พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 117 : หิมะโรแมนติก 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ส.ค. 62




24


หิมะโรแมนติก

 

 

 

 

 

 

 

เรือที่แล่นรับส่งนักท่องเที่ยวไปยังเกาะนามินารากำลังแล่นฝ่าแผ่นน้ำแข็งบนผิวน้ำในแม่น้ำฮัน มุ่งหน้าสู่เกาะรูปใบไม้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเกาะโรแมนติกสำหรับคู่หนุ่มสาว

บนเรือมีคนไม่มากเท่าครั้งที่น้ำรินมาคราวแรกในฤดูใบไม้ร่วง คงเพราะอากาศใกล้ติดลบ บรรดาคนเกาหลีจึงขอหลบหนาวอยู่ที่บ้านมากกว่าจะออกมาลุยหิมะเล่น ส่วนใหญ่ที่เห็นจึงมีเพียงนักท่องเที่ยวต่างชาติ

ฮันดงวอนพาน้ำรินไปยืนพิงราวเหล็กตรงท้ายเรือ เพื่อชมบรรยากาศแม่น้ำฮันในฤดูหนาว ซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอกจางๆ ราวกับอยู่ในความฝัน ไม่นานนักหิมะปุยนุ่มก็ตกลงมาต้อนรับทั้งสองหนุ่มสาว ก่อนที่เรือจะแล่นถึงท่าปลายทาง

“สวยจังเลยค่ะ”

น้ำรินยื่นมือออกไปรอรับเกล็ดหิมะที่เริ่มปลิวลงมาช้าๆ ด้วยความตื่นเต้น แต่เจ้าถิ่นดูเหมือนจะเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น คงเพราะเห็นจนชินแล้ว

หิมะลงได้สักพัก คนที่ยังไม่ค่อยคุ้นก็เริ่มหนาวจนเกือบสั่น จึงต้องดึงหมวกไหมพรมลงปิดหูและปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง สุดท้ายทั้งสองร่างที่ยืนโต้ลมหนาวอยู่ท้ายเรือก็ต้องกอดกันแน่นโดยปริยาย

เมื่อเรือเทียบท่าเรียบร้อย ทั้งสองคนก็แบกเป้ใบย่อมๆ เดินขึ้นเกาะไป

สิ่งที่น้ำรินเคยเห็นเมื่อสามเดือนที่แล้วเปลี่ยนไปจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นสถานที่เดียวกัน ใบไม้สีแดงและสีเหลือง หรือแม้แต่สีเขียวแทบไม่มีเหลือให้เห็น น้ำพุตรงท่าเทียบเรือกลายเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมา ดูแทบไม่ออกเลยว่าเคยเป็นอะไรมาก่อน หากไม่เคยเห็นก็คงจะเดาไม่ถูกแน่ๆ

ทุกสิ่งถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน โดยเฉพาะที่พื้นตามทางเดินนั้นแทบจะกลายเป็นแผ่นน้ำแข็งไปแล้ว

“เดินดีๆ นะริน พื้นลื่นมาก” เขารีบจูงมือหญิงสาวที่ยังไม่คุ้นเคยกับบรรยากาศเย็นยะเยือกโดยรอบไปยังบ้านพักก่อนเป็นอันดับแรก

ทั้งสองคนต้องเดินฝ่าหิมะผ่านต้นไม้ที่เหลือเพียงกิ่งก้านมีเกล็ดหิมะเกาะพราวไปทั้งต้น บ้านพักตั้งเรียงรายอยู่รอบๆ เกาะ มีให้เห็นเป็นระยะๆ ส่วนใหญ่เป็นบ้านไม้หลังเล็กๆ ในแบบเกาหลี กว่าจะเดินมาถึงบ้านที่ฮันดงวอนจองเอาไว้ ขาของน้ำรินก็แทบกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว

