พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 111 : กลับมาอีกครั้ง 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ส.ค. 62

ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ



“ริน...คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่” ฮันดงวอนรับสายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“เมื่อเช้านี้ค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ติดต่อมาเลย”

“ดีใจจริงๆ ที่ได้ยินเสียงคุณอีก ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”

“ฉันอยู่กับเจนค่ะ”

“เย็นนี้ผมจะไปหา คุณสะดวกรึเปล่า”

“ค่ะ คุณทำงานอยู่เหรอคะ”

“ใช่ครับ เลิกงานแล้วผมจะรีบไป”

น้ำรินวางสายลงหลังจากเอ่ยลากันเรียบร้อย พอใกล้ถึงเวลานัดจึงลงไปนั่งคอยที่ล็อบบีด้านล่าง โดยนั่งดูภาพในนิตยสารเล่มหนึ่งไปพลางๆ มีคนเปิดประตูเดินผ่านเข้าและออกอยู่เป็นระยะๆ กระทั่งมีชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา หญิงสาวเหลือบตามองแล้วก็เลิกสนใจ จึงเห็นเพียงแค่ว่าเขาสวมโอเวอร์โค้ตสีดำมีรูปร่างสูงใหญ่เหมือนชายหนุ่มชาวเกาหลีทั่วๆ ไป

“ริน...”

น้ำรินเงยหน้าจากนิตยสารขึ้นมองอีกครั้งก็ถึงกับตาค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะกระพริบตาปริบๆ เพื่อเช็กสายตาตนเอง

“คุณฮัน!

เขาเปลี่ยนไปจริงๆ อย่างที่เจนสุดาบอก ไม่ใช่เพราะการทำศัลยกรรมอย่างที่น้ำรินคิดอีกด้วย แต่เขาแต่งตัวไม่เหมือนเดิมและทรงผมก็ต่างไปจากเดิม ซึ่งอาจทำให้รูปหน้าเปลี่ยนไป รวมไปถึงบุคลิกโดยรวมที่เปลี่ยนแปลงไป

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ”

“โชคดีวันนี้หิมะไม่ตก เราคงได้เดินเล่นหลังดินเนอร์” ฮันดงวอนบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสดใส เขายังจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาที่ทั้งดีใจและโล่งอก เธอกลับมาแล้วตามที่เคยสัญญาเอาไว้

ตอนที่ไปส่งที่สนามบินอินชอน เขามีความหวังไม่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำว่าหญิงสาวจะกลับมา หลายๆ ครั้งนั้นแทบต้องตัดใจหรือเผื่อใจเอาไว้บ้างว่า...อาจจะไม่ได้พบกันอีก

“ไปกันเถอะครับ ผมให้คนจองโต๊ะไว้แล้ว”

“เอ้อ...ดูเป็นการเป็นงานจังเลย” น้ำรินเลิกคิ้วด้วยความงง

ตามปกติเธอและเขามักจะเดินไปหาร้านเล็กๆ นั่งรับประทานกันไปคุยกันไปแบบสบายๆ ร้านอาหารก็ไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย ตามข้างทางก็เคยนั่งกันมาแล้ว

“ไปกันเถอะ”

เขาเดินเข้ามาจับข้อมือ แล้วพาน้ำรินเดินออกไปทันที โดยที่หญิงสาวยังไม่หายงงในความแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นแบบไม่ได้ตั้งตัว

“คุณเปลี่ยนรถใหม่หรือคะ” น้ำรินต้องพบกับความเปลี่ยนแปลงอีกเรื่อง เพราะรถขับเคลื่อนสี่ล้อยี่ห้อฮุนไดที่เคยเห็น กลายเป็นรถเบนซ์สีซิลเวอร์เงาวับ

“ไม่ได้เปลี่ยนหรอกครับ รถผมยังอยู่ที่บ้าน คันนี้เป็นรถประจำตำแหน่งที่บริษัท”

น้ำรินไม่ได้ถามอะไรอีกจนกระทั่งนั่งรถออกไปด้วยกัน เขาขับรถตรงไปยังตึกจงโน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคลองชองเกชอน น้ำรินเคยเดินผ่านอยู่หลายหน แต่ยังไม่เคยขึ้นไปเสียที และเคยได้ยินว่าข้างบนนั้นเป็นร้านอาหารหรูหรา

