พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 44 : ณ กรุงใบไม้สีทอง 5 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ส.ค. 62




ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ



น้ำรินไม่ได้ตอบว่าอะไร ได้แต่คิดว่าไม่อยากรอก็ต้องรอแหละ จะให้ไปไหนได้ ตัดสินใจมาด้วยกันแล้วนี่

เมื่อมองตามหลังไปก็เห็นว่าร่างสูงโปร่งตามแบบคนเกาหลีที่มักจะมีร่างกายสูงใหญ่ได้เดินไปเข้าคิวต่อจากเหล่าบรรดาเด็กประถมทั้งหลายที่ยืนเรียงกันอย่างมีระเบียบวินัย

ไม่นานนักหนุ่มเกาหลีหน้าตาอินเทรนด์ก็เดินกลับมาพร้อมตั๋วสองใบ หญิงสาวรีบถามราคาแล้วล้วงกระเป๋ามาจ่ายค่าตั๋วทันที เพราะว่ามื้อเย็นที่เพิ่งลงไปนอนกองอยู่ในกระเพาะ เขาก็ไม่ยอมให้เธอออกสักวอนเดียว แถมยังบอกว่าให้เก็บเงินไว้ชอปปิงดีกว่า เพราะมีของเยอะแยะให้เลือกในคืนนี้

ชายหนุ่มทำท่าจะไม่ยอมรับเงิน น้ำรินจึงรีบยัดใส่มือเขาไป แล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ฝ่ายนั้นจำต้องรับไปอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งคู่ยืนคอยเพียงแค่สิบห้านาทีก็ได้เข้าไปชมการแสดงในโรงละครแคบๆ มีที่นั่งอยู่สองชั้น น้ำรินกับฮันดงวอนได้ตั๋วนั่งชั้นบน และแน่นอนว่ารอบๆ ตัวเต็มไปด้วยเด็กตัวเล็กๆ ราวกับมาดูดีสนีย์โชว์

การแสดงเป็นไปอย่างสนุกสนานในแนวตลกขบขัน แต่นักแสดงทั้งสามคนก็มีฝีมือด้านการวาดภาพและมีความสามารถด้านการแสดงละครใบ้ในระดับมืออาชีพ พวกเขาเขียนภาพโชว์กันแบบสดๆ โดยใช้เทคนิคการวาดภาพหลากหลายรูปแบบอย่างที่น้ำรินไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เด็กเกาหลีชอบอกชอบใจกันใหญ่ ส่งเสียงหัวเราะและปรบมือให้กำลังใจคนแสดงกันไม่ได้ขาด แถมนักแสดงยังเจนเวทีสามารถเซตมุกตลกมาหยอกล้อกับคนดู เพิ่มความตื่นเต้นสนุกสนานยิ่งขึ้นไปอีก

หลังดูโชว์จบ ทั้งสองคนเดินกลับออกมาที่ถนนใหญ่เพื่อเดินดูข้าวของตามแผงริมทางและชื่นชมงานศิลปะที่ถูกนำมาแสดงตามริมทางเท้า ทั้งสองฟากฝั่งถนนเต็มไปด้วยคนหนุ่มคนสาวมาเดินชมสินค้าและบรรยากาศอันน่าตื่นตา ที่นี่คล้ายเป็นแหล่งนัดพบของหนุ่มสาวในวัยที่กำลังสนุกสนานกับการใช้ชีวิต มองไปทางไหนจึงสดใสไร้ความหมองหม่น

น้ำรินหยุดดูศิลปินคนหนึ่งที่กำลังโชว์การวาดภาพลายเส้นอยู่ตรงหัวมุมถนน หญิงสาวยืนนิ่งอยู่นานก่อนจะนึกได้ว่ามีอีกคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ จึงเหลือบตาขึ้นมองเขา เพราะเกรงว่าเขาอาจจะเบื่อและอยากเดินไปทางอื่นแล้วก็ได้

ฮันดงวอนยังคงยืนมองการวาดภาพลายเส้นอันอ่อนช้อย เป็นภาพศิลป์แนวเกาหลีโบราณที่หาชมได้ยาก แต่ใจน้ำรินกลับไพล่คิดไปถึงอีกเรื่องที่บังเอิญผ่านแวบเข้ามาอย่างห้ามไม่ได้

น้ำรินรีบสะบัดหน้าเมื่อนึกไปถึงพัฒนะอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอกับเขาเคยเดินเที่ยวด้วยกันแบบนี้แถวๆ ท่าพระอาทิตย์และท่าพระจันทร์ น่าจะเป็นเทศกาลปิดถนนคนเดินหรืออะไรสักอย่างที่มีศิลปินนำผลงานของตนเองออกมาแสดงกันอย่างกว้างขวาง รวมถึงการตั้งแผงขายของกันอย่างคึกคัก หญิงสาวไม่เคยนึกอีกเลยว่าจะได้มาเดินในบรรยากาศคล้ายๆ กันอย่างนี้กับใครอีกแล้ว

น้ำรินยังเก็บสร้อยเงินที่เขาซื้อให้เอาไว้ อย่างน้อย...ก็เป็นที่ระลึกว่าครั้งหนึ่งเคยพบและรู้จักกัน

หญิงสาวละสายตาจากใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลาที่ยังคงสนใจอยู่กับภาพวาดบนแผ่นกระดาษ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เพื่อตัดความรู้สึกบางอย่างออกไปให้ได้อย่างรวดเร็ว

ยามค่ำนั้น...ไม่ว่าที่ไหนก็มักจะมีสีสันสวยงามเสมอ ไม่เว้นแม้แต่...แทฮังโน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

109 ความคิดเห็น