▪️ฮาร์ดคอร์▪️#MarkBam​

ตอนที่ 17 : ฮาร์ดคอร์​ ครั้งที่​ 16​ มนุษย์เมียรู้สึกเหมือนตอน​ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,838 ครั้ง
    14 ก.พ. 62






เกิดมามีเวรมีกรรม มีผัวเป็นเจ้ากรรมนายเวร!



16












ผมหอบสังขารพังๆ​ ของตัวเองมาเรียนด้วยสภาพที่ใครเห็นก็ดูออกว่าโดนเอามา ร่างกายร้าวระบมไปทั้งตัวโดยเฉพาะช่วงล่าง​ ที่ถูกไอ้ผัวโหดมันดุใส่ไม่ยั้ง​ เอวสะโพกเคล็ดขัดยอกไปหมด​ ขยับตัวทีสั่นสะเทือนยันลำไส้​ ก้าวทีแทบจะล้มทั้งยืน​ แต่ผมก็กัดฟันทนเอา ถ้าวันนี้ไม่มีควิซผมไม่ฝืนลากสังขารตัวเองมามหาลัย’ให้ตกเป็นเป้าสายตาชาวบ้านหรอก​ โคตรอับอายเลยแมร่ง!



โชคดีที่มีไอ้ยักษ์ปักหลั่นหน้าตาพร้อมแหกอกคอยกันพวกขี้เสือกไม่ให้กล้ามายุ่งกับผม​ แม้แต่เสียงซุบซิบก็ไม่มีแว่วมาให้ได้ยิน​ พวกนั้นคงไม่กล้าเสี่ยงกับไอ้ยักษ์โหมดนี้​ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย​ ผมที่อยู่กับมันแทบทุกวันยังไม่ชินกับไอ้ท่าทางน่ากลัวหน้าตาถมึงทึงของมันเลย



ไอ้ยักษ์มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ​ มันคงโกรธที่เอาเรื่องไอ้พี่อ้าย​ไม่ได้​  แต่โคตรซึ้งใจฉิบหายที่คนนิสัยดีไม่ชอบมีเรื่องมีราวกับใคร​อย่างมันจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนผม​ เห็นปกติชอบแกล้งชอบล้อผมจะตาย​ คิดไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะห่วงผมมากขนาดนี้ ถ้าเมื่อเช้าผมห้ามมันไม่ทันคงได้มีเรื่องชกต่อยกันแน่​



แมร่ง!



พวกผู้ชายเวลาโกรธน่ากลัวฉิบหาย​ ดีแต่จะใช้กำลังตัดสินปัญหา​ โดยเฉพาะไอ้ผัวโหดของผม​ ชอบจังไอ้ความรุนแรงเนี่ย ไม่เคยคิดจะถนอมผมห่วงผมบ้างเลย​ มันเจ็บนะเว้ย!



เดี๋ยวนะ…



ตรูก็ผู้ชายเหมือนกันนี่หว่า!



ต… แต่ผมคงเป็นผู้ชายไม่ชอบใช้กำลังแหละเนอะ​ ไม่ได้เผลอคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายไทป์เมียอย่่างที่ไอ้มนุษย์ผัวมันยัดเยียดให้สักหน่อย​



ผมเป็นเชี่ยอะไรวะเนี่ย​ ทำไมต้องรู้สึกบ้าบอไม่เข้าใจตัวเองแบบนี้ด้วยวะ​ ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว​ โคตรอยากเอาหัวโขกกำแพงฉิบหาย​ ผมไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เลยแมร่ง​ มันเหมือนกับว่าผม… ผมเปลี่ยนไปแล้ว



แมร่งโว้ย! จะอะไรก็ช่าง​ ผมไม่ยอมรับ​ ผมเป็นผู้ชายทั้งแท่งเว้ย​ ผมชอบผู้หญิง​ ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย​ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับไอ้พี่อ้ายด้วย…



…มึงไม่ได้รู้สึกอะไรใช่มั้ยวะไอ้ลูกเจี๊ยบ?