จงโนทาวเวอร์เป็นอาคารสูง ๓๓ ชั้น ออกแบบและก่อสร้างอย่างทันสมัย มีลักษณะคล้ายหอระฆัง ชั้นที่ ๓๓ ซึ่งออกแบบให้เป็นชั้นลอยมีลักษณะเป็นห้องกระจกโค้งทั้งสองฝั่งสำหรับนั่งรับประทานและชมวิว

ร้านอาหารชื่อ ท็อปคลาวด์ มีทั้งแบบบุปเฟต์และแบบร้านอาหารแยกกันอยู่คนละฝั่ง โดยมีทางเดินปูพื้นด้วยกระจกเชื่อมต่อถึงกันทั้งสองฝั่ง การตกแต่งในส่วนของร้านอาหารดูเรียบหรู เน้นต้อนรับลูกค้าแบบคู่หนุ่มสาวเป็นหลักในบรรยากาศระฟ้าสุดโรแมนติก

“มาทานอาหารกันที่นี่หรือคะ” น้ำรินมองไปรอบๆ แล้วต้องเอ่ยปากถามด้วยความมึนงง

“ครับ ผมอยากเลี้ยงต้อนรับคุณ เอ่อ...ต้องขอโทษด้วยนะที่เตรียมดอกไม้ไม่ทัน”

บริกรเดินนำทั้งสองคนไปยังโต๊ะที่มีคนติดต่อจองไว้ให้เรียบร้อย เป็นโต๊ะเล็กๆ สองที่นั่งตั้งอยู่ริมกระจกสามารถมองเห็นทิวทัศน์กรุงโซลในยามราตรีได้อย่างถนัดชัดตา และหากมองไปรอบๆ ก็จะสามารถชมวิวได้แบบ ๓๖๐ องศา ไม่ต่างจากโซลทาวเวอร์ที่เขานัมซาน หรือแม้แต่โตเกียวทาวเวอร์ซึ่งน้ำรินเคยได้ขึ้นไปสัมผัสมาแล้วครั้งหนึ่ง

“ถ้าคุณตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์ ก็ขอบอกว่าประสบความสำเร็จเกินคาดเลยละ” น้ำรินบอกกับชายหนุ่มพลางถอดหมวกไหมพรมออกส่งให้พนักงาน ส่วนชายหนุ่มถอดเสื้อโค้ตสีดำออกแล้วส่งให้ไปเช่นกัน

โชคดีที่เป็นช่วงฤดูหนาว น้ำรินจึงสวมเสื้อโอเวอร์โค้ตสีน้ำตาลเนื้อหนาซึ่งค่อนข้างดูดีมีราคากว่าเสื้อผ้าที่ใส่ในยามปกติ ไม่อย่างนั้นก็แทบจะเรียกได้ว่าแต่งตัวไม่เข้ากับหนุ่มเกาหลีที่พามาดินเนอร์เอาเสียเลย ที่สำคัญเธอไม่สามารถถอดเสื้อกันหนาวออกได้ แม้จะเข้ามาในอาคารซึ่งมีเครื่องทำความร้อนช่วยปรับอุณหภูมิแล้วก็ตาม เพราะไม่คุ้นเคยกับอากาศเย็นจัดเกือบติดลบอย่างคนเมืองหนาว

ฮันดงวอนถอดโอเวอร์โค้ตออกเหลือเพียงชุดสูทสีดำเรียบกริบแบบหนุ่มนักธุรกิจที่เคยเห็นในหนังเกาหลี ซึ่งเป็นสิ่งแปลกตาอย่างยิ่งสำหรับน้ำริน โดยเฉพาะทรงผมที่ตัดสั้นเรียบ ไม่ปรกหน้าตาและยาวปิดหูเหมือนแต่ก่อน

“จริงหรือครับ ผมเห็นคุณทำหน้าเฉยๆ ไม่คิดว่าจะประหลาดใจ”

“แม่ฉันเคยบอกว่า เป็นผู้หญิงอย่าดีใจอะไรจนออกนอกหน้า โดยเฉพาะ...ต่อหน้าผู้ชาย”






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

109 ความคิดเห็น