พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 43 : ณ กรุงใบไม้สีทอง 4 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.พ. 61





“มีสิครับ เลยซินชนไปอีกหน่อยเรียกว่าย่านฮงแด ตรงหน้ามหาลัยฮงอิก ที่นั่นมีศิลปินไปรวมตัวกันเยอะอยู่เหมือนกัน” ฮันดงวอนขมวดคิ้วเข้มๆ ของตนเอง เมื่อเห็นว่าสาวไทยทำหน้ามุ่ย “คุณคงไปไม่ถึงตรงนั้นแน่ๆ หรือไม่ก็ลงไม่ถูกจุด”

“ก็ใช่สิ...เจนกับแชยอนพาฉันไปแถวๆ หน้ามหาลัยอีฮวา มีแต่เสื้อผ้ากับของใช้ผู้หญิง แล้วก็มีร้านอาหารเต็มไปหมด”

“ก็ตรงนั้นมันถนนแฟชั่น ตามชื่อเลย”

เขาพาสาวไทยร่างเล็กที่น่าจะมีความสูงร้อยหกสิบหน่อยๆ มาถึงร้านชาบูเล็กๆ อยู่ตรงกลางซอยที่มีโรงละครสำหรับจะเข้าไปดูโชว์ในช่วงหัวค่ำ น้ำรินจึงได้กินชาบูร้อนๆ แกล้มด้วยกิมจิอย่างเอร็ดอร่อยภายในร้านที่ตกแต่งอย่างน่ารักในสไตล์เกาหลี

“บรรยากาศตามมหาวิทยาลัยในเมืองไทยเหมือนที่โซลรึเปล่า” ฮันดงวอนถามทำลายความเงียบขึ้นมาในขณะที่กำลังนั่งซดชาบูกันอยู่

“ดูแล้วก็คล้ายๆ กันค่ะ แต่ที่เมืองไทยไม่มีโรงละครหรือการแสดงงานศิลป์อยู่ตามหน้ามหาลัย คนไทยไม่ได้นิยมเสพงานศิลป์กันเป็นเรื่องเป็นราวอย่างคนเกาหลีหรอกค่ะ เราก็มีโรงละครอยู่บ้าง จัดไว้โดยเฉพาะ” น้ำรินให้คำอธิบายไปตามจริง

“เพราะฉะนั้นมาถึงแทฮังโนแล้ว คุณก็ควรจะตีตั๋วเข้าไปดูการแสดงอะไรก็ได้สักหนึ่งรอบจริงไหม” เขาวกกลับมาที่เรื่องดูโชว์ที่เขาภูมิใจนำเสนออีกครั้ง

น้ำรินมีสีหน้ายิ้มๆ โดยไม่ลืมพยักหน้าเห็นด้วยกับเจ้าถิ่น ที่จริงก็เริ่มรู้สึกคล้อยตามเขาอยู่เหมือนกัน เพราะตนเองมีเวลาอยู่ที่นี่อีกแค่สองเดือนและไม่รู้ว่ากลับไปแล้วจะมีโอกาสได้มาเยือนโซลอีกหรือไม่

“ดูโชว์จบแล้ว ผมจะพาไปเดินช็อป ข้าวของแถวนี้ราคาไม่แพงมาก”

“ฉันเป็นพวกเดินดูมากกว่าซื้อนะคะ”

“ผมก็เหมือนกัน เดินไปแล้วไม่รู้ว่าจะซื้ออะไร”

ออกจากร้านอาหารแล้ว ฮันดงวอนก็พาน้ำรินเดินลึกเข้าไปในซอยในเวลาที่พระอาทิตย์ตกดินไปเรียบร้อย บรรยากาศระหว่างทางที่เดินเข้าไปจึงเริ่มคึกคัก เพราะในซอยนี้มีทั้งร้านอาหารและผับบาร์อยู่ตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงโรงละครที่แสดงโชว์

หน้าอาคารที่ดูเหมือนเป็นตึกแถวสามชั้นมีป้ายขนาดย่อมๆ เขียนไว้ว่า ‘Drawing Show’

แต่ที่น่าแปลกก็คือ มีเด็กๆ วัยไม่เกินสิบขวบยืนซื้อตั๋วกันอยู่เต็มหน้าประตูทางเข้า น้ำรินจึงต้องหันไปมองหน้าหนุ่มเจ้าถิ่นด้วยความไม่แน่ใจว่าเขาพามาผิดซอยรึเปล่า แล้วโชว์วาดรูปอะไรนี่ มันสำหรับคนวัยไหนเข้าไปดูกันแน่

รับรองน่า...ว่าคุณต้องชอบแน่ๆ ฮันดงวอนตอบกลับมา เพราะอ่านสายตาของหญิงสาวออกว่าจะถามอะไร

ทำไมมีแต่เด็กๆ เต็มไปหมด น้ำรินยังไม่หายข้องใจ

เด็กๆ ยังชอบเลย แล้วคุณจะกลัวอะไร

คำตอบของหนุ่มแดนกิมจิไม่ได้ช่วยให้อะไรกระจ่างขึ้นมาเลย สาวไทยจึงได้แต่ส่ายหน้านิดๆ เพราะทำอะไรไม่ได้แล้ว ในเมื่อมายืนจ่ออยู่หน้าประตูแบบนี้

ผมไปซื้อตั๋วนะ รออยู่ตรงนี้




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

109 ความคิดเห็น