พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 57 : นิทานเมเปิล 4 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 เม.ย. 61





“แกว่าไงนะริน!” เจนสุดาเลิกคิ้วสูงและถามย้ำอีกหนเพื่อความแน่ใจ

“พี่นะมาหาฉันเมื่อเช้า ตามไปที่ร้านด้วย”

“เขามาได้ยังไง ฉันอยากจะบ้า”

ฝ่ายที่เป็นคนแจ้งข่าวก็อยากจะบ้าด้วยเหมือนกัน เมื่อเช้านี้ความรู้สึกตอนที่เห็นพัฒนะมายืนอยู่หน้าประตูทางออกข้างล่างแทบไม่ต่างอะไรจากคนถูกผีหลอก

“เขาบอกว่าได้ที่อยู่มาจากเพื่อนสนิทแกที่เป็นนักข่าวอยู่ที่ช่อง”

เจนสุดาส่ายหน้าไปมาอย่างเบื่อๆ แล้วเดินไปนั่งลงที่ปลายเตียง ขณะที่น้ำรินนั่งอยู่บนเบาะหน้าโต๊ะเตี้ยๆ สำหรับกินข้าวและใช้นั่งทำงานได้ด้วย

“แล้วแกจะเอายังไง” เจนสุดาถามแบบสรุป ไม่อยากจะคิดโทษใคร เพราะเพื่อนนักข่าวของตนก็คงไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วย

พัฒนะเองก็เป็นคนดังและดูน่าเชื่อถือพอที่จะเอ่ยถามเรื่องที่อยู่กับอีกฝ่าย หากเขาไปเอ่ยปากว่ามีธุระหรือต้องการติดต่อเจนสุดาด้วยธุระบางประการ

“ฉันบอกให้เขากลับไป บอกตรงๆ ว่าเบื่อสุดๆ แล้วตอนนี้” น้ำรินระบายความในใจออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

“แต่ฉันว่าน่ากลัวจะไม่จบง่ายๆ นะงานนี้”

น้ำรินมองหน้าเพื่อนสาวแล้วต่างคนต่างก็ถอนหายใจกันคนละเฮือกสองเฮือก

“ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน เริ่มมีลางไม่ดีตงิดๆ อีกแล้ว”

“พี่นะลงทุนตีตั๋วตามมาถึงนี่ได้ เขาไม่ถอยง่ายๆ แน่นอน ไม่งั้นเสียเที่ยวตายเลย”

“ที่จริงเขาก็พูดมาหลายหนแล้วนะ ตั้งแต่ที่ฉันกลับมาจากอเมริกา เขาก็รีบมาขอคืนดีกับฉัน จนแม่กับคู่หมั้นของเขามาตามเอาเรื่องนั่นแหละ”

“ฉันว่างานนี้พี่นะเอาจริง เขาไม่ได้พูดเพราะอารมณ์แน่นอน” เจนสุดาสรุปสถานการณ์ให้เพื่อนสาวฟัง “ขึ้นอยู่กับแกนะริน ว่าจะเอายังไงกับเขาดี”

“ฉันไม่เอาอะไรแล้ว ถึงฉันจะไม่สวยเหมือนนางสาวไทย ไม่ได้รวยเป็นไฮโซ แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะเจน”

“มันต้องอย่างนั้นสิเพื่อน” เจนสุดาพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้ยินน้ำรินยืนยันแบบเต็มปากเต็มคำซึ่งตรงกับใจตนเองอย่างที่สุด

“ตอนเขามาบอกเลิก ทำอย่างกับฉันเป็นหมาข้างวัด” น้ำรินพูดด้วยสีหน้าที่ยังไม่หายสมเพชตัวเองจนถึงวันนี้ เรื่องราวครั้งนั้นไม่อาจเลือนไปจากความทรงจำได้ง่ายๆ เหมือนเรื่องอื่นๆ ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต

“พี่นะเป็นคนที่เห็นแก่ตัว ตอนนี้เขากลับมาหาแก เพราะรู้แล้วว่ายายรติรสไม่ใช่เจ้าหญิง ตอนเรียนอยู่อเมริกาเน่าสนิทเลยละแก พวกนักข่าวรู้กันทั้งนั้น”

“จริงเหรอ”

“มั่วทั้งฝรั่งทั้งไทย กว่าจะกลับมาเมืองไทยแทบเหลือแต่ซาก ตอนนี้หมดช่วงโปรโมชั่นแล้วนี่ พี่นะคงจะรู้ซึ้งแล้วละว่าคู่หมั้นตัวเองก็แค่เจ้าหญิงกำมะลอ”

“ฉันบอกไปแล้วว่าเขาจะเลิกกันหรืออะไร ฉันไม่เกี่ยว”

“ถ้าแกพูดชัดๆ อย่างนี้ละก็ ฉันช่วยคิดหาทางออกให้เอง”

น้ำรินพยักหน้าเพราะตนเองยังคิดอะไรไม่ออก เหมือนที่คนเขาว่าเวลาผงเข้าตา ต้องให้คนอื่นเขี่ยออกให้

“ฉันแค่อยากให้เขาเลิกยุ่งกับฉัน”

“เขายังไม่ตัดใจจากแกก็เพราะยังมีความหวังน่ะสิ แกเล่นครองตัวโสดสนิทเหมือนว่าผิดจากนายพัฒนะแล้ว แกจะไม่ยอมชายตาแลใครอีกเลย”

“ก็ฉันเบื่อ จะให้อกเดาะกันบ่อยๆ มีหวังตายกันพอดี”

“แต่เขาไม่คิดแบบนั้น คิดว่าแกรอเขา” เจนสุดาเดาใจพัฒนะจากสถานการณ์ในตอนนี้ “คนมันเห็นแก่ตัว ให้ตายยังไงก็ยังไม่วายคิดเข้าข้างตัวเอง”

“ฉันซื้อข้าวมาเผื่อ แกมากินข้าวก่อนสิเจน เดี๋ยวค่อยคิดก็ได้” น้ำรินเรียกพลางแกะกล่องอาหารสำหรับตนเองและเพื่อนสาว “กินก่อนแล้วค่อยว่ากัน กองทัพต้องเดินด้วยท้อง”





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

109 ความคิดเห็น