พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 55 : นิทานเมเปิล 2 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ



พัฒนะเดินตามหญิงสาวออกมาที่ป้ายรถเมล์ ไม่นานนักรถสายที่น้ำรินคอยอยู่ก็แล่นเข้ามาจอด เขารีบเดินตามน้ำรินขึ้นไปทันทีโดยที่ไม่ได้พูดจาอะไรกัน

น้ำรินทำอะไรไม่ได้เพราะรถเมล์เป็นรถสาธารณะ เขาตามมานั่งลงข้างๆ ตรงเบาะที่ยังว่างอยู่เพราะรถเมล์ในเกาหลีไม่ได้แน่นขนัดเหมือนอย่างในกรุงเทพฯ เนื่องจากผู้คนนิยมเดินทางด้วยรถไฟฟ้าในเวลาเร่งด่วน

“รินจะอยู่อีกนานไหม”

“พี่นะตามมาทำไมคะ” หญิงสาวถามออกไปด้วยความรำคาญและไม่สบายใจ อุตส่าห์หลบมาถึงโซล เขาก็ยังตามมาเจอจนได้ “แล้วไปเอาที่อยู่รินมาจากไหน”

“พี่ได้มาจากเพื่อนสนิทของเจน เขาเป็นนักข่าวอยู่ที่สถานี”

น้ำรินถึงกับถอนหายใจอีกรอบ ทีแรกคิดว่าเป็นพี่เอื้องเสียอีกที่ยอมให้ที่อยู่กับพัฒนะ นึกว่าเขาไปอ้อนวอนขอจนต้องให้เพื่อตัดรำคาญ

“มีอะไรก็รีบๆ พูดมาเถอะค่ะ รินไม่ได้มีเวลาว่างอะไรมากนัก ทำงานที่ร้านกาแฟช่วงเช้า ตอนบ่ายจนถึงค่ำต้องเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับโซลส่งกลับไปให้พี่เอื้อง”

“ทำไมต้องทำงานพาร์ตไทม์ เงินไม่พอใช้เหรอ”

“เปล่าหรอก ก็แค่อยากหาอะไรทำไม่ให้ว่าง อีกอย่างไปทำงานก็ได้สัมผัสกับชีวิตคนที่นี่มากกว่านั่งๆ นอนๆ อยู่ในอพาร์ตเมนต์ มีอะไรให้เขียนถึงได้อีกเยอะเลยค่ะ”

“รินขยันมากเลยนะ ถ้าทำแล้วมีความสุขก็คงไม่เป็นไร” พัฒนะพยักหน้าเห็นด้วยกับความเป็นไปของหญิงสาวที่เคยเป็นอดีตคนรัก ซึ่งชีวิตต้องระหกระเหินถึงสองครั้งสองหน

ตั้งแต่รู้เรื่องจากเอื้องฟ้าว่าน้ำรินบินตามเพื่อนมาอยู่เกาหลี เขาก็เป็นห่วงจนช่วงแรกๆ เกิดอาการเครียดขึ้นมา กระทั่งทนอยู่เฉยๆ ต่อไปไม่ได้ต้องหาทางมาตามหา เขาหวังว่าหญิงสาวจะยอมกลับบ้านและแอบหวังมากไปกว่านั้นอีกว่า ทุกอย่างอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

“คนเรามันก็อย่างนี้ละค่ะ สุขบ้าง ทุกข์บ้าง”

“ริน...พี่อยากแก้ตัวเรื่องของเรา”

“อย่าเลยค่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปในทันทีโดยไม่มองหน้าคนฟัง สายตามองตรงไปที่หน้ารถซึ่งกำลังแล่นผ่านไปบนถนนอย่างไม่รีบร้อน

“พี่จะขอถอนหมั้นรติรส”

“แล้วไง” น้ำรินหันมามองหน้าเขาด้วยสายตาสมเพชเวทนา “พวกคุณอยากจะทำอะไรกันก็เชิญ อย่ามาลากชาวบ้านเข้าไปเกี่ยวอีกเลย”

“ริน...พี่อยากเริ่มต้นกันใหม่ รินน่าจะให้โอกาสพี่ ให้โอกาสตัวเองบ้าง”

“มันเลยช่วงเวลานั้นมาแล้ว”

“รินเองก็ยังไม่มีใคร ทำไมไม่คิดดูก่อน”

“เหนื่อยค่ะ คิดมาเยอะแล้ว ขอพักก่อน”

“พี่ไม่ได้เร่งรัดอะไร แต่พี่อยากให้รินรู้ว่าพี่ไม่เคยลืมเรื่องของเรา”

น้ำรินเงียบไปนานจนกระทั่งถึงป้ายที่ต้องลง จึงบอกให้เขาลุกและคิดว่าเขาต้องตามลงไปด้วยแน่นอน เขาคงคิดว่าเธอยังไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้ามาในชีวิตก็เพราะว่ายังไม่ลืมเขา ตอนนี้น้ำรินเริ่มรู้สึกว่าอยากมีใครสักคนขึ้นมาเสียเฉยๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดจะมองใครเลยด้วยซ้ำ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

109 ความคิดเห็น