พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 45 : ฤดูของคนหนุ่มสาว 1 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 มี.ค. 61





11


ฤดูของคนหนุ่มสาว

 

 

วันที่ลมหนาวเริ่มทักทาย

น้ำริน สาวไทยร่างเล็กยังคงอยู่ที่ร้านกาแฟเหมือนเคย

หนูนา...หนูนา... เด็กหนุ่มนักศึกษาที่อยู่เวรประจำร้านช่วงบ่ายวันนี้เดินเข้ามาหาน้ำริน พร้อมกับหน้าตาที่บอกว่ามีเรื่องรบกวน

ว่าไงจ๊ะ...สุดหล่อ น้ำรินตอบพร้อมรอยยิ้มรู้ทัน ขณะที่เพิ่งจะลงนั่งที่โต๊ะตัวเดิมในร้านกาแฟได้เพียงแค่ไม่กี่นาที

ตั้งแต่มานั่งอยู่ในร้านกาแฟ ทำให้น้ำรินได้ฝึกภาษาเกาหลีวันละคำ

หนูนาแปลว่า พี่สาว ใช้สำหรับน้องชายเรียกพี่สาว

คนเกาหลีคล้ายคนไทยในเรื่องนี้ มักจะนับญาติกันโดยเรียกเป็นพี่เป็นน้อง แล้วตอนนี้น้ำรินก็อายุมากที่สุดในร้านเสียด้วย แต่ก็ยังดีที่ถูกเรียกว่าหนูนา ดีกว่าถูกเรียกว่าอาจุมม่าเป็นไหนๆ

วันนี้มีธุระ หนูนาทำงานแทนหน่อยได้ไหม

มีนัดละสิ

อาตี๋เกาหลียิ้มเขินๆ ที่ถูกดักคอ แต่ตาเป็นประกายเลยเชียว คงเพราะรู้ว่ายังไงๆ พี่สาวก็ต้องยอมเฝ้าร้านแทน

แหม...ทีหนูนายังมีนัดกะหนุ่มได้เลย

หนุ่มเกาหลีพูดภาษาอังกฤษได้พอสมควรย้อนกลับมา ทำเอาสาวไทยถึงกับอึ้งกิมจิไปเลย

ฉันไปนัดใครเมื่อไหร่

ก็คุณฮัน รูปหล่อมาดขรึมคนนั้นไง นัดให้เขามาหาที่นี่ประจำไม่ใช่เหรอ ผมรู้น่า...

เขาเป็นลูกค้าประจำที่นี่ ไม่ได้นัดกัน น้ำรินรีบแจง

คุณฮันเขาดูดีออก พวกสาวๆ ที่นี่ยังแอบชอบเขาเลยน้า

ว่าไงนะ!

สองหนุ่มสาวประจำร้านหัวเราะกันใหญ่ ในขณะที่น้ำรินอ้าปากค้างแบบไม่รู้ตัว

แต่สำหรับออนนี...พวกเรายกให้เลย ไม่ลงแข่งด้วย นักศึกษาสาวประจำร้านที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์รีบตะโกนบอก

ออนนีก็เป็นอีกคำที่ได้ยินบ่อยจนคุ้นหู แปลว่า พี่สาว แต่ใช้สำหรับน้องสาวเรียกพี่สาว

นี่! ไม่ต้องมายกให้ฉันหรอกย่ะน้ำรินเชิดใส่ ฉันเป็นเพื่อนกับคุณฮัน!

โอ๋...จริงเหรอครับ

ก็จริงน่ะสิ

โอเค้...คัมซานิดะ” หนุ่มนักศึกษาตัดบทแค่นั้น แล้วเอ่ยกับหญิงสาวเป็นภาษาเกาหลีพร้อมกับค้อมศีรษะลงตามมารยาท “ขอบคุณสำหรับการอยู่เฝ้าร้านแทนนะครับ

คัมซานิดะเป็นอีกคำที่น้ำรินต้องพูดอยู่แทบทุกวันเพื่อขอบคุณลูกค้าที่มาอุดหนุนร้านมินิมาร์ท

เมื่อหนุ่มคนที่มีนัดเดินออกไปแล้ว น้ำรินก็อดคิดถึงถ้อยคำกระเซ้าเมื่อครู่ไม่ได้ แต่เธอเป็นแค่เพื่อนกับฮันดงวอนจริงๆ ไม่ได้โกหกซะหน่อย

ไม่นานนัก คุณฮัน คนมาดขรึมก็เดินเข้าร้านมานั่งลงที่โต๊ะตัวเดิม ตรงมุมกระจกหน้าร้านอย่างเคย

ริน...

