พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 120 : หิมะโรแมนติก 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ



หลังอาหารเย็นที่ร้านอาหารเล็กๆ ซึ่งมีเปิดบริการให้กับนักท่องเที่ยวบนเกาะ ทั้งสองคนก็เดินลุยหิมะที่ยังคงโปรยปรายอยู่เป็นระยะๆ กลับไปยังบังกะโลที่พักอันแสนอบอุ่นในยามนี้

“กลางคืนคงหนาวน่าดูเลยใช่ไหม” น้ำรินถามเขาเพื่อจะได้เตรียมใจเอาไว้ก่อน

“อุณหภูมิน่าจะลดลงอีกหลังพระอาทิตย์ตกดิน”

“ฉันรีบอาบน้ำเลยดีกว่า”

ฮันดงวอนเห็นหญิงสาววิ่งไปเปิดตู้หยิบชุดเสื้อผ้าและข้าวของบางอย่างเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็ได้แต่นั่งยิ้มขำ ระหว่างที่รอหญิงสาวอาบน้ำ เขาจึงจัดการปูที่นอนทั้งสองผืนลงบนพื้นห้อง ซึ่งปูด้วยเสื่อสานแบบโบราณ เมื่อหญิงสาวกลับออกมาจากการอาบน้ำอย่างรวดเร็วจึงทำตาโต

“ผมปูที่นอนให้คุณ”

“เอ้อ...นอนห่างๆ กันก็ได้นี่” หญิงสาวบอกแล้วรีบเดินไปหยิบเสื้อกันหนาวอีกตัวที่แขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าออกมาสวมทับชุดนอนเนื้อหนาอีกชั้น

“นอนห่างกันก็ไม่อุ่นสิครับ”

ฮันดงวอนบอกแล้วเดินเลยเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้คนฟังมองตามหลังด้วยใจที่เต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ไม่อุ่นก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันห่มผ้าก็ได้”

น้ำรินรีบทาครีมบำรุงผิวหน้าและทาที่ตัวอีกนิดหน่อย จากนั้นก็รีบมาแยกที่นอนสองผืนออกจากกันไปไว้คนละมุมห้อง โดยมีโต๊ะเตี้ยๆ กั้นกลาง เธอเลือกนอนมุมหนึ่งแล้วรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงทันทีโดยหวังว่าจะหลับสบายภายใต้ความอบอุ่นในห้องเล็กๆ ไปจนถึงรุ่งเช้า

เมื่ออีกคนอาบน้ำเสร็จแล้วเดินกลับออกมาจึงเห็นว่ามีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ฮันดงวอนแอบยิ้มขำอยู่คนเดียว

“เอาโต๊ะมาตั้งไว้ตรงกลาง แล้วมันจะช่วยอะไรได้” เขาบ่นเบาๆ เป็นภาษาเกาหลี

“ริน...”

น้ำรินไม่ยอมขยับเมื่อได้ยินเสียงเรียก แต่กลับหลับตาปี๋อยู่ใต้ผ้าห่ม

“ผมรู้นะว่าคุณยังไม่หลับ”

“ฉันง่วงแล้ว คุณเองก็รีบนอนเถอะ” หญิงสาวร้องบอกออกมาจากใต้ผ้าห่ม

“ผมอยากกู๊ดไนท์คิส”

“ไม่ต้องหรอก ฉันยังไม่ชิน”

“อะไรกัน อุตส่าห์มาถึงเกาะนามิ แต่คุณกลับไม่ทำให้บรรยากาศโรแมนติกเอาเสียเลย”

“ก็บอกแล้วไงว่ายังไม่ชิน”

“ถ้างั้นผมย้ายที่นอนกลับมาอยู่ข้างๆ คุณนะ”

น้ำรินพูดไม่ออก แต่ได้ยินเสียงเขาเลื่อนโต๊ะตรงกลางออก แล้วลากที่นอนกลับมาจริงๆ ไม่นานหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงคนล้มตัวลงนอนข้างๆ

หญิงสาวนอนเกร็งอยู่นาน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงเลิกเกร็ง แล้วค่อยๆ เปิดผ้าห่มผืนหนาออกมาเพื่อรับอากาศเข้าปอด

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาถาม

สีหน้าและแววตาดูประหลาดๆ ชอบกลในสายตาของน้ำริน มองแล้วรู้สึกใจแป้ว แต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือ เพราะตัดสินใจมากับเขาถึงเกาะนามิแล้วนี่ แถมยังไปยอมรับสวมแหวนแต่งงานจากเขาอีก

“ทำหน้าเหมือนผมจะกัดคุณงั้นแหละ” ฮันดงวอนหันมาหาทั้งตัวและมองหญิงสาวด้วยสายตาประหลาดใจ

“เปล่าค่ะ”

“คุณทำให้ผมประหลาดใจเสมอๆ เลยนะริน”

“งั้นเหรอ”

น้ำรินรู้สึกว่าใจเต้นแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน ร่างกายจึงขยับถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ แต่ก็ไม่ไวไปกว่าอีกคนที่จ้องมองอยู่

เสียงกรี๊ดเบาๆ จึงดังรอดริมฝากของหญิงสาวออกมาด้วยความตกใจ แล้วก็เงียบหายไปนาน

เรือนร่างบอบบางถูกตรึงไว้บนที่นอนอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ เมื่อริมฝีปากอิ่มเอิบเริ่มตอบสนองต่อสัมผัสของเขา

“ริน...”

ฮันดงวอนจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กที่มีเส้นผมดำขลับแผ่สยายอยู่บนหมอนด้วยความชั่งใจ หญิงสาวยังคงหลุบเปลือกตาลงไม่กล้าสบตาด้วย แต่ริมฝีปากที่ยังเผยออยู่นิดๆ จากการที่เพิ่งถูกล่วงล้ำทำให้ชายหนุ่มอดใจไว้แทบไม่อยู่

เขาจึงก้มลงไปกระซิบถามบางอย่าง ทำให้เธอยอมเหลือบตาขึ้นมามองด้วยท่าทีเอียงอายไม่มั่นใจและไม่ยอมให้คำตอบ

หญิงสาวจ้องตากับเขาอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงโอบกอดรอบลำคอของชายคนรักให้โน้มลงไปหา เรือนกายที่ได้แนบสัมผัสสร้างความอบอุ่นให้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และเป็นความรู้สึกที่แสนประหลาดล้ำสำหรับหญิงสาวที่เพิ่งเคยได้รับรู้เป็นครั้งแรกในชีวิต

หิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง ท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรี แต่ความหนาวเย็นจนเลยจุดเยือกแข็งไม่อาจสั่นคลอนความอุ่นซ่านในใจของทั้งสองหนุ่มสาวได้แม้แต่เศษเสี้ยว

หญิงสาวผวาซุกตัวเข้าหาร่างที่ใหญ่กว่าด้วยความหวาดหวั่น เขาจึงจูบปลอบประโลมให้ความกลัวของเธอคลายลง ริมฝีปากบอบบางเผยอขึ้นรับและตอบสนองไปตามอารมณ์ภายในที่สอดรับและเกี่ยวกระหวัดกันอย่างรัดรึงจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน

น้ำรินหยุดหาเหตุผลให้กับชีวิตและหัวใจของตนเองไปชั่วขณะหนึ่ง เพื่อรับรู้ถึงความสุขอันเต็มเปี่ยมระหว่างคู่รักที่เพิ่งเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก และเธอคงไม่อาจลืมเลือนไปได้จนชั่วชีวิต







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

109 ความคิดเห็น