พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 46 : ฤดูของคนหนุ่มสาว 2 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ส.ค. 62



ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ




ก่อนไปเดินเล่นริมคลอง ฮันดงวอนพาน้ำรินไปชิมไก่ตุ๋นโสม

เขาถามก่อนว่าชิมอาหารเกาหลีไปกี่อย่างแล้ว ซึ่งน้ำรินก็ตอบว่ายังเหลืออีกเยอะที่ยังไม่ได้ลิ้มรส เขาจึงนำเสนอเมนูยอดฮิตที่ใครๆ ต่างก็ติดใจในรสชาติกันแทบทั้งนั้น

“ร้านนี้อร่อย แต่ไม่เน้นบรรยากาศนะครับ รสชาติดีทีเดียวละ ผมไปทีไรก็เห็นคนต่างชาติมานั่งกินประจำ”

“ไปค่ะ ฉันเน้นรสชาติ”

“ผมรู้แล้วครับว่าคุณเป็นนักชิม”

ร้านอยู่บนชั้นสี่ของตึกแถว พอขึ้นไปถึงก็ปรากฏว่ามีลูกค้านั่งอยู่แล้วพอสมควร ภายในร้านค่อนข้างแคบตามสไตล์ร้านอาหารในกรุงโซลที่ต้องใช้สอยพื้นที่อย่างคุ้มค่า เพราะว่าบ้านเมืองเป็นภูเขามากกว่าพื้นที่ราบ

โต๊ะในร้านเป็นแบบนั่งพื้น ทั้งสองคนได้นั่งติดริมหน้าต่างที่ถูกผลักเปิดออกไปเพื่อรับลมเย็น ทำให้อากาศในร้านค่อนข้างเย็นสบายตามอุณหภูมิภายนอก ตามปกติคนเกาหลีไม่นิยมใช้เครื่องปรับอากาศ แต่จะอาศัยเปิดรับอากาศจากภายนอก เพราะอากาศที่นี่เย็นสบายไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนเมืองไทย

ที่สำคัญ อากาศบนเกาะเกาหลีไร้มลพิษ น้ำรินมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานยังรู้สึกถึงความแตกต่างเวลาที่หายใจเข้าไปแบบเต็มๆ ปอด ด้วยเหตุนี้คนเกาหลีจึงสุขภาพดีกันถ้วนหน้า เพราะอากาศก็ดี น้ำก็สะอาด แถมอาหารการกินยังเน้นเพื่อสุขภาพอีกด้วย แล้วยังได้กินโสมบำรุงกำลังกันเป็นประจำ คิดแล้วน้ำรินก็รู้สึกว่าคนที่นี่น่าอิจฉาในด้านนี้

น้ำรินนั่งขัดสมาธิแบบเดียวกับชายหนุ่มอยู่บนเสื่อที่สานจากวัตถุดิบธรรมชาติ คล้ายๆ เสื่อทาทามิของญี่ปุ่น มีโต๊ะไม้ตัวเตี้ยๆ ตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างสองคน เครื่องเคียงถ้วยเล็กถ้วยน้อยถูกนำมาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้วในตอนนี้

คุณฮันเป็นคนกรุงโซลรึเปล่าคะ

ในระหว่างที่นั่งรออาหาร น้ำรินถามเขาในเรื่องราวส่วนตัวเป็นครั้งแรก ซึ่งตามปกติทั้งสองคนจะคุยกันในเรื่องทั่วๆ ไปโดยเว้นระยะเรื่องส่วนตัวเอาไว้อย่างรู้มารยาท

ไม่ใช่หรอกครับ ผมมาจากซูวอน

ซูวอน เมืองมรดกโลกน่ะเหรอคะ

ครับ คุณรู้จักด้วยเหรอ

รู้จักสิคะ ป้อมฮวาซองหรือป้อมดอกไม้ ฉันเคยเห็นในซีรีส์เกาหลีค่ะ

ซีรีส์เรื่องอะไรเหรอครับ ผมไม่ค่อยชอบดูละคร ชายหนุ่มขมวดคิ้วนิดๆ ที่สาวไทยรู้จักไปถึงถิ่นฐานบ้านเกิดของเขา ซึ่งอยู่ห่างจากโซลพอสมควร ตามความคิดของชาวเกาหลีอย่างเขา คนไทยไม่น่าจะรู้เรื่องในเกาหลีอะไรกันมากมายนัก หลักๆ แล้วก็น่าจะสนใจกันอยู่ที่กรุงโซลเท่านั้น

การสนทนาต้องหยุดชะงัก เมื่อทางร้านนำไก่ตุ๋นมาเสิร์ฟให้คนละหนึ่งตัว ไก่ตัวย่อมๆ นอนแช่น้ำซุปตุ๋นโสมเกาหลีอยู่ในชามหินแกรนิตสีดำ ทั้งกลิ่นและหน้าตาแลดูน่ากินจนน้ำรินต้องรีบลงมือทันที

ข้างในตัวไก่ยัดไส้ด้วยข้าวเหนียว ที่น่าประหลาดใจสำหรับสาวไทยก็คือ ต้องกินพร้อมกับข้าวปุ้นหรือขนมจีนที่เสิร์ฟไว้เป็นเครื่องเคียง

