คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ Fanfic : Kimetsu No Yaiba ] ASAGAO

โดย Wendeline

[ Warning Spoil Alert!!! ] ทุกครั้งยามเมื่อสายตาเห็นกิโมโนที่ปักลายดอกไม้ทีไรก็ต้องนึกถึงตลอด โดยเฉพาะที่เป็นดอกไม้สีฟ้าและดอกฟูจิ ทั้งที่พวกอสูรไม่ชอบกลิ่นของมันขนาดนั้น [ ยังไม่จบ ]

ยอดวิวรวม

338

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


338

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


26
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ส.ค. 62 / 20:14 น.
นิยาย [ Fanfic : Kimetsu No Yaiba ] ASAGAO [ Fanfic : Kimetsu No Yaiba ] ASAGAO | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


________________________________

     "สิ่งที่น่าโศกเศร้าที่สุดในการเป็นอสูรสำหรับข้า ก็คงเป็น...การที่ไม่มีใครสักคนสามารถจดจำตัวเราในแบบที่เป็นได้"
     เด็กสาวในชุดกิโมโนลายลูกศรที่สวมฮากามะคู่กันเอ่ยขึ้นโดยที่ยังมีรอยยิ้มยังปรากฏอยู่บนใบหน้า แต่ดวงตาของเธอกลับแสดงทั้งความผิดหวัง ความเสียใจ ถึงจะเป็นอย่างนั้นน้ำตาที่คิดว่าจะไหลออกมากลับแห้งเหือด 
     ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังลากมือไปตามขอบกระจกที่สะท้อนภาพร่างเด็กหญิงตัวน้อยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาซึ่ง...
     ช่างแตกต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง 
     ก่อนจะขยับกระจกเล็กน้อยพร้อมกับภาพที่แปรเปลี่ยนเป็นเธอแทน
     "แม้แต่กระทั่งตัวเราเอง"

________________________________
 
ShortFiction Kimetsu No Yaiba
 
OPEN : 2 7 0 8 1 9
 
PHOTO FORM : PINTEREST 
 
AUTHOR : WENDELINE
 
TWITTER : @Silent_Night99

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ส.ค. 62 / 20:14


                ยามเมื่อพระอาทิตย์ได้ลับลาขอบฟ้าไปแล้ว ดวงจันทร์ค่อยเคลื่อนคล้อยมาแทนที่อย่างช้าๆพร้อมกับแสงไฟในย่านโยชิวาระถูกจุดขึ้นมา อุซุย เท็นเง็นนั่งมองดูภาพผู้คนที่เริ่มทยอยเข้ามาจากทางหน้าต่างในห้องพักตน หลังจากส่งตัวเด็กชายตัวป่วนทั้งสามไปตามหาเหล่าภรรยาของเขาที่ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในสถานที่เริงรมณ์แห่งนี้

                ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องไปยังเด็กสาวรวมถึงหญิงสาวหลากหลายช่วงวัยที่ต่างกันประทินโฉมและสวมกิโมโนตัวสวยเพื่อให้ตนงดงามที่สุดและเรียกลูกค้ามาใช้บริการ เขาสอดส่องหาความเคลื่อนไหวของอสูรที่น่าจะปะปนอยู่ในหมู่ผู้คน แต่พอเหลือบสายตาไปเห็นกิโมโนที่มีลายดอกไม้สีฟ้าแล้วรู้สึกพาลให้นึกถึงอสูรสาวตนหนึ่งที่เคยพบขึ้นมาอย่างตะหงิดใจ ทั้งที่ไม่ได้คิดเรื่องนั้นมาพักใหญ่

รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากของเสาหลักเสียง ก่อนจะหลับตาลงและย้อนเวลากลับไปในช่วงเวลานั้น

...ช่วงเวลาที่เราทั้งสองได้กันเป็นครั้งแรก

 

 

 

                อุซุยจำได้ว่าในตอนนั้นตนพึ่งได้เข้าร่วมหน่วยพิฆาตอสูรและเป็นนักดาบได้ไม่กี่ปีเท่านั้นซึ่งกำลังเดินทางไปเมืองแห่งหนึ่งที่มีข่าวลือของหญิงสาวจำนวนไม่น้อยหายตัวไปยามค่ำคืนและถูกพบในร่างไม่สมประกอบในอีกสองวันถัดมา ก่อนหน้านี้เขาได้ให้ภรรยาทั้งสามคนนำหน้าไปหาข้อมูลก่อนในขณะที่เขายังมีภารกิจพัวพันอยู่อีกที่

