พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 33 : ร่ายมาจากร้านกาแฟ 1 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ส.ค. 62



8

 

ร่ายมาจากร้านกาแฟ

 

 

สิบหก-ตุลา

ถึงพี่เอื้อง...พี่สาวที่แสนดี

 

ผ่านไปแล้วสองสัปดาห์ในแดนโสม รินยังคงสบายดีทุกประการ แล้วพี่เอื้องเป็นยังไงบ้างคะ ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ติดต่อกลับไปเลย พอเริ่มคิดอะไรออกก็เลยส่งเมล์ถึงพี่เอื้องเป็นคนแรก พร้อมกับส่งงานชุดแรกด้วยค่ะ (ตามไฟล์ที่แนบมานะคะ)

ตอนนี้สบายใจขึ้นมากแล้วค่ะ จากที่คิดว่าจะมาเพื่อ หนี เหมือนอย่างตอนที่ตัดสินใจไปนิวเจอร์ซีย์ คิดแค่ว่าอยากจะหนีไปให้ไกลสุดฟ้า เท่าที่จะมีปัญญาพาเอาชีวิตตัวเองไปได้ แต่พอมาถึงโซล รินกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองหนีอะไรหรือใครมา

การที่ได้มีโอกาสสัมผัสกับโลกกว้างและผู้คนที่แตกต่าง บางครั้งก็ทำให้เราได้คิดว่าเรื่องของเราไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย ยังมีผู้คนอีกมากที่กำลังดิ้นรนและเผชิญหน้ากับปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน

เรื่องรักของริน เลยกลายเป็นเรื่องเล็กไปแล้วค่ะ

กรุงโซลและประเทศเกาหลียังมีอะไรที่น่าสนใจอีกมากมาย บางทีเวลาสามเดือนที่รินตั้งใจเอาไว้อาจจะยังไม่สามารถทำให้รินได้มองเห็นความเป็นไปและความเป็นจริงของที่นี่ทั้งหมดก็ได้

แต่ว่า...ตอนนี้รินต้องเริ่มทำงานพิเศษแล้วละ แชยอนหางานให้รินจนได้ตามคำขอร้องของยายเจน

ดูท่ายายเจนคงกลัวรินจะเกาะมันกินอีกตั้งสองเดือนกว่าๆ เลยต้องรีบหาทางให้รินได้งานทำ อย่างน้อยๆ มีเงินซื้อกิมจิมาคลุกข้าวกินก็ยังดี (คนเกาหลีเขากินแบบนี้กันจริงๆ ถ้าวันไหนในครัวไม่มีอะไรเหลือ อย่างน้อยพวกเขาก็จะมีกิมจิติดบ้านเอาไว้ตลอด)

รินจึงต้องไปทำงานพิเศษตั้งแต่เช้าจนถึงเที่ยง สัปดาห์ละห้าวัน ที่ทำงานของรินเป็นร้านมินิมาร์ทอยู่ติดกับร้านกาแฟตั้งอยู่ตรงหัวมุมปากซอย ทำเลดีเชียวค่ะ ทั้งสองร้านมีเจ้าของคนเดียวกันชื่อลีอุนซู เจ้าของร้านสาวลูกสอง อายุประมาณสามสิบปลายๆ แต่รินแอบเรียกแกว่า เจ๊อุนซู

สาเหตุที่รินได้งานนี้ก็เพราะว่า เด็กนักศึกษาคนหนึ่งที่อยู่เวรประจำร้านช่วงเช้าลาออกแบบกะทันหัน และรินก็จะทำงานให้เขาไปพลางๆ ก่อนในช่วงที่ยังหาคนมาแทนไม่ได้ เรียกว่าเป็นพนักงานขัดตาทัพเท่านั้นเองค่ะ

อันยอง ฮาเซโย...

