พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 124 : ลาออกไปแต่งงาน 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    24 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ




“ทำไมถึงไม่บอกละลูก ปกติรินก็ไม่เคยปิดบังอะไรพ่อกับแม่ แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงต้องปิดเป็นความลับ” พ่อเลี้ยงของน้ำรินถามด้วยความไม่เข้าใจ

“รินขอโทษค่ะ พอดีว่าเรื่องมันเกิดขึ้นไม่นานมานี้เองค่ะ”

“แม่ก็เห็นรินตะลอนๆ อยู่แทบไม่ติดบ้าน แล้วไปมีเวลาคบกับใครตอนไหน” แม่เกิดคำถามใหม่ขึ้นมาทันที

“เอ...นั่นสิ เขาเป็นใคร ลูกเต้าเหล่าใคร” พ่อเลี้ยงเลยพลอยสงสัยตามแม่ไปด้วยอีกคน

“เขาอยู่ที่เกาหลีค่ะ เป็นเพื่อนของเพื่อนรินอีกที” หญิงสาวตอบไปด้วยใจที่เริ่มตุ้มๆ ต่อมๆ

“เขาไปทำอะไรที่โน่น” แม่ถามทันทีเพราะคิดว่าน่าจะเป็นคนไทยไปทำงานที่เกาหลี หรือไม่ก็เป็นนักเรียนไทยไปเรียนต่อที่โน่นก็มีให้ได้ยินกันบ่อยๆ

“เขาอยู่ที่โน่นเลยค่ะแม่ เอ้อ...”

น้ำรินกระอึกกระอัก หน้าตาจึงดูเหมือนคนทำความผิดแล้วไม่กล้ายอมรับ ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่นั่งจ้องอยู่ต้องหันไปสบตากันด้วยความงุนงงในท่าทีประหลาดๆ ของลูกสาวคนเดียว

“เขาเป็นคนไทยรึเปล่า” พ่อเป็นคนคิดได้ก่อน

“เปล่าค่ะ”

“ว่าไงนะลูก!” แม่อุทานอีกรอบ คราวนี้ดังกว่าเดิม

“เขาเป็นคนเกาหลีค่ะแม่” น้ำรินบอกแล้วรีบก้มหน้าลงมองพื้นทันที

“แล้วรินก็ตัดสินใจจะแต่งกับเขาง่ายๆ เลยเหรอลูก” แม่ถามเสียงเข้มขึ้นมาเลยเชียว “เขาเป็นใคร รู้จักกันดีแล้วเหรอ”

“นั่นสิ รู้จักกันมานานแค่ไหน ลูกถึงได้แน่ใจว่าจะตกลงปลงใจกัน”

“รู้จักกันประมาณสี่เดือนแล้วค่ะ”

“ริน!” แม่ถึงกับพูดไม่ออก

“หนูตัดสินใจดีแล้วค่ะ” น้ำรินรีบยืนยัน พลางเหลือบตามองทั้งสองท่านอย่างไม่มั่นใจนัก

“ตัดสินใจอะไรกัน เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะลูก” แม่รีบเบรกทันที สีหน้าเหมือนกำลังโดนผีหลอก มองมาที่ลูกสาวเหมือนคนแปลกหน้าไปชั่วขณะหนึ่ง

“ใจเย็นนะคุณ ฟังลูกก่อนดีกว่า” พ่อเลี้ยงของน้ำรินรีบปราม เมื่อเห็นว่าน้ำเสียงของแม่ชักเริ่มไม่ดี

“แต่งแล้วจะต้องไปอยู่ที่เกาหลีกับเขาด้วยใช่ไหม เมื่อตอนอยู่ในครัวถึงได้มาเลียบเคียงถามแม่อย่างนั้น”

“ค่ะแม่” น้ำรินตอบพร้อมกับฝืนยิ้ม ทั้งที่ใจฟีบลงเหลือเพียงนิดเดียว

“แม่ไม่ยอมหรอกริน แม่ไม่ให้ไป”

