▪️ฮาร์ดคอร์▪️#MarkBam​

ตอนที่ 19 : ฮาร์ดคอร์​ ครั้งที่​ 18 มนุษย์เมียหึงได้​ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,452 ครั้ง
    10 มี.ค. 62



เกิดมามีเวรมีกรรม มีผัวเป็นเจ้ากรรมนายเวร!



18












Aai Talk



ผมหลบออกมาดื่มเบียร์ตรงห้องนั่งเล่นเพื่อให้เมียดื้อเงียบขี้ระแวงกลัวผมจะปีนขึ้นเตียง​ตอนมันเผลอหลับวางใจ ทั้งที่ลูกเจี๊ยบมันง่วงแทบจะลืมตาไม่ขึ้น​ แต่ก็ไม่ยอมหลับยอมนอน​ มันโคตรน่ารักฉิบหายเลยว่ะ​ อยากจะเอาคืนผมแต่ก็กลัวผม​ เห็นแล้วเอ็นดูจนอยากจะจับฟัดให้หายคิดถึง​ แต่ก็ต้องยับยั้งห้ามใจไว้​ เอาใจเมียผมมันหน่อย มันกำลังโกรธอยู่​ เดี๋ยวจะยิ่งโกรธมากกว่าเดิม​



ยอม​ๆ​ ไปก่อน​ เดี๋ยวมันก็ใจอ่อนเอง​ เมียผมทำไมผมจะไม่รู้​ เจี๊ยบมันขี้ใจอ่อน​ โกรธอะไรใครได้ไม่นานหรอก​ ขนาดผมที่มันไม่รักยังไม่เคยโกรธจริงๆ​ จังๆ​ สักที​ เวลาไม่พอใจผมริมฝีปากน่าขยี้ก็มักจะชอบบ่นขมุบขมิบไม่เสียง​ อาจจะมีหลุดด่าผมเวลาเผลอตัวบ้าง​ ผมก็ไม่อยากถือสาหรอก​ แต่เจี๊ยบมันดูน่ารักน่ารักแกดีน่ะเวลาปากอิ่มแย้วๆ​ ใส่​ ผมเลยอดใจไม่ไหวหาเรื่องเอารัดเอาเปรียบรังแกเมียขี้ดื้อจนหมดแรง



ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มันเจ็บตัวหรือรุนแรงกับเจี๊ยบนักหรอก​ แต่มันลืมตัวทุกทีหรืออาจจะเป็นเพราะสันดานเลวๆ​ ของผมที่ติดนิสัยใช้ความรุนแรงตัดสินปัญหา​ ใช่! ผมเป็นคนไม่มีเหตุผล​ ทุกอย่างหยุดได้ที่ตีนเสมอ​ ผมถูกเลี้ยงมาแบบนั้น​ และผมไม่เคยแคร์ว่าใครจะเป็นจะตายยังไง​



ทุกอย่างคือช่างแมร่ง!



แต่ไม่ใช่กับเจี๊ยบ​ ผมแคร์มัน​และไม่เคยคิดที่จะซ้อมเมียอย่างที่มันกลัว​ ผมอยากรักมันอยากเป็นคนดีที่ไม่ทำให้เจี๊ยบมันเกลียด​ แต่ก็เชี่ยเกินกว่าจะทำให้มันรัก​และเลวเกินกว่าที่จะปล่อยเจี๊ยบไป​



ผมรักเจี๊ยบนะ​ รักมาก… แต่ก็มีแค่ผมที่รู้​ เพราะผมไม่เคยแสดงออกให้มันได้รู้สึกได้รับรู้ผ่านการกระทำอย่างแฟนที่ดีควรจะทำ​ มันอาจฟังดูเหมือนคำแก้ตัว​ แต่ผมไม่เก่งเรื่องแบบนั้น​ ผมไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหนจะเข้าหาเจี๊ยบมันยังไง​​ บางครั้งที่ผมอยากจะเข้าหา​ แต่เจี๊ยบมันก็ชอบเข้าใจผมผิดอยู่เรื่อย​ ทุกครั้งจึงจบลงที่เตียงเสมอ