นั่นจึงเป็นประโยคที่เด็กดอยอย่างรินต้องท่องให้ขึ้นใจเพื่อเอาไว้ใช้ทักทายลูกค้า

รินคงเกิดมาเพื่อทำงานจริงๆ ไปอยู่ที่ไหนก็มักจะมีงานให้ทำไม่เคยว่างเว้น เริ่มจะเชื่อในโชคชะตาขึ้นมาแล้วสิคะ

ตอนนี้ทำงานผ่านมาได้สองสามวัน รินถึงได้รู้ว่าคนเกาหลีเป็นคนที่พูดอะไรตรงไปตรงมา และค่อนข้างใจร้อนอีกด้วย เรื่องเอะอะเสียงดังเป็นเรื่องปกติของคนที่นี่ ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิง แต่พวกเขาก็ดูเป็นคนจริงจังและจริงใจอยู่เหมือนกัน ดูง่ายๆ ไม่มีอะไรซับซ้อน

คนเกาหลีส่วนใหญ่ไม่พูดภาษาอังกฤษ คล้ายๆ กับคนญี่ปุ่น แต่คนที่มีการศึกษาดีส่วนใหญ่ก็พอฟังรู้เรื่องค่ะ ยังดีที่เจ๊อุนซูพูดภาษาอังกฤษได้ดีจึงไม่ค่อยมีปัญหาในการสื่อสารกับริน แต่ถ้าเจ๊แกคุยกับรินไม่รู้เรื่องเลยสักคำก็คงไม่ยอมรับรินเข้ามาทำงานตั้งแต่แรกแล้ว

รินมีหน้าที่ทำงานเฉพาะในร้านมินิมาร์ท พอตกบ่ายๆ บางทีรินก็เอาโน้ตบุ๊กไปนั่งแต่งนิยายที่ร้านกาแฟ ไม่ก็เขียนบันทึกโน่นนี่ไปตามเรื่อง เพราะขี้เกียจกลับไปนั่งอุดอู้อยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์ของยายเจน

ร้านของเจ๊อุนซูอยู่ในย่านกวงฮวามุน ไม่ไกลจากถนนเซจองโนที่พักของเจน ร้านกาแฟอยู่ตรงหัวมุมปากซอยเป็นห้องกระจกเล็กๆ น่ารัก มีแค่หกโต๊ะและเก้าอี้สูงๆ สำหรับนั่งดื่มที่หน้าเคาน์เตอร์อีกไม่กี่ตัว รินมักจะเลือกโต๊ะมุมหน้าร้านไว้หย่อนอารมณ์เป็นประจำ ตรงเทอเรซหน้าร้านเป็นสวนหย่อมขนาดกะทัดรัดสำหรับตั้งโต๊ะได้อีกสองชุด

เจ้าของร้านจ้างเด็กนักศึกษาหลายคนไว้ดูแลร้านกาแฟ โดยจะสับเปลี่ยนเวรกันมาทำงานผลัดละสองคน มีคนเข้าร้านเรื่อยๆ ไม่ถึงกับแน่นมาก คนเกาหลีนิยมดื่มกาแฟกันโดยทั่วไป โดยเฉพาะคนในสังคมเมืองที่มักจะนั่งละเลียดกาแฟกันตามร้านที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์ คล้ายๆ กับคนไทยเราที่รับเอากระแสวัฒนธรรมตะวันตกเข้ามาจนกลายเป็นวิถีชีวิตประจำวันไปแล้ว ในย่านนี้มีทั้งร้านค้าและอาคารสำนักงาน ร้านกาแฟของเจ๊อุนซูจึงมีลูกค้าไม่ขาดระยะ

รินคิดว่านั่งทำงานอยู่ที่ร้านดีกว่ากลับไปนั่งๆ นอนๆ อยู่ในอพาร์ตเม้นต์ เพราะยังได้เห็นความเป็นไปในอีกมุมหนึ่งของเกาหลี และยังได้สัมผัสชีวิตชาวเมืองโซลในวัยทำงานที่ต้องต่อสู้ไม่แตกต่างกัน แล้วก็คงจะดีกว่าการไปเดินช็อปตามตลาดชื่อดังอย่าง ทงแดมุน เมียงดง หรือถนนอิแทวอน อย่างน้อยเงินในกระเป๋าก็ยังอยู่ครบตามเดิมแน่ๆ ถ้าอาศัยทอดอารมณ์อยู่ในร้านกาแฟเล็กๆ แต่บรรยากาศดีไปตลอดบ่าย

รินเล่ามาเสียยาวเหยียด หวังว่าพี่เอื้องจะทนอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ รินจะส่งเมล์ถึงพี่เอื้องอีกครั้งก็ตอนที่จะส่งงานตอนต่อไป แต่คราวหน้าคงไม่ร่ายยาวขนาดนี้แล้ว คิดถึงพี่เอื้องมากค่ะ

 

ร่ายมาจากร้านกาแฟ

เด็กเร่ร่อน



ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

109 ความคิดเห็น