“เจี๊ยบ… มึงจะกลับยังไง​ ให้พวกกูไปส่งป่ะ”



ผมหันไปมองไอ้นุ่นหลังจากเก็บของใส่กระเป๋าของตัวเอง​ ที่พวกพี่ตี๋เก็บไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวาน​ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไอคอนแอพสีเขียวที่ไอ้คนโหดชอบทิ้งข้อความสั่งให้กลับบ้านเร็วๆ​ หรือบางวันที่พี่อ้ายมันเลิกเร็วแล้วไม่ไปต่อกับเพื่อนก็จะรอรับผมกลับพร้อมกัน​ โดยเฉพาะวันนี้ผมมีเรียนบ่ายเลิกค่ำ​ แต่พี่อ้ายมันเลิกเร็ว​ เจ้ากรรมนายเวรในรูปแบบผัวโหดก็มักจะชอบ​ทิ้งข้อความออกคำสั่ง​ ห้ามผมคิดถเลไถลให้รออยู่ป้ายรถเมล์ที่เดิม​ โดยที่ตัวพี่มันออกไปแรดร่านรอที่ไหนก็ไม่รู้



ทว่า​ วันนี้กลับไม่มีข้อความของคนชอบบงการนิสัยบังคับเหมือนกับทุกที​ ผมขมวดคิ้วมุ่นอย่างรู้สึกโมโหนิดๆ​ ไหนพี่มันบอกจะง้อผมไง​ เงียบหายไปแบบนี้คืออะไรวะ​ อยู่ไหนทำอะไรทำไมไม่บอก​ รับปากผมไว้แล้วแท้ๆ​ แมร่ง…



หงุดหงิดว่ะ!



พี่มันคงเห็นผมเป็นแค่ของตาย​ เป็นลูกเจี๊ยบในกำมือ​ จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด​ ถึงคิดจะทำยังไงกับผมก็ได้​ แค่ยอมให้ผมด่าผมทุบแล้วอย่าคิดว่าจะหายโกรธง่ายๆ​ นะ​เว้ย​ หึ! ในเมื่อพี่มันไม่คิดจะง้อผม​ งั้นก็เลิกกันไปเลย​ดิวะ​ จะมาทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ​ ย้อนแย้งกับตัวเองทำไม



“กูขอนอนห้องมึงได้ไหมวะ” ผมถามไอ้นุ่น ไม่ได้อยากจะลองดีกับไอ้ผัวโหดหรอก​ แต่แมร่ง…



เมื่อคืนก็ดันออกตัวแรงจะเลิกกับพี่มันซะขนาดนั้น​ จะให้ผมแบกหน้ากลับคอนโดฯทั้งที่พี่มันไม่มารับได้ไงวะ​ เสียฟอร์มกันหมดพอดี​ เรื่องเสียหน้าคนอย่างไอ้ลูกเจี๊ยบจะยอมไม่ได้เว้ย!



“แล้วพี่มึงไม่ว่าหรอไอ้เจี๊ยบ”



“ก็ช่างแมร่งสิ!” ผมบอกอย่างอดโมโหไม่ได้



“พูดงี้ทะเลาะกันหรอวะ” ไอ้ยักษ์ถาม​ “เมื่อคืนพี่มึงก็ไม่โทรฯตาม​ โทรศัพท์มึงรหัสเชี่ยไรก็ไม่รู้เปลี่ยนบ่อยฉิบหาย​ พวกกูจะโทรฯบอกก็เสือกไม่มีเบอร์​”



“อืม…”



“เชี่ย! จริงดิ…”



“หน้าอย่างมึงที่โทรฯไปออดอ้อนต้องขออนุญาตทุกอย่างเนี่ยนะ​ จะกล้าทะเลาะ… ห่า! ผีเข้ามึงป่ะเนี่ย​ กูต้องหาพระมาไล่มั้ย”



“ทำไม หน้าอย่างกูจะโมโหบ้างไม่ได้หรือไง​ แค่กูยอมก็ไม่ได้หมายความว่ากูต้องยอมตลอดนะเว้ย” ผมบอกกระแทกเสียงใส่ไอ้ยักษ์อย่างไม่พอใจ​ ไอ้เพื่อนเวรนี่​ ในสายตาพวกมันผมคงกากอ่อนด๋อยมากเลยดิ​​ ถึงได้เอาแต่ล้อผมดูถูกผมกันอยู่ได้​ คนแมนโมโหว่ะ!