ทว่า​ ครั้งนี้ผมจะลองทำตามคำแนะนำของไอ้แรมโบ้และไอ้เสือ​ ‘คาถาบูชาเมีย’ มันบอกให้ผมท่องให้ขึ้นใจ



รักเมียต้องยอมเมีย



ผมจะลองดู​ อะไรที่ยอมให้เจี๊ยบได้ผมจะพยายาม​ เผื่อผมจะมีดีในสายตาเมียบ้าง​ เมียจะได้ใจอ่อนหายโกรธสักที​ อยากกอดคนขี้ดื้อจะแย่​ โคตรคิดถึงเมียฉิบหาย​ ไม่เห็นหน้าตั้งหลายวัน​ แต่ถึงจะไม่เห็นหน้า​ ผมก็รู้หมดแหละว่าลูกเจี๊ยบของผมแอบหนีไปเที่ยวที่ไหนบ้าง​ ถ้าไม่ใช่เพราะถูกพ่อจับตาดูอยู่ผมคงบึ่งไปลากคนคออ่อนกลับตั้งแต่คืนนั้นแล้ว​ ยังดีที่ไอ้เสือยืนยันว่าไม่มีใครมายุ่งกับคนของผม​ ไม่งั้นคงเป็นผมที่ได้ตายคาตีนพ่อแทน



แมร่ง…



คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแล้วล่ะ



อยากบุหรี่ว่ะ!



แต่ก็ขี้เกียจลงไปซื้อเพราะของเก่าที่ซ่อนเจี๊ยบไว้ดันหมด​พอดี​ ตั้งใจว่าเบียร์กระป๋องสุดท้ายหมดจะกลับเข้าไปนอน​ แต่ผมจะทำยังไงให้เจี๊ยบหายโกรธดีวะ​ จนถึงตอนนี้ผมยังนึกไม่ออกเลยว่าจะซื้ออะไรง้อเมียตัวเอง​ อะไรที่มันเห็นแล้วทำให้ยิ้มได้วะ…



ไม่มีเชี่ยอะไรเลยนอกจากคลิปแมวที่มันเพิ่งดูไปหลังจากไล่ผมลงมานอนที่พื้นข้างเตียงเมื่อหลายชั่วโมงก่อน



‘แมว’



“แมวหรอวะ?” ผมพึมพำกับตัวเอง​ และยิ้มออกมาในที่สุดเมื่อคิดอะไรบ้างอย่างขึ้นมาได้​ ก่อนจะกระดกเบียร์ในมือดื่มจนหมดแล้วกลับเข้าห้องนอน



ผมย่องขึ้นเตียงที่มีคนตัวเล็กนอนหลับตาพริ้มขดตัวเป็นก้อนอยู่ใต้ผ้าห่ม​ ไม่ได้จะแอบขึ้นมานอนบนเตียงหรอก​ ใครจะกล้าขัดคำสั่งเมียวะ​ เมียผมมันอุสาห์ได้ใจจะเอาคืนผมทั้งที​ ผมจะกล้าทำลายความสุขเล็กๆ​ น้อยๆ​ ของเจี๊ยบได้ไง​ แค่อยากจะขอชื่นใจนิดๆ​ หน่อยๆ​ ให้หายคิดถึงบ้างก็เท่านั้น



ผมมองเสี้ยวหน้าหวานของคนขี้ดื้อที่ชอบคิดว่าตัวเองเป็นคนเท่​ มุมปากยกยิ้มน้อยๆ​ เอ็นดูมันว่ะ ไม่รู้ใครไปหลอกมันหรือว่ามันหลอกตัวเองกันแน่​ ถึงได้คิดว่าตัวมันเท่​ ทั้งที่มันออกจะน่ารัก​อย่างงี้​ โดยเฉพาะเวลาไม่ได้ดั่งใจ​ หน้ามันโคตรดื้อ​ฉิบหาย​ แต่เจ้าตัวมันไม่รู้หรอกหรืออาจจะรู้แต่ไม่ยอมรับ​ เห็นแล้วโคตรอยากจับฟัดให้เตียงพังฉิบหาย



น่ารักว่ะ!



