▪️ฮาร์ดคอร์▪️#MarkBam​

ตอนที่ 23 : ฮาร์ดคอร์​ ครั้งที่​ 22​ มนุษย์เมียขี้บ่นแล้วรักปะล่ะ? 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,564 ครั้ง
    15 ส.ค. 62





เกิดมามีเวรมีกรรม มีผัวเป็นเจ้ากรรมนายเวร!



22












“ที่มึงชอบ…”



“...”



“หมายถึงกู?”



“...”



อ...ไอ้พี่อ้ายมันกำลังล้อที่ผมบอก​ ‘ชอบ’ ถูกไหม?



แม่ง!



โคตรอยากมุดผ้าห่มหนีอายฉิบหาย



หื้อ…



มนุษย์ผัวแกล้ง​ ไข่ตุ๋นช่วยลูกเจี๊ยบคนแมนด้วย​​ ผมเม้มปากกลั้นยิ้มเก็บอาการฟ้องไข่ตุ๋นในใจ​ ก่อนจะหันไปลูบขนนุ่มๆ​ ของไข่ตุ๋นที่กำลังนอนเล่นผ้าห่มอย่างทำเป็นไม่ได้ยินเสียงมนุษย์ผัวหล่อตรงหน้า​ บ้าบอฉิบหาย​ ไม่อยากให้พี่มันรู้เลยว่าผมเขินจนตัวจะบิดอยู่แล้ว​ โคตรเสียฟอร์มเลย​ เลิกมองผมแล้วอมยิ้มแบบนี้สักที​ มันไม่ชินรู้ไหมไอ้คนยิ้มยาก…



อย่ามาทำให้เขินนะโว้ย​ คนบ้าอะไรวะตอนทำหน้านิ่งก็โคตรน่ากลัวจนไม่อยากเข้าใกล้​ แต่พอยิ้มแล้วแม่งดูใจดีฉิบหาย​ ขืนยิ้มแบบนี้บ่อยๆ​ ผมจะทำใจไม่ให้เขินยังไงไหว



“พี่แม่ง! จะยิ้มทำไมวะ” เขินแล้วทำอะไรไม่ได้ก็ต่อว่ามนุษย์ผัวมันซะเลย​ เรื่องอะไรจะยอมรับว่าชอบพี่มันวะ​ น่าอายฉิบหาย​ หาเรื่องแม่งเลย​ “ก่อนหน้านี้ยังโกรธเจี๊ยบอยู่เลย​ หายโกรธแล้วหรอ”



“โกรธ”



“...”



“แต่ห่วงมึงมากกว่า”



หื้อ…



อะไรของพี่มันวะ​ ไม่คุยด้วยแล้ว!



“จะไปซื้อข้าวก็ไปเลย​ ซื้อนมมาให้ไข่ตุ๋นด้วย” บอกจบก็กอดไข่ตุ๋นตวัดผ้าห่มคลุมโปงหนีไอ้ผัวนิสัยไม่ดีชอบมาพูดให้ผมทำตัวไม่ถูก ผมแม่งกระจอกฉิบหาย



อยากงอแงว่ะ​ ไม่อยากให้พ่อไข่ตุ๋นรู้เลยว่าผมเสียอาการแค่ไหนกับความห่วงใย​ ที่พูดออกมาตรงๆ​ ซื่อๆ​ ของคนพูดไม่เก่งอ้อมค้อมไม่เป็นของพี่อ้าย​ เพราะมันไม่บ่อยนักหรอกที่พี่อ้ายจะพูดอะไรแบบนี้​ พี่มันไม่ใช่คนที่จะอ่อนโยนเทคแคร์ใคร​ ไม่ใช่สุภาพบุรุษเหมือนคุณชายแบบพี่เสือ​ ไม่ได้ยิ้มเก่งเฟรนด์ลี่เข้ากับคนอื่นง่ายเหมือนพี่แรมโบ้​ แต่โคตรแตกต่างจากเพื่อนฉิบหาย​ ไม่รู้พวกพี่มันคบกันได้ไง?



แม่ง!



แล้วผมรักไปได้ไงวะ​ โคตรทึ่งตัวเองฉิบหาย..