“สัส! กูก็แค่สงสัย​ โมโหใส่กูเพื่อ?” ไอ้ยักษ์ว่าพลางใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของผมอย่างแรงจนผมหน้าหงาย



“โอ๊ย…ไอ้เชี่ยยักษ์​” ผมว่าหน้ามุ่ย​ มันผลักผมซะคอแทบเคล็ด​ แล้วยังเสือกทำหน้ากวนตีนใส่ผมอีกนะ​ เห็นแล้วโคตรอยากกระโดดถีบมันฉิบหาย​ แต่ต้องข่มใจเจียมสังขารพังๆ​ ของตัวเองเอาไว้​ เพราะลำพังแค่เดินยังเจ็บจนน้ำตาแทบไหลแล้วแมร่งเอ้ย…



“ทะเลาะกันเรื่องอะไรวะ​ ลูกเจี๊ยบอย่างมึงถึงได้ปีกกล้าขาแข็ง​ ปกติเห็นกลัวพี่มึงจะตายชัก​”



“กูไม่ได้กลัวเว้ย​ กูแค่เกรงใจ” ผมแย้งไอ้นุ่นเสียงดังลั่น​อย่่างไม่พอใจนิดๆ​ โกรธตรงที่มันพูดเรื่องจริงนี่แหละ​ แต่เรื่องอะไรจะยอมรับว่ากลัวไอ้ผัวโหดให้พวกมันล้ออีกวะ​ แค่อ้อนพี่อ้ายให้พวกมันเห็นครั้งเดียว​ ยังล้อผมไม่เลิกเลย​ โคตรพลาดฉิบหาย​ พลาดอย่่างใหญ่หลวง



หึ! ผมจะเป็นทาสแค่ในเรือนเบี้ยเท่านั้น​ แต่นอกเรือนผมต้องเชียงใหม่เชียงรายแม่ฮ่องสอนให้ได้โว้ย…



“เออ​ กูเชื่อ… ​” ผมหรี่ตามองไอ้นุ่นที่หันไปยิ้มพยักเพยิดหน้ากับไอ้ยักษ์เหมือนส่งซิกรู้กัน​ พอเห็นผมมองมันไม่เลิก​ ไอ้เพื่อนนุ่นก็รีบยืนยันด้วยน้ำเสียงโคตรจริงจังทันที​ “กูเชื่อมึงจริงจริ๊ง…”



สัส!



ตรูไม่เชื่อก็เพราะจริงจริ๊งของมึงนี่แหละ…



“ไอ้พวกเชี่ย…”



พวกมันแมร่ง…กวนตีน!



ผมกัดฟันข่มความเจ็บเดินหนีพวกมันอย่างโคตรหงุดหงิด​ ​เพื่อนก็เสือกกวนตีน​ ส่วนไอ้มนุษย์ผัวอยู่ดีๆ​ ก็หายไลน์ไม่ส่ง​ ไม่มีอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง​



แมร่งเอ้ย!​ แล้วทำไมต้องรู้สึกเชี่ยๆ​ แบบนี้ด้วยวะ​ ผมโคตรไม่เข้าใจตัวเองเลย​ ทำไมต้องเอาแต่คิดถึงพี่อ้ายด้วยเนี่ย​ ผมไม่อยากยอมรับไอ้ความรู้สึกบ้าบอที่คอยวนเวียนทำให้ผมหงุดหงิดใจจนแทบบ้า​ ไม่อยากคิดไม่อยากนึกถึงไอ้คนโหดนั่นเลยสักนิด