รักมากด้วย…



ผมค่อยๆ​ โน้มใบหน้าลงมาหาเสี้ยวหน้าสวยของคนหลับสนิท​ ประทับริมฝีปากจุมพิตแผ่วเบา​ ขบเม้มริมฝีปากไปรอบๆ​ กลีบปากนุ่มหยุ่นสีแดงระเรื่ออย่างอ้อยอิ่ง​ คนตัวเล็กที่ถูกลักหลับพลันขยับปากส่งเสียงประท้วงในลำคอตามสัญชาตญาณ​ เรียวคิ้วสวยขมวดน้อยๆ​ คล้ายรำคาญเมื่อถูกรบกวนเวลานอนแสนสุข​ ผมผละริมฝีปากออกมาเล็กน้อย​ ห้ามใจตัวเองไม่ให้สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปควานหาความหวานจากโพรงปากของคนใต้ร่างอย่างเสียดาย​



“งื้อ…” คนหลับร้องงอแงในลำคอ​ เปลือกตาบางเปิดปรือ​อย่างสลึมสลือพลิกตัวนอนตะแคงหนีโจรลักหลับ​ ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วหลับต่อ​ ขนาดงัวเงียเจี๊ยบมันยังดู…



“ขี้ยั่วว่ะ”



ผมเคลื่อนริมฝีปากประทับบนขมับเนียนเบาๆ​ ก่อนจะกดจมูกลงบนพวงแก้มนุ่มนิ่มแล้วเอ่ยกับคนหลับเสียงแผ่ว



“อย่าทิ้งกูนะเจี๊ยบ” บอกออกไปแม้ว่าอีกคนจะไม่ได้ยิน​ ก่อนจะต่อประโยคที่เหลือในใจ…



‘ไม่งั้นกูเอาตาย’



ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ​​ หมายถึงเมื่อก่อนน่ะ​ อย่างมากก็แค่ขู่ให้เมียกลัว​ เจี๊ยบจะได้ไม่กล้าไปจากผม​ เพราะมันคือวิธีเดียวที่จะทำให้คนเลวอย่างผม​ยังมีมันอยู่ข้างๆ​ แม้ในสายตามันผมจะเลวเพียงไรก็ตาม ผมไม่เคยสนใจวิธีการหรอก​ แค่ทำให้เจี๊ยบไม่ทิ้งผมไปก็พอ



แต่ตอนนี้ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้นแหละ​​ ผมไม่อยากให้เจี๊ยบมันเกลียดไปมากกว่านี้​ ไม่อยากเห็นสายตาคู่นั้นหวาดกลัว​ จำยอมฝืนทนมองมาที่ผมแบบนั้นอีกแล้ว​ เพราะผมอยากได้ใจมันไม่ใช่แค่ตัว​



อย่างที่ไอ้เสือมันบอก​ ถ้าผมไม่ยอมเลิกกับเจี๊ยบ​ ก็ต้องทำให้เจี๊ยบมันรัก​ เพราะฉะนั้นผมอยากเริ่มต้นจีบเจี๊ยบมันใหม่​



ผมอยากแก้ตัวว่ะ!



The​ End.







“หน้าบานมาเลยนะมึง” เสียงยียวนกวนตีนดังมาจากเพื่อนยักษ์ทันทีที่ผมเดินเข้าห้องเรียน​ ผมทำใจไว้แล้วล่ะว่าต้องถูกพวกมันล้อ​ แต่หน้าผมมันชัดขนาดนั้นเลยหรอวะ?



ไอ้เพื่อนบ้านี่​ ทำเขินแต่เช้าเลยแมร่ง!



“บานพ่องมึงสิ”



ผมเก๊กหน้าขรึมด่ามันแก้เขิน​ ก่อนจะเดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆ​ ไอ้นุ่น​ที่หันมามองผมแล้วถามยิ้มๆ​ ให้เขินหนักกว่าเดิม



“กูเห็นไลน์มึงตอนตีหนึ่ง​ ว่าจะโทรฯ​ ถามก็กลัวขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม… อยู่ดีๆ​ ทำไมถึงกลับบ้านวะ​ พี่เขาง้อมึงท่าไหน”