บ้านพักโซนนี้อยู่ห่างไกลจากจุดที่นักท่องเที่ยวพลุกพล่าน สร้างเป็นเรือนไม้หลังเล็กๆ อยู่เรียงขนานกันไปตามแนวต้นสน บนหลังคาปกคลุมไปด้วยหิมะชวนให้ยิ่งรู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาจับจิต

ฮันดงวอนรีบไปเช็กอิน แล้วพาหญิงสาวเข้าห้องพักทันที เพื่อให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นจากเครื่องทำความร้อนที่อยู่ภายใน

“ตอนนี้อุณหภูมิน่าจะติดลบ” เขาบอกเมื่อเข้ามาถึงห้องเรียบร้อยแล้ว

น้ำรินยังพูดไม่ออก ปากยังสั่นและมือไม้เย็นจนแทบแข็ง จึงทำได้เพียงแค่วางกระเป๋าบนหลังลงแล้วไปนั่งขดอยู่มุมห้อง เธอนั่งกอดเข่ามองเขาถอดเสื้อกันหนาวออกอย่างหน้าตาเฉย จากนั้นก็ยังถอดถุงมือออกอีกด้วย

“ไม่หนาวเหรอคะ”

“เข้ามาในนี้ก็อุ่นขึ้นเยอะแล้วนะ” เขาบอกพลางจัดการแขวนเสื้อแจ็กเกตตัวหนาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้า ส่วนหมวกและถุงมือก็โยนไว้ที่โต๊ะเตี้ยๆ กลางห้อง

“แต่ฉันยังหนาวเหมือนจะแข็งตายอยู่เลย”

“ใจเย็นๆ สักสิบนาทีก็จะดีขึ้น” ฮันดงวอนเดินเข้ามานั่งลงตรงหน้าหญิงสาวซึ่งกำลังนั่งกอดเข่า บวกกับเสื้อผ้าหนาเตอะทำให้แลดูตัวกลมๆ อย่างน่าขัน

“โชคดีแล้วละที่ไม่ไปสกีรีสอร์ต ฉันออกไปเล่นสกีกับใครไม่ไหวแน่”

“เดี๋ยวอีกสักพักคุณก็จะเริ่มชิน ตอนนี้ให้ร่างกายปรับสภาพหน่อย เพราะคุณเพิ่งมาจากเมืองไทย ที่โน่นน่าจะร้อน”

“ตอนนี้ที่เมืองไทยอากาศเริ่มร้อนแล้วค่ะ”

“อุณหภูมิตอนกลางวันเท่าไรครับ”

“ตอนนี้ยังไม่ร้อนมาก น่าจะประมาณสามสิบกว่าองศา”

“สามสิบกว่านี่ร้อนแทบเป็นบ้าแล้วนะริน” คนเมืองหนาวแทบร้องจ๊าก เมื่อได้ยินภูมิอากาศของประเทศเขตโซนร้อน

“สามสิบต้นๆ แค่เบาะๆ ถ้าช่วงเดือนเมษาเกือบๆ สี่สิบค่ะ”

“พระเจ้าช่วย”

ฮันดงวอนแทบจินตนาการไม่ออก เพราะเขาไม่คุ้นกับเมืองร้อนมาก่อนเลยในชีวิต นอกจากเกาหลีใต้แล้ว ก็เคยไปอยู่ที่นิวยอร์กซึ่งเป็นเมืองที่มีหิมะตกเช่นกัน

ชายหนุ่มนั่งพิงผนังห้องเล็กๆ แล้วเหลือบตาไปมองคนข้างๆ ด้วยความเป็นห่วง

“นั่งงอแบบนั้นไม่เมื่อยแย่เหรอ”

“ทำไงได้ ก็หนาวจนแทบแข็งตายอยู่แล้ว”

“ให้ผมช่วยไหม”

น้ำรินไม่ได้ตอบ แต่โดนรวบเข้าไปกอดไว้แบบที่ไม่ได้ร้องขอ จึงต้องนั่งซุกอยู่กับร่างใหญ่โตของเขาไปจนกระทั่งเผลอหลับไปด้วยกันทั้งคู่



ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

109 ความคิดเห็น