แต่ทำไมวะ…ทำไม​ ยิ่งผมอยากจะปฏิเสธ​ หาเหตุผลมาอ้างกับตัวเอง​มากเท่าไหร่​ หัวใจที่เคยว่างเปล่า​ ความรู้สึกที่เคยเกลียดชังถึงขนาดแช่งชักหักกระดูกให้พี่มันตายตกถึงได้แปลกไป​ไม่เหมือนก่อน​ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่คอยบอกย้ำกับตัวเองมาตลอด​ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนหลอกตัวเองยังไงก็ไม่รู้



เวรเอ้ย!​



โคตรอึดอัดเลยว่ะ​ ไม่ชอบไอ้ความรู้สึกวุ่นวายใจตอนนี้เลย พี่อ้ายมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนตอน​ 14​ ตอนที่มีแฟนคนแรก​ ลึกๆ​ หัวใจผมเหมือนมันหวั่นมันไหวแปลกๆ​



พี่อ้ายแมร่ง…



…อย่ามาเล่นกับความรู้สึกผมนะเว้ย



“ไอ้เจี๊ยบ…” ไอ้ยักษ์เรียกก่อนคว้าคอเสื้อผมจากข้างหลังแล้วดึงผมเข้าไปกอดล็อคคอ​ ผมชักสีหน้าใส่มันอย่างหงุดหงิด​ แต่ก็ยอมยืนนิ่งให้มันล็อคตัวเอาไว้​ “โกรธพวกกูหรอวะ​”



“ช่างแมร่งเหอะ...” ผมบอกอย่างไม่อยากคิดไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น​ ไม่ได้โกรธพวกมันด้วย​ แค่เซ็งตัวเองที่เป็นแบบนี้ก็เท่านั้น​



“แล้วมึงเป็นอะไรวะ​ ดูทำหน้าดิ๊… ขี้เหร่ฉิบหาย” ไอ้นุ่นบอกติดตลก​ แต่ผมไม่ตลกด้วยเว้ย​ คนกำลังหงุดหงิดคิดไม่ตกอยู่​ มึงแหกตาดูอารมณ์บนหน้าตรูด้วย​ พอผมขยับปากจะด่ามันก็ชิงพูดตัดอารมณ์กันฉิบหาย “พวกกูขอโทษเว้ย​ รู้ว่ามึงไม่ชอบก็ยังจะแกล้งมึงอีก”



“กูก็เหมือนกัน”



พวกมันพูดขนาดนี้แล้วใครจะด่าลงวะ…



“เชี่ย!​” ไม่ได้จะด่าเว้ยพวกมึง​ แค่อุทานด้วยความตกใจ​ ร้อยวันพันปีเคยขอโทษที่ไหน​ โคตรกระดากหู​ ขนลุกแล้วอ่ะ​ “กูไม่ได้โกรธ​ แค่หงุดหงิดนิดหน่อย”



“เรื่องอะไรวะ”ไอ้ยักษ์ถาม



“ช่างมันเถอะ​ กูไม่อยากพูดถึง” ผมบอกผินหน้าไปทางอื่นอย่างรู้สึกอึดอัดใจ​ จะให้ผมบอกพวกมันได้ไงว่าไอ้เรื่องที่มันกวนใจผมคือเรื่องพี่อ้าย



“งั้นไปดื่มกัน​ ดื่มให้ลืมเรื่องเชี่ยๆ​ แมร่งซะ”  ไอ้ยักษ์ชวนไม่ถามเซ้าซี้ให้ผมลำบากใจอีก



“ใช่… ไหนๆ​ มึงก็จะนอนห้องกูล่ะ​ แดกให้เมาเป็นหมาไปเลยมึง”



“ดีเหมือนกัน​ กูกำลังเซ็งพอดี​ คืนนี้ตรูจะอยู่ยาวเว้ย” ผมบอกอย่างไม่สนอะไรแมร่งแล้ว​ ต่อไปนี้จะไม่มีแล้วไอ้เจี๊ยบเมียทาส​ ผมจะปลดแอกตัวเองจากไอ้ผัวเจ้ากรรมนายเวรนั่นซะ ก่อนที่ไอ้ความรู้สึกบ้าๆ​ นี่จะทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะพี่อ้ายไปมากกว่านี้








Yak Talk



เชียร์!