                เมืองนี้เป็นเมืองที่อยู่ใกล้โตเกียวที่ซึ่งมีความเจริญต่างจากพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลออกไป แม้ว่าจะมีผู้คนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากจนถึงขั้นที่เรียกได้ว่าแออัด แต่พวกอสูรส่วนใหญ่มักหลีกเลี่ยงเขตเมืองยิ่งอยู่ใกล้เท่าไหร่ อสูรยิ่งมีน้อยเพราะถ้าเกิดมีคนหายไปหรือคนตายโดยมีสภาพเละเทะเหมือนโดนสัตว์ป่าขย้ำล่ะก็ ตำรวจจะทำให้การล่าเป็นไปอย่างยากลำบากมากขึ้นประกอบกับเหตุผลที่พวกอสูรจะอยู่กันแบบไม่รวมฝูง

                เมื่อมาถึงเขาก็เปลี่ยนชุดจากเครื่องแบบประจำหน่วยเป็นชุดธรรมดาเพื่อให้กลมกลืนกับชาวบ้านแล้วเดินไปยังสถานที่ที่ได้นัดหมายกับภรรยาไว้ ระหว่างทางอุซุยก็พลางลอบฟังข่าวลือจากชาวบ้านโดยรอบไปด้วย

"มีเด็กสาวหายตัวไปอีกแล้ว"หญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้น ขณะยืนจับกลุ่มกับเพื่อนบ้านสาวในวัยเดียวที่ยกมือป้องปากอย่างตกใจทันทีที่ได้ยิน

"จริงหรือ คราวนี้ก็เป็นรายที่ 12 แล้วนะ"

"นั่นสิ ทำไมจนป่านนี้พวกตำรวจถึงไม่ทำอะไรซักอย่างเลยนะ จะให้พวกเราใช้ชีวิตอย่างระหวาดระแวงแบบนี้ไปถึงเมื่อไรกัน"หญิงสาวคนหนึ่งบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจนัก

'ถ้าหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืน แสดงว่าศพจะออกมาพรุ่งนี้สินะ'อุซุยคิดในใจ แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรได้มากระหว่างที่เดินสวนผู้คนมากมาย เขาก็เห็นหนึ่งในนั้นที่มั่นใจว่าเป็นอสูรอย่างแน่นอนเดินผ่านไปในเวลากลางวันแสกๆ

เป็นไปไม่ได้!!!

อุซุยยืนนิ่งและเบิกตากว้างคล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่ได้เห็นพร้อมกับประโยคนี้ที่กู่ร้องและวนเวียนซ้ำอยู่ในหัวนับครั้งไม่ถ้วน เขามั่นใจสายตาในการแยกระหว่างอสูรกับมนุษย์มากว่าเมื่อครู่ไม่มีทางเป็นมนุษย์ไปได้ กว่าจะเรียกสติกลับมาได้ก็เห็นอสูรตนนั้นเดินไปไกลเสียจนเกือบหายไปกับฝูงชนแล้ว

อดีตนินจาหนุ่มพยายามจะตามหลังอีกฝ่ายแต่ด้วยจำนวนผู้คนที่มากเกินไปที่ทำให้การจะตามอสูรยากขึ้น เขาจึงตัดสินใจกระโดดขึ้นบนหลังคาบ้านและวิ่งตามจากบนนี้แทน โชคดีที่ใช้เวลาไม่นานนักก็ตามได้ทัน

                ดวงตาของชายหนุ่มจ้องมองไปยังร่มสีแดงทึบที่ดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนเมื่อดูจากมุมข้างบนเคลื่อนไปไม่หยุดโดยไม่รู้สึกถึงตัวตนของเขาจนกระทั่งเจ้าของร่มคันนั้นเข้าไปในมุมมืดของตรอกด้วยท่าทีน่าสงสัยเหมือนกำลังแอบทำอะไรซักอย่างอยู่

                ไม่รอช้าอุซุยก็ตามอีกฝ่ายเข้าไปทันทีแต่ร่างของคนที่ตามก็หายไป ในจังหวะที่กำลังหันกลับไปมองด้านหลังก็ถูกของแข็งฟาดเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงจนเขาล้มลงไปนั่งกับพื้น

                เขารู้สึกเจ็บที่บริเวณจมูกมากและคิดว่าเลือดกำเดาต้องไหลออกมาแน่ แต่ไม่ทันจะได้ทำอะไรปลายคันร่มสีแดงก็จ่อเข้าที่ลำคอพร้อมเสียงหวานของเด็กสาวดังขึ้นเหนือหัว

                “เจ้าเป็นใครและตามข้ามาทำไม”

 

[ ยังไม่จบ ]


ผลงานอื่นๆ ของ Wendeline

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 16:45

    เรื่องนี้เฮียฉูดฉาดเป็นพระเอกหรอ? ภาษาสวยมากเลยนะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #1
    0