รักไอ้คนเลวที่มันย่ำยีศักดิ์ศรีตัวเองได้ยังไงวะ​ นิสัยแม่งก็เชี่ยดุยิ่งกว่าหมา​ ขี้หึงขี้หวงเจ้าอารมณ์ไม่ฟังใคร ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิต​ เจ้ากรรมนายเวรตามจองเวรจองกรรมชีวิตผมไม่เลิกไม่รา​ โคตรของโคตรความ​นิสัยไม่ดีชอบบงการชีวิต​คนอื่น​ ใช้ผมเยี่ยงทาส​ บังคับขู่เข็ญทั้งคำพูดและสายตาให้ผมกินข้าวเช้า​ ทั้งที่ผมอยากนอนตื่นสาย​ เพราะกลัวผมจะปวดท้องเป็นโรคกระเพาะ​ ทำเหมือนผมเป็นตัวภาระ​ แต่ก็จำได้ว่าผมอยากกินอะไร​ ไม่เคยให้อิสระไปไหนต้องขออนุญาตรายงานยิ่งกว่าพ่อบังเกิดเกล้า​ แต่พอผมเริ่มงอแงพี่มันก็ยอมใจอ่อนพาไปส่งให้ถึง​ที่​ ไม่เห็นจะมีอะไรดีสักอย่าง​



โคตรบ้าเลยที่ไอ้ความรู้สึกบ้าๆ​ แบบที่เป็นอยู่ตอนนี้มันเกิดขึ้นเพราะพี่อ้าย​ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยเว้ย!



แม่งเอ้ย!



ไม่มีเหตุผลเลยว่ะ…



“จะรีบซื้อ…รีบกลับ” เสียงทุ้มต่ำบอก​ ทำเอาผมหลุดยิ้มขำออกมาแล้วพึมพำกับไข่ตุ๋น



“ไปแค่นี้ก็ต้องรายงาน”



ผมรอจนกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตู​ ถึงค่อยโผล่หน้าออกมาน​อก​ผ้าห่ม​ ก่อนจะจุ๊บเท้านุ่มนิ่มเล็กๆ​ ของไข่ตุ๋นอย่างอารมณ์ดี​ เมื่อเผลอไปนึกถึงคำพูดของคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องไป​



‘โกรธ…



…แต่ห่วงมึงมากกว่า’



ก็แค่คำว่า​ ‘ห่วง’ ธรรมดา​ แต่ทำให้ผมหุบยิ้มไม่ได้เลยว่ะ​ หยุดยิ้มสักทีดิวะ… เจี๊ยเอ๋ยเจี๊ยบ!



“หื้อ...ตุ๋นทำไงดี” ผมเอ่ยออกมาอย่างไม่ได้หวังคำตอบจากเจ้าตัวเล็กที่นอนมองผมตาแป๋วได้อย่างน่ารัก​ “ชอบพี่อ้ายไปแล้วอ่ะตุ๋น​ เสียศักดิ์ศรีคนแมนชะมัดเลย​ โอ๊ย…น่าอายสุดๆ​ บอกชอบไปแล้วด้วยอ่ะไข่ตุ๋น…”



ผมนอนโอดครวญให้แมวฟัง​ มือก็หยอกเจ้าตัวเล็กที่ส่ายหน้าเล่นกับผ้าห่ม​ คิดถึงตอนที่สารภาพความในใจออกไปเมื่อคืน​ ใบหน้าพลันเห่อร้อน​ไปหมด​ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมจะทั้งกอดทั้งอ้อนพี่อ้ายไปแบบนั้น​ รับตัวเองไม่ได้เลยว่ะ​ ยิ่งคิดก็ยิ่งอับอายขายหน้า คนแมนจะเป็นลม!



อ้อนผัวไปซะขนาดนั้น​ ต่อไปผมจะมองหน้าพี่มันโดยไม่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนได้ยังไงวะ​ ไม่น่าดื่มเลยแม่งเอ้ย!



เหมี๊ยว…เหมี๊ยว…



เสียงร้องของเจ้าตัวเล็กพันธุ์ขาสั้นร้องเรียกความสนใจ​ ทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้นมองแมวเด็กที่กำลังใช้เท้านุ่มๆ​ แตะที่นิ้วของผมแล้วแลบลิ้นเลีย​ ดวงตาโตเหมือนลูกวอลนัตใสแจ๋วมองมาที่ผมคล้ายกำลังอ้อน​ ส่งเสียงร้องแย้วๆ​ ไม่หยุด​ สงสัยไข่ตุ๋นต้องหิวแล้วแน่ๆ​ เลย​ ไอ้พี่อ้ายมันไปซื้อนมให้ลูกตุ๋นของผมถึงไหนวะ?



