พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 118 : หิมะโรแมนติก 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ


บรรยากาศโดยรอบที่เปลี่ยนไปจากฤดูกาลที่แล้วอันเต็มไปด้วยสีสันของใบไม้เปลี่ยนสี ตอนนี้กลับกลายเป็นสีขาวโพลนไปทั่วทั้งเกาะ

ที่ใครๆ บอกว่าเป็นเกาะแห่งคู่รักอันแสนโรแมนติกนั้น น้ำรินก็เห็นด้วย หากว่าคนที่มาเที่ยวบนเกาะนามิในยามหิมะโปรยปรายจะมาพร้อมกับคู่รัก หรืออยู่ในช่วงที่กำลังมีความรัก

แต่หากเป็นช่วงที่กำลังผิดหวังหรืออกหักรักคุดอยู่ก็ไม่สมควรจะข้ามมายังเกาะแห่งนี้เป็นอันขาด เพราะอาจถึงขั้นเศร้าและเหงาตายไปบนกองหิมะเลยก็เป็นได้ เพราะทุกอย่างได้กลายเป็นสีขาวและสีเทาไปจนหมดสิ้น

น้ำรินเริ่มปรับสภาพร่างกายได้หลังจากที่หลับไปพักหนึ่ง เธอตื่นขึ้นมาพบว่านั่งซบอยู่กับคนข้างๆ ซึ่งกำลังหลับปุ๋ย พอลืมตาตื่นขึ้นมา เขาก็ชวนออกมาเดินเที่ยวรอบเกาะ เพราะไม่อยากอุดอู้อยู่ในห้องเล็กๆ ที่มีเพียงแค่ที่นอนพับได้สองผืนและโต๊ะเตี้ยๆ สำหรับนั่งกินข้าวอยู่กลางห้อง

บนเกาะแห่งนี้ไม่มีที่พักหรูหรา มีแค่บังกะโลหลังเล็กๆ สร้างแบบกลมกลืนกับธรรมชาติ เพราะผู้คนที่มาบนเกาะก็คงหวังจะมาชื่นชมความสวยงามของธรรมชาติเพียงเท่านั้น

“ฉันจำได้ คราวที่แล้วเรามาปั่นจักรยานกันแถวๆ นี้”

น้ำรินหันไปบอกคนที่เดินจูงมืออยู่ข้างๆ เมื่อเดินกันมาถึงแนวต้นจิงโกะที่ไม่เหลือใบแม้แต่ใบเดียวให้เห็น กิ่งก้านถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำแข็งใสๆ และเกล็ดหิมะ ดูสวยแปลกตาไปอีกแบบ พื้นดินใต้ต้นจิงโกะที่เคยเห็นว่ามีใบไม้สีเหลืองทองปกคลุม ได้กลายเป็นสีขาวโพลนแทนที่

ทั้งสองหนุ่มสาวเดินไปตามแนวซุ้มต้นจิงโกะ เพื่อแวะถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกอีกครั้ง จากนั้นจึงเดินไปยังลานกว้างที่เคยเป็นสนามหญ้าสีเขียวและเคยมีต้นเมเปิลสีแดงๆ ขึ้นอยู่โดยรอบ ทว่าตอนนี้กลายเป็นทุ่งน้ำแข็งไปเรียบร้อย น้ำรินจำได้ว่าเคยมานั่งคุยกับเจนสุดาตรงโต๊ะและม้านั่งใต้ต้นเมเปิลแดงต้นหนึ่ง จึงเดินเข้าไปที่โต๊ะไม้ตัวนั้นซึ่งมีหิมะคลุมอยู่

“ถ่ายรูปให้หน่อยสิคะ ฉันจะเอาไปฝากเจน” น้ำรินนั่งลงบนม้านั่งวางท่าให้ตากล้องชักภาพไปหลายใบ

มีหนุ่มสาวหลายคู่กำลังปั้นตุ๊กตาหิมะกันอยู่ที่กลางลานกว้าง บางคู่ก็เล่นปาสโนว์บอลกันอย่างสนุกสนาน เห็นแล้วก็รู้สึกสดชื่นและเป็นบรรยากาศที่แปลกตาไปอีกแบบหนึ่ง

สุดท้ายน้ำรินและฮันดงวอนจึงอดไม่ได้ต้องลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ไม่ไกลจากม้านั่งตัวเดิมมากนัก แล้วลงมือปั้นตุ๊กตาหิมะแข่งกัน

ตุ๊กตาของฮันดงวอนตัวโตกว่าของน้ำรินเกือบเท่าตัว พอเอามายืนเคียงกันเขาจึงหัวเราะเสียงดังเพราะมันเหมือนตุ๊กตาพ่อลูก มากกว่าตุ๊กตาคู่รัก

“ของคุณตัวโตไปนะ” น้ำรินติงของเขา

“ตัวโตก็ดีแล้วไง คุณตัวเล็กออก ถ้าผมตัวเล็กอีกคนเดี๋ยวจะแย่”

“ตัวเล็กแล้วแย่ตรงไหน”

“ก็แย่เวลาที่...มีเด็กๆ ไงครับ ก็จะตัวเล็กๆ กันทั้งบ้าน”

น้ำรินฟังแล้วถึงกับอึ้งที่เขาคิดไปไกลถึงเรื่องโน้นแล้ว แต่พอเหลือบตามองหน้าคนพูดก็แทบทำหน้าไม่ถูก อากาศเย็นจัดยังแทบช่วยอะไรไม่ได้ เพราะรู้สึกว่าหน้าตาร้อนวูบวาบขึ้นมาท่ามกลางลานหิมะ

“ทิ้งตุ๊กตาไว้นี่แหละ พรุ่งนี้ก่อนกลับเราค่อยแวะมาดูมันอีกที” ฮันดงวอนจับข้อมือเพื่อให้หญิงสาวลุกขึ้นตามมาอีกคน

“คุณไม่หนาวเหมือนตอนที่เพิ่งมาถึงแล้วใช่ไหม”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ”

“ถ้างั้นเราไปลุยหิมะกันต่อดีกว่า”

เขาโอบบ่าหญิงสาว แล้วพาเดินไปยังทิวสนที่มีลำต้นสูงตรงปลูกเรียงเป็นแนวอย่างสวยงามสองฟากฝั่งถนน ใบเขียวๆ ของต้นสนร่วงหล่นจมกองหิมะไปหมดแล้ว เหลือแต่กิ่งก้านสีน้ำตาลเข้มยืนท้าลมหนาวอย่างไม่สะทกสะท้าน

ทั้งสองคนเดินย่ำหิมะผ่านแนวต้นสนสูงไปเรื่อยๆ โดยที่สองมือยังประสานกันไว้อย่างแนบแน่น มีหนุ่มสาวบางคู่เดินอยู่ไกลๆ ภายใต้บรรยากาศอันแสนโรแมนติกสำหรับคู่รัก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

109 ความคิดเห็น