[ Touken Ranbu ] World Without U

ตอนที่ 1 : PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

PROLOGUE



ไออุ่นจากแสงแดดที่สาดส่องเข้าในฮงมารุแห่งนี้ กิ่งไม้ที่สั่นไหวตามแรงลม ผิวน้ำของบ่อน้ำบริเวณข้างเรือนที่กระเพื่อมเป็นวงราวกับมีบางสิ่งกระทบเข้าและจางหายไปอย่างรวดเร็วโดยที่ดวงตาของเขาไม่ทันได้มองเห็น


เป็นดั่งที่ใครหลายคนว่า 'ฮงมารุนี้ช่างมีแต่เรื่องน่าพิศวงเกินกว่าที่จะเข้าใจได้'


ภาพตรงหน้าเหมือนวันวานที่ถูกกรอกลับซ้ำไปซ้ำมาคล้ายกับวิดีโอที่เล่นวนอยู่แต่ในฉากที่ชอบและสามารถดูได้ไม่รู้จักเบื่อ


และตรงนั้นทำให้เขาได้เห็น...


เส้นผมยาวที่ปกติเป็นสีขาวบริสุทธิ์ แต่เมื่อยามต้องกับแสงสว่างกลับมีประกายสีฟ้าจางปรากฏขึ้น ดวงตาโตสองสีที่ล้อมด้วยขนตาเป็นแพรยาวสีเดียวกับผม รูปร่างเล็กที่ค่อนไปทางผอมแห้ง สีผิวที่ขาวราวกับหิมะไร้สีอื่นเจือปนตัดกับชุดสีดำสนิทที่สวมใส่อย่างชัดเจน ใบหน้าที่งดงามและเรียบนิ่งราวกับประติมากรรมที่ถูกปั้นสรรโดยประติมากรที่มากไปด้วยฝีมือ


...นี่แหละ คือ ซานิวะประจำเรือนแห่งนี้ 


นางยังคงอยู่ตรงนั้นเหมือนในทุกๆวัน นั่งห้อยขาอยู่ตรงชานเรือนมองท้องฟ้าที่ไม่รู้ว่าแต่ละวันจะเป็นเช่นไร แววตาดูเหม่อลอยเหมือนจิตใจของนางนั้นกำลังล่องลอยไปหาใครซักคนที่อยู่แสนไกลก่อนจะหลุบตาลง ในมือของนางถือเชือกผูกข้อมือถักเป็นเส้นหนาที่ใส่อยู่ประจำขึ้นมาแตะริมฝีปากอย่างแผ่วเบา


นายท่านหวงแหนเชือกเส้นนั้นมาก


ไม่มีใครรู้ว่า ใครเป็นคนมอบเชือกเส้นนั้นให้หรือมีความสัมพันธ์อย่างไรกับนายท่าน


แต่ที่ทุกคนรู้ คือ นางมักมีบรรยากาศอาลัยอาวรณ์อยู่ทุกครั้งที่คิดถึง 'คนนั้น'


โดยที่ไม่รู้ตัว เจ้าของดวงตาสีม่วงไวโอเล็ตและสีฟ้าคอร์นฟลาวเวอร์ก็ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาเป็นที่เรียบร้อย แล้วเดินผ่านไปอย่างเงียบเชียบ


ตลอดทางเขาแทบไม่ได้ยินเสียงที่นางพูดเลย ทั้งที่ปากก็ยังขยับแต่ไม่มีเสียงออกมา ถึงอย่างนั้นก็มีประโยคนึงที่ผ่านเข้ามาในหัวดังก้องและติดตรึงอยู่ข้างในมาตลอด


"ความหมายการมีชีวิตของฉันคืออะไรกันแน่นะ"ถึงนางพูดออกมาปกติเหมือนทุกที แต่ทำไมน้ำเสียงที่แฝงอยู่ในนั้นกลับช่างเศร้าสร้อย ไม่สมกับเป็นตัวนางเลยสักนิด


น้ำเสียงนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ มันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นต่อบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่รู้ ไม่เห็น สัมผัสไม่ได้


เขาเงยหน้ามองนายท่านที่ยืนนิ่งคล้ายหยุดรอเขาอยู่สุดทางเดิน ชั่วขณะนึงเขาเหมือนเห็นทั่วร่างของนางถูกสาดทับด้วยสีแต่เป็นแค่พริบตาเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นทุกอย่างก็เหมือนเดิม


ความรู้สึกที่ไม่แน่ชัดเริ่มคืบคลานเข้ามาเกาะในจิตใจจนยากที่จะลบเลือน มีคำพูดประโยคนึงที่คั่งค้างอยู่ข้างใน อยากจะส่งไปให้คนตรงหน้าได้รับรู้


อยากมองอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ อยากอยู่เคียงข้าง ไม่จำเป็นต้องพูดกันก็ได้ ขอแค่อยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว


ได้โปรด อย่าหายไปไหนเลย


ข้าขอโทษ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น