[ Hakuouki SSL ] : Flowers & Daydream

ตอนที่ 2 : Prologue [* อ่านทอล์กด้วย เรื่องสำคัญ *]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ธ.ค. 60

Prologue

                หากได้พบกันอีกซักครั้ง...

                เสียงกระซิบที่ล่องลอยมาตามสายลม หยาดน้ำที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า มีเพียงแค่ฉันยังคงยืนอยู่ตรงนี้ที่เดิม...รอเธอเรื่อยไป

                จะไม่ปล่อยให้อยู่คนเดียวอีกแล้ว

                คำมั่นสัญญาในวันนั้นที่เธอมอบให้ ฉันยินดีรับมันไว้และจะเฝ้ารอจนกว่าจะถึงเวลานั้น

                ....แด่เธอผู้คงอยู่เป็นนิรันดร์ในความทรงจำ

 

_______________________________________

 

                “โรงเรียนฮาคุโอ...ฮาคุโอ”เสียงหวานที่กำลังย้ำชื่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าจะหยุดออกมาจากปากเด็กสาวผมยาวสีชมพูพาสเทลในชุดเครื่องแบบนักเรียนซึ่งเป็นชุดของโรงเรียนฮาคุโอ ดวงตาสีแดงฉานไม่ต่างจากเลือดจ้องเขม็งไปยังรูปวาดในกระดาษที่ถืออยู่

                “เฮ้อ!ให้ตายสิ หลงทางจนได้”เด็กสาวละสายตาจากแผนที่ในมือ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกจากทางปากจนผมหน้าม้าปลิวขึ้นไปตามแรงลม

                ไม่น่ารับโควต้าเข้าเรียนที่นี่เลยจริงๆ ถ้ารู้ว่าจะยุ่งยากแบบนี้นี้เธอคิดในใจ แล้วมองหันซ้ายหันขวาและได้แต่หวังว่า จะเจอใครซักคนที่พอจะช่วยให้เธอไปโรงเรียนได้ถูกก่อนจะถึงเวลาเริ่มปฐมนิเทศในอีกสามสิบนาทีข้างหน้านี้

                 “เอ่อ..ขอโทษนะคะ คุณใช่นักเรียนจากฮาคุโฮรึเปล่าคะ”เธอเอ่ยถาม เมื่อหันไปเจอเด็กสาวในเครื่องแบบเดียวกันที่ยืนอยู่ไม่จากเธอนักหลังจากเดินวนถามคนไปทั่วแต่ไม่มีใครตอบคำถามเธอเลยซักคน แถมยังโดนเมินใส่ด้วย

                คนเมืองกรุงช่างแล้งน้ำใจเหลือเกิน....

                “ใช่ค่ะ”

                “ค่อยยังชั่ว นึกว่าจะแย่ซะแล้ว”เด็กสาวผมชมพูถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และใช้สายตาสำรวจมองคนตรงหน้าซึ่งเป็นเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลที่ถูกมัดรวบด้วยยางรัดผมอันใหญ่สีชมพู ดวงตากลมโตขนตาเรียงเป็นแพรยาว ใบหน้าเนียนขาวอมชมพูแลดูเป็นคนสุขภาพดี

                โดยรวม...แล้วก็เป็นผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักมากคนหนึ่งเลยทีเดียว

                “กำลังหาทางไปโรงเรียนเหรอคะ”เหมือนอีกฝ่ายคาดเดาความคิดเธอจึงถามขึ้นมา

                “อ่า...ค่ะ”

                “ถ้างั้นเราไปด้วยกันดีไหมคะ แต่ว่าช่วยรอเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะพอดีเขาไปซื้อของอยู่น่ะค่ะ”เด็กสาวทำท่าทางอึกอักเล็กน้อยก่อนเหลือบสายตามองไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตข้างๆ ทำให้เธอเข้าใจในทันทีว่า เพื่อนที่อีกคนเอ่ยถึงคงยังอยู่ในนั้นแน่

                “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอได้”เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้ม มีหรือที่เธอจะต้องปฏิเสธในเมื่อเจอคนที่สามารถนำทางไปโรงเรียนได้ กะอีแค่รอคนซื้อไม่กี่นาทีทำไมเธอจะรอไม่ได้