“ตุ๋นหิวแล้วใช่ไหม… หื้ม! รอแป๊ปนึงน้า​ ไอ้พ่ออ้ายกำลังไปซื้อนม…”



นม…



เชี่ย!



ผมลืมบอกให้พี่อ้ายซื้อนมแพะมาให้ไข่ตุ๋น​ ถ้าพี่มันซื้อนมหนองโพมาให้ลูกตุ๋นของผมก็ยุ่งกันพอดี​ ผมเคยเก็บลูกแมวมาเลี้ยง​ ตอนนั้นแค่คิดว่านมอะไรก็เหมือนกันหมด​ ทำให้น้องแมวท้องเสียเกือบตาย​ ความรู้สึกกลัวจนมือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูกในตอนเด็กผมยังจำมันได้จนถึงตอนนี้​ ตั้งแต่นั้นมาผมไม่กล้าให้อะไรน้องแมวกินโดยไม่หาข้อมูลอีกเลย



ผมแทบกระโดดลุกไปหยิบโทรศัพท์มากดหามนุษย์ผัว​ ขณะรอสายก็ได้แต่ลุ้นให้พี่มันอย่าเพิ่งกลับคอนโดฯ​ มันคงเสียเวลาฉิบหายที่ต้องกลับไปซื้อใหม่​ ไม่ได้กลัวไอ้คนขี้รำคาญจะหงุดหงิดหรอกนะ​ กลัวลูกตุ๋นของผมจะหิวจนร้องไม่หยุดมากกว่า​ ตัวยิ่งเล็กๆ​ อยู่ด้วย



“พี่อ้าย! เจี๊ยบลืมบอกให้ซื้อนมแพะมาให้ตุ๋น” ผมบอกเสียงรัวเร็วทันทีที่พี่มันรับสาย



[อืม…]​



“อืมอะไร​ของพี่เนี่ย​”



[...]



“กลับมาหรือยังอ่ะ​”



[เออ..]​



“กลับไปซื้อใหม่เลยนะ”



[...]



เหมี๊ยว...เหมี๊ยว…



“รีบกลับด้วย​ ตุ๋นร้องหาอิพ่ออ้ายแล้วเนี่ย”



[...]



“พี่อ้าย…”



[...]



“พี่อ้ายอย่าเงียบดิ ได้ยินเจี๊ยบไหม​” ผมร้องเรียกคนปลายสายที่เงียบหายไปเลย​ ได้ยินก็แต่เสียงลมเสียงรถวิ่งอยู่ข้างทาง​ หรือพี่มันจะไม่ได้ยินที่ผมพูดวะ​ พอจะเอ่ยปากถามพี่มันก็พูดขึ้นมาซะก่อน



[สั่ง?]​



“บอกเหอะ”



ผมเถียง… แต่น้ำเสียงมันดูอ่อยๆ​ จนตัวเองยังรู้สึกได้​ แต่ทำไงได้ล่ะ ก็คนมันเกรง(กลัว)​ใจมนุษย์ผัวนี่หว่า​ ถึงพี่อ้ายมันจะดูใจดีกับผม​ แต่ผมก็ไม่กล้าปีนเกลียวไอ้ผัวโหดเหมือนที่ทำกับไอ้พี่ตี๋หรอกนะ​ ซาลาเปายังไม่ทันหายช้ำเลยนะเว้ย!



[เหมือนเมียขี้บ่น]​



อ้าว! ว่าผมซะงั้น​ ผมขี้บ่นแล้วมันยังไงวะ?



“ขี้บ่นแล้วรักปะล่ะ”



[...]



ฉิบ…!



พลั้งปากถามออกไปแบบนั้นได้ยังไงวะไอ้ลูกเจี๊ยบ​ โคตรอ่อยฉิบหาย​ แล้วพี่มันจะเงียบทำไม​วะ​ ทีตอนไม่อยากฟังเสือกพูดจังนะ​ ทีตอนอยากฟังเสือกไม่พูด รักไม่รักก็บอกมาดิ​ ยิ่งพี่มันเงียบผมยิ่งเสียเซลฟ์นะเว้ย​



คนแมนเซ็งว่ะ!



