครั้งนี้ก็มีผู้ก่อกวนตามเคย 



พวกประธานนักเรียนจึงขอให้พวกคาเรนเป็นฝ่ายป้องกันความปลอดภัย ดูแลความปลอดภัยของข้อมูลและอุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ในการแข่งขัน พวกทัตซึยะได้จับผู้ก็ก่วนได้สองคนโดยคนแรกหวังทำลายอุปกรณ์เพื่อทำให้ทัตซึยะเกิดความกังวลขึ้น อีกคนหวังขโมยข้อมูลของวิทยานิพนธ์และถูกจับได้จนต้องไปอยู่สถานกักกัน 



และกำลังจะถามผู้บงการของมันที่สถานกังกัด คาเรนที่เห็นนั้นจึงข้อไปด้วย และสั่งให้พวกกิล ยาเอะ ซากุระ ไปสืบหาข้อมูลของพวกมันมา



"ทัตซึยะฉันขอไปด้วยได้รึปล่าว"คาเรนพูด



"คาเรนเธอไม่กี่ยวกับเรื่องนี้"ทัตซึยะพูด



"จะไม่เกี่ยวได้ไงในเมื่อบ้านชั้นพึ่งโดยพวกมันพยายามแฮ๊คขโมยข้อมูล"คาเรนพูด ทัตซึยะที่ได้ยินดังนั้นจึงให้ไปด้วย โดยมีมาริ และมายูิมิไปด้วย


ณ สถานกักกัน
มาริได้ใช้การสะกดจิตกับขโมยคนนั้นแต่กลับได้ข้อมูลมาน้อยนิด แต่ตอนนั้นเองก็ได้มีผู้รุกเขามา



"ลู่กงฮู "มาริพูด



"ลู่กงฮู เสือกินคน งั้นหรอ"มายูมิพูดการจะเริ่มใช้เวท แต่กลับเห็นคาเรนเดินเข้าไปโดยไม่สนใจ



"นี่คาเรนจังอันตราย"มายูมิพูดและกำลังจะวิ่งเข้าไปแต่ทัตซึยะก็ห้ามไว้ก่อน



"ไม่เป็นไรหรอกครับ ถึงตอนงาน9โรงเรียนจะไม่แสดงฝีมือ แต่คาเรนไม่ได้อ่อนแอน่ะครับ"พูดจบทัตซึยะ มายูมิและมาริก็ยืนดูคาเรนที่ตอนนี้กำลังยืนประจัญหน้ากับลู่กงฮู



"ถอยไปซ่ะยัยหนู"ลู่กงฮูพูด แต่คาเรนได้ไม่สนใจก่อนที่จะเดินผ่านมันไป ตอนนั้นเองลู่กงฮูก็รู้สึกว่าร่างกายของมันขยับไม่ได้



"นี่แกทำอะไร"มันถาม ก่อนที่คาเรนจะหยิบหัวใจของมันขึ้นมา



"นั่นมันหัวใจงั้นหรอ ของใครกัน"มาริพูดก่อนที่จะสักเกตุที่กลางอกของลู่กงฮูที่มีรอยแตะอยู่



"อย่าบอกน่ะว่าหัวใจนั้นของลู่กงฮูน่ะ"มายูมิพูดจบ



 ก่อนที่คาเรนจะบีบหัวใจจำลองของลู่กงฮูทิ้ง

"ซาบานิย่า~~"คาเรนพูดพร้อมบีบหัวใจ แล้วของลู่กงฮูก็สิ้นใจลง



"นั่นมันเวทอะไรกัน"พวกมาริและมายูมิพูด แต่คาเรนก็ไม่ได้พูดอะไรและแยกย้ายกันกลับที่พักของตน


ณ วันแข่ง
การแข่งวิทยานิพนธ์เป็นได้ด้วยดีจนเสร็จ แต่ตอนนั้นเองก็ได้มีผู้ก็การร้ายจึงจำนวนมากบุกเข้ามาและสั่งให้นักเรียนทุกคนว่างCADลง นักเรียนทุกคนทำตามอย่าว่าง่าย ยกเว้นคาเรนที่ไม่ได้สนใจพวก และเดินไปที่พวกมัน



"แกชั้นบอกให้ว่างCADลง"คาเรนไม่ได้สนใจมันจึงยิงปืนมาที่คาเรนจนหมดแม็ก



"ไม่น่ะ คาเรนจัง"มิยูกิที่เห็นดังนั้นได้พูดขึ้น แต่ตอนนั้นเองพวกผู้คนทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็เห็นคาเรนไม่เป็นอะไรเลยจากการที่โดนยิงไปขนาดนั้น 



ก่อนที่คาเรนจะเดินไปที่ผู้ก่อการร้าย

แล้วชี้นิ้วไปที่มันก็ที่ร่างกายของมันจะค่อยๆกลายเป็นทราย เพื่อนของมันที่เห็นดังนั้นจึงพยายามที่จะโจมตีคาเรนแต่ก็ไม่ทันการร่างของผู้ก่อการร้่นทุกคนที่อยู่ในที่นั่นกลายเป็นทรายทั้งหมด



"น่ะนี่มันเวทมนตร์เมื่อตอนนั้นนิ!"มิยูกิ ทัตซึยะ เอริกะ ลีโอ ที่เห็นผู้ก่อการร้ายทั้งหมดกลายเป็นทรายพูดขึ้น



