พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 122 : ลาออกไปแต่งงาน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    20 ส.ค. 62


25

 

ลาออกไปแต่งงาน

 

 

 

 

 

 

 

กลับจากเกาะนามิแล้ว น้ำรินอยู่ที่เกาหลีอีกเพียงสามวันก็ได้บอกลาฮันดังวอนและเพื่อนๆ เพื่อบินกลับเมืองไทย ส่วนฮันดงวอนได้บอกกับทางครอบครัวและเพื่อนฝูงไปแล้วว่า เขาเพิ่งขอน้ำรินแต่งงานและหญิงสาวชาวไทยก็ได้ตอบตกลงเป็นที่เรียบร้อย

น้ำรินคิดว่าเขาคงต้องการตัดปัญหาเรื่องความเข้าใจผิดของคิมยูจินและไม่ต้องการให้ความหวังใดๆ กับสาวน้อยที่ยังร่ำเรียนไม่จบ ซึ่งน่าจะสนใจเรื่องการเรียนมากกว่ามาคิดวุ่นวายเรื่องรักๆ ใคร่ๆ และคงรวมถึงเป็นการให้ความชัดเจนกับน้ำรินอีกด้วย

น้ำรินจึงกลับถึงเมืองไทยด้วยความปลอดโปร่งใจไปหนึ่งเรื่อง แต่ปัญหาหนักอกก็คือทางครอบครัวของเธอเองต่างหากเล่าที่ยังไม่รู้เรื่องใดๆ ทั้งสิ้น แล้วแม่กับพ่อเลี้ยงซึ่งน้ำรินรักเหมือนพ่อแท้ๆ จะว่าอย่างไร หากลูกสาวเดินเข้าไปบอกว่าจะแต่งงานกับคนเกาหลี

ด้วยเหตุที่ไม่เคยคิดหรือวางแผนมาก่อนว่าจะแต่งงานกับใครในเร็วๆ นี้ โดยเฉพาะชาวต่างชาติ น้ำรินจึงไม่เคยเกริ่นเรื่องนี้ให้คนในครอบครัวรับรู้ไว้ก่อน เมื่อถึงเวลาจะต้องบอกกล่าวกันก็เลยต้องตั้งสติกันอยู่นาน ดังนั้นแม้จะกลับมาถึงกรุงเทพฯ ได้หลายวันแล้วก็ยังไม่อาจบอกเรื่องนี้กับใครได้

ฮันดงวอนติดต่อมาทั้งทางโทรศัพท์และอีเมล์ เขาถามน้ำรินแทบทุกครั้งว่าทางบ้านของเธอเป็นอย่างไร ทุกคนเห็นด้วยไหมกับเรื่องของเรา ดูเหมือนเขาจะร้อนใจอยู่ไม่น้อยเมื่อน้ำรินยังไม่มีคำตอบให้ และขอร้องให้เขาใจเย็นๆ

น้ำรินไปทำงานได้เพียงสามวันก็ตัดสินใจลาออกจากงาน ซึ่งทำให้พี่เอื้อง พี่สาวที่แสนดีถึงกับพูดไม่ออก เพราะไม่รู้เรื่องรู้ราวพอๆ กับคนในครอบครัวของน้ำริน

“รินคิดดูดีๆ ก่อนดีไหม” เอื้องฟ้าพยายามทัดทาน และไม่ยอมแตะต้องใบลาออกของหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

“คิดมาหลายวันแล้วค่ะพี่เอื้อง”

“เกิดอะไรขึ้น”

“ริน...ก็ยังทำงานให้พี่เอื้องอยู่นะคะ แต่ขอเป็นแค่ฟรีแลนซ์”

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอก แต่พี่อยากรู้เหตุผลที่รินลาออกมากกว่า” เอื้องฟ้ามองหญิงสาวรุ่นน้องด้วยสายตาที่เป็นกังวล ไม่แน่ใจว่าน้ำรินมีปัญหาอะไรถึงได้ตัดสินใจแบบนี้

“ริน...จะแต่งงานค่ะ”

“หา!” บ.ก.สาวอุทานอย่างคาดไม่ถึง

“นึกแล้วว่าบอกไปก็ต้องตกใจ”

“ตะ...แต่งกับใคร” เอื้องฟ้าคิดจนแทบสมองตีกลับก็ยังมองไม่เห็นไอ้หนุ่มหน้ามนคนไหนจะโผล่ขึ้นมาได้ นอกเสียจากหนุ่มรายนี้จะมาแบบขอมดำดินเท่านั้น