ทำไมวันนี้มาเร็วจัง

ผม...ว่างเกือบทั้งวันเขาตอบพลางจ้องมาด้วยสายตาครุ่นคิด วันนี้ยุ่งรึเปล่า

ไม่ค่ะ ก็เขียนนิยายไปเรื่อยๆ อาทิตย์ก่อนเพิ่งจะปิดต้นฉบับงานเขียนคอลัมน์

ไปเดินเล่นริมคลองกันหน่อยไหม

คลองที่เขาเอ่ยถึงเป็นที่รู้จักกันทั่วสำหรับชาวโซล คลองชองเกชอนอยู่ไม่ไกลจากย่านกวงฮวามุนซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านกาแฟมากนัก น้ำรินเคยไปเดินเล่นแถวนั้นกับเจนสุดามาหนหนึ่งแล้ว แต่ไปตอนกลางวัน

ไปตอนนี้คงไม่ได้แล้วละค่ะ เพราะมีคนฝากให้ช่วยดูร้าน

อ้อ...ไม่เป็นไรนี่ ผมตั้งใจจะไปตอนหัวค่ำ บรรยากาศดีกว่ากลางวัน

ค่ะ...ฉันก็ว่างั้นแหละ

ผมจะพาคุณไปกินข้าวก่อน แล้วเราค่อยไปเดินย่อยอาหารกันดีไหม

แล้วแต่คุณฮันค่ะ

น้ำรินตอบเขาเพียงแค่นั้นโดยไม่กล้าพูดอะไรต่อไปอีก เพราะเริ่มรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาจนบอกตัวเองไม่ถูกว่า ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นมาได้ยังไง

หรือว่า...เป็นเพราะคำพูดของเด็กนักศึกษาคนนั้นที่ทำให้คิดมากกว่าที่เคยเป็น ก่อนหน้านี้เธอก็เคยออกไปไหนมาไหนกับฮันดงวอนอยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยคิดอะไรมากมาย

ตามปกติ น้ำรินเป็นคนประเภทเฮไหนเฮกันกับเพื่อนอยู่แล้ว แต่คำกระเซ้าเพียงไม่กี่คำของเด็กคนนั้นสะกิดใจเข้าอย่างจัง

โชคดีมีลูกค้าเดินเข้ามาในร้าน น้ำรินจึงได้จังหวะรีบลุกจากโต๊ะไป เพื่อให้หายใจโล่งขึ้นสักชั่วขณะหนึ่ง จากที่กำลังนั่งหันหน้าเข้าหากันโดยมีระยะห่างเพียงแค่ไม่กี่คืบ

ออนนี...วันนี้คุณฮันชวนไปไหนรึเปล่า นักศึกษาสาวถามด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น ระหว่างที่กำลังช่วยกันเตรียมกาแฟร้อนให้ลูกค้าสองคนที่เพิ่งเข้ามา

เอ้อ...ไป...คลองชองเกชอน น้ำรินตอบแบบไม่เต็มเสียงนัก

ว้าว...ที่นั่นน่ะ หนุ่มๆ ชอบพาสาวไปเดินเดต ชมน้ำใสๆ ในคลองตอนหัวค่ำ

จริงเหรอ...

อ้าว...ออนนีก็เคยไปมาแล้วนี่ เขาจะเดินกันเป็นคู่ๆ คุยกันไป โรแมนติกดีออก ยิ่งฤดูนี้ด้วยน้า...          

ฤดูนี้ ทำไมเหรอ

สาวร้านกาแฟอมยิ้ม ก่อนจะปรายตามองไปที่ชายหนุ่มเพื่อนร่วมชาติซึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงมุมหน้าร้าน

คนเกาหลีถือกันว่าฤดูใบไม้ร่วงเป็นฤดูของคนหนุ่มสาวไงคะ ก็ประมาณว่า...ฤดูแห่งความรักนั่นแหละ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

109 ความคิดเห็น