ผมมองไอ้เจี๊ยบกระดกเหล้าที่ไอ้นุ่นชงเข้มส่งให้เข้าปากอย่างเริ่มกรึ่มๆ​ เล็กน้อย​ หน้าคอตัวมันแดงไปทั้งตัว​ โดยเฉพาะริมฝีปากห้อยๆ​ ของมันที่แดงอย่างกับสีลิปสติก​ แดงฉ่ำจนน่าขยี้​ ทั้งที่มันเพิ่งดื่มไปไม่กี่แก้ว​ นี่ถ้ามันไม่ใช่เพื่อนผมคงคว้าคอมันมาจูบให้ช้ำแมร่งแล้ว​ โคตรยั่วฉิบหาย!



ไอ้เจี๊ยบมันเป็นพวกคออ่อน​ ดื่มไม่กี่แก้วก็เมามายนั่งตัวไม่ตรงแล้ว​ ปกติเวลามันเมาเจี๊ยบมันจะรั่ว​เฮฮา​ ไม่นั่งซึมกระทือไม่พูดไม่จาเหมือนอย่างตอนนี้​ มันดูครุ่นคิดกังวลเหมือนมีอะไรในใจ​เหมือนไม่ใช่มัน​



ผมขมวดคิ้วมองมันที่เอาแต่นั่งมองโทรศัพท์เหมือนกำลังรออะไรสักอย่าง​ จนผมอดถามอย่างเป็นห่วงระคนสงสัยไม่ได้



“มึงเป็นไรวะเจี๊ยบ​ กูเห็นมึงเอาแต่จ้องโทรศัพท์ตั้งแต่เข้าร้านละ”



“...”



เจี๊ยบมันค่อยๆ​ ช้อนตามองผม​ ดวงตามันเศร้าๆ​ เหงาหงอยเหมือนลูกหมารอเจ้าของอย่างไรอย่างนั้น​ มันนิ่งไปสักพักคิ้วขมวดเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง​ ก่อนที่ริมฝีปากแดงสดจะยื่นนิดๆ​ น้ำตาคลอหน่วยเหมือนคนกำลังจะร้องไห้​ จนพวกผมตกใจไปตามๆ​ กัน​



“ฮึก! พวกมึง…”



“เฮ้ย! ไอ้เจี๊ยบเป็นอะไรของมึงเนี่ย” ไอ้นุ่นที่กำลังชงเหล้าอยู่แทบจะทิ้งแก้วในมือถามขึ้น​



“มีอะไรก็บอกพวกกูดิวะ​” ผมถามอย่างเป็นห่วง​ เจี๊ยบมันไม่ใช่พวกขี้แย​ ตั้งแต่ผมรู้จักมันมา​ มันไม่เคยร้องไห้เลยสักครั้ง​ ขนาดโดนไอ้พี่อ้ายคู่ปรับพี่ตี๋หยามศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย​ มันยังไม่โวยวายคับแค้นใจหรือเสียน้ำตาสักหยด ผมเดาไม่ออกเลยว่าเรื่องอะไรถึงทำให้คนอย่างไอ้เจี๊ยบน้ำตาคลอได้



“ไหนพี่มันบอกจะง้อกูไงวะ” มันบอกน้ำเสียงแง่งอน​ มันหมายถึง…



“ใคร​?” ไอ้นุ่นถามเลิกคิ้ว



“ไม่รู้หรือไงว่ากูคอย”



“หมายถึงพี่มึงอ่อ?”



“กูน้อยใจนะเว้ย!”



