[ Noblesse : The Three Keys ]

ตอนที่ 2 : Chapter 1 [ 100 % ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 เม.ย. 60

Chapter 1

ท่ามกลางป่าที่ดูรกร้างและเป็นสีมืดครึ้มภายใต้ท้องฟ้ายามอัสดง โดยมีเสียงร้องและกระพือปีกของอีกาเป็นเสียงประกอบไปทั่วบริเวณป่าโดยรอบ ทำให้ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ไม่ไกลจากป่าแห่งนี้นักรีบพาลูกหลานตนเองเข้าไปในบ้านปิดล็อกประตูหน้าต่างทันที ก่อนจะพากันมาจับกลุ่มรวมตัวกอดตัวสั่นกันอยู่กลางบ้านอย่างหวาดกลัว ยกเว้น...

เด็กชายวัยรุ่นเจ้าของเรือนผมสั้นสีขาวสะอาด ดวงตาหวานสีแดงอมชมพูสดใสสวมชุดสีหม่นสไตล์โอจิโลลิต้า*กำลังวิ่งไปตามทางเดินเรียบในป่า ในขณะที่มือทั้งสองข้างยังสาละวนกับการจัดสิ่งของในกระเป๋าที่พึ่งซื้ออกมาจากในเมือง

*โอจิโลลิต้า คือ แฟชั่นโลลิต้าในเวอร์ชั่นผู้ชายซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากเสื้อผ้าของเด็กผู้ชายในยุคสมัยวิคตอเรีย

เสียงฝีเท้าดังไปเรื่อยๆเป็นจังหวะสม่ำเสมอ จนกระทั่งค่อยลดความเร็วลงจากวิ่งกลายเป็นเดินแทนเมื่อถึงใจกลางของป่าทึบที่ไม่น่ามีใครจะมาตั้งอาศัยกัน กลับมีบ้านเรือนตั้งอยู่หลายสิบหลังรวมทั้งผู้คนที่กำลังวุ่นวายดึงม้าออกมาจากคอกหรือเดินไปบ้านนู้นบ้างบ้านนี้บ้างจนดูสับสนลายตาไปหมด

เด็กชายเดินฝ่าความวุ่นวายนี้ไปอย่างเคยชินและเลี้ยวเข้าไปในบ้านตนเอง ก่อนจะถอดหมวกและเสื้อโค้ทนำไปแขวนหน้าประตูทางเข้าห้องนั่งเล่น เขาเดินทะลุไปยังห้องครัวที่อยู่ติดกัน พบกับหญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่งยืนเคี่ยวซุปอยู่

“อ้าว บอสตันกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ”เสียงหญิงสาวคนนั้นเอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็น บอสตัน เบลดดิน ลูกชายของเธอเดินเข้ามาวางของที่ซื้อลงบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเตาเท่าไหร่นัก

“กลับมาแล้วครับ ว่าแต่วันนี้พ่อเขาจะออกไปข้างนอกกับพวกคุณลุงเหรอครับแม่”บอสตันหันซ้ายหันขวามองหาเงาพ่อของตน ก่อนที่จะหันไปถามแม่

“เปล่าจ๊ะ พอดีท่านลอร์ดเรียกพ่อไปคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ คงอีกซักพักถึงจะกลับ”แม่ของบอสตันบอกพลางตักซุปในหม้อขึ้นมาชิม “จริงสิ ก่อนที่พ่อจะออกไป เขาฝากแม่ให้บอกเรื่องๆหนึ่งกับลูก”

“เรื่องอะไรเหรอครับ”

“ท่านลอร์ดอยากจะไหว้วานให้ลูกไปส่งของให้ท่านหน่อยนะจ๊ะ”แม่ส่งยิ้มมาให้เขาราวกับภาคภูมิใจที่ลูกชายได้เสียสละตัวเองเพื่อส่วนรวมอย่างไรอย่างนั้น

อืม...แม่เขาดูภูมิใจมากจริงๆนั่นแหละ

แล้วท่านลอร์ดเห็นเขาเป็นอะไร บุรุษไปรษณีย์เรอะ!!ถึงได้แต่ให้เขาเอาของไปส่งคนนั้นทีคนนี้ที

“แม่ครับ แต่ผมไม่...”บอสตันทำท่าอึกอักเล็กน้อย แต่ไม่ทันที่เขาจะพูดจบนิ้วชี้เรียวของคนตรงหน้าถูกยกขึ้นมาปิดปากเขาเสียก่อน

“งานนี้ปฏิเสธไม่ได้จ๊ะ”เธอยิ้มแล้วคว้าข้อมือลูกชายหน้าหวานให้เดินตามมาถึงห้องเก็บของของพ่อที่อยู่ชั้นบน ปกติภายในห้องจะมีสิ่งของอยู่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับมีห่อกระดาษและจดหมายอยู่เต็มไปหมด ก่อนที่แม่จะปล่อยมือเขาเดินเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ตรงข้าม หลังจากนั้นไม่นานก็เดินออกมาพร้อมม้วนกระดาษใบหนึ่งและยื่นมันมาให้เขา

“นี่คือรายชื่อของบุคคลที่ลูกต้องเอาของไปส่ง”

“ทั้งหมด 108 ท่านกับ 52 สถานที่จ๊ะ”

!!!”

หืม นี่ท่านลอร์ดกะจะให้เขาออกไปข้างนอกซักชาตินึงเหรอ ถึงได้สั่งให้เขาตะล่อนส่งของไปทั่วโลกขนาดนี้ ตอบ!!!