                “คุณชื่ออะไรเหรอคะ”และในเมื่อปีนี้เป็นปีแรกที่โรงเรียนเอกชนชายล้วนอย่างฮาคุโอเปิดรับนักเรียนหญิงเข้ามาเรียนที่นี่ จำนวนผู้หญิงในโรงเรียนนี้คงต้องน้อยมากเป็นแน่ ดังนั้นควรผูกมิตรกันไว้เวลาเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยกัน

                “ฉันยูคิมูระ จิซึรุ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

                “โทมิโกะ เอริ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”

                “จิซึรุ รอนานไหม อ้าว! ใครล่ะนั่น”ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา พร้อมกับเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเธอวิ่งตาลีตาเหลือกมาทางพวกเธอ และหยุดตัวลงมองหน้าเธออย่างสงสัย

                “เพื่อนใหม่น่ะ เฮย์สุเกะคุง”จึซึรุบอกอีกฝ่าย ก่อนที่เธอเอ่ยแนะนำตัวตาม

                “โทมิโกะ เอริค่ะ”

                “โทโด เฮย์สุเกะครับ”

                หลังจากที่เธอและเฮย์สุเกะแนะนำตัวกันเสร็จเรียบร้อย พวกเราสองคนก็เอาแต่เงียบไม่พูดอะไร อาจด้วยเพราะเธอไม่ใช่คนที่ชอบเป็นฝ่ายพูดก่อนหรือเขาอาจทำตัวไม่ถูกกับการมีเพื่อนที่เป็นผู้หญิงนอกจากจิซึรุ จนจิซึรุที่เห็นว่า บรรยากาศชักจะไม่ค่อยดีจึงเอ่ยให้รีบไปโรงเรียนกันได้แล้ว

  “เอาล่ะ! ถ้างั้นพวกเรารีบไปโรงเรียนกันเถอะ”

                เธอได้แต่หวังว่า วันนี้จะเป็นวันเริ่มต้นที่ดี...

 

                ก๊อก!! ก๊อก!!ๆๆๆ

                เสียงเคาะดังขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยฝีมือเด็กสาวเรือนผมสีน้ำตาลทองที่ยืนหน้าบึ้งเท้าเอวอยู่หน้าประตูห้องพักขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

                “ริว-โนะ-สุ-เกะ”เด็กสาวเรียกชื่อเจ้าของห้องพักทีละพยางค์ หลังจากเธอไปกดออดยืนรออีกฝ่ายอยู่หน้าห้องตรงนี้มาร่วมครึ่งชั่วโมง “เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!

                “รอแปปนึง”

                “เร็วๆเข้า ฉันยังไม่อยากไปโรงเรียนสายตั้งแต่วันแรกหรอกนะ”เธอหยุดมือที่เคาะลงก่อนจะเอ่ยเร่งอีกฝ่าย เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับมาจากข้างใน

                “โอเคๆ เสร็จแล้ว”ซักพักประตูถูกเปิดออกปรากฏให้เห็นเด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินครามเดินออกมาในสภาพสะโหลสะเหลไม่ต่างจากซอมบี้เลยก็ว่าได้ ทันทีที่เห็นสภาพหน้าเพื่อนชายทำเอาเด็กสาวถึงกับปรี๊ดแตกใช้นิ้วชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ

                “ตาบ้า! บอกกี่ครั้งแล้วว่า ให้เพลาๆเรื่องงานลงมาบ้าง ทำอะไรไม่ดูสังขารตัวเองจริงๆเลย”เธอรู้ดีว่า ถึงเธอจะบ่นไปอย่างไงเขาก็ไม่ฟังอยู่ดีและทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำเหมือนประชดเธอด้วย ทั้งๆที่บ้านก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินแต่เจ้าตัวยังยืนยันออกมาอยู่คนเดียวและไม่รับเงินจากชายผู้เป็นพ่อบุญธรรมแม้แต่แดงเดียว

                แล้วจะต้องเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน พวกเขาถึงจะเข้าใจกันล่ะเด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรงจนห้อเลือด เมื่อนึกคำพูดของชายคนนั้น

                ถึงจะบอกว่า ซักวันหนึ่งก็เถอะ.....

