พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 41 : ณ กรุงใบไม้สีทอง 2 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ



แม้จะยังสงสัยว่าเขาโผล่มาที่ร้านนี้ได้อย่างไร แต่น้ำรินก็รีบให้บริการโดยเดินไปหยิบเมนูมาให้เขา

เขาก็สั่งคาเฟ่ อเมริกาโนกับชาเขียวร้อนๆ อีกหนึ่งถ้วย ทำให้คนรับออเดอร์รู้สึกว่าหนุ่มกิมจิรายนี้มีรสนิยมในการดื่มกาแฟค่อนข้างดีทีเดียว

คาเฟ่ อเมริกาโนคือการเจือจางเอสเพรสโซซึ่งเป็นกาแฟเข้มข้นด้วยน้ำร้อน ทำให้อเมริกาโนมีความแก่พอๆ กับกาแฟธรรมดา แต่มีกลิ่นและรสชาติเข้มจากเอสเพรสโซ เหมาะสำหรับผู้ที่ชื่นชอบกาแฟดำ แต่ไม่แก่และหนักถึงขั้นเอสเพรสโซ คอกาแฟส่วนใหญ่นิยมดื่มโดยไม่ปรุงด้วยนมหรือน้ำตาล เพื่อดื่มด่ำกับรสชาติกาแฟของอเมริกาโนซึ่งแตกต่างจากกาแฟธรรมดา

น้ำรินนำกาแฟและชามาเสิร์ฟให้เขา แล้วจึงนั่งลงเพื่อทำงานต่อ แต่ปรากฏว่าไม่ได้เริ่มทำงานในทันที

ทำงานที่นี่ดีไหมครับ

ดีค่ะ เจ้าของร้านใจดี ทั้งๆ ที่ฉันเอ้อ...ไม่ใช่คนเกาหลี

คนเกาหลีมีความรู้สึกที่ดีกับคนไทยนะครับ

งั้นหรือคะ แล้ว...คุณมาธุระแถวนี้เหรอคะ น้ำรินถามเข้าเรื่องที่ยังสงสัย

ออฟฟิศที่ผมทำงานอยู่ถัดไปอีกซอยหนึ่ง แต่ผมชอบมานั่งร้านนี้

คุณมาที่นี่ประจำเหรอคะ

ใช่...ผมเห็นคุณตั้งหลายครั้งแล้ว คุณชอบนั่งโต๊ะตัวนี้ตอนบ่ายๆ

จริงเหรอคะ แต่...ทำไมฉันไม่เคยเห็นคุณ

ก็คุณเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน

บังเอิญจังเลย

ไม่บังเอิญหรอกครับ ผมเป็นคนบอกแชยอนเองว่า ร้านมินิมาร์ทกำลังรับสมัครคนทำงาน

ถ้างั้นคุณก็รู้มาตลอดว่าฉันเป็นเพื่อนของแชยอน

ครับ แต่ผม...ไม่กล้าทักคุณ กลัวคุณตกใจ

ขอบคุณนะคะที่ช่วยหางานให้ ฉันมีความสุขกับทุกอย่างที่นี่ค่ะ ทุกคนดีกับฉันมาก

คุณคิดว่าคนเกาหลีเป็นยังไง

น้ำรินได้ยินคำถามแล้วถึงกับอึ้งไป เพราะเป็นการตั้งคำถามที่กินความกว้างมาก จึงตอบยากเอาการทีเดียว

ขยันทำงาน จริงจังกับชีวิต แต่ก็เรียบง่าย ไม่มีพิธีรีตองอะไรมากมาย หญิงสาวตอบไปในทางที่ดีเสียส่วนใหญ่ด้วยความเกรงใจหนุ่มสัญชาติเกาหลี

แล้วคนไทยเป็นยังไง ผมยังไม่เคยไปเมืองไทยเลยนะ

คนไทยก็เรียบง่ายค่ะ แต่ว่า...เราอาจจะขยันน้อยกว่าคนเกาหลีหน่อยนึง คือ...เราชอบทำตามใจตัวเองมากกว่าค่ะ

ทำตามใจตัวเอง โอ้...ดีจังเลยนะ” ฮันดงวอนทำตาลุกวาว เหมือนได้ยินเรื่องมหัศจรรย์ “ผมชักอยากเป็นคนไทยแล้วสิ จะได้ทำอะไรตามแต่อารมณ์มั่ง

หญิงสาวชาวไทยเลิกคิ้วนิดๆ ด้วยความประหลาดใจ ไม่นานนักก็พยักหน้าเพื่อรับรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ อาจจะเป็นอารมณ์เบื่อๆ ในบางช่วงเวลาตามประสาหนุ่มอารมณ์ติ๊สก็ได้ เลยนึกอยากจะเปลี่ยนสัญชาติกันขึ้นมาเสียดื้อๆ

คนเกาหลีต้องคิดถึงส่วนรวม ก่อนคิดถึงตัวเองใช่ไหมคะ

ครับ...นั่นเป็นสิ่งที่เรารู้สึกร่วมกัน

เรื่องนี้ฉันเห็นด้วยค่ะ

ฮันดงวอนไม่ได้ตอบว่าอะไร ได้แต่ยิ้มๆ จากนั้นทั้งสองหนุ่มสาวจึงนั่งทำงานกันไปเงียบๆ มีลูกค้าเข้ามาในร้านเป็นระยะๆ ทำให้น้ำรินต้องลุกไปช่วยพนักงานอีกคนในฐานะลูกมือ แต่ส่วนใหญ่ก็จะทำหน้าที่แค่ยกถาดเครื่องดื่มออกไปเสิร์ฟที่โต๊ะเท่านั้น

เมื่อลูกค้ารายสุดท้ายกลับออกไปก่อนที่น้ำรินจะเลิกงาน หนุ่มหน้าใสชาวเกาหลีก็ถามขึ้นมาว่า

เย็นนี้คุณมีแผนจะไปไหนรึเปล่า

มีค่ะ ฉันจะไปแทฮังโน

ถนนแสดงงานศิลปะน่ะหรือ แล้วคุณไปกับใครครับ

ไปคนเดียวค่ะ

เพื่อนๆ ของคุณเขาไม่ว่างเหรอครับ

น้ำรินพยักหน้าแทนคำตอบ

ให้ผมไปเดินเป็นเพื่อนดีไหม

“...”

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน ทั้งสองคนจึงเก็บของแล้วออกจากร้านไปด้วยกัน โดยที่น้ำรินต้องเดินตามฮันดงวอนไปที่อาคารจอดรถ ติดกับสำนักงานที่เขาทำงาน แล้วจากนั้นก็มุ่งหน้าสู่ถนนสายศิลปะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

109 ความคิดเห็น