[คืนนี้จะบอก]​



พี่มันบอกด้วยสีหน้ายังไงไม่รู้​ แต่น้ำเสียงดูอารมณ์ดีจนผมชักเริ่มเสียวหลังแล้วนะเว้ย​ ทำไมรู้สึกไม่ปลอดภัยแปลกๆ​ ก่อนจะยกมือจับก้นตัวเอง​ นี่ไอ้พี่อ้ายมัน…



“รีบไปซื้อนมให้ตุ๋นเลย​ ลูกเจี๊ยบหิวจะตายแล้ว”



ผมว่าอย่างทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดชวนคิดไม่ดี(ไปเอง)​ของไอ้พี่อ้าย​ และก่อนที่ผมจะทันวางสาย​ น้ำเสียงทุ้มต่ำพลันเอ่ยออกมาให้คนฟังอย่างผมหลุดยิ้มออกมากับคำพูดธรรมดาๆ​ ของพี่มันอีกแล้ว



[รับทราบ…เมีย]​



“...”



แม่ง!



ยิ้มทำไมวะ​ หื้อ…



ตุ๋นจ๋าช่วยเจี๊ยบด้วย…






50%





30​ นาทีต่อมา…



“เจี๊ยบ”



“...”



ผมยืนอิดออดอยู่หน้าประตูห้องน้ำอย่างทำใจออกไปเจอหน้ามนุษย์ผัวไม่ได้​ สมองของผมมันเอาแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน​อย่างน่าโมโห​ จนอยากจะหลบหน้าพี่มันอยู่แบบนี้​​ ถึงจะรู้ว่าหลบไปก็ช่วยอะไรไม่ได้​ แต่ใครใช้ให้พี่อ้ายมันพูดแบบนั้นวะ ดูแต่ละคำที่พี่มันพูดดิ โคตรเล่นกับใจผมฉิบหาย​



แม่ง!



ไม่กล้าสู้หน้าพี่อ้ายเลยว่ะ​ ทำยังไงผมก็หยุดคิดไม่ได้​ มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงวะ​ เจี๊ยบเอ๋ยเจี๊ยบ… ทำไมกระจอกแบบนี้​ ไม่เป็นตัวของตัวเองเลยว่ะ!



“เสร็จยัง”



“...”



“กินข้าว”



“อ… อื้ม” ผมส่งเสียงตอบออกไป​ เพราะขืนยังเอาแต่เงียบอยู่​ ได้มีคนกระโดดถีบประตูเข้ามาแน่



ผมยังคงอ้อยอิ่งอยู่ในห้องน้ำอีกครู่หนึ่ง​ ก็จำต้องยอมเดินออกมาใส่เสื้อผ้าออกไปกินข้าว​ เพราะถ้าพี่อ้ายมันเดินมาตามอีกรอบ​ ไอ้ผัวโหดคงยกข้าวมาป้อนผมถึงเตียงแน่​ ยิ่งชอบบังคับผมอยู่ด้วย​กับไอ้เรื่องข้าวเช้าเนี่ย​ ท้องก็ท้องผมแต่เดือดร้อนพี่มันซะงั้น​ ทำอย่างกับผมเป็นเด็ก​ไปได้​ น่าเบื่อฉิบหาย!



เออ…



ยอมรับก็ได้วะ​ ที่ผ่านมาลึกๆ​ ผมรู้ว่าพี่มันทำแบบนี้เพราะเป็นห่วง​ ไม่อยากให้ผมป่วย​ แต่ผมแค่พยายามมองข้ามความห่วงใยที่แสดงออกในแบบของไอ้ผัวโหด​ เพราะไม่อยากใจอ่อนมองพี่มันในแง่ดีกับคนที่มันหยามศักดิ์ศรีตัวเอง ไม่ชอบที่ต้องรู้สึกทำตัวไม่ถูกเวลาที่พี่อ้ายชอบทำเหมือนใส่ใจเรื่องของผม​ มันทำให้ผมอดที่จะรู้สึกไม่ดีไม่ได้ที่คิดตั้งแง่กับพี่มัน​ ความเป็นคนขี้ใจอ่อนของผมคือข้อเสียที่แก้ไม่หาย​ ผมถึงพยายามไม่สนใจและทำเป็นรำคาญเวลาพี่อ้ายมันพยายามพูดด้วยยังไงล่ะ​



ไม่ว่าจะเป็นเช้าวันนั้น​ ที่พี่มันกวนตีนอยากกินไข่คนชีส​กับขนมปังปิ้งแล้วบังคับให้ผมกินด้วย