“โซจู เหล้าเกาหลีครับ ดื่มแก้หนาว”

“รสคล้ายๆ สาเกญี่ปุ่นนะคะ” หญิงสาวบอกหลังจากจิบไปแล้ว

ซัมเกทังหรือ ไก่ตุ๋นโสม เป็นอาหารชุดที่เสิร์ฟพร้อมกับเหล้าเกาหลีโบราณรสอ่อนๆ ใส่จอกเซรามิคเล็กๆ มาให้ แต่ยังไงก็ยังต้องมีกิมจิวางอยู่ด้วยเหมือนเคย

คุณดูซีรีส์เรื่องอะไร ยังไม่ได้บอกผมเลย

หลายเรื่องเลยค่ะ คนไทยนิยมดูซีรีส์เกาหลี ฟังเพลงเกาหลี ป้อมฮวาซองน่าจะอยู่ในเรื่องลีซาน

ผมไม่เคยดูเลย

คนที่เล่นเป็นลีซานเท่ห์มากเลยน้ำรินอดพูดถึงพระเอกในเรื่องไม่ได้

ใครกัน

ลีโซจิน อย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้จัก

รู้จักครับ      แต่... หนุ่มเกาหลีมองหน้าสาวไทยแบบเกรงใจนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยต่อ ผมว่า...เขาหน้าตาธรรมดามากเลย

น้ำรินทำได้แค่กะพริบตาปริบๆ ให้กับคำวิจารณ์ของเขา

รู้สึกว่าช่างมั่นใจเหลือเกินนะที่ว่ามานั่น แหม...หน้าตาธรรมดามากๆ แล้วหน้าแบบไหนกันถึงจะเรียกว่าหล่อเข้าขั้นหรือหล่อขั้นเทพล่ะ อยากจะรู้จริงๆ

ฝ่ายฮันดงวอนรีบตักน้ำซุปไก่ตุ๋นเข้าปาก แล้วทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ได้แบบเนียนๆ

คุณอยากไปเที่ยวไหม ป้อมดอกไม้ที่บ้านผม เขาเอ่ยถามหลังจากเงียบไปนาน

อยากไปค่ะ

งั้นวันหยุดนี้ เราไปกันเลยไหม

ฉันต้องถามเจนดูก่อน

ทำไมต้องถามคุณเจนด้วยล่ะ ก็คุณต่างหากที่เป็นคนอยากจะไป เขาตั้งคำถามพลางขมวดคิ้วสงสัย เพราะคราวที่แล้วชวนไปดูนันทาโชว์ เธอก็ตอบว่าต้องถามเพื่อนสาวดูก่อน

ไม่ได้หรอก ทำแบบนั้นเจนอาจจะไม่พอใจ อีกอย่างหนึ่งฉัน...เอ้อ...คงไม่ไปนอกเมืองกับคุณสองคนหรอกนะ

เราไม่ได้ไปค้างซะหน่อย

ก็ไม่ได้อยู่ดีแหละ

คุณกลัวผมจะพาไปไหนเหรอ ชายหนุ่มถามพลางจ้องหน้าเรียวเล็กอย่างรอคอยคำตอบ

ดวงตากลมโตดำขลับคู่นี้ต่างจากสาวเกาหลีทั้งหลาย เพราะแม้จะผ่านการกรีดด้วยมีดมาแล้วก็ยังไม่อาจโตและกลมได้เท่านี้ นัยน์ตาดำที่เขาจ้องอยู่ตอนนี้โตมากๆ จนน่าสงสัยว่า...

เธอใส่คอนแทกเลนส์แบบบิ๊กอายส์หรือไม่

ดวงตาคู่นี้เองที่ทำให้เขาต้องชำเลืองมองสาวต่างชาติจากประเทศที่เขาแทบไม่เคยรู้จักเป็นหนที่สอง ในวันที่เธอมาเริ่มทำงานที่ร้านมินิมาร์ท ซึ่งเขาแวะไปซื้อของใช้เป็นประจำ

น้ำรินเบิ่งตาโตอยู่ชั่วครู่และใช้เวลาคิดไม่นานเพื่อหาคำตอบ

กลัวสิ

ฮันดงวอนทำหน้างงๆ ที่หญิงสาวตอบตรงๆ โดยไม่คิดว่าจะต้องพูดจาเพื่อรักษาน้ำใจกันสักหน่อยหรือตอบเลี่ยงๆ ตามมารยาท

ถ้าผม...หน้าตาเหมือนลีซาน คุณคงไม่กลัวที่จะไปกันสองคนใช่ไหม

น้ำรินอึ้งไปอีกรอบ ตาโตๆ ค่อยๆ เบิ่งกว้างขึ้นทีละนิด ก่อนจะหัวเราะเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง แต่หนุ่มกิมจิที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับหน้าแดง แก้มขาวๆ เปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น

ยังไงก็ไม่ไปหรอกค่ะ ก็คุณฮันบอกว่า...เขาหน้าตาธรรมดาๆ จะไปด้วยทำไม





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

109 ความคิดเห็น