พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 115 : กลับมาอีกครั้ง 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ




หลังเสร็จพิธีก็ถึงงานจัดเลี้ยงแขกที่มาร่วมในงาน และจะมีงานฉลองที่สโมสรแห่งหนึ่งในคืนพรุ่งนี้

“ริน...ออกไปกับผมหน่อยได้ไหม”

“ไปไหนคะ”

“ยังไม่รู้เลย”

น้ำรินลุกขึ้นด้วยสีหน้างงๆ แต่ดูจากหน้าตาแล้วเขาคงมีเรื่องจะคุยด้วยเป็นแน่ จึงเดินตามชายหนุ่มออกไปจากบริเวณจัดเลี้ยง ที่จัดในห้องโถงและบริเวณเทอเรซหน้าบ้าน เลยออกไปถึงด้านข้างริมสวนเล็กๆ

“เมื่อคืนนี้ ยูจินพูดอะไรกับคุณ”

เขาหันมาถาม เมื่อเดินออกมาพ้นจากรั้วบ้านของคิมแชยอน สีหน้าดูขรึมลงกว่าตอนที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยงเป็นกอง แววสนุกสนานรื่นเริงหายไปจนเกลี้ยงไม่มีเหลือ

“ใครบอกคุณคะ”

“คุณบอกผมมาก่อนสิว่า คุณสองคนคุยอะไรกันบ้าง”

“เรื่องของผู้หญิงน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” น้ำรินไม่อยากพูดถึงอีกจึงตอบเลี่ยงๆ ไป

“เรื่องของผู้หญิง แต่เกี่ยวกับผมนี่นา”

“คุณสร้างเรื่องนี้ขึ้นมาเองนะ อย่ามาโทษฉันสิ” น้ำรินเถียงกลับไป เมื่อเขาทำเสียงหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย

“ถ้างั้นเราไปหาที่คุยกันดีกว่า”

ฮันดงวอนคว้าข้อมือหญิงสาวแล้วลากไปด้วยกันดื้อๆ น้ำรินตัวเล็กกว่าเขาจึงต้องปลิวตามไปอย่างไม่ต้องสงสัย รถยนต์ฮุนไดสีขาวคันเดิมของเขาจอดอยู่ที่ริมถนนไม่ไกลนัก

“ผมกับยูจินไม่มีอะไรกัน”

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

“ผมไม่ได้ร้อนตัวหรอกนะ แต่ว่า...ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด”

น้ำรินไม่ได้โต้ตอบกลับไปเพราะกำลังใช้ความคิด คำพูดของเจนสุดายังลอยวนเวียนอยู่ในหัวตั้งแต่เมื่อคืนนี้ หญิงสาวมองไปบนถนนหน้ารถก็พอรู้ว่าเขากำลังจะพาไปที่ไหน ก็คงคิดอะไรไม่ออกพอๆ กัน หนุ่มเกาหลีเลยพากลับมาที่บ้านของเขาเอง

เมื่อรถจอดที่หน้าบ้านเรียบร้อย หญิงสาวก็เริ่มมองเห็นบางสิ่งบางอย่างขณะที่เขาลงไปเปิดประตูรั้วเพื่อนำรถเข้าบ้าน บ้านบนเนินหลังนี้ทำให้น้ำรินเริ่มเข้าใจในคำแนะนำของเพื่อนสาว

“เจน...ฉันออกมากับคุณฮันแล้วนะ ตอนนี้อยู่ที่บ้านเขา โทษทีนะที่ออกมาโดยไม่ได้บอกแกก่อน”

น้ำรินโทร.กลับไปหาเพื่อนซึ่งน่าจะยังอยู่ที่งานในฐานะเพื่อนเจ้าสาว

“ฉันรู้แล้ว แกเคลียร์กับเขาให้จบเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอก ฉันเป็นคนบอกเขาเองแหละว่าให้พาแกออกไปคุยกัน”

“อ้อ...แกนี่เอง นึกอยู่ว่าใคร”

“ฉันวางสายก่อนนะ โชคดีนะริน” เจนสุดารีบตัดบท ซึ่งน้ำรินก็รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

น้ำรินวางสายลงแล้วจึงกวาดตามองไปรอบๆ ห้องโถง ซึ่งชายหนุ่มกำลังเดินเข้าไปติดเตาผิงเพื่อให้ความอบอุ่น เธอจึงเดินไปที่ห้องครัวเพื่อต้มน้ำสำหรับชงชาร้อนๆ มาดื่มแก้หนาว

หญิงสาวเดินกลับมาที่ห้องโถงพร้อมกับถ้วยชาสองใบ จึงพบว่าชายหนุ่มนั่งอยู่บนพรมที่หน้าเตาผิง หน้าตาของเขายังเหมือนมีแววกังวล น้ำรินจึงสูดลมหายใจลึก แล้วเดินเข้าไปหา

“ขอบคุณครับ” เขารับเอาถ้วยชาไป

น้ำรินจึงนั่งลงข้างๆ และกำลังคิดหาคำพูดดีๆ เพื่อจะบอกให้เขาได้เข้าใจถึงความรู้สึกที่แท้จริง

“คุณจะไปสกีวันไหนคะ”

หญิงสาวตัดสินใจที่จะไม่เอ่ยถึงใครอีก หากว่าไม่ให้ความสำคัญเรื่องที่เป็นปัญหาอยู่ก็จะหมดความสำคัญในทันที

“ผมเปลี่ยนใจแล้วละ”

“ว่าไงนะ!” น้ำรินกำลังจะจิบชาจึงชะงักค้าง ไม่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจเร็วขนาดนี้

“ผมอยากไปเกาะนามิมากกว่า” ฮันดงวอนรีบบอกแผนการใหม่ที่เพิ่งนึกออกสดๆ ร้อนๆ “ตอนนี้หิมะกำลังตกพอดี”

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ คราวที่แล้วไปเป็นช่วงใบไม้เปลี่ยนสี ไปคราวนี้มีหิมะน่าจะสวยไปอีกแบบ”

“ไปเล่นสกีตอนนี้ คนเยอะแน่ๆ ผมอยากอยู่เงียบๆ กับคุณสองคน”

“ไปกันสองคนเหรอคะ” น้ำรินถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ก็ไม่รู้สึกเครียดอะไรกับการที่จะไปไหนมาไหนด้วยกันตามลำพัง

“ไม่มีใครว่างแล้วนี่ครับ”

ฮันดงวอนวางแก้วชาในมือลงบนผืนพรม ก่อนจะโอบบ่าของหญิงสาวเข้ามาใกล้ๆ ดูเหมือนเขาจะเข้าใจว่าเธอไม่อยากเอ่ยถึงใครอีก เขาจึงต้องจบปัญหาคาใจไปเพียงเท่านั้น

“ขอบคุณที่เชื่อใจกัน”

“เชื่อใจอะไรคะ”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

109 ความคิดเห็น