พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 123 : ลาออกไปแต่งงาน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ



ในตอนเย็น น้ำรินจึงรีบกลับบ้านไปช่วยแม่ทำอาหารอยู่ในครัวและตั้งใจว่าจะบอกเรื่องการแต่งงานกับฮันดงวอนหลังอาหารมื้อเย็นในวันนี้ ปล่อยให้เวลาเนิ่นนานออกไปอีกก็คงจะไม่มีประโยชน์อันใด

“บินไปโน่นมานี่อยู่ตลอด ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงนะเรา”

“ชินแล้วค่ะแม่”

“ยังไงแม่ก็เป็นห่วงนะ เห็นลูกลากกระเป๋าออกบ้านไปแต่ละที ใจก็คิดไปสารพัด”

น้ำรินทำได้แค่ยิ้มแหยๆ ตอบกลับไป แล้วพานนึกไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นบนเกาะนามิ ถ้าแม่รู้ต้องผิดหวังแน่ๆ แค่คิดน้ำรินก็ต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างกลัวๆ

สรุปว่าบางเรื่องไม่ต้องบอกน่าจะดีกว่า ถ้าแม่ไม่รู้เรื่องของลูกสาวสักเรื่องก็ไม่น่าจะเป็นไร อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องมานั่งคิดกังวลไปอีกหลายคืน

น้ำรินคิดว่าตนเองโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับฮันดงวอนไม่ใช่สิ่งเลวร้าย นั่นเป็นเรื่องของคนหนุ่มสาวที่บรรลุนิติภาวะกันแล้ว แต่เมื่อนึกถึงหัวอกคนเป็นแม่ก็พอจะรู้อยู่หรอกว่า ยังไงแม่ก็ยังมองว่าเธอเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ

“แม่...ถ้ารินแต่งงานแล้วออกไปอยู่ที่อื่น แม่จะเหงารึเปล่า”

“ริน...” แม่หยุดมือที่กำลังหั่นผักทันที “แม่คงไม่เหงาหรอก ก็คงดีใจที่ลูกเป็นฝั่งเป็นฝา แต่คิดๆ ก็อดใจหายไม่ได้นะ”

“นั่นสินะ แม่จะเหงาได้ไงในเมื่อสองปีมานี้ รินแทบจะไม่อยู่บ้านเลย” น้ำรินเริ่มนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองหายหน้าไปจากครอบครัวอยู่บ่อยๆ จนคนที่บ้านคงเริ่มชินกันแล้ว

“แล้วจะแต่งกับใครที่ไหน” แม่หันกลับไปหั่นผักต่อ “คราวที่แล้วก็เลิกรากันไป แม่ยังเสียดายเลยเห็นคบกันมาตั้งนาน แล้วตานะเป็นไงบ้างล่ะลูก หายดีหรือยัง”

“กลับบ้านแล้วค่ะแม่ แต่คงต้องทำใจเรื่องเดินไม่ได้ ตอนนี้กำลังทำกายภาพ เห็นพี่เอื้องว่าแทบไม่มีหวังแล้วค่ะตอนนี้”

“เฮ้อ...ไม่น่าเลยนะ คนเราจะดีจะเก่งแค่ไหน บางทีก็อยู่ที่ดวงด้วยเหมือนกัน” แม่ว่าแบบปลงๆ “ตอนนั้นก็เห็นว่าไปได้ดีแล้วเชียว กลายเป็นคนดังไปทางไหนมีแต่คนรู้จัก น่าเสียดายแทน”

แม่กับน้ำรินช่วยกันทำอาหารเสร็จเรียบร้อย พ่อกับน้องๆ ก็กลับมาถึง วันนี้ทุกคนกลับเร็วราวกับจะรู้ว่าเธอมีเรื่องสำคัญจะบอกกล่าว

เมื่อก่อนแม่ของน้ำรินก็ทำงานรับราชการ แต่ตัดสินใจแจ้งขอเกษียณก่อนอายุ เพื่อออกมาดูแลครอบครัว คงเพราะเห็นว่าน้องๆ เริ่มโตเป็นหนุ่มกันแล้วจึงอยากดูแลอย่างใกล้ชิดไม่ให้เสียผู้เสียคน

น้ำรินรีบกุลีกุจอเอาใจพ่อเลี้ยงด้วยการยกน้ำท่ามาเสิร์ฟ ก็เห็นว่าพ่อยิ้มดีใจทำท่าเหมือนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

“วันนี้รินทำกับข้าวให้พ่อกินด้วยหรือลูก”

“ส่วนใหญ่แม่ทำค่ะ รินทำแค่อย่างเดียว” น้ำรินตอบพลางเลื่อนจานที่ตนเองเป็นคนผัดกับมือให้พ่อ

ทุกคนบนโต๊ะกินข้าวเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อย ยกเว้นน้ำรินที่กินไปได้ไม่กี่คำ เพราะมัวแต่นึกคำพูดที่จะคุยกับพ่อและแม่ในช่วงหัวค่ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด เล่นเอาต่อมน้ำย่อยในกระเพาะทำงานสะดุด เจ้าตัวเลยถึงขั้นกลืนอะไรแทบไม่ลง

เมื่อทุกคนอิ่มกันเรียบร้อย น้ำรินกับน้องชายคนเล็กก็ช่วยกันเก็บจานชามไปล้าง แล้วจึงกลับออกมาที่ห้องนั่งเล่นซึ่งพ่อและแม่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ด้วยกัน ส่วนน้องชายคนรองน่าจะขึ้นห้องไปแล้ว

“พ่อคะ แม่คะ รินมีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ”

“ว่ามาสิลูก” พ่อรีบเอ่ยด้วยท่าทีใส่ใจ พร้อมกับเบาเสียงโทรทัศน์ลงทันที

พ่อเลี้ยงของน้ำรินมักจะสนใจเอาใจใส่ลูกสาวคนโตเพื่อไม่ให้เกิดความเหลื่อมล้ำระหว่างลูกของตนและลูกเลี้ยง อีกทั้งน้ำรินเองก็ยังเป็นลูกสาวคนเดียวในบ้านอีกด้วย จึงได้รับความสนใจมากเป็นพิเศษ

“ริน...กำลังจะแต่งงานค่ะ”

“อะไรนะลูก” แม่เป็นฝ่ายอุทานออกมา หน้าตาบอกว่าเหมือนไม่เชื่อหูไม่ต่างจากอาการของเอื้องฟ้า

“รินคบกับเขามาได้สักพักแล้วค่ะ แต่ไม่ได้บอกใครที่บ้าน”





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

109 ความคิดเห็น