พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 112 : กลับมาอีกครั้ง 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ส.ค. 62


ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ


ฮันดงวอนฟังแล้วยกมือขึ้นเกาท้ายทอย พลางทำท่าเหมือนกำลังคิดตามว่าหญิงสาวต้องการจะสื่อสารอะไร

“ไม่เข้าใจ” เขายอมรับออกมาตามตรง “แต่ฟังๆ ดูคุณแม่ของคุณท่าทางเข้มงวดอยู่เหมือนกันนะครับ”

“ไม่หรอกค่ะ แม่เป็นคนพูดอะไรตรงๆ เท่านั้นเอง”

บริกรเดินกลับมาอีกหน ทั้งสองคนจึงต้องรีบดูรายการอาหารในเมนู แล้วลูกตาโตๆ ของหญิงสาวก็เบิ่งค้างยิ่งกว่าตอนที่เห็นผมทรงใหม่ของเขา

“แพงมาก” น้ำรินเบี่ยงหน้าออกมาจากเมนูที่กางอยู่เพื่อบอกกับชายหนุ่ม

“ไม่แพงหรอกครับ สำหรับดินเนอร์ต้อนรับ” ฮันดงวอนบอกด้วยสีหน้ายิ้มๆ “ผมดีใจที่คุณกลับมาที่นี่อีก”

“ฉันก็ดีใจค่ะ ที่กลับมาแล้วได้เจอกันอีก”

ทั้งสองคนหยุดคุยกันก่อนชั่วคราวเพื่อสั่งอาหาร เพราะพนักงานมายืนคอยได้สักครู่หนึ่งแล้ว รายการอาหารในเมนูเป็นอาหารฝรั่งเกือบทั้งหมด ไม่มีเมนูอาหารเกาหลีให้เห็น น้ำรินจึงเลือกสั่งอาหารแบบดินเนอร์เซ็ตเพื่อความรวดเร็ว ฮันดงวอนจึงสั่งตามด้วยอีกคน

“ทางเมืองไทยเป็นยังไงบ้างครับ” ฮันดงวอนใช้คำถามแบบรวมๆ แต่ที่จริงเขาอาจจะอยากถามถึงข่าวคราวของใครบางคน

“ฉันก็กลับไปทำงานตามปกติค่ะ แล้วที่มาโซลครั้งนี้นานสองสัปดาห์ก็เพราะมีเรื่องต้องเขียนลงคอลัมน์ต่อ บ.ก.ก็เลยบอกไม่ต้องลางาน ให้มาเก็บเรื่องกลับไปเขียน ฉันเลยกะว่าจะเขียนเรื่องงานแต่งของแชยอนค่ะ ได้ยินว่าจะแต่งกันตามประเพณีดั้งเดิมด้วย”

“ครับ”

“อ้อ...ส่วนคุณพัฒนะก็ปลอดภัยแล้ว แต่ว่า...ยังเดินไม่ได้”

“มีโอกาสจะหายไหมครับ”

“เห็นหมอบอกว่า ต้องผ่าตัดอีกครั้งค่ะ แต่ก็ไม่รับปากว่าจะหายหรือไม่”

“โชคร้ายจังเลยนะครับ”

“ฉันก็หวังว่าเขาจะหายดีค่ะ” น้ำรินบอกด้วยสีหน้าซึมลงไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเริ่มรู้สึกตัว “คุณไปทำงานที่ใหม่แล้วใช่ไหมคะ ถึงต้องแต่งตัวปรับลุคขนาดนี้”

“คุณโจให้ผมเริ่มที่ตำแหน่งจีเอ็ม ดูแลด้านการตลาดและประสานงานกับฝ่ายผลิต” เขาตอบด้วยสีหน้าที่ขรึมลงเช่นกัน “ที่นั่นมีพนักงานตั้งหลายร้อยคน ผมเลยต้องทำตัวให้เป็นแบบอย่างที่ดี”

“อ้อ...แบบนี้นี่เอง ผมถึงได้สั้นลง”

“ตัดวันแรก ผมนอนแทบไม่หลับ” เขาตอบพร้อมกับหัวเราะขำตัวเอง

“แต่เจนบอกฉันว่า คุณดูหล่อขึ้นจมเลย”

