[ Touken Ranbu ] S H A D E S ( Rewrite )

ตอนที่ 1 : Prologue - เหล่าบุรุษจากประวัติศาสตร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 พ.ค. 61

Prologue

เมื่อยามที่โลกใบนั้นได้ถูกความมืดปกคลุมไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

จะมีประกายแสงที่ซ่อนตัวท่ามกลางรัตติกาลปรากฏขึ้น

แม้ว่าเป็นเพียงแค่ประกายแสงอันเล็กน้อยแต่กลับเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงใด

จะส่องสว่างขึ้นมาและนำพาความหวังมาสู่โลกอีกครั้ง

 

_______________________________________

 

                ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก

                เสียงเดินของนาฬิกาโบราณขนาดใหญ่ดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกันกับลูกตุ้มเหล็กที่เหวี่ยงไปมาอยู่ข้างในตัวเรือน เบื้องหน้าของนาฬิกามีโทรศัพท์มือถือเครื่องบางวางตั้งอยู่บนโต๊ะโดยเปิดหน้าจอค้างไว้หน้าแอพพลิเคชั่นบันทึกเสียงก่อนที่จะดับไปและสว่างขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงที่บันทึกเล่นขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน

                “คุณหนูครับ”เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีสว่างผงกหัวขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยของชายหนุ่มในโทรศัพท์เรียก...เธอยังคงจำมันได้ดีว่า นี่คือเสียงของบุคคลที่อยู่ข้างเธอมาตลอดสี่ปีนับตั้งแต่วันที่โลกใบเดิมของเธอได้เปลี่ยนอย่างไม่มีทางหวนกลับมา

                “ผมไม่รู้ว่าคุณจะเข้าใจในสิ่งที่ผมได้เคยบอกไปรึเปล่า”

                “แต่ผมยังอยากจะยืนยันคำเดิม”

                ร่างเล็กของเด็กสาวทิ้งตัวลงนอนไปบนโซฟา เส้นผมยาวสยายไปทั่วเบาะหนังตัดกับสีของโซฟาได้อย่างชัดเจน ดวงตาสีสวยมีประกายราวกับละอองของดวงดาวส่องสว่างอยู่ข้างในค่อยหม่นแสงลงทีละนิด นิ้วมือทั้งสิบจิกแน่นลงไปบนหมอนใบเล็กกับคำพูดประโยคสุดท้ายของไฟล์เสียงนี้ก่อนจะยกหมอนขึ้นมาปิดหน้า

                “...ว่าชีวิตของผมนั้นพร้อมสละให้ท่านได้เสมอ”

                ...และเธอก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่า อนาคตข้างหน้าต่อจากนี้จะต้องสูญเสียอะไรไปอีกกับสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาที่กำลังผูกมัดเข้าด้วยกันจนกลายเป็นปมขนาดใหญ่ที่ยากจะหาทางแก้

 

- S H A D E S -

 

                ในวันที่หิมะกำลังโปรยปรายยามค่ำคืนอันมืดมิดไร้แสงจากดวงจันทร์และดวงดาว ข้างในตรอกแคบระหว่างบ้านเรือนตรงนั้นมีร่างของเด็กสาวนั่งกอดเข่าท่ามกลางความหนาวเย็นของฤดูหนาวที่พัดลงมาแต่เหมือนอุณหภูมิภายนอกกลับไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกหนาวได้เลย

                เสียงฝีเท้าสองสามคู่ที่ย่ำลงบนหิมะเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับแสงสว่างจากโคมไฟที่คอยส่องนำทางไม่ได้เรียกให้เด็กน้อยที่เอาหน้าซุกกับเข่าเงยหน้ามองแม้แต่น้อย จนกระทั่งมีใครบางคนหยุดลงตรงหน้าเธอ

                “มีเด็กอยู่ตรงนี้...”

                “ข้าว่านางดูไม่น่าไว้ใจเลย อย่าเข้า...เดี๋ยวสิ!!”หนึ่งในกลุ่มชายเหล่านั้นได้เอ่ยห้าม เมื่อเห็นคนที่กำลังคุยด้วยถอนเสื้อฮาโอริของตนคลุมร่างให้กับเด็กหญิงที่ไม่เคยแม้แต่รู้จักกันมาก่อน อีกทั้งยังดูแปลกประหลาดเกินกว่าผู้คนที่พวกเขาเคยพบเจออย่างไม่นึกรังเกียจ

                “เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า”เจ้าของเสียงทุ้มนั้นถามเธอ ก่อนจะจับมือเธอพยุงร่างขึ้นมาพลางกระชับเสื้อฮาโอริให้แน่นปกป้องร่างของเธอจากความหนาว