“ทำไมคราวนี้มันดูเยอะกว่าทุกครั้งล่ะครับ”บอสตันถาม ขณะที่ดวงตายังจับจ้องตัวอักษรบนกระดาษที่ยาวเป็นหางว่าว “อืม....เหมือนได้ยินมาว่า เป็นช่วงวันครบรอบของหลายๆท่านน่ะจ๊ะ”

“ถึงช่วงนั้นแล้วเหรอครับ”

“จ๊ะ ถ้างั้นวันนี้ลูกก็ไปเก็บของให้เรียบร้อยแล้วเข้านอนเร็วหน่อยล่ะกัน ส่วนพวกของกินของใช้ระหว่างทางเดี๋ยวแม่จะช่วยเตรียมให้นะ”

“ขอบคุณครับแม่”เขาหันไปบอกแม่ที่กำลังเดินลงบันไดไปข้างล่าง “อย่ามัวแต่จัดของเผลอแล้วลืมลงมากินมื้อเย็นนะ บอสตัน”

“ครับ”

 

สุดท้ายเช้าวันใหม่ก็มาถึง บอสตันจูงฮาช่าม้าขนสีดำทมิฬ ดวงตาสีแดงเลือดส่องสว่างออกมาจากคอกพลางถอนหายใจราวกับเหนื่อยไปกับทุกสิ่งทุกอย่างทั้งที่วันนี้ตัวเขายังไม่ได้ทำอะไรเลย

ไม่อยากไปเลยอ่ะ

บอสตันคงทำได้แต่คิดในใจ ในเมื่อท่านลอร์ดเป็นคนสั่งมาโอกาสที่เขาจะปฏิเสธได้จึงเท่ากับศูนย์

ขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ เด็กที่สนิทด้วยก็เข้ามาจับรั้งชายเสื้อเขาไว้ก่อนที่เด็กคนอื่นๆเริ่มเข้ามารายล้อมรอบตัวเขาเป็นวงกลมกั้นไม่ให้เขาเดินต่อไปได้

“พี่บ...บอสตัน จ...จะไปจริงๆเหรอฮะ”เด็กชายที่จับเสื้อเขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ บอสตันระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยและย่อตัวลงให้เสมอกับเด็กตรงหน้า แล้ววางมือลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

“มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะนี่คือหน้าที่ที่พี่ต้องทำ”บอสตันค่อยแกะมือเล็กที่กำชายเสื้อเขาไว้แน่นออก ก่อนจับมือนั้นค้างไว้ “นายอาจจะคิดว่า ทำไมท่านลอร์ดต้องเลือกฉัน ให้คนอื่นทำแทนไม่ได้เหรอ”

“...”

“ท่านลอร์ดอยู่บนโลกนี้มานานแล้วหลายพันปี ท่านรู้อะไรหลายอย่างมากกว่าที่พวกเราทุกคนในนี้คิด ดังนั้นฉันอยากขอให้พวกนายเชื่อมั่นในตัวท่านว่า สิ่งที่ท่านลอร์ดได้ตัดสินใจทำลงไปนั้นล้วนมีเหตุผลทุกอย่างแม้แต่การส่งฉันออกไปโลกข้างนอกอันแสนอันตรายก็ตาม”ดวงตาสีแดงชมพูหลับตาลงนึกถึงชายวัยกลางคนเจ้าของเรือนสีดำสนิทคล้ายปีกอีกาที่ปกครองหมู่บ้านแห่งนี้ที่เขาเคยเจอเมื่อนานมาแล้ว อาจจะสิบ ไม่สิ..อาจจะสองร้อยปีที่แล้วที่เขาได้เจอท่านลอร์ดเป็นครั้งแรก

“แล้วพี่จะกลับมาที่นี่ใช่ไหม”

“พี่จะกลับมา....”บอสตันหยัดตัวยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเงยหน้ามองพระอาทิตย์บนท้องฟ้าที่ส่องแสงลงมา “ดูเหมือนใกล้เวลาที่ต้องไปแล้วสิ”

ร่างเล็กเดินไปหาม้าคู่ใจที่ยืนรอและมองเขาล่ำลาเด็กๆอย่างสงบเสงี่ยม บอสตันโยนสัมภาระขึ้นบนหลัง จากนั้นเหยียบโกลนไว้ข้างนึงพร้อมกับจับอานและสายบังเหียนไว้ เหวี่ยงตัวขึ้นไปนั่งบนอานม้า

บอสตันเอาเท้ากระทุ้งไปที่ท้องให้ฮาช่าออกตัวเดิน หันหน้ากลับไปมองที่บ้านตัวเองที่ต้องใช้เวลานานไม่รู้กี่ปีถึงจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้งจดจำภาพนี้ไว้ในความทรงจำ แล้วกลับไปมองทางเดินอีกครั้ง ก่อนจะ

“บอสตัน ของฝากแม่ไม่ต้องเอาลูกสะใภ้มา แม่ขอเป็นลูกเขยแทนนะ โฮะๆๆ”...ตกม้า

แม่!!!!

 

__________________________________________________

Talk :

 แม่เป็นสาววายก็ไม่บอก 555

Name : Boston Bleddyn

Date : 11 April

Age : 15 years old ( Real ???? years old )

Hair Colour : Shock White

Eye Colour : Razzmatazz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #5 กานตนา (@SFchanall) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 00:18
    ท่านแม่!!!//ชาบู
    #5
    0
  2. #4 Peper17 (@Peper17) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 20:11
    สาววายก็ไม่บอก=.,=
    #4
    0