“งั้นหรือครับ” หนุ่มเกาหลีในมาดใหม่ที่ดูหล่อเข้มกว่าเดิมหลายเท่ายกมือขึ้นเกาเท้าทอยอีกหนด้วยอาการเขินๆ นิดหน่อย

“แล้วงานเป็นไงบ้างคะ”

“งานหนักครับ คงเพราะผมเพิ่งจะเริ่ม เลยต้องทำงานหนักกว่าคนอื่น”

“ฉันก็รู้สึกว่าเมื่อก่อนคุณดูสบายๆ คงต้องปรับตัวหน่อยนะคะ” น้ำรินพยายามให้กำลังใจ

“ครับ...แค่ระบบโรงงานก็ทำเอาแทบแย่แล้ว โชคดีที่มีคนชำนาญงานอยู่ค่อนข้างเยอะ ผมเลยพอมีไกด์ไม่ต้องไปนับหนึ่งใหม่”

“คุณแม่ของคุณน่าจะสบายใจขึ้นนะคะ”

“ครับ ตอนนี้แม่ไม่ยุ่งเรื่องแต่งงานของผมอีกเลย” ฮันดงวอนบอกอย่างสบายอกสบายใจ “เพราะรู้แล้วว่าผมจะแต่งกับใคร”

“คุณฮันคะ ฉันว่าเรื่องนี้เราค่อยเป็นค่อยไปดีไหมคะ”

“ผมไม่ได้เร่งรัดคุณนี่ครับ แต่ถ้า...คุณตัดสินใจได้ ผมก็จะดีใจมาก”

น้ำรินฟังแล้วถึงกับต้องถอนหายใจเบาๆ ไม่เร่งรัด แต่ถ้าตัดสินได้เร็วๆ ก็ดี อืม...ฟังดูชอบกลๆ

พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ การรับประทานจึงเริ่มขึ้นพร้อมๆ กับเสียงพูดคุยเป็นระยะๆ น้ำรินผ่อนคลายลง เมื่อเขาเปลี่ยนไปชวนคุยเรื่องสกีและถ้ำน้ำแข็งอย่างสนุกสนาน

“ริน...” ฮันดงวอนแตะมือบนหลังมือของหญิงสาว “คุณมองผมเหมือนคนแปลกหน้า ผมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปหรอกนะ ยังเป็นคนเดิม”

“ฉันแค่ยังไม่ชิน ขอโทษค่ะ”

“ผมยังไม่ได้ไปเล่นสกีเลยนะ คอยคุณอยู่”

“คุณกำลังจะบอกว่า ฉันมาคราวนี้เราต้องไปสกีรีสอร์ตกันใช่ไหมคะ” น้ำรินบอกอย่างรู้ทัน

“ผมไม่ได้บังคับ ก็แล้วแต่คุณจะสะดวก”

“เอาไว้หลังงานแต่งของแชยอนก็แล้วกันนะคะ ฉันยังอยู่ต่ออีกหนึ่งสัปดาห์”

“คุณรับปากแล้วนะ” เขารีบตะครุบทันที

“ค่ะ แต่ว่าคุณงานยุ่ง จะไปได้เหรอ”

“ผมจัดสรรเวลาได้ ไม่ต้องห่วง”

ฮันดงวอนยังไม่ยอมปล่อยมือข้างหนึ่งของหญิงสาวที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้กับโคมไฟ มีเทียนส่องสว่างเพียงสลัวๆ ท่ามกลางเสียงเพลงสากลบรรเลงแผ่วๆ

“ริน...คืนนี้ผมไม่มีทั้งช่อดอกไม้และแหวนแต่งงาน แต่ผมอยากขอคุณแต่งงาน”

น้ำรินถึงกับนิ่งขึงไปนาน เพราะไม่ทันได้เตรียมใจไว้ก่อน

ทิวทัศน์เบื้องล่างเป็นภาพของกรุงโซลยามค่ำคืนที่งามจับตาด้วยแสงไฟนับล้านดวง มองเห็นอาคารสูงรูปทรงสวยงามและถนนหนทางที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ

ทั้งสองหนุ่มสาวลุกขึ้นไปยืนชมบรรยากาศเมืองหลวงอยู่ที่มุมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ข้างๆ โต๊ะ โดยที่ชายหนุ่มยังคงเกาะกุมมือข้างหนึ่งของหญิงสาวไว้มั่น

“แต่งงานกับผมนะครับ”





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

109 ความคิดเห็น