“ใครวะไอ้เจี๊ยบ” ไอ้นุ่นถามพลางเกาหัวแกรกๆ



“แมร่ง… มาทำให้กูรู้สึกแปลกๆ​ ทำไมวะ”



“ตกลงมึงหมายถึงใครเนี่ย?” ไอ้นุ่นถามไม่ละความพยายาม​ ก่อนจะหันมามองผมคล้ายจะถามว่าผมรู้ไหมด้วยสายตา​ ผมจึงยักไหล่แทนคำตอบ​ ถ้ามันไม่รู้แล้วคิดว่าผมจะรู้หรือไงวะ



“ทำไมกูต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ​ ทำไมต้องเอาแต่คิดถึงพี่มันด้วย” เจี๊ยบมันยังคงพูดพร่ำกับตัวเองตามประสาคนเมา​ เพราะคนเมามักจะพูดอะไรออกมาโดยไม่รู้ตัว



แต่คำพูดของมันทำให้ผมอดสงสัยใคร่รู้ไม่ได้​ ไอ้ที่มันกำลังเพ้อตัดพ้อน้อยอกน้อยใจอยู่นี่​ มันกำลังหมายถึงใครกันแน่​ หรือมันแอบคบใครโดยที่พวกผมไม่รู้วะ?



“อิเชี่ย! กูโคตรอยากรู้เลย​ ใครมันทำให้มึงเสียอาการขนาดนี้วะ” ไอ้นุ่นถามอย่างเริ่มจะหงุดหงิดนิดๆ​ ผมจึงจับหน้าไอ้เจี๊ยบบังคับให้มันมองผมแล้วเอ่ยขึ้นบ้าง



“มึงคบใครอยู่หรือเปล่า”



“...”



“ใช่… มึงชอบใครอยู่บอกพวกกูมาซะดีๆ” ไอ้นุ่นยื่นหน้าเข้ามาถามคาดคั้น



“ใครชอบ​ กูไม่ได้ชอบ” มันโวยวายเสียงดังก่อนจะคว้าเหล้ากรอกปากไปหลายอึกจนหน้าเหยเกจะร่วงตกเก้าอี้​ ผมที่เร็วกว่าไอ้นุ่นรีบคว้าตัวมันได้หวุดหวิดก่อนที่มันจะพยายามพยุงตัวนั่งตัวตรงเอ่ยขึ้นอย่างมีพิรุธว่า​ “อย่ามาปรักปรำกูนะเว้ย​ กูไม่ได้ชอบผู้ชาย”



“ผู้ชาย!​ มึงอย่าบอกนะว่าคนที่มึงกำลังรอให้เขาโทรฯมา​ รอให้ง้อ​ บ่นน้อยใจทำให้มึงรู้สึกแปลกๆ​ เป็นผู้ชาย” ไอ้นุ่นถามเหมือนไม่อยากจะเชื่อ​ อย่าว่าแต่มันเลย​ ผมก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้คนที่ทำให้เจี๊ยบเป็นเอามากขนาดนี้คือผู้ชายจริงๆ​



คนที่เถียงหัวชนฝาคิดว่าตัวเองเท่เกลียดคำว่า​ ‘น่ารัก’ เป็นคนแมนซังนัมจายืนหนึ่งอย่างไอ้เจี๊ยบเนี่ยนะจะชอบผู้ชาย​ ใครวะ… ใครล่อลวงมัน?



“มึงบอกพวกกูมาว่ามันเป็นใคร”



“กูบอกไม่ได้…อึก” มันบอกตาเริ่มฉ่ำปรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์



“ทำไม” ผมถามคนเมาไม่มีสติให้เผยความลับออกมา



“อึก… เดี๋ยวพวกมึงล้อ” เจี๊ยบมันบอกปากยื่นเผยความลับมาทีละนิดอย่างไม่รู้ตัว​



“พวกกูไม่ล้อ​หรอก” ไอ้นุ่นรีบบอก​ ส่วนผมก็พยักหน้ายืนยัน



“สัญญาณ…”



“สัญญาเว้ย”



“กูก็สัญญา”



“...” มันมองพวกผมเหมือนหยุดคิดเล็กน้อยเท่าที่สติสัมปชัญญะอันน้อยนิดของมันจะหลงเหลืออยู่​ ก่อนจะพูดชื่อไอ้ผู้ชายคนนั้นออกมาในที่สุด​ “พี่เสือ”



“ห๊ะ!​ พี่เสือ… พี่เสือบริหาร พี่เสือนิติ หรือพี่เสือวิศวะปี​ 3 เสือไหนวะ” ไอ้นุ่นถาม​ คนเมามายที่พยายามประคับประคองสติของตัวเองไว้สุดความสามรถจึงชี้มือชี้ไม้ไปทางหน้าร้านเหล้าหลังมอแทนคำตอบ