“แม่...หนูรู้ค่ะว่าแม่เป็นห่วง แต่ว่า...” น้ำรินเองก็เริ่มพูดไม่ออก เพราะหน้าตาแม่บอกว่าทั้งสับสนและวิตกกับเรื่องนี้

“จะไปทำไม บ้านเราก็มีให้อยู่ งานการก็มีทำ คนไทยไม่มีให้แต่งด้วยแล้วเหรอ ถึงต้องไปหาผู้ชายถึงเกาหลีโน่น”

“แม่คะ” น้ำรินกลืนน้ำลายอย่างเหนียวคอ ที่แม่ว่ามาไม่มีอะไรผิดสักข้อเดียว แต่ตอนนี้น้ำรินกลายเป็นคนที่ไม่มีเหตุผลไปแล้ว

“ถ้ารินจะรั้นไม่ฟังแม่ แม่ก็คงห้ามไม่ได้ แต่แม่ไม่เห็นด้วยเด็ดขาด”

“คุณ...ใจเย็นๆ ก่อน พูดแบบนั้นลูกก็เสียใจแย่” พ่อพยายามไกล่เกลี่ย โดยเปลี่ยนสถานะไปเป็นคนกลางแล้วในตอนนี้

พ่อพยักพเยิดให้ลูกสาวกลับขึ้นห้องไปก่อน เพื่อจะคุยกับแม่ตามลำพังในเรื่องนี้ ซึ่งน้ำรินก็เชื่อว่าพ่อคงจะช่วยเจรจาให้ในฐานะคนกลาง แต่ฟังเสียงของแม่เมื่อกี้นี้แล้วก็แทบจะหมดหวัง

 

 

น้ำรินไปทำงานในวันรุ่งขึ้นด้วยอารมณ์ที่ห่อเหี่ยว ทั้งที่จริงก็เตรียมใจไว้อยู่แล้วว่าที่บ้านอาจจะไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่ไม่คิดว่าแม่จะไม่พอใจและเครียดอย่างที่เห็น

เมื่อคืนนี้ พ่อคุยกับแม่แล้วก็แวะมาบอกน้ำรินว่า แม่เป็นกังวลและเป็นห่วงมากที่น้ำรินจะแต่งงาน เพราะไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อน ส่วนพ่อก็รู้สึกคล้ายกันกับแม่ เป็นห่วงว่าแต่งงานไปกับคนต่างชาติต่างภาษาจะอยู่กันไปได้ตลอดรอดฝั่งแค่ไหน

น้ำรินจึงบอกพ่อไปว่า คนที่เธอจะแต่งงานด้วยเป็นคนดีและเข้าใจในสิ่งที่เธอเป็น เขาเคยช่วยเหลือเธอหลายเรื่องตอนที่อยู่ในโซล

เมื่อมาถึงที่ทำงาน น้ำรินจึงเช็กเมล์ก่อนเป็นอันดับแรก ก็พบว่าฮันดงวอนส่งเมล์มาถึงหนึ่งฉบับ เขายังคงวิตกเรื่องทางบ้านของน้ำรินและทวงถามมาเช่นเคย แต่หญิงสาวไม่กล้าตอบไปตามตรงว่ากำลังมีปัญหากับทางบ้านจึงบอกให้เขาคอยอีกสักระยะ แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อยเอง

หญิงสาวไม่กล้าบอกกับคนในครอบครัว เรื่องที่ตนเองได้เลยเถิดไปกับชายหนุ่มชาวเกาหลี เพียงเท่านี้แม่ก็คงแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ถ้าหากบอกเรื่องจริงทั้งหมดแม่คงจะลมจับพับไปแน่ๆ

ตอนนี้คงต้องยอมเงียบไปสักพัก เพื่อให้แม่ใจเย็นลงก่อน แล้วจึงค่อยเจรจาใหม่





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

109 ความคิดเห็น