(FicAll)การเดินทางชองเด็กสาว

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

เด็กสาวผู้ได้รับอุบัติเหตุทางรถยนต์
จนสูญเสียทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็น
พ่อแม่ พี่น้อง ต่างจากเธอไปหมด
และซ้ำร้ายเหล่าญาติของเธอ
ได้แย่งสมบัติที่พ่อแม่ของเธอทิ้งไว้ให้จนหมด
จนเด็กสาวที่เคยร่าเริง กลายเป็นคนเย็นชา
ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ไม่มีใครเคยมาเยี่ยมเธอ
มีแต่พยาบาลที่ค่อยดูแลเธอ ที่ค่อยหามังงะ เกมและอนิเมะ โดยหวังว่าเด็กสาวขะกลับมายิ้ม หัวเราะ อย่างเด็กทั่วไปควรจะเป็น


วันแรก
ที่พยาบาลที่ดูแลเธอเจอเธอ
พยาบาลคนนั้นพยายามชวนคุยเธอ
เด็กสาวไม่ได้พูดตอบพยาบาลคนนั้นไป
ได้แต่มองพยาบาลพูดอย่างเงียบๆ
โดยไม่สนใจคำพูดของพยาบาลคนนั้น


วันถัดมา
พยาบาลคนได้นำหนังสือที่เรียกว่า มังงะ
มาให้เธออ่าน เธอไม่ได้สน
ได้แต่ตั่งมันไว้เฉยๆ


วันถัดมา
พยาบาลที่เห็นเธอไม่ได้สนใจมังงะ
ที่เธอเอามาให้ จึงพยายามพูดให้เด็กสาวสนใจ
แต่เด็กสาวก็เงียบและมองเธอเหมือนเดิม
พอพยาบาลออกไปจากห้อง
เด็กสาวไปหยิบมังงะ และลองอ่านดู


วันถัดมา
พยาบาลคนเดิมได้คิด
วิธีที่จะทำให้เด็กสาวกลับมาร่าเริงอีกครั้ง
พอเธอเปิดประตูเข้าห้องเด็กสาว
เด็กสาวได้ถามชื่อของเธอ
เธอบอกว่าเธอชื่อ "มาโตะ ซาคุยะ"
เรียกว่า "ซาคุยะ" ก็พอแล้ว คาเรนจัง
เด็กสาวไม่ว่าอะไร
ได้พูดอะไรเบาๆวนยุหลายครั้ง


วันถัดมา
Past'ซาคุยะ (พยาบาลคนเดิม)
ได้เอาอนิเมะและเครื่องเกมมาให้คาเรนจังดู
คาเรนสนใจเครื่องเกมแต่ไม่รู้ว่ามันเล่นยังไง
ฉันจึงสอนวิธีเล่นให้เธอ เธอได้เล่นไปเรื่อยๆ
และได้พูดคุยกับฉันเป็นพักๆ
จนฉันเงียบไปได้มองเธอเล่นมัน
และและได้เห็นรอยยิ้มของเธอ
ครั้งแรกตั้งแต่เธอเข้าโรงพยาบาลมา
และได้ออกจากห้องไปแต่ตอนจะออกจากห้อง
คาเรนจังเธอได้เรียกฉันและพูดอะไรสักอย่าง
"ขอบ~~คุณ" และฉันก็เดินออกจากห้องไป



Past'คาเรน
วันนี้ฉันเห็นคุณซาคุยะได้เอา
อนิเมะและเครื่องเกมมาให้ฉัน
ฉันได้แต่มองเพราะไม่รู้มันเล่นยังไง
เธอจึงสอนฉันเล่นเกมhonkai3rd
ฉันเล่นไปเรื่อยไปเรื่อยๆ
และเห็นเธอยุๆก็เงียบ
ฉันจึงฉันจึงชวนคุยเป็นช่วงๆ
และเมื่อถึงเวลาหมดดูแลของเธอของเธอ
ฉันได้พูด "ขอบคุณ" แต่ไม่รู้เธอได้ยินรึปล่าว



Past'คาเรน
วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆฉันคุยกับคุณซาคุยะ
ได้อย่างสนิทสนม
คุณซาคุยะได้เอามังงะมาให้
มากมาย จนตอนนี้
ห้องที่ชั้นอยู่จะกลายเป็นมังงะคาเฟ่
จนอยู่มาวันหนึ่งเธอได้ทำหน้าเศร้า
ก่อนจะปั้นยิ้มและเธอเข้ามาพูดกับฉันตามปกติ


Past'ซาคุยะ
วันนี้คุณหมอได้เรียกฉันไปพบและบอกว่า
"คุณมาโตะ คนไข้ที่คุณดูแลนั้นจะอยู่ได้อีกไม่นาน" คำพูดของคุณหมอนั้นทำให้ฉันแทบช็อค
และฉันก็เดินออกไปพร่ำคิดและสงสารคาเรนจัง ที่เคยพูดไว้ว่าอยากไปเที่ยงข้างนอก
พอรู้ตัวอีกทีก็อยู่หน้าห้องของคาเรนจังแล้ว
ฉันพยายามยิ้มแบบปกติแล้วเดินนั่งพูดคุยกับเธอ