พวกผมหันไปมองตามทิศทางองศามือและสายตาของไอ้เจี๊ยบ​ ก็พลันเห็นร่างสูงเพรียวดูดีมีสง่าราศีเดินเข้ามาในร้าน​ พลางกวาดสายตาเหมือนมองหาใครสักคนก่อนจะมาหยุดอยู่ที่พวกผม…



พี่เสือ… วิศวะปี​ 3 ไอ้ผู้ดีมาดคุณชายที่แย่งแฟนพี่ตี๋ เพื่อนไอ้สารเลวที่มันหยามศักดิ์ศรีเพื่อนผม​ มันคนนี้เหรอวะที่ไอ้เจี๊ยบชอบ​ ใช่หรอวะ​ ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วนะเว้ย!



“หน้ากูเหมือนผัวมึงหรือไง​ จ้องอยู่ได้” พี่เสือเดินเข้ามาถามน้ำเสียงเอาเรื่อง​ที่ถูกผมจ้องหน้าตาแทบไม่กระพริบ​ แต่ว่านะ…



“พูดอะไรไม่เจียมบอดี้เลยนะพี่” ผมบอกยิ้มๆ​ พลางกวาดสายตามองร่างสูงเพรียวตั้งแต่ศรีษะจรดเท้าอย่างไม่สะทกสะท้านต่อสายตาจะกินเลือดกินเนื้อของเสือ



“พูดงี้​ หรือมึงจะเอา”



“แล้วพี่ให้เอาป่ะละ” ผมถามยียวน​ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหล้าที่แดกเข้าไปหรือเพราะพี่มันมาคนเดียว​ ผมถึงได้คึกคะนองปาก​ ยักคิ้วมองพี่มันอย่างกวนตีนด้วยสายตาท้าๆ​ พี่มัน…



ตัวต่อตัวป่าว



“มึง…”



“เหวอ...อย่ามีเรื่องกันเลยนะพี่” ไอ้นุ่นลุกขึ้นเข้ามาห้ามหยุดตีนพี่เสือได้ทันท่วงที​ ก่อนจะบอกเสียงอ่อย​ๆ​ เมื่อเจอสายตาดุดุจเสือของคนชื่อเสือตวัดมองอย่างขุ่นเคือง​ “ผมขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะพี่​ เพื่อนผมมันเมา​ พี่อย่าถือสาเลยนะครับ”



“ถ้าเมาแล้วเที่ยวกวนตีนคนอื่นไปทั่ว​ ก็แดกอยู่บ้าน​ เพราะเดี๋ยวมันจะได้แดกตีนแทนเหล้า”



“ครับๆ​ เดี๋ยวผมจะพามันกลับแล้วครับ” ไอ้นุ่นบอกยิ้มจืดเจื่อน​ ก่อนที่พี่มันจะมองไอ้เจี๊ยบที่ฟุบหลับกับโต๊ะไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้​ ปากผมก็พลั้งออกไปอย่างตั้งใจยียวนเรียกตีนพี่เสือ​ จนอีกฝ่ายหน้าตึงตีนกระตุก



“ก็มาดิค้าบ…”



“ไอ้สัส…”



“ไอ้เชี่ยยักษ์”



“งื้อ...ตรูจะนอน”



"..." 






TBC.

#อ้ายเจี๊ยบ


***น้องเจี๊ยบชอบพี่อ้ายแล้วน้าาา​ น้องรู้เริ่มตัวแต่แค่ไม่อยากยอมรับนะเออ​ ส่วนใครที่รอพี่อ้ายตอนหน้านะจ้ะ​ ฝากเอาใจช่วยมนุษย์ผัวโหดกับเมียทาสผู้ที่ความคิดกับหัวใจย้อนแย้งกันด้วยนะคะ


1 เม้น​ 1 กำลังใจค่ะ

@remonny11​





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.838K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,398 ความคิดเห็น

