▪️ฮาร์ดคอร์▪️#MarkBam​

ตอนที่ 16 : ฮาร์ดคอร์​ ครั้งที่​ 15​ มนุษย์เมียสับสน​ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,820
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,917 ครั้ง
    4 ม.ค. 62






เกิดมาหล่อหน้าตาดี มีเมียแต่เมีย...ไม่รัก



15









Aai Talk



ผมเดินตามบอดี้การ์ดของพ่อที่ส่งไปคุมตัวผมมาจากบ้านไอ้แรมโบ้​ เข้าไปในบ้านที่คนภายนอกเรียกมันว่าคฤหาสน์​ด้วยความรู้สึกเฉยชา​ สิ่งที่ทำให้คนอย่างพ่อ​ ยอมสละเวลาอันมีค่ามาเจอผมทันทีที่กลับจากต่างประเทศ​ ไม่ใช่เพราะคิดถึงลูกสารเลวอย่างผมหรอก​



คำว่า​ ‘คิดถึง’ กับคนอย่างพ่อน่ะหรอ​ แมร่งโคตรอยากจะอ้วกเลยว่ะ​ ความสัมพันธ์ระหว่างเราพ่อลูก​ จะให้พูดกันดีๆ​ ยังแทบเป็นไปไม่ได้​ เจอหน้ากันทีผมไม่ตายคาตีนพ่อก็ดีแค่ไหนแล้ว​ ​คนอย่างพ่อน่ะ​ ถ้าไม่ใช่เรื่องผลประโยชน์ของตัวเอง​ ก็มีแต่เรื่องระยำที่ผมแหกกฎเกินกว่าที่พ่อจะปล่อยผ่านได้​นั่นแหละ​ ถึงอยากเจอลูกชายอย่างผม​



ครั้งนี้คงไม่พ้นเรื่องของเจี๊ยบ​ ผมไม่รู้ว่าพ่อรู้เรื่องของผมมากแค่ไหนและไม่รู้ว่าไอ้ตี๋มันฟ้องอะไรพ่อบ้าง​ พ่อถึงยอมบอกแหล่งกบดานของผมกับมัน​ พร้อมกับส่งบอดี้การ์ดไปคุมตัวผมมาควบคุมความประพฤติ​ คิดแล้วโคตรหงุดหงิดว่ะ



แมร่ง!



โคตรเชี่ย…



ผมโคตรเกลียดมันฉิบหาย​ ไอ้ตี๋… ไอ้น้องเมียน้อย​ พวกมันทั้งพี่ทั้งน้องเหมือนแมลงหวี่แมลงวันที่คอยกวนใจให้หงุดหวิดรำคาญ​ ไม่มีบารมีพ่อคุ้มกะลาหัวเมื่อไหร่ สักวันผมจะขยี้พวกมันให้จมดิน​ ผมไม่ได้กลัวที่จะถูกพ่อซ้อม​ แต่ผมแค่ยังไม่อยากให้พ่อรู้เรื่องของผมกับเจี๊ยบตอนนี้​ จนกว่าผมจะหาวิธีต่อรองกับพ่อได้​ แม้มันแทบจะไม่มีโอกาสนั้นเลย แต่ผมจะพยายาม…



เพื่อผม



เพื่อเจี๊ยบ



เพื่อเรา



แม้ว่าเจี๊ยบมันจะไม่ต้องการก็ช่างแมร่ง!



ผมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงพลางใช้ลิ้นดุนรอยแผลแตกที่กระพุ้งแก้ม​ลิ้มรสฝาดของเลือดอย่างไม่รู้สึกรู้สา​ หมัดของไอ้ตี๋มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเจ็บเลยสักนิดหากเทียบกับสิ่งที่ผมกำลังจะเจอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า​ ปีกซ้ายชั้นสองของห้องทำงานคือสถานที่ที่คนอย่างผมเข้าออกมันอยู่บ่อยๆ​ ตั้งแต่เล็กจนโต



แต่เรียกว่าห้องซ่อมน่าจะเหมาะกว่า​ เพราะพ่อไม่ได้เรียกผมให้เข้าไปเพื่อเรียนรู้งานหรอก​ พ่อคงไม่กล้าเอาอาณาจักรของตัวเองที่สร้างมากับมือยื่นให้ลูกสุดที่รักอย่างผมทำลายมันด้วยมือของตัวเอง​ แบบนั้นมันน่าใจสลายเกินไป​ ที่พ่อเรียกผมเข้ามาก็เพื่อสั่งสอนให้ผมสำนึกผิดต่างหาก​ ตามประสาคนเป็นพ่อที่รักลูกมากน่ะ



แต่…



ความรักของคนอย่างพ่อ​ มันทำให้ผมสำนึกผิดแทบไม่ทันเลยว่ะ!



ผมเดินเข้าไปในห้องทำงานกว้างขวางเรียบหรูตกแต่งด้วยโทนสีน้ำตาลเทา​ ก่อนจะทักทายพ่อบังเกิดเกล้าที่รออยู่ก่อนแล้วด้วยความเคารพยำเกรง



“ไง​ พ่อ…ผมยุ่งอยู่นะ”



ผมเอ่ยมุมปากเหยียดยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านกับคนที่