พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 6 : เหลือไว้แค่ฝัน...3 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ม.ค. 61




ริน...

เอื้องฟ้าเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าตกตะลึงนิดๆ ทั้งที่น้ำรินก็ส่งอีเมลมาบอกล่วงหน้าแล้วว่าจะกลับมาประมาณกลางๆ เดือนนี้

สวัสดีค่ะ พี่เอื้อง

หญิงสาวรูปร่างปราดเปรียวลุกขึ้นจากเก้าอี้ในทันที ขณะที่น้ำรินโผเข้าไปกอดด้วยความคิดถึงตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนานนับปี

เป็นไงบ้าง

พี่สาวที่แสนดีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเจือด้วยความห่วงใย เอื้องฟ้าไม่ใช่สาวหวานอ่อนโยน บุคลิกดูห้าวนิดๆ ด้วยซ้ำไป แต่ก็มีน้ำใจกับรุ่นน้องอย่างน้ำรินเสมอ

สบายดีค่ะ ไม่เจ็บไม่ไข้

แล้วเจ้าเจนล่ะ เป็นไง ไม่ลากมาด้วยอีกคน

ป่านนี้ยังหลับไม่ฟื้นเลยมั้ง สาวร่างเล็กเอ่ยถึงเพื่อนด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะถอยออกมาหาเก้าอี้นั่งที่หน้าโต๊ะ บ.ก. ซึ่งเป็นตำแหน่งใหม่ของเจ้าของห้อง เจนมันเข้าข่ายนอนรับประทานบ้านเมืองค่ะพี่เอื้อง แต่พอถึงเวลาต้องตะลอนก็แทบไม่นอนอีกเหมือนกัน

หน้าตาดูสดใสแล้วนี่เรา สบายดีแล้วสินะ

น้ำรินนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเรียบร้อย โดยไม่ยอมตอบคำถามนั้นในทันที เหลือบตามองหน้ารุ่นพี่สมัยเรียนซึ่งปัจจุบันได้กลายมาเป็นเจ้านายโดยตรงไปเรียบร้อยแล้ว

ไม่ต้องเป็นห่วงรินแล้วค่ะพี่เอื้อง เรื่องมันผ่านไปนานจนรินแทบจะจำไม่ได้แล้ว ตอนนี้อยากทำงาน พอจะมีอะไรให้ทำอยู่ไหม

เก้าอี้ตัวเดิมโดนแย่งไปแล้วนะ เอื้องฟ้าตอบพร้อมกับสีหน้ายิ้มๆ ก็เล่นหายหัวไปปีกว่าใครจะรอคุณเธอไหวกันล่ะ

ว้า...รินจะทำอะไรล่ะพี่ ตอนนี้ก็เขียนแต่นิยาย เขียนซ้ำๆ ซากๆ ก็เริ่มเบื่อ อยากทำอย่างอื่นบ้าง

ก็พอมีให้ทำอยู่หรอก งานอีดิตพอไหวไหมล่ะ

ก็ได้ค่ะ รินไม่เกี่ยงอยู่แล้ว ขอให้ได้ทำงานหนังสือก็แล้วกัน ทำได้ทุกอย่างแหละ สั่งมาเลยค่ะ

ตอนนี้งานเยอะ เราเปิดนิตยสารอีกเล่ม ส่วนงานนิยายเล่มเปิดรับนักเขียนหน้าใหม่ด้วย ต้นฉบับเข้ามาเยอะมาก

งั้นรินเริ่มงานเลยดีกว่า

ไม่อยู่บ้านพักผ่อนก่อนเหรอ เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ

เหนื่อยอะไรกันพี่เอื้อง อยู่โน่นก็ใช่ว่าจะทำอะไรมากมาย ก็แค่เลี้ยงเด็กแล้วก็ไปเรียนภาษาตอนเย็นน้ำรินว่าอย่างคนไฟแรง แต่จริงๆ แล้วรู้สึกเกรงใจคนที่ตนเองเคยเป็นลูกน้องก่อนบินไปอเมริกามากกว่า

พออกหักรักคุดก็มาบอกลาออก เพราะไม่มีแก่ใจจะทำงานการอะไรได้อีก หายตัวไปนานสองนาน พอรีเทิร์นมาอีกทีก็เดินกลับมาของานทำแบบหน้าตาเฉย เลยต้องแสดงสปิริตกันหน่อยเป็นการแก้ตัว

พี่ก็ยังไม่เคยมีลูก แต่เคยได้ยินว่าไม่มีงานอะไรเหนื่อยเท่าเลี้ยงเด็ก

พี่เอื้องขา...พอดีว่ารินเป็นสปีชี่เดียวกับนางสาวไทยค่ะ คนสวยรักเด็ก” น้ำรินบอกด้วยสีหน้าทะเล้น “โชคดีนะที่ความสูงไม่ถึง ไม่งั้นคงได้สายสะพายมาประดับบารมีกับเขาสักเส้น