  1. #7381 MTBBminttt (@MTBBminttt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 07:19
    ชอบพี่เค้ามากแล้วสินะ
    #7,381
    0
  2. #7348 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 06:24
    เป็นหนักเหมือนกันนะเจี๊ยบ
    #7,348
    0
  3. #6458 04140606 (@04140606) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:51
    บอกตามตรง คิดว่านุ่นเป็นผู้หญิง มาโดยตลอด(เพิ่งเข้ามาอ่าน)
    #6,458
    0
  4. #5746 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 13:48
    พี่อ้ายกลับมาง้อน้องเร็ว
    #5,746
    0
  5. #5448 Yamm\' Py (@yamm-py) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 17:21
    รำคาญเจี๊ยบนิดๆต้นๆของตอน ฮือออ
    #5,448
    0
  6. #5233 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 23:54
    5555555น้อง
    #5,233
    0
  7. #5005 bb1a1n (@benzswbb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 21:06
    น้องรอพี่มาง้ออยู่รู้ยังงงง //-ะยักษ์ว่ายังไงคร้าบบบบบ มาดิคร้าบบบ
    #5,005
    0
  8. #4596 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 18:29
    น้องลูกกกกกก กว่าจะรู้ตัวนะ เฮ้อออออออ ร้องไห้เสียใจไปเลยจ้าา
    #4,596
    0
  9. #4565 nampha-ka (@tomato-ka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 12:37
    yugjin ก้อมา
    #4,565
    0
  10. #4459 K-muk (@K-muk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 09:12
    คยอมจินนนนน
    #4,459
    0
  11. #4441 Max Avax (@maxavax) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 05:31
    ยูคเนียร์ป่ะ 55555
    #4,441
    0
  12. #4251 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 01:19
    น้องตอนเมานี่ช่างงงงง......
    #4,251
    0
  13. #4091 igot7_MTBB (@igot7_MTBB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:05
    พี่เสือเฉยยยย55555
    #4,091
    0
  14. #3982 bbambamb (@bbambamb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:42
    อินักษ์โครตกวน 555
    #3,982
    0
  15. #3966 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:34
    ยักษ์อย่างกวนอ่ะ
    #3,966
    0
  16. #3818 markbamabc (@markbamabc) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:24
    ก็มาดิค้าบ5555 ตลกอะ รอต่อค่ะ
    #3,818
    0
  17. #3816 PloyMouin (@PloyMouin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:29
    รอพี่อ้าย อยู่เด้ออออ
    #3,816
    0
  18. #3815 Gmonster_xx (@gapzong1a) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:34
    อ่านเรื่องนี้แล้วใจร้อนอยากให้มาต่อไม่ไวๆ
    #3,815
    0
  19. #3814 Kook_C. (@kukkik_wasoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:57
    อ้ายจะง้อเจี๊ยบยังไงงงงงงงง น้องรอออยู่น้าา
    #3,814
    0
  20. #3813 xxabw (@xxabw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:17
    พี่อ้ายเก็บเมียหน่อยย
    #3,813
    0
  21. #3812 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:37
    พี่อ้ายหายไปไหนน้อออ
    #3,812
    0
  22. #3811 ขิง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:45

    พี่อ้ายอยู่ไหน ปล่อยให้เจี๊ยบน้อยใจได้ไง รีบมาง้อเลย

    #3,811
    0
  23. #3809 monokoto1122 (@monokoto1122) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:17

    เกือบหลุดแล้วเนอะเจี๊ยบ O.O

    แหม่ พี่อ้ายหายหัวไปไหนมาหาน้องเจี๊ยบเดี๋ยวนี้นะ น้องรออยู่เนี่ย แย่ๆๆ ==

    ปล. ส่งกำลังใจล้นๆไปให้พี่อ้าย น้องเจี๊ยบ น้องนุ่น น้องยักษ์ และไรท์เตอร์ด้วยคนค่าาา

    #3,809
    0
  24. #3808 Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:34
    มาง้อน้องหน่อย น้องรอ
    #3,808
    0
  25. #3807 toto (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:42

    อยากให้พี่อ้ายรู้จัง

    #3,807
    0