‘กิน…’ สั่งพร้อมกับเลื่อนจานไข่คนชีสมาตรงหน้า​อย่างที่ทำให้ผมไม่กล้าปฏิเสธ​ เหลือบมองเจ้าของนัยน์ตาคมดุที่โคตรบังคับผมฉิบหาย​อย่างกล้าๆ​ กลัวๆ​ เสียงที่เอ่ยออกไปจึงสั่นอย่างช่วยไม่ได้



‘ม… ไม่หิว​ พี่กินเลย’



คนแมนตัวเล็กๆ​ อย่างผมไหนเลยจะกล้าหือกับสายโหด​ตีนหนัก​ ผมไม่อยากโดนพี่มันกระทืบนี่หว่า​ ใครจะกล้าทำตัวเปรี้ยวตีนใส่พี่มันวะ​ ถึงจะไม่พอใจพี่มันมากแค่ไหนก็เถอะ​



พอเห็นผมหงอ สายตาดุๆ​ ที่ชอบบังคับและข่มขู่ให้ผมกลัวยิ่งกว่าคำพูดก็อ่อนลง​อย่างที่ตัวพี่อ้ายเองอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ​ ผมไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า​ แต่บางอย่างในแววตาคู่นั้นที่มองมา มันทำให้ผมไม่ชอบเอาซะเลย​



แม่ง!



ทำไมต้องรู้สึกแปลกๆ​ แบบนี้วะ​ อย่าทำให้ผมเป็นแบบนี้จะได้ไหม…



‘กู…’



‘ก็ได้​ กินก็ได้’



ผมรีบตัดบทก่อนพี่มันจะพูดจบ​ แล้ว​ก้มหน้าก้มตากินไข่คนชีสอย่างไม่เต็มใจ​ ตั้งใจชักสีหน้าบึนปากบูดบึ้งให้พี่อ้ายรู้ว่าผมไม่ชอบและรำคาญพี่มันจนไม่อยากจะมองหน้าให้เสียสายตา​ แม้ในใจจะแอบกลัวพี่มันเห็นเป็นกระสอบทรายฉิบหายก็เถอะ



ในตอนนี้ผมรู้แล้ว ว่าไอ้ความรู้สึกในตอนนั้นคืออะไร…



ผมแค่กลัว… กลัวความรู้สึกที่ไม่ควรจะรู้สึก​ ถึงขนาดบอกตัวเองว่าเกลียดพี่อ้ายทุกวัน​ เถียงพี่มันทุกคำในใจ​ แต่ใครจะรู้วะ​ ว่ายิ่งทำแบบนั้น​ ยิ่งทำให้ไอ้ผัวโหดเข้ามาอยู่ในความคิดอยู่ในชีวิตและครอบครองพื้นในใจของผมอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวแบบนี้​ พอรู้ตัวอีกที…แม่ง!



ชอบซะงั้น



และมันโคตรเชี่ยตรงไหนรู้ไหม?



ตรงที่รู้สึกขาดพี่มันไม่ได้นี่ไง​



เวรแล้วไอ้เจี๊ยบเอ้ย!



พัง! พัง! พัง!



ทุกอย่างที่ผมพยายามเกลียดพี่อ้ายมาตลอดหนึ่งปี​ มันพังไม่เป็นท่า​เลย​  โคตรบ้าฉิบหาย!



ผมหยิบเสื้อยืดกางเกงวอร์มมาใส่ โดยไม่สวมกางเกง​บ๊อกเซอร์บรีฟอย่างเกียจคร้าน​ ก่อนจะส่องกระจกปาดครีมบำรุงผิวหน้าสำหรับผู้ชาย​ ผมไม่ใช่ผู้ชายเจ้าสำอางอะไรขนาดนั้น​ แต่จะให้ปล่อยปละละเลยก็ไม่ได้ไหมวะ​ ใบหน้าอันหล่อเหลาของผมมันของล้ำค่าเลยนะเว้ย​ ไม่งั้นพี่อ้ายมันจะมองหรอวะ​ โด่!​ มีผัวหล่อขนาดนี้​ จะหล่อน้อยกว่าพี่มันได้ไงวะ