“เข้าด้ายเข้าเข็มเชี่ยไรล่ะ” ผมตะโกนลั่นด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว​ จนคนทั้งห้องหันมามองพวกเราเป็นจุดเดียวกัน​ พวกมันเลยหัวเราะพยักเพยิดหน้าส่งซิกเหมือนรู้กัน​ สีหน้าไม่เชื่อผมสุดๆ​​ “หยุดหัวเราะกูเลย​ ไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย”



“แล้วพี่เขาง้อมึงท่าไหน”



“ไอ้เชี่ยนุ่น​ ก็บอกว่าไม่ได้มีอะไรกันจะท่าไหนอะไรของมึง”



“กูหมายถึงง้อมึงอิท่าไหนเว้ย มึงถึงยอมกลับบ้าน…มึงอ่ะคิดอะไร” มันแถหรอก​ ผมรู้…



“ก็พี่เขามารับกูแล้วก็ขอโทษ​”



“แค่นั้น?” ไอ้ยักษ์ถามเลิกคิ้วขึ้น



“แล้วมึงจะเอาแค่ไหนล่ะ” ผมว่าอย่างเริ่มจะรำคาญพวกมัน​ ไอ้นุ่นจึงยื่นหน้าเข้ามาถามไม่ให้ผมได้ตั้งตัว



“แล้วพี่เขารู้หรือเปล่าว่ามึงชอบ”



“ช… ชอบอะไร​ ก็บอกว่าไม่ได้ชอบ” ผมบอกตะกุกตะกัก​ ก่อนจะหันหน้าหนีพวกมัน​ ไอ้ยักษ์จึงเดินอ้อมมาดักผมอีกทาง



“มึงหลอกพวกกูได้​ แต่หลอกตัวเองไม่ได้หรอกเจี๊ยบ​ ที่พวกกูถามไม่ได้จะคาดคั้นเพื่อที่จะล้อมึง​ กูแค่ไม่อยากให้มึงอึดอัดเวลาอยู่กับพวกกู​ มึงจะชอบผู้ชายหรือชอบผู้หญิงมึงก็เป็นเพื่อนกูเหมือนเดิม​ พวกกูเป็นเพื่อนที่มึงไว้ใจได้นะเจี๊ยบ​”



“เพราะฉะนั้นมึงไม่ต้องอายเวลาอยู่กับพวกกูเลยเว้ย”



พวกมันแมร่ง…



ทำซึ้งว่ะ!



แต่ถึงพวกมันจะพูดแบบนั้น​ ผมก็อดเขินไม่ได้อยู่ดี​นั่นแหละ​ ตอนนี้ยังไม่อยากจะยอมรับกับตัวเองเลยว่าชอบพี่อ้ายมันจริงๆ​ แต่ผมก็หลอกตัวเองไม่ได้​อย่างที่ไอ้ยักษ์มันบอก​นั่นแหละ​ เพราะหัวใจของผมมันรู้สึกกับพี่อ้ายไปแล้ว



“ขอบใจพวกมึง​” ผมเอ่ยเสียงค่อย​ ก่อนจะบอกอ้อมแอ้มเกาแก้มเกาคอตัวเองอย่างเขินๆ​ “กูยอมรับว่าชอบพี่เขาก็ได้​”



“ก็แค่เนี้ยะ…” ไอ้ยักษ์ว่าก่อนจะยีหัวผมยิ้มๆ



“แล้วพี่เขาชอบมึงหรือเปล่า”



ผมอมยิ้มไม่ตอบไอ้นุ่น​ ก่อนที่อาจารย์จะเดินเข้าห้องมาพร้อมกับสั่งให้พวกเราเปิดหนังสือเรียนบทต่อไป​ พวกเราจึงไม่ได้คุยกันต่อ​ ผมจึงตอบคำถามของไอ้นุ่นในใจ



‘ชอบดิ’



พี่อ้ายเล่นหึงเล่นหวงผมซะขนาดนั้น​ แต่ผมทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกของพี่มัน​ เลือกจะมองข้ามคำบอกรักในแบบผัวโหดอย่างไม่สนใจใยดี​ ก็เพราะตอนนั้นผมไม่ได้ชอบไอ้ผัวโหดนี่นา​ ใครใช้ให้พี่มันดุมันโหดกับผมกันล่ะ​ ทำตัวเองทั้งนั้นแล้วก็ชอบมาลงกับผม​ แต่เสือกกลัวผมทิ้ง…



‘อย่าทิ้งกูนะเจี๊ยบ’



ทำมาเป็นพูด​ ยอมให้ผมทิ้งด้วยหรือไงวะ?