Past'คาเรน
วันนี้คุยซาคุยะได้ชวนฉันไปเที่ยงข้างนอก
เธอพาฉันเที่ยวที่ต่างมากมาย
จนฉันรู้สึกเดินไปไหวและของนั่งพัก
ที่สวนสาธารณแห่งหนึ่ง
จนฉันรู้สึกตาหนักขึ้นเรื่อยๆ และภาพก็ตัดไป
จนฉันรู้สึกตัวอีกทีเหมือนตัวลอยอยู่บนท้องฟ้า
และได้เจอคนๆหนึ่งที่บอกว่า
"เด็กสาวผู้น่าสงสาร ผู้ถูกชะตากลั่นแกล้ง
เราจะมอบพรให้เจ้าตามต้องการ"
ฉันได้พูดไปว่า "ตอนนี้ฉันตายไปแล้วสิน่ะค่ะ"
เค้าตอบมาว่า "ใช่เจ้าตาย"
ฉันตอบกลับไป "งั้นหรอค่ะ"
ฉันได้ขอพรไปให้ไปว่าให้ฉันกลับไปมีชีวิตในร่างเดิม เค้าบอกว่าไม่แต่สามารถส่งไปต่างโลกได้แทน ฉันขอ..........ได้รึเปล่า
เค้าบอกว่า"ได้ซิ เราจะทำให้"


Past'ซาคุยะ
หลังที่คาเรนจังเหนื่อยจึงไปนั่งพักกันที่สวนสาธารณ และอยู่ๆคาเรนจังก็หลับไป
ฉันจึงพาเธอกลับโรงพยายาล
ตอนจะปลุกเธอให้นั้นฉันไปเขย่าตัวเธอ
แต่เธอก็ไปยอมตื่น
ฉันได้พูดว่า"ไม่เอาน่ะคาเรนจังอย่าเล่นแบบนี้"
จนคุณหมอพูดกับฉันหลังจากตรวจชีพจร
คาเรนจัง และพูดว่า"คนไข้เสียชีวิตแล้ว"
ตอนได้ยินฉันร้องไห้ออกมา ฉันรักคาเรนจัง
เหมือนน้องสาวแท้ หมอและพยาบาลได้พยายามปลอบฉัน
จนวันเวลาผ่านฉันจัดงาน ให้คาเรนจัง
ฉันได้เชิญญาติของคาเรนจัง
แต่คนเหล่านั่นกลับไม่มาแม้ต่คนเดียว
ในงานจึงมีแค่หมอและพยาบาลที่ดูแลเธอเท่านั้น จนงานเสร็จฉันกลับบ้านและหลับไป
ในฝันของฉันเห็นคาเรนจัง นั่งรอฉันอยู่
และเธอก็พูดว่า "มาแล้วหรอคุณซาคุยะ"


Past'คาเรน
ฉันได้ขอพรไปว่า"ขอเจอคุณซาคุยะในฝันไปรึเปล่า" เค้าบอกว่า"ได้สิ เราจะทำให้"
แล้วได้เกิดแสงสว่างและได้เจอม้านั่งหนึ่งอัน
กล่าวห้องที่เต็มไปด้วยสีขาว
ฉันได้ไปนั่งรอตามคำบอกของพระเจ้าว่า
"เด็กสาวเธอต้องรอให้หลับก่อนจึงจะได้เจอกัน" ฉันได้รอไปเรื่อยๆจนมีแสงสีทองสว่างข้างหน้า ฉันได้พูดไปว่า "มาแล้วหรอคุณซาคุยะ"
และเธอก็ได้วิ่งมากอดฉัน
"ที่คงเป็นความฝันสิน่ะ"
แล้วร้องไห้ออกมา ฉันได้ปาดน้ำตาของเธอและพูดออกไปว่า
"ไม่ต้องเศร้าไปหรอกคุณซาคุยะ"
เธอได้ตอบกลับมา"อืม"
และฉันได้พูดขอบคุณเค้าสำหรับเรื่องต่างๆ
ที่ผ่านมา เธอกลับมาว่า"ไม่เป็นไรหรอก ที่ฉันทำน่ะเพราะฉันเห็นคาเรนจังเหมือน
น้องสาวแท้ๆยังไงล่ะ"
เมื่อได้ยินดังน้ำตาของฉันจึงไหล
เพราะตลอดตั้งเสียทุกอย่างไม่มีใครดีกับฉันมาก่อน ฉันไปพูดไป"ขอบคุณ ขอบคุณจิงงงงง
ที่เห็นฉันเหมือนครอบครัว เหมือนน้องสาวแท้ๆ
ของคุณ" พูดเสร็จร่างของฉันเกิดละอองสีทอง
และหายไปอย่างช้าๆ ก็จะไปหมดฉันไปพูดไป
"คุณซาคุยะลาก่อน ขอให้คุณมีความสุขน่ะค่ะ"
และร่างของฉันสลายไป~~~~


Past'ซาคุยะ
หลังจากฝันเมื่อคืน ที่ได้เจอคาเรนจัง
ฉันได้ไปที่ห้องของคาเรนจังและขนของ
ของเธอได้เก็บไว้ที่บ้านของฉัน
ระหว่างขนของ คุณหมอเขามาทักฉันว่า
"ดีขึ้นแล้วหรอมาโตะ"
ฉันตอบกลับไป"ค่ะ คุณหมอ ถ้าฉันยังเศร้าต่อไปคาเรนจังคงเสียใจแน่


โปรดติดตามตอนต่อไป


พึ่งหัดเขียนจ้าาาา อาจจะใช่ภาษาและเรียบเรียงแปลกบ้าง ช่วยคอมเม้นหน่อยน้าาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น

  1. #1 catDavil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 00:17
    ปักกกกก
    #1
    3
    • #1-1 ri4b4r5271(จากตอนที่ 2)
      15 มีนาคม 2563 / 00:17
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา
      #1-1
    • #1-3 ri4b4r5271(จากตอนที่ 2)
      15 มีนาคม 2563 / 00:19
      จ้าๆๆๆ
      #1-3