พอทาครีมเสร็จก็ใช้มือสางเส้นผมที่ยาวจนเริ่มปรกหน้าปรกตาให้เข้าทรง​ ขณะเดินออกไปหาพี่อ้าย​ คนตัวโตนั่งกับพื้นข้างโต๊ะทานข้าว​ กำลังตัดกล่องนมแพะเตรียมเทใส่จานให้ไข่ตุ๋นที่ส่งเสียงร้องเหมี๊ยวๆ​ ไม่หยุด​ เจ้าตัวกลมพันธุ์ขาสั้นสีขาวสะอาดตาก็นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ​ ก่อนที่ขาหน้าเล็กนุ่มทั้งสองข้างจะยกขึ้นแตะข้อมือพี่อ้าย​ คล้ายกำลังเร่งเร้า​ ดวงตากลมโตดั่งลูกวอลนัทจดจ้องกล่องนมในมือมนุษย์พ่อแมวไม่วางตา​ เลยถูกไอ้คนโหดขมวดคิ้วทำเสียงในลำคอดุใส่​ เสียงร้องเหมี๊ยวๆ​ ที่ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า​ ถึงได้ฟังดูหงอยๆ​ ลดขาที่ยื่นแตะพี่อ้ายลงแล้วนั่งรออย่างเป็นเด็กดี​ ผมจึงได้เห็นริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มมุมปากน้อยๆ​ อย่างพอใจของมนุษย์พ่อแมว



พี่อ้ายแม่ง…



กับแมวก็ดุไม่เว้น!



แต่ก็ทำให้ผมอดยิ้มตามไม่ได้​ แค่ดุแมวได้พี่มันยังยิ้มขนาดนี้​ ตอนที่กำราบผมให้อยู่ในกำมือได้​ คงชอบใจมากเลยละสิ และในจังหวะที่ริมฝีปากของผมกำลังคลี่ยิ้ม​ ใบหน้าโคตรหล่อฉิบหายของพี่อ้ายก็หันมา​ ดวงตาสีเข้มติดดุก็ประสานเข้ากับผมพอดิบพอดี



เชี่ย!



หลบไม่ทัน…



ผมเกาแก้มแก้เก้ออย่างไม่รู้จะวางสีหน้ายังไงดีที่ถูกมนุษย์ผัวจับได้ว่าแอบมอง​ ก่อนจะหลบสายตาคู่ดุด้วยการก้มหน้าเดินไปที่โต๊ะทานข้าว​ คนตัวสูงจึงลุกขึ้นเดินตัดหน้าผมเอากล่องนมไปทิ้งแล้วหยิบจานชามมาใส่ข้าวที่ซื้อมาเงียบๆ​ ผมจึงเดินไปช่วยแกะถุงต้มเลือดหมูเจ้าประจำข้างเซเว่นตรงข้ามคอนโดฯ​ ที่จะขายทุกเช้า​ วันไหนขี้เกียจหรือตื่นสายผมกับพี่อ้ายก็จะไปฝากท้องที่ร้านนี้ก่อนเข้าเรียน​



พวกเราต่างก้มหน้าก้มตากินเงียบๆ​ ไม่มีบทสนทนาชวนคุย​ระหว่างเรา​เหมือนกับทุกวัน​ แต่ผมกลับไม่รู้สึกอึดอัดกับการที่มีพี่อ้ายนั่งอยู่ตรงนี้เหมือนเมื่อก่อน​ เพราะผมชอบพี่อ้ายสินะ​ ไอ้ความรู้สึกบ้าบอแบบนี้ถึงทำให้ต้มเลือดหมูอร่อยกว่าทุกวัน​



ผมเหลือบมองคนตรงหน้า​ ก่อนจะทำใจกล้าตักตับในชามของตัวเองให้พี่อ้าย​ เพราะมันเป็นครั้งแรกที่ผมทำแบบนี้ตั้งแต่เราคบกันด้วยความไม่เต็มใจของผม​ หมายถึงเมื่อก่อนน่ะ​ ส่วนตอนนี้ไม่รู้แล้วว่ะ… เต็มใจมั้ง!



“ให้”



“...”



“ชอบไม่ใช่หรอ​” ผมถามพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย​ เมื่อคนเป็นผัวเอาแต่นั่งมองผม​



“ชอบ”



“ชอบก็กินสิ” จะจ้องทำไมนักหนา​ ประหม่านะเว้ย!



“...”



“ถ้าไม่กินก็ไม่ต้องกิน” ผมว่าก่อนจะยื่นช้อนไปตักตับในจานพี่อ้ายคืน​ เล่นนั่งจ้องผมเหมือนอยากจะแดกผมแทนข้าวขนาดนั้น​ ใครมันจะกินข้าวลง… เขินสัส!