                ...สิ่งที่ตราตรึงที่สุดในช่วงเวลาที่เธอไม่เหลือใครอีกแล้ว

                ก็คงเป็นมือของเขาที่กอบกุมเธอเอาไว้...และความอบอุ่นที่ยากจะลืมเลือนในวันนั้น

      เพราะเขา...คนที่เก็บหัวใจที่พังทลายจนไม่เหลือชิ้นดีของเธอขึ้นมาจากพื้น

 

- S H A D E S –

 

                ภายในห้องแคบที่มีเพียงแค่เตียงเหล็กเก่ากับเศษกระดาษจำนวนมากที่ถูกฉีกขาดเละเกลื่อนกระจายไปทั่วห้อง แต่เด็กสาวที่คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของห้องนี้ก็ยังคงนั่งฉีกกระดาษในมือต่อไปอย่างไม่สนใจ ดวงตาที่ดำคล้ำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอจ้องมองเศษกระดาษนิ่งก่อนจะปามันเข้ากับกำแพงหนาและยกขาตัวเองทั้งสองข้างขึ้นมากอดบนเตียง

                ไม่รู้ว่าเป็นเวลาที่ผ่านมานานเท่าไหร่ที่เธอได้ถูกจับขังอยู่ในสถานที่แห่งนี้ราวกับนักโทษจนไม่สามารถเห็นแสงเดือนแสงตะวันหรือรับรู้เรื่องราวที่เกิดภายนอกได้ว่า ตอนนี้โลกเป็นอย่างไรบ้าง

                เธอเกลียดตัวเองที่ต้องมีสภาพเป็นอย่างนี้

                เกลียด

                เกลียดที่สุด

                “กรี้ดดดดด!!

                มือขาวจับรุมทึ้งเส้นผมกระเซอะกระเซิงตัวเองไม่ต่างจากคนเสียสติ ส่งเสียงกรีดร้องระบายความรู้สึกข้างในทั้งหมดที่ไม่มีวันหมดออกไปแม้ว่าจะไม่มีใครจะได้ยินก็ตาม ทำลายข้าวของทุกอย่างในห้องโดยหวังว่าความรู้สึกเธอนั้นจะดีขึ้นซักนิด

                แต่ไม่เลย...

มันไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

แต่กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างยิ่งแย่ลงกว่าเก่า

                เด็กสาวค่อยทรุดตัวลงกับพื้นอย่างช้าๆ น้ำสีใสค่อยไหลจากดวงตาบวมช้ำอาบแก้มทั้งสองข้าง ริมฝีปากบางสีซีดกัดเม้มแน่นกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในลำคอ มือที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงของเลือดจากเล็บทั้งสิบที่หักหลังจากเธอใช้นิ้วมือจิกไว้กับพื้นพยายามดึงตัวไม่ให้ไปตามแรงฉุดลากยกขึ้นมาเสยผมหน้าม้าที่ปรกใบหน้า ก่อนเปลี่ยนมาจับที่ปลอกคอสีดำที่ล็อคไว้อย่างแน่นหนา จนกระทั่งเสียงเคาะประตูเหล็กที่เป็นทางเข้าออกเพียงทางเดียวดังขึ้น

                โครม!!

                “ออกไปให้พ้น!!

                เธอหยิบสมุดที่กระดาษข้างในฉีกจนเหลือแค่ปกแข็งๆที่วางอยู่ข้างตัวโยนใส่ประตูอย่างแรง คนที่อยู่อีกด้านเงียบไปซักพักก่อนจะมีเสียงเหมือนมีใครบางคนกำลังจะไขประตูห้อง

                “บอกว่าให้ออกไปไม่ได้ยิน-

                เธอหยิบของขึ้นมาเตรียมขว้างอีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็หยุดชะงักลงพร้อมกับคำพูดทั้งหมดกลืนหายเข้าไปเมื่อมองเห็นคนที่เข้ามาเป็นหนึ่งในบุคคลที่เธอยังมีโอกาสก็อยากจะพบกันอีกครั้งมาโดยตลอดหลังจากเกิดเหตุการณ์บ้าๆในวันนั้น

      “ผมมารับเธอแล้ว เรากลับไปด้วยกัน...นะ”

 

_______________________________________

 

                Talk :

              รู้สึกแบบเก่ามันดูแปลกๆ ก็เลยหายไปแก้ไขเนื้อเรื่องใหม่

                คิดว่าตัวละครของเราในเนื้อเรื่องบางจุดดูไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่

                ก็เลยตัดสินใจรีใหม่ทั้งเรื่องเลย

             แล้วก็ขอบคุณ คุณโฮคาบากิที่ส่งตัวละครเข้ามา ตอนนี้เตรียมบทให้อิมากิจังเรียบร้อยแล้ว

B
E
R
L
I
N
              ติชมได้  คอมเมนต์ให้คำแนะนำเพื่อพัฒนาการเขียนได้

 ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน เจอกันใหม่ตอนหน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #3 Xinnia (@OilllVIP) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:47
    น่าสนใจดีนะคะ
    #3
    0