พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 62 : นิทานเมเปิล 9 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 พ.ค. 61





ในเมื่อเขาอยากรู้ น้ำรินก็จะจัดให้แบบเต็มๆ กันไปเลย จะได้ไม่ต้องคาใจกันอีกต่อไป

“ช่วยอะไรหรือริน”

“ช่วยเป็นแฟนฉันชั่วคราวไง สักสองสามอาทิตย์ได้ไหม”

ฮันดงวอนอ้าปากค้าง ยังไม่ได้ตอบว่าได้หรือไม่ได้ เขาเอาแต่จ้องหน้าสาวไทยด้วยความงุนงง

ทั้งคู่ยืนชิดกันและจ้องมองตากันและกันตรงกลางลานหน้าท้องพระโรงอันกว้างอยู่นานเกือบนาที โดยไม่พูดไม่จา

“ว่าไงคะ” น้ำรินเรียกสติคืนมาได้ก่อน จึงเขย่าที่แขนชายหนุ่มเพื่อเร่งเอาคำตอบ

“ได้...ได้สิ”

“งั้นเริ่มเลยนะ งานนี้ด่วน รอไม่ได้” น้ำรินเร่งเร้าแบบที่ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธ

“เอางั้นเหรอ...ก็ได้ ไม่ยากอะไรนี่” ฮันดงวอนตอบพร้อมกับยักคิ้วด้วยท่าทีกวนๆ เข้ากับหน้าตาของเขา ที่มักจะตีมึนๆ อยู่เป็นประจำ

“จริงอะ”

“ก็ง่ายๆ ทำตามคู่อื่นไง เห็นไหมที่เขาเดินกันมาเป็นคู่ๆ ง่ายจะตาย”

“ไหนล่ะ” น้ำรินรีบหันไปมองผู้คนโดยรอบอย่างสังเกตสังกา ก็เห็นว่ามีคู่รักเดินเกาะเกี่ยวกันมาอยู่หลายคู่ บางคู่ก็กอดกันกลมเชียวละ เพราะลมหนาวนั้นกรีดลึกแทบทะลุเสื้อกันหนาวหนาๆ เข้าไปได้

“เฮ้ย...”

น้ำรินหันกลับมาร้องเสียงหลง เมื่อฮันดงวอนใช้แขนข้างหนึ่งเหนี่ยวเอาต้นคอของเธอให้เอียงเข้าไปหา แต่ด้วยความที่ตัวเล็กกว่ากันทำให้ร่างเล็กบางเซจนแทบล้ม

“มาล็อกคอฉันทำไม”

“อย่าโวยสิ เดี๋ยวเขาก็สงสัยหรอก”

“เบาๆ หน่อยได้ไหมเล่า คอฉันจะหักเอา”

ฮันดงวอนหัวเราะขำๆ ก่อนจะคลายท่อนแขนออกนิดหน่อย แล้วจึงหันหน้าไปทางหนุ่มไทย โดยที่ยังมีน้ำรินอยู่ในอ้อมแขนข้างนั้น

“จะเนียนเกินไปไหมนี่” น้ำรินบ่นอุบอิบเป็นภาษาไทย

“คุณช่วยถ่ายภาพให้เราหน่อยสิครับ”

ฮันดงวอนตะโกนบอกพัฒนะเป็นภาษาอังกฤษด้วยหน้าหน้าตายิ้มเริงร่าอย่างจงใจแสดงออกมา เพราะตามปกติเห็นทำแต่หน้ามึนๆ เหมือนคนแฮ้งตลอดเวลา

“เอ้อ...” พัฒนะมองน้ำรินกับหนุ่มเกาหลีด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จำต้องเดินเข้าไปหาตามมารยาท

ฮันดงวอนจูงมือหญิงสาวไปยืนตรงมุมที่เล็งเอาไว้แล้วและโพสต์ท่าไม่ต่างไปจากคู่รักชาวเกาหลีอื่นๆ ที่กำลังถ่ายภาพคู่กัน น้ำรินก็อยากให้เรื่องนี้จบเสียทีจึงแสร้งยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง เอียงคอเข้าไปใกล้ๆ ร่างสูงโปร่งของหนุ่มเกาหลีที่มายืนซ้อนอยู่ด้านข้าง

สุดท้ายแล้ว น้ำรินกับฮันดงวอนก็ได้ภาพถ่ายคู่ไปหลายใบแบบที่ไม่ได้ตั้งใจเอาไว้ก่อน ภาพที่สวยที่สุดคงจะเป็นช็อตที่ทั้งคู่ยืนพิงกรอบประตูสีแดงของตำหนักหลังหนึ่ง โดยฮันดงวอนโอบบ่าของหญิงสาวเอาไว้






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

109 ความคิดเห็น