แต่ข้อมือกลับถูกมือเรียวยาวรวบจับเอาไว้ซะก่อน​ ครั้นจะสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุม​ คนมีกำลังมากกว่าก็กระตุกแขนดึงจนผมถลาไปข้างหน้า​ ก่อนที่ใบหน้าหล่อจนอยากจะด่าเพราะเริ่มจะหวงขึ้นมาบ้างแล้ว​ จะยื่นเข้ามาใกล้​ จนผมต้องรีบเอ่ย



“อะไร”



“ตั้งแต่มึงชอบกู…”



“เชี่ย​! จะพูดทำไม”



ไอ้พี่อ้ายแม่ง​ ผมอุส่าห์พยายามไม่คิดแล้ว​แท้ๆ​ จะรื้อฟื้นขึ้นมาให้ผมอายทำไมอีกว่ะ



“ไม่อยากให้พูดอะไร… ชอบ”



“หื้อ…”



ตึง! ผมร้องพลางกระทืบเท้า​อย่างขัดใจระคนขัดเขิน​ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างปิดปากที่จะพูดอะไรให้ผมทำตัวไม่ถูก แต่ก็ถูกมนุษย์ผัวดึงมือออกพร้อมกับกระชากให้ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้​ จนก้นนั่งไม่ติดเก้าอี้



“...”



“ห้ามพูด”



“มึงชอบกูแล้ว… อึก”



ผมยื่นหน้าประกบริมฝีปากของมนุษย์ผัวที่เอาแต่ย้ำคำว่า​ ‘ชอบ’ ให้ผมอายตัวเอง​ ​จนเอาแต่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผมทำอะไรไว้กับอีกคน​ ภาพออดอ้อนกกกอดปรากฏเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ​ ราวกับหนังที่ฉายซ้ำ​ สองมือที่ถูกมือหนากอบกำ​ กำเขาหากันแน่นก่อนจะผละริมฝีปากเอ่ยกับคนตรงหน้า



“ห้ามล้อ”



“...”



“อาย” ผมบอกด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเป็นกระซิบ​ หลุบสายตาหลบพี่มันด้วยใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว



“ไม่ล้อ”



“แล้วจะพูดเพื่อ?”



“แค่จะบอก​”



“อะไร”



“พอสารภาพว่าชอบกูแล้ว​ มึงทำตัวน่ารักขึ้นนะ”



“พี่แม่ง…”



จุ๊บ!



ยังไม่ทันต่อว่าไอ้ผัวบ้า​ พวงแก้มย้วยๆ​ ของผมก็ถูกพี่มันหอมจนเกิดเสียง​ ก่อนจะปล่อยข้อมือของผมแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้​ กินตับชิ้นนั้นที่ผมตักให้มุมปากยกยิ้มก่อนเอ่ย



“วันนี้ต้มเลือดหมูอร่อย”



ใช่!



อร่อยกว่าทุกวัน…





TBC.

#อ้ายเจี๊ยบ


***มาแล้วววๆๆๆๆ​ หายไปนานเลยเนอะ5555​ด่าได้แต่อย่าแรงนะคะ​ ใครคิดถึงขอเม้นเป็นกำลังใจให้เจี๊ยบน้อยของเราด้วยน้าาา​ วันนี้พี่อ้ายบอกว่า... ต้มเลือดหมูอร่อยค่ะ​ มีใครกินต้มเลือดหมูบ้างคะวันนี้


1 เม้น​ 1 กำลังใจค่าาาา

@remonny11​

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.564K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,398 ความคิดเห็น

  1. #7387 MTBBminttt (@MTBBminttt) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 17:13
    เสียอาการขั้นสุด
    #7,387
    0
  2. #7354 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 11:25

    ต้มเลือดหมูใส่กัญชาแน่ ๆ ยิ้มไม่หุบเลย

    #7,354
    0
  3. #7053 baifern_mtbb9397 (@baifern_mtbb9397) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:19
    ชั้นว่าอิพี่อ้ายทำน้ำตาลหกใส่ต้มเลือดหมูแน่ๆ
    #7,053
    0
  4. #6272 M_Jdp (@M_Jdp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:23
    ต้มเลือดหมูใส่อะไรไปรึเปล่าคะ ดูหวานม้าดดด
    #6,272
    0
  5. #6091 Nesz_11 (@Nesz_11) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 20:33
    เขินนนนนนน!
    #6,091
    0
  6. #6011 poon2205 (@poon2205) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 02:34
    เรากินต้มเลือดหมูค่ะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะใจตรงกับพี่อ้าย
    😆😆😆
    #6,011
    1
    • #6011-1 tpnatt (@tpnatt) (จากตอนที่ 23)
      2 มกราคม 2563 / 22:20
      แงงงงงงหัวใจจจ
      #6011-1
  7. #5986 littlebird05 (@littlebird05) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 18:41