เอาละๆ อย่าโม้ให้มาก สูงร้อยกว่าๆ ฝันถึงเวทีนางสาวไทยโน่นเชียว เอื้องฟ้าดักคอพร้อมกับส่ายหน้า เห็นเราพูดจ๋อยๆ ได้เหมือนเดิมพี่ก็โล่งอก นี่ยังคิดอยู่เลยว่าจะกลับมาสภาพไหน ถ้ามาเป็นท่าไก่เหงาละก็ พี่ก็จะพลอยซบไปด้วยอีกคน เห็นอย่างนี้แล้วค่อยโล่งใจหน่อย

ตั้งแต่บินไปถึงที่โน่นก็ไม่มีเวลาให้เหงาหรอกค่ะ อยู่กับเด็กๆ มีอะไรให้ทำทั้งวันแหละ เด็กฝรั่งซนยิ่งกว่าวานรกลับชาติมาเกิด รินหายเหงาเป็นปลิดทิ้ง

ก็ดีแล้วไง

ดีจริงๆ ค่ะที่ตัดสินใจไปกับเจน แล้วก็โชคดีที่ได้ทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ถึงจะซนไปบ้าง แต่พวกเขาก็บริสุทธิ์ ตาใสๆ แป๋วๆ มันทำให้รินสบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะ อย่างน้อยเด็กก็ไม่หลอกเรานะคะ ไม่ต้องคอยระแวงว่าจะมีใครตีหน้าซื่อใส่เราบ้าง วันๆ ก็วิ่งไล่จับกันไปตามเรื่อง

ถือซะว่าไปพักใจนะ

ได้เห็นโลกกว้างด้วยค่ะ จะได้ไม่โง่...เหมือนอย่างที่เคยเป็น

ริน...

น้ำรินเห็นหน้ารุ่นพี่ที่นับถือกันมานานก็เหมือนได้เห็นสีหน้าของตนเอง เพราะมันสะท้อนออกมาในแววตาของคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม

รินไม่ได้เป็นอะไรแล้วค่ะพี่เอื้อง ไปพักใจมาแล้วนี่คะ สาวร่างเล็กรีบปรับสีหน้าในทันใด อ้อ...แล้วรินก็ไม่ได้สูงร้อยกว่าๆ ด้วยนะคะ รินสูงตั้งร้อยหกสิบสองแน่ะ

แหม...จ้า...ถ้างั้นก็เริ่มงานกันวันนี้เลยแล้วกัน

น้ำรินอมยิ้มอย่างถูกใจที่กลับมาถึงก็มีงานทำทันที โดยไม่ต้องไปเดินย่ำต๊อกหางานให้เหนื่อย แต่ตลอดเวลาที่อยู่ในนิวเจอร์ซีย์ คนที่เริ่มงานเขียนมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งอย่างน้ำรินก็ไม่ยอมเสียโอกาส จึงส่งทั้งเรื่องสั้นและนิยายมาที่กองบรรณาธิการแห่งนี้อยู่เป็นประจำ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #35 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 07:45
    หลบไปพักใจที่อ่อนแอ
    #35
    0
  2. #22 Camille (@kaykay02) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 13:49
    WOw..nong Pim did you read comment #1 on chapter 8, she was asking you about your novel if you copied her novel. I don't know where Kn luvychun is living or hiding? have she ever known that Kn Pim is not a newcomer of writing. Umm. Kn. luvychun ka, I am number one of Nong pimpis fan, I have bought her novels more than 2 novels. Please see her three books on this link http://www.ethaicd/list.php?catid=3063 , Kn luvychun ka, I am living in USA and have known nong Pimpis for over 2 years, I love all her novels ja, and I guaranty she does not copy your novel for sure.
    #22
    0
  3. #18 dear (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 06:28
    น่าติดตามค่ะ อัพบ่่อยๆนะ
    #18
    0
  4. #8 luvyuchun (@looknarm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2553 / 02:08

    สวัสดีค่ะคุณพิมพิส


    ขออนุญาตแทนตัวเองว่าพี่นะคะ  พี่อายุไม่น้อยแล้วไม่ใช่เด็กๆ (ถ้าบอกอายุคุณอาจตกใจ)
    คือพี่เพิ่งมีโอกาสได้อ่านนิยายของคุณเรื่องนี้เมื่อวานนี้ (เพิ่งเปิดเจอ)
    และรู้สึกสะดุดกับตัวเอก "น้ำริน" ในนิยายของคุณ
    เพราะว่าแบ็คกราวด์ตัวละครตัวนี้ของคุณคล้ายกับตัวละครในนิยายของพี่
    และมีเนื้อความบางอย่างในเรื่องของคุณที่คล้ายกับนิยายที่พี่เขียนไว้ด้วย
    พี่เลยมาขอถามหน่อยน่ะคะ

    ขอบอกก่อนว่าพี่ไม่ได้มาหาเรื่องคุณนะคะ  แต่เพราะนิยายของพี่ถูกลอกเลียนมากจริงๆ
    (ทราบมาว่านักเขียนหลายคนในเด็กดีก็เจอปัญหานี้เช่นกัน)
    พี่เลยมาถาม เพื่อความสบายใจกันทั้ง 2 ฝ่ายค่ะ

    พี่ขอขอบคุณล่วงหน้านะคะ

    พฤศจิ(น้ำหนึ่ง)

    ------------------------
    ปล. แก้ไขโพส



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 กันยายน 2553 / 16:50
    #8
    0