                “เธอก็หยุดบ่นซักที เป็นแม่ฉันรึไง”เสียงพูดของริวโนสุเกะเรียกสติเธอกลับมาอีกครั้ง ก่อนตวัดสายตาสีเหลืองอำพันมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

                “อีกนิดก็ใช่แล้วย่ะ”

                แม้ว่าในอนาคตข้างหน้านี้จะเหลือเพียงตัวฉันเพียงคนเดียวก็ตาม....

 

                ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงแค่เสียงเครื่องปรับอากาศภายในรถยนต์อย่างเดียว เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทราวกลับปีกอีกาทอดสายตาเหม่อภาพทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยอาคารต่างๆมากมาย ก่อนจะละสายตากลับมามองทางข้างหน้า เมื่อรถค่อยๆชะลอความเร็วลงจนหยุดนิ่ง

                “ฉันรู้นะว่า จิโยะจังลำบากใจที่ต้องมาเรียนที่นี่ แต่ช่วยทนไปก่อนนะจนกว่าอะไรหลายๆอย่างจะเรียบร้อย”เสียงชายหนุ่มที่อายุห่างกันไม่น่าเกินรอบนึงดังขึ้นจากฝั่งคนขับ แต่เด็กสาวหาได้สนใจไม่

                “ฉันมีทางเลือกด้วยเหรอ”เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา และหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย

                “ฉันต้องขอโทษจิโยะจังจริงๆ แต่ฉันน่ะ..”ชายหนุ่มคว้ามือเด็กสาวเข้าหาตัวแล้วพูดขอโทษอีกครั้ง แต่กลับถูกเสียงเรียบขัดขึ้น

                “เงียบไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากฟังสิ่งที่จะทำให้วันแรกของฉันต้องมามัวหมองเพราะคำพูดคุณ”

                “ถ้างั้นหลังเลิกเรียนแล้วเดี๋ยวฉันจะมารับนะ”อีกฝ่ายไม่ยอมแพ้ พยายามส่งรอยยิ้มหวานๆและทำตัวให้ดูดีเพื่อให้เธอเปิดใจ

                “ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้”แล้วรอยยิ้มของเขาต้องแข็งค้างไป เมื่อถูกปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว ดวงตาฟ้าอความารีนเหลือบมองมือที่ถูกจับรั้งเอาไว้

                “และช่วยไปให้พ้นสายตาฉันหน่อยก็ดีนะคะ เพราะแค่เห็นคุณมันทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงจนอยากจะควักลูกตาตัวเองออกมาซะตรงนี้”เด็กสาวสะบัดมือทิ้งอย่างแรงก่อนจะหันไปเปิดประตูลงจากรถในทันที เดินเข้าโรงเรียนโดยไม่บอกลาชายหนุ่มโดยซักคำ

                คุริฮาระ จิโยะเกลียดเขา เกลียดผู้ชายคนนั้นมากที่สุด...ชายผู้เป็นพ่อเลี้ยงของเธอ

 

                ดวงตาสีม่วงสว่างเป็นประกายกวาดสายตามองตัวอักษรบนหนังสือในมือตัวเอง ก่อนจะหลับตาลงอย่างจำนนต่อบรรยากาศอันแสนอึดอัดในรถยุโรปคันหรูที่มีผู้โดยสารเพียงแค่สองคน

                “ทำไมฉันต้องมาโรงเรียนพร้อมกับคุณด้วยคะเนี่ย”เด็กสาวเจ้าของเรือนผมยาวสีหิมะเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ แล้วเหลือบตามองชายหนุ่มในชุดกักคุรันสีขาวขลิบทองที่นั่งไขว่ห้างอยู่ติดประตูอีกฝั่งนึงตรงข้ามกับเธอ

                “ช่างเป็นคำถามที่ไม่น่าถามเอาซะเลย”เด็กสาวปิดหนังสือเล่มเล็กดังพรึ่บพร้อมกับดวงตาสีม่วงกรอกตามองบนเป็นเลขแปด ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจกับนิสัยเสียของอีกฝ่าย