ผมได้ยินหรอกที่พี่มันพูดเมื่อคืนน่ะ​ เล่นจูบเม้มปากขนาดนั้นใครจะไม่รู้สึกตัววะ​ ถึงจะทำเบาๆ​ ก็เหอะ… ถ้าพี่มันไม่ผละริมฝีปากออกไปก่อน​ ผมมีเคลิ้มจูบกลับแน่



คิดแล้วก็โคตรบ้าเลยแมร่ง​ จู่ๆ​ ก็ดันเขินพี่มันจนต้องพลิกตัวหนีซะงั้น​ ทำอย่างกับเป็นผู้หญิงเลยตรู​ มากกว่านี้พี่อ้ายมันก็ทำมาหมดแล้ว​ จะมาขงมาเขินไม่กล้าสู้หน้าทำไมวะ​ ยังดีที่อ้ายไม่ขี้โกงแอบขึ้นมานอนบนเตียง​ ไม่งั้นผมคงนอนลุ้นทั้งคืนแน่ว่าไอ้ผัวโหดจะแอบลักหลับอะไรผมอีก​



ผมไม่ได้กลัวพี่อ้ายนะเว้ย​ แต่กลัวใจตัวเองนี่แหละ​จะยอมพี่มันง่ายๆ​ เกลียดนิสัยขี้ใจอ่อนของตัวเองว่ะ​ แค่พี่มันพูดดีๆ​ ด้วยหน่อยก็แทบจะหายโกรธแล้ว​ เจี๊ยบเอ้ยเจี๊ยบ…



มึงจะใจแข็งกับเขาได้สักแค่ไหนวะ?



ผมเอาแต่นั่งคิดเรื่องพี่อ้ายให้ว้าวุ่นใจจนเรียนแทบไม่รู้เรื่อง​ กระทั่งอาจารย์สั่งงานและปล่อยให้ไปกินข้าวนั่นแหละ​ ถึงหยุดคิดถึงไอ้คนโหดได้​ มันน่าโมโหตัวเองชะมัด​ ทำไมต้องคอยไปคิดถึงพี่มันด้วยวะ​ ไอ้หัวใจไม่รักดี​ จะคิดถึงเขาทำไมนักหนา



“กินไรดีพวกมึง” ไอ้ยักษ์ถามทันทีที่ออกจากห้องเรียน



“กูอยากของหวานว่ะ​ ไปคาเฟ่คณะอักษรฯกันมะ​” ไอ้นุ่นเสนอ​ก่อนจะหันมาถามผม​ “มึงล่ะไอ้เจี๊ยบ​ อยากแดกไร”



“ไปคาเฟ่ก็ได้​” ผมบอกเสียงเนือยอย่าง​รู้สึกไม่ค่อยหิวข้าวเหมือนกัน



“งั้นก็รีบเลยพวกมึง​ เดี๋ยวจะไม่มีที่นั่ง” ไอ้ยักษ์ว่าก่อนจะยิ้มระรื่นเดินนำหน้าไป​



“กลัวไม่มีที่นั่งหรือจะรีบไปเหล่สาวกันแน่วะ”



“กูวางสิบบาทเหล่สาวชัวร์”



“กูก็ว่างั้น” ไอ้นุ่นว่าจบก็รีบเดินตามไอ้ยักษ์ที่เดินตัวปลิวไปติด​ๆ​ ​ก่อนจะหันมาเร่งผม​​ “เร็วๆ​ สิไอ้เจี๊ยบ”



