พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 121 : หิมะโรแมนติก 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ


“ริน...”

น้ำรินได้ยินเสียงเรียกแว่วๆ แต่ความที่ยังง่วงจึงรู้สึกรำคาญมากกว่าที่จะอยากรับรู้ว่าใครมาเรียกแต่เช้า จึงพลิกตัวผินหน้าไปอีกทาง

“นอนขี้เซาจัง” ฮันดงวอนกระซิบบอกเจ้าตัว แต่ร่างนั้นกลับหดคอและเลื่อนตัวซุกเข้าไปใต้ผ้าห่มจนเขาอดหัวเราะขำไม่ได้

ชายหนุ่มพยายามจะข่มตาหลับต่อหลังจากที่ตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ แต่ก็ทำไม่ได้ อาจเป็นเพราะความตื่นเต้นที่ได้เห็นร่างเล็กบางของหญิงสาวนอนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อคืนนี้จนกระทั่งถึงรุ่งเช้า เขาจึงต้องนอนตะแคงมองใบหน้าที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างเปี่ยมสุขไปพลางๆ จนกว่าเธอจะตื่น

ท่อนแขนแข็งแรงข้างหนึ่งของชายหนุ่มยังกอดกระหวัดเอวบางไว้หลวมๆ อยู่ใต้ผ้าห่ม เขาค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปหา แล้วโน้มจมูกไปสูดกลิ่นแก้มที่มองเห็นจากแสงสลัวๆ ในยามเช้าที่เริ่มสาดส่องลงมา เขารู้สึกชอบกลิ่นตัวแบบนี้ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นที่เกิดจากสิ่งใดกันแน่ แต่ตอนนี้ก็รู้สึกติดใจไปเรียบร้อยแล้ว

“ตื่นขึ้นมาคุณจะว่ายังไงนะ จะโวยวายผมลั่นเกาะเลยรึเปล่าก็ไม่รู้”

เขาบ่นพึมพำ พลางเขี่ยเส้นผมที่ปกใบหน้าเรียวสวยออกไป แล้วยื่นหน้าเข้าไปจูบที่เปลือกตาทั้งสองข้างด้วยความหลงใหล ก็เพราะดวงตาคู่นี้นี่แหละที่ทำให้เขาต้องเทียวไปที่ร้านกาแฟของลีอุนซู เพื่อให้ได้เห็นตาโตๆ คู่นี้ทุกวัน

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว่าน้ำรินแตกต่างไปจากที่คิดเอาไว้ เธอเป็นเด็กสาวที่ผ่านเรื่องราวมาอย่างหลากหลายก็จริง แต่น้ำรินก็ยังคงเป็นสาวน้อยที่แสนน่ารักและไม่เดียงสาสำหรับเขา

เรือนร่างเล็กบอบบางและความน่ารักอ่อนโยนทำให้เขาอยากถนอมหญิงสาวคนนี้ไว้ไปจนตราบนานเท่านาน

“คุณฮัน!

น้ำรินลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่นอนเต็มอิ่ม ซึ่งเป็นเวลาที่แสงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาแล้ว

“อรุณสวัสดิ์”

“คะ” น้ำรินทำหน้ายังไม่ค่อยถูกจึงทำท่าจะเบือนหน้าไปทางอื่น แต่ถูกเชยคางไว้เสียก่อน

เขาจูบที่ริมฝีปากของเธอแผ่วๆ เป็นการต้อนรับอรุณ แต่คนถูกจูบถึงกับหน้าแดงโร่ขึ้นมาทันทีด้วยความเขิน

“ผมชอบคุณทำหน้าแบบนี้จังเลย”

น้ำรินต้องรีบหลับตาลง เมื่อเขารวบเอวของเธอเข้าไปหาจนทั้งสองร่างประชิดกันแนบแน่นอยู่ใต้ผ้าห่ม ยิ่งหลับตาก็ยิ่งทำให้นึกเห็นภาพเมื่อคืนนี้อย่างชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แค่นึกก็ใจเต้นแรงขึ้นมาอีกจนได้

“ริน...ลืมตาขึ้นมาพูดกับผมหน่อยสิ”

น้ำรินจำต้องลืมตาขึ้นมามองคนที่กอดรัดตนเองอยู่ด้วยความไม่มั่นใจแม้แต่นิดเดียว ใบหน้าเรียวร้อนผ่าวราวกับอยู่ในช่วงหน้าร้อน ก็จะไม่ให้รู้สึกร้อนวูบวาบได้ยังไง ในเมื่อยังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากันทั้งคู่ แถมตัวเขาที่แนบชิดอยู่ในตอนนี้ก็ยังอุ่นจนเกือบร้อนอีกด้วย

“ฉัน...หิวแล้วค่ะ” น้ำรินตัดสินใจบอกออกไปแบบนั้น อาจจะเป็นการดีที่สุดในตอนนี้

“ริน...” ฮันดงวอนก้มลงกระซิบ “แต่ผมกลับอิ่มจนแทบกินอะไรไม่ลงเลยละ”

“แต่ฉันหิวนี่คะ เรารีบอาบน้ำแล้วออกไปข้างนอกกันดีกว่านะคะ” หญิงสาวใช้น้ำเสียงอ้อนวอนนิดหน่อย เผื่อว่าเขาจะยอมปล่อยให้ลุกจากที่นอน

“ผมรู้แล้วว่าคุณหิว แต่ขอเวลาอีกเดี๋ยวนะครับ”

น้ำรินได้ยินเสียงชายหนุ่มกระซิบแผ่วๆ แล้วจากนั้นก็รู้สึกว่าร่างใหญ่โตอุ่นจัดของเขาเริ่มเคลื่อนไหว ซึ่งหญิงสาวตัวเล็กๆ อย่างเธอคงห้ามเขาไม่ได้อย่างแน่นอน

เรือนกายบอบบางถูกกอดกระหวัด ซอกคอหอมอ่อนๆ ที่เขาหลงใหลในกลิ่นกายถูกซบซุกเนิ่นนาน หญิงสาวหลับตาลงอีกครั้งอย่างคนที่สิ้นเรี่ยวแรง เมื่อใบหน้านั้นเลื่อนไล้ไปทั่วร่าง

สุดท้ายน้ำรินต้องกอดร่างนั้นไว้อีกคราด้วยหัวใจที่ไม่อาจต้านทาน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของชายหนุ่มที่อยู่ห่างเพียงแค่คืบกำลังจ้องมองมาไม่วางตา เธอจึงยิ้มให้เขา ก่อนจะผวาเข้าไปหาทั้งร่างอย่างต้องการที่ยึดเหนี่ยว

ชายหนุ่มจึงกอดร่างของหญิงคนรักไว้แนบแน่น พร้อมกับจุมพิตอันแสนอ่อนหวาน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

109 ความคิดเห็น