"นี่มันหมายความว่ายังไง"พวกเค้าพูดขึ้น



"นี่ไม่ใช่เวลามาอธิบาย ต้องพานักเรียนคนอื่นๆอพยพก่อน"คาเรนพูด พวกนักเรียนที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ได้ยินดังนั้นจึงทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายแล้วค่อยอพยพกัน 



ทางคาเรนที่ตอนนี้มาทำลายข้อมูลของวิทยานิพนธ์และอุปกรณ์ต่างอยู่ ตอนนั้นเองพวกมายูมิก็ออกมาหวังที่จะทำลายข้อมูลเช่น 



เมื่อเห็นดังนั้นจึงสั่งอพยพ แต่ชิซุคุได้พูดว่า

"ที่นี่มีห้องประชุมเราไปหารือกันที่นั้นก่อนเพื่อเตรียมการอพยพ"ชิซุคุพูด และนำทางไปที่ห้องประชุม แล้วเข้าไปหารือกัน ตอนนั้นก็ได้มีทหารเข้ามา คาเรนที่เห็นคนรู้จักจึงทักขึ้้้้น



"ไงไม่ได้เจอกันนานเลยนิ คาซามะ"คาเรนพูด



ทัตซึยะที่ได้ยินดังนั้นจึงสงสัยว่าคาเรนรู้จักหัวหน้าของตนได้ยังไง



"ไม่ได้เจอกันนานน่ะครับคุณคาเรน"คาซามะพูด



"อ่า~นานจริงนั้นแหละ แต่วันนี้นายคงไม่ได้มาทักทายเฉยๆหรอกใช่ไหม"คาเรนพูด



"ครับที่จริงจะให้คนของเราช่วยจัดการผู้ก่อการร้าย แต่คงไม่ต้องแล้วล่ะ"คาซามะพูด



"งั้น อยากให้ทำอะไรบอกมา"คาเรนพูด



"อยากให้คุณช่วยจัดคนพวกนั้นด้วยครับ"คาซามะพูด



"แล้วจะให้จัดการแบบไหนล่ะ เก็บกวาดเฉพาะในเมืองนี้หรือแบบถอนรากถอนโคน"คาเรนพูด



"เอาตามที่ต้องการได้เลยครับ"คาซามะพูด



"งั้นแบบถอนรากถอนโคนก็แล้วกัน"คาเรนพูดจบก็มีวงเวทปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้า



ก่อนผู้ก็การร้ายทั้งหมดกลายเป็นทราย และไม่นานคาซามะก็ได้ข่าวจากลูกน้อง



"หัวครับ พวกผู้ก็การร้ายอยู่ก็กลายเป็นทรายทั้งหมดครับ"และตอนนั้นเองก็เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ขึ้นการระเบิดครั้งทำให้ทวีปๆหนึ่งหายไปจากแผนที่โลก



"นี่มันอะไรกันครับคุณคาเรน"คาซามะถามเมื่อเห็นการระเบิดขนาดใหญ่ตรงหน้าของตน



"ก็จัดการแบบถอนรากถอนโคนไง"คาเรนพูด



"คุณคาเรน เธอเป็นใครกันแน่"พวกมายูมิพูด



"งั้นรู้ตระกูลที่ชื่อว่าเอเดนฟิวไหม"คาเรนพูด



"เอเดนฟิวอย่าบอกน่ะว่าตระกูลที่เคยปรากฏขึ้นในสงครามโลกครั้งสามแค่ไม่นานก็จบสงครามได้น่ะ อย่าบอกน่ะว่าเธอคือ"พวกมายูมิพูด



"ใช่ชั้นคือ คาเรน คาเรน เอเดนฟิว ผู้ที่เข้าไปหยุดสงครามครั้งนั้น"คาเรนพูด



"ไม่จริงน่า ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คุณต้องมีอายุมากกว่านี้สิ"มายูมิพูด



"มีร่างกายเป็นอมตะสิน่ะครับ"ทัตซึยะพูดขึ้น



"โอ้ว~ฉลาดดีนิทัตซึยะคุง ใช่ชั้นเป็นอมตะไม่มีวันตาย"คาเรนพูด 



ทำให้เหล่าคนที่อยู่ในห้องหน้าซีดขึ้นมาทันที คนที่จารึกในประวัติศาตร์ว่าเป็นจอมเวทที่แกร่งสุด และเป็นเป้าหมายของใครหลายๆคนจะอยู่ข้างตัวเองมาตลอด



"โอเค หมดธุระแล้ว"พูดจบคาเรนก็ลุกขึ้นที่จะเดินไปที่กระจกแล้วเดินทะลุออกไป แล้วก็มียานสีทองปรากฏขึ้นแล้วบินออกไป



ตัดมาที่พวกคาเรน
"อืมธุระในโลกนี้เสร็จสักที"คาเรนพูด



"นั่นสิค่ะ"กิล ยาเอะ ซากุระพูด



"เอาล่ะ พวกเดียวพวกเราต้องไปคุยกับผู้สร้างหน่อย"คาเรนพูด



"ค่ะ"พวกกิล พูดจบคาเรนก็เปิดประตูพาพวกกิลไปหายูกิคุง 



"ไงยูกิคุง"คาเรนพูด



"ไงคาเรนจัง ตัดสินใจได้หรือยัง"ยูกิพูด



"ค่ะ ฉันขอ.........."คาเรนพูด



โปรดติดตามตอนต่อไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น