ผมพยักหน้าให้ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามพวกมัน​ กระทั่งถึงคาเฟ่ของคณะอักษรฯ​ หนึ่งในคาเฟ่ที่ขายดีที่สุดของมหาลัย’ เพราะนอกจากจะขายเครื่องดื่มยังมีไอศกรีม​ โทสต์ สปาเก็ตตี้และพิซซ่าไว้ทานเล่นอีกด้วย​ ที่สำคัญอาหารอร่อยราคาก็ไม่แพง​ เปิดให้บริการทั้งอาจารย์​ นักศึกษาและคนภายนอก​ จึงทำให้มีลูกค้าเต็มร้านตลอดทั้งวัน



“อยู่ไหนของพวกมันวะ”



ผมบ่นขณะกวาดสายตามองหาไอ้ยักษ์กับไอ้นุ่น​ สายตาพลันสะดุดกับแผ่นหลังคุ้นตาจนต้องหันกลับไปมองเต็มตาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ​ ว่าไอ้แผ่นหลังกว้างที่นั่งหันหลังมาทางผมจนแทบจะสิงผู้หญิงผมยาวคนนั้นเป็นคนของผมหรือเปล่า?



พี่อ้าย!



ไม่ผิดตัวแน่​ ในเมื่อคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามคือพี่เสือกับพี่แรมโบ้



คิ้วผมขมวดมุ่นโดยอัตโนมัติทันที​ ผมกัดปากสองมือกำแน่นอย่างไม่พอใจมากๆ​ เมื่อคืนหมาตัวไหนที่ขอไม่ให้ผมทิ้งวะ​ พอลับหลังผมก็มานั่งอี๋อ๋อกับผู้หญิง​งี้หรอวะ​ ไหนบอกไม่ชอบผู้หญิงแล้วไง แล้วนี่คืออะไรวะแมร่ง!



โกหกทั้งเพ…



“เจี๊ยบมึงจะกินอะไร” เสียงไอ้นุ่นตะโกนมาจากเคาน์เตอร์สั่งออเดอร์​ ทำให้คนในร้านเงยหน้ามองมาที่พวกเรา​ รวมถึงพี่อ้ายที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาจนตัวแทบจะติดกับผู้หญิงคนนั้น



ผมสะบัดหน้าหนีเจ้าของนัยน์ตาคมดุที่หันมาเลิกคิ้วมองอย่างพยายามระงับอารมณ์โกรธจนมือสั่น​ ต่อหน้าต่อตาผมยังทำเป็นไม่รู้สึกไม่รู้สา​ ไม่คิดจะร้อนตัว​อะไรเลยใช่ไหมไอ้ผัวเจ้ากรรมนายเวร​ คิดจะหยามผมไปถึงไหนวะ​ ได้! ครั้งนี้อย่าหวังว่าผมจะยกโทษให้ง่ายๆ​ เลย​



ไอ้… พี่… อ้าย!



หึ!



คาดโทษผัวตัวเองเสร็จ​ ผมก็เดินหน้าบึ้งไปหาพวกไอ้นุ่นไอ้ยักษ์ที่กำลังเลือกเมนูกันอยู่​ ก่อนจะบอกพวกมันเสียงสะบัดอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่



“พวกมึงสั่งให้กูเลย​ เดี๋ยวกูมา”



“เดี๋ยว! ไอ้เจี๊ยบ…”




ผมเดินออกจากคาเฟ่ทันทีที่เอ่ยจบ​ ขืนอยู่ต่อได้ถูกพวกมันสงสัยแน่ว่าผมหงุดหงิดอะไร​ ที่สำคัญไม่อยากจะโมโหจนเผลอทำตัวแย่ใส่ไอ้นุ่นไอ้ยักษ์ด้วย



แมร่ง…



หงุดหงิดว่ะ!



ถ้าคิดจะควงผู้หญิงก็ไม่ต้องมาง้อตรูเลย​ กลับถึงห้องเมื่อไหร่จะเลิกให้ดู จะไม่ใจอ่อนให้ด้วย​ หึ!



โคตรเกลียดตัวเองตอนนี้ฉิบหาย​ มันอึดอัดจนอยากจะร้องไห้เหมือนพวกขี้แพ้​ ไอ้หัวใจไม่รักดีทำไมต้องรักพี่อ้ายด้วยวะ​ หึงเขาหวงเขา​ แต่ไม่มีสิทธิ์ในตัวเขาเลยสักนิด​ เจ็บไหมละมึงไอ้ลูกเจี๊ยบ… ไอ้เมียทาส!