    ต้มเลือดหมูหวานเลย

    #5,986
    0
  8. #5978 toto (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 19:24

    มีเจี้ยบคนเดียวปะที่คุยกัยอ้ายรู้เรื่อง

    #5,978
    0
  9. #5973 oiLL (@oilkyumin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 11:49

    โมเมนต์จีบกันใช่ไหมคะ เขินแทนลูกเจี๊ยบแล้ววววว

    อ๊ายยๆๆๆๆๆ

    #5,973
    0
  10. #5914 bunjira60 (@bunjira60) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 13:33

    น่ารักเนอะ
    #5,914
    0
  11. #5913 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 13:24
    เขินเก่งวะลูกเจี๊ยบ พี่อ้ายหลงตายเลยแบบนี้..
    #5,913
    0
  12. #5911 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 08:04
    น่ารักจังงงง
    #5,911
    0
  13. #5910 I_farng (@thoenthaotha) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 07:38
    เขินนนนนนนนเบอร์สุด
    #5,910
    0
  14. #5909 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 04:34
    น้องก็มโนเก่ง
    #5,909
    0
  15. #5908 JssLin (@JssLin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 00:55
    น่ารักมากๆๆ
    #5,908
    0
  16. #5907 ratchaneegorn93 (@ratchaneegorn93) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:47
    น่าร้ากกก
    #5,907
    0
  17. #5906 Sunsun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:16

    ลูกเจี๊ยบ!!! ตั้งแต่สารภาพรักไปก็ทำตัวน่ารักอย่างที่พี่อ้ายบอกจริงๆด้วย ปกติไม่เคยรุกพี่อ้ายก่อนเลยไม่ใช่รึ คราวนี้ถึงกลับเอาปากไปปิดปากพี่เค้า เราว่าอ้ายคงอึ้งมากๆอ่ะ คราวนี้เข้าใจความรู้สึกกันแล้วนะ ด่านต่อไปก็บรรดาเพื่อนลูกเจี๊ยบ ส่วนของอ้ายนี้หนักหน่อย มีพ่อโคตรโหดแถมดูจะยังไม่ยอมรับลูกสะใภ้ที่เป็นผู้ชายอย่างลูกเจี๊ยบอีก เอาใจช่วยค่ะ!!! มันต้องผ่านไปได้ด้วยดี เพราะลูกเจี๊ยบเป็นคนน่ารัก น่าเอ็นดูพ่อสามีต้องใจอ่อนสักวัน!!

    #5,906
    0
  18. #5905 MM_MB (@maemetggt) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:06

    555555​
    #5,905
    0
  19. #5904 mineboominee (@mineboominee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 22:34
    น่ารักกก เขินทั้งคู่
    #5,904
    0
  20. #5903 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 22:01
    ต้องหาต้มเลือดหมูกินบ้างละ เผื่อจะอร่อยเหมือนพี่อ้ายกับน้องเจี๊ยบบ้าง อุแงงงงงงงงงง เขินว้อยยยยย น่ารักๆๆๆๆ ตุ๋นจ๋ายังอยู่ตรงนี้น้าาาาา
    #5,903
    0
  21. #5902 may_yume (@Malisza) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 21:50

    จบละชีวิตน้อยๆของรีด หมอบอกว่าเบาหวานขึ้นจนอาจจะช็อค
    #5,902
    0
  22. #5901 Mod_6104 (@Mod_6104) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 21:25
    อะจ้าาา แมวเป็นเบาหวานยัง555
    #5,901
    0
  23. #5900 bb1a1n (@benzswbb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 21:11
    หวานนนนนนนมากกกกก อิจต้มเลือดหมู5555
    #5,900
    0
  24. #5899 bambam_jtmn (@bambam_jtmn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 19:50
    หวานกันแล้วค่ะแม่
    #5,899
    0
  25. #5898 Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 14:58
    หวานไปอีก
    #5,898
    0