                “จอดรถตรงนี้แหละค่ะ”เธอหันไปบอกคนขับรถ เมื่อเห็นว่า ใกล้ถึงโรงเรียนฮาคุโอแล้ว

                “คิดจะทำอะไรน่ะ”ชายหนุ่มขมวดคิ้วเอ่ยถามคนตรงข้ามอย่างไม่เข้าใจ เมื่ออยู่โรงเรียนเดียวกันแท้ๆทำไมถึงขอลงก่อนตรงนี้

                “ก็ลงจากรถไงค่ะ ถามแปลกๆ”เด็กสาวตอบกลับอย่างกวนๆ เปิดประตูลงจากรถก่อนจะไขข้อสงสัยให้อีกฝ่าย“ขืนฉันยังอยู่กับคุณต่ออีกวินาทีเดียวฉันต้องสติแตกแน่ค่ะ ดังนั้นขอแยกทางกันตรงนี้จะดีกว่า หวังว่าคุณจะเข้าใจนะคะ”

                “แล้วเจอกันที่โรงเรียนนะคะ ประธานนักเรียน”เธอส่งรอยยิ้มทางการค้าที่หวานเคลือบยาพิษตามปกติของตนให้ หลังจากปิดประตูบอกลาเรียบร้อย

                “เหอะ! เป็นยัยเด็กที่ไม่น่ารักซะจริง”

                ท้ายที่สุดก็โดนความรู้สึกที่เก็บเอาไว้กัดกินจนเสียความเป็นตัวเองไป....

 

_______________________________________

 

                Talk :

    เรื่องเป็นภาคแยกที่ออกมาจากเนื้อเรื่องหลัก ออกเป็นแนวชีวิตประจำวันในโรงเรียน เนื้อเรื่องสบายๆ ไม่เครียด

สำหรับตอนแรกอาจจะงงๆกับตัวละครหน่อยว่า ใครเป็นใคร เพราะมีตัวละครใหม่เข้ามาหลายตัวรวมถึงในตอนต่อๆไปด้วย

ในส่วนเรื่องความรักของตัวละครยังไม่ได้วางแผนว่าจะแต่งไหม อันนี้อยากถามคนอ่านมากกว่าว่าอยากให้มีไหม??

แต่ที่มีคู่แน่ๆคือของจิซึรุซึ่งอาจจะคู่กับฮิจิคาตะไม่ก็คาซามะ

ก่อนจะไปตอนถัดไป อยากให้ทุกคนโหวตเลือกตัวละครหญิงที่จะเป็นตัวเอกในบทถัดไป 

การโหวตจะมีเป็นรอบๆ โดยจะเปิดรอบให้ทุกคนโหวตเมื่อลงตอนที่ตัวละตรนั้นเป็นตัวเอกครบแล้วทุกตัวรอบหนึ่ง ดังนั้นไม่ต้องห่วงว่า ตัวนี้ทำไมบทน้อย ทำไมตัวนี้บทเยอะกว่า ทุกตัวบทเท่ากัน

โดยตัวละครที่ให้โหวตมีดังนี้

1. ยูคิมูระ จิซึรุ      

2. ยูคาริ อากิโกะ   

3. อิซานะ อาจิไซ  

4. คุริฮาระ จิโยะ   

5. โทมิโกะ เอริ    

สามารถโหวตได้ 5 อันดับ โดยมีคะแนนการโหวตดังนี้

อับดับ 1 = 2 คะแนน

อับดับ 2 = 1.5 คะแนน

อับดับ 3 = 1 คะแนน

อับดับ 4 = 0.5 คะแนน

อับดับ 5 = 0 คะแนน

กติกาการโหวต คือ  โหวตไว้ในคอมเมนต์ในตอนของตัวเอกตัวสุดท้ายของรอบๆนั้น จะเป็นเปิดให้โหวต 2 - 3 วัน

แต่สำหรับรอบแรกจะให้โหวตลงในตอนนี้เท่านั้น จะปิดโหวตวันพฤหัสบดีนี้

และสุดท้ายนี้ติชมได้  คอมเมนต์ให้คำแนะนำเพื่อพัฒนาการเขียนได้

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน

B
E
R
L
I
N
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 King fantom k Alone (@jidtip) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:22
    ชอบค่ะสู้ๆนะคะ
    #1
    0