ผมคิดอย่างโมโหก่อนจะเดินหน้าบึ้งเข้าห้องน้ำ​ ทว่าขณะที่ผมกำลังจะปิดตู​ ฝ่ามือหนาของใครบางคนที่ไม่รู้เดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ดันประตูแทรกตัวเข้ามายืนเบียดจนผมแทบขยับไปไหนไม่ได้​



“ออกไปเลยนะ” ผมสั่งเสียงขุ่น​พลางผลักอกกว้างของพี่อ้าย​ แต่นอกจากพี่มันจะไม่ขยับยังรวบเอวผมไปกอดอย่างฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องง​ “ใครให้กอด​ ปล่อยนะ​”



“มึงโกรธอะไรกูอีก”



“...” ผมกัดปากไม่ยอมตอบ​ ขณะที่สองมือก็ทุบไหล่หนาไม่หยุด​ ยิ่งพี่มันกอดผมก็ยิ่งทุบด้วยความโมโห​ จะมากอดผมทำไม…



“เจี๊ยบ…”



“อยากกอดมากก็ไปกอดคนอื่นดิวะ” ผมโพล่งออกไปตามที่ใจคิด



“ใคร?”



“ก็ผู้หญิงที่คาเฟ่นั่นไง” ผมบอกอย่างกระแทกกระทั้น​ตามแรงอารมณ์กรุ่นโกรธ​ จนอยากจะพาลแบบไม่เคยเป็นมาก่อน​ กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอทำตัวหึงหวงไอ้ผัวเจ้ากรรมนายเวร​ที่บอกกับตัวเองว่าจะไม่ยอมใจอ่อนให้พี่มันง่ายๆ​ ก็ตอนที่ใบหน้าหล่อดุยื่นเข้ามาใกล้เอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ



“มึงหึงกู?”



“มะ… มั่วแล้ว​ ใครหึง… ปล่อยเลย” ผมบอกตะกุกตะกักไม่เต็มเสียง​ ทั้งที่ผมควรจะโมโหใส่พี่มัน​ แต่หัวใจกลับเต้นแรงเหมือนเด็กหัดโกหกแล้วถูกจับได้​ ยิ่งพี่อ้ายยิ้มน้อยๆ​ ตรงมุมปาก​ ผมก็ยิ่งไม่กล้าสบนัยน์ตาคู่นั้น​ มันดูแพรวพราวเจ้าเล่ห์ยังไงก็ไม่รู้



แมร่ง…



ทำหน้าดุเหมือนเดิมก็ดีอยู่แล้วไหมวะ​ พี่มันจะยิ้มทำไม​ ห้ามยิ้มนะเว้ย​ เดี๋ยวตรูโกรธไม่ลงทำไง? 



“เขาชื่อจี”



ใคร?



ผู้หญิงคนนั้นหรอ​ บอกทำไม​ ไม่ได้อยากรู้จัก!



“...”



“จีมันชอบผู้หญิง​ มึงสบายใจได้”



ล…แล้วไง ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย



“...” อย่าคิดว่าพูดแค่นี้แล้วผมจะเชื่อนะเว้ย​ โกหกหรือเปล่าก็ไม่รู้​



ผมก้มหน้าเถียงข้างๆ​ คูๆ​ ในใจ​ ​ทว่า​มุมปากของผมกลับค่อยๆ​ คลี่ยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่​จนอยากจะด่าตัวเองฉิบหาย 



“แต่…”



“...”



อะไรอีกล่ะ​ รำคาญว่ะ! 



“มึงหึงกูได้”



“...”



“กูอนุญาต”






TBC.