“พี่เอื้องฟังแล้วก็อย่าตกใจไปมากกว่านี้อีกนะ” น้ำรินทำหน้าแหยๆ ก่อนจะเล่าความจริง

“ใครล่ะ”

“แต่งกับคนเกาหลีค่ะ”

“หา!” คราวนี้บ.ก.สาวห้าวถึงกับตาเหลือก แทบไม่อยากเชื่อหูตนเองแต่ก็ได้ยินไปแล้วเต็มๆ สองหู

“ริน...คิดดีแล้วเหรองานนี้” ยังไงก็ยังอดทักท้วงไม่ได้อยู่ดีเพราะความเป็นห่วง “อันที่จริงรินก็เพิ่งจะยี่สิบห้า พี่ว่ายังมีเวลาอีกเยอะนะ”

“รินก็ไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อนเหมือนกันค่ะ แต่ว่า...เวลาบทที่ความรักมันจะเข้ามา เราก็มักจะไม่รู้เนื้อรู้ตัวแบบนี้ใช่ไหมพี่เอื้อง”

“อืม...ก็จริงนะ” เอื้องฟ้าพยักหน้าทั้งที่ยังมึนๆ งงๆ กับชีวิตของน้องสาวคนสนิท “เคยเห็นบางคนคบผู้ชายคนหนึ่งมาตั้งร่วมสิบปี แต่ก็ไม่ได้แต่งกัน กลับไปแต่งงานกับคนที่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน”

“รินอาจจะตัดสินใจเร็วไปค่ะ แต่ว่า...ทุกอย่างมันก็ลงตัวแล้วนะคะ”

“แต่งแล้วต้องไปอยู่ที่โซลใช่ไหม ถึงได้มาลาออก”

“ค่ะ”

“แล้วทางบ้านว่ายังไงบ้างล่ะ เรื่องใหญ่อยู่เหมือนกันนะ” เอื้องฟ้าคาดคะเน

“รินยังไม่กล้าคุยกับแม่เลยค่ะ กลัวๆ อยู่เหมือนกัน”

“อ้าว...จะแต่งกันอยู่แล้ว ทำไมไม่ให้ผู้ชายมาคุยกับทางบ้านเราเสียเลย อย่างน้อยก็จะได้ดูมีน้ำหนัก” เอื้องฟ้าแนะนำไปตามธรรมเนียมทั่วไปอย่างคนที่มีประสบการณ์ชีวิตมามากกว่า

“รินกะว่าจะคุยเองก่อนค่ะ กลัวแม่กับพ่อตกใจเป็นลม ถ้าอยู่ๆ รินพาผู้ชายเกาหลีเข้าบ้าน ขอเกริ่นๆ ก่อนดีกว่านะพี่เอื้อง”

“พี่คงหมดสิทธิ์ทัดทานแล้วสินะ ใบลาออกนี่น่ะ” เอื้องฟ้าว่าพลางจ้องมองแผ่นกระดาษบนโต๊ะแล้วส่ายหน้าช้าๆ

“รินยังส่งนิยายให้เหมือนเดิมนะคะ ยังไงก็ยังต้องพึ่งพาพี่อยู่นั่นแหละ” น้ำรินรีบฝากเนื้อฝากตัวไว้ก่อน เพราะการเขียนนิยายเป็นอาชีพเดียวที่พอจะทำได้ในยามอยู่ต่างแดน

“เขียนเรื่องทางโน้นส่งมาเรื่อยๆ ก็แล้วกัน เรื่องเกาหลีมันอินเทรนด์ ขายได้ไปอีกนานเลยละ”

“ขอบคุณนะคะพี่เอื้องที่ยังมีเมตตากับเด็กตาดำๆ” น้ำรินทำเสียงซาบซึ้งกึ่งขำๆ ทำให้คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานต้องส่ายหน้า

“เด็กตาดำๆ อะไรกันล่ะ จะเป็นเจ้าสาวแล้ว พี่ต่างหากยังหาใครมาทำยาไม่ได้สักคน สงสัยต้องบินไปเกาหลีบ้างแล้ววุ้ย อยู่แถวนี้กินแต่แห้วทั้งปี”

“รินออกไปเคลียร์งานก่อนนะคะ คงไม่เกินสองอาทิตย์ก็น่าจะเสร็จเรียบร้อย”

“อืม...รีบๆ คุยกับทางบ้านเข้าละ จะได้สบายใจกันทุกฝ่าย”

น้ำรินเอ่ยขอบคุณอีกครั้งแล้วจึงเดินกลับออกจากห้องทำงานของเอื้องฟ้าไป




ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

109 ความคิดเห็น