#อ้ายเจี๊ยบ


***ได้อัพสักที​ หวังว่าชาวเรือฮาร์ดคอร์จะเอ็นจอยกันนะคะ​ และเกียมตัวขึ้นเรือเที่ยวต่อไปค่ะ​ เก็บสัมภาระเอาไว้ให้ดีๆ​ 



1  เม้น​  1  กำลังใจค่ะ


@remonny11​


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.452K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,398 ความคิดเห็น

  1. #7383 MTBBminttt (@MTBBminttt) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 11:10
    ใจอ่อนตั้งแต่โดนกอดละจ่ะ 55555
    #7,383
    0
  2. #7350 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 09:06

    อะหึงผัวจร้าหึงผัว

    #7,350
    0
  3. #7302 1999supreeya (@1999supreeya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 21:55
    เอ็นดู-ด็กเจี๊ยบจริงๆเล๊ยยยยยยทำไมน่ารักงี้อะ
    #7,302
    0
  4. #6107 chawanrat4211 (@chawanrat4211) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 22:50
    ฉันตายจ้าาา555555
    #6,107
    0
  5. #5976 sophitkongkaew (@sophitkongkaew) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 13:17
    ง่ะะะพี่มันอนุญาตให้หึงแล้วเจี๊ยบเอ๊ยย
    #5,976
    0
  6. #5753 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 14:36
    งื้อออ คนบร้า เขินนนนอ่ะ ><
    #5,753
    0
  7. #5590 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 12:10
    ง่อววววว
    #5,590
    0
  8. #5236 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 14:18
    จ้าาาพี่อ้าย
    #5,236
    0
  9. #5041 tong270949 (@tong270949) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 14:20

    น่ารัก
    #5,041
    0
  10. #5032 toto (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:16

    เจี้ยบน่ารักมาก หลงเหมือนพีาอ้ายเลยเนี่ย

    #5,032
    0
  11. #5015 bb1a1n (@benzswbb) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 13:12
    น่ารักๆๆ งุ้งงิ้งๆ
    #5,015
    0
  12. #4987 ฟัคทองเมกัน (@abc_swn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 11:24
    ปากแข็งจังลูกเจี๊ยบเอ้ยย
    #4,987
    0
  13. #4606 ขิง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 08:18

    อยากให้อ้ายอ่อนโยนกับลูกเจี๊ยบมากกว่านี้ จีบลูกเจี๊ยบใหม่เลยดีกว่า

    #4,606
    0
  14. #4598 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 18:42
    เนี่ยยยยย บางทีก็ทำตัวแบบนี้ไงพี่อ้ายยย หลงตัวเองตลอดดดด น้องให้ง้อนานๆ เลยนะลูกก
    #4,598
    0
  15. #4573 Cartoon9397 (@Cartoon9397) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 14:41
    ย้อนแย้งกะตัวเองมากเลยเจี๊ยบเอ้ยยย ยอมๆพี่มันไปเหอะถ้างั้น 5555
    #4,573
    0
  16. #4553 NawapornSooksri (@NawapornSooksri) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:16
    เจี๊ยบเอ้ยยยยไม่เคยทำสำเร็จเลยสินะ😅😅😅
    #4,553
    0
  17. #4534 ชามะลิ (@chamali) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:37
    รอพี่อ้ายเสมอจ้า
    #4,534
    0
  18. #4468 Got7_napat (@Got7_napat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 14:02

    สนุกนะ รอจร้า
    #4,468
    0
  19. #4466 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 16:30
    น่ารักกก เขินนนน แต่พี่อ้ายน่ารักกับร้องอีกนิดก็จะน่ารักมากๆๆๆ
    #4,466
    0
  20. #4465 Suttida Patjaikha (@da_suttida) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 12:39

    เขิลพี่อ้ายง่ะ งื่อออ

    #4,465
    0
  21. #4464 namT_pip (@pipppp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 09:27
    รออัพค่ะ😗
    #4,464
    0
  22. #4462 kam2001 (@kam2001) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 02:55
    บัดซบเอ้ยเราหยุดยิ้มไม่ได้เลยอยากจะกรี๊ดดังๆแต่ทำไม่ได้ ให้ตายเถอะแฮรี่
    #4,462
    0
  23. #4461 nslk3937 (@nslk3937) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:35
    我等你每天
    #4,461
    0
  24. #4460 K-muk (@K-muk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 11:50

    แงๆๆๆ ดีใจด้วยพี่อ้าย 55555

    #4,460
    0
  25. #4457 Patta Raporn (@pattarapornn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 23:39
    กรี๊ดดดดดดดดดดพี่อ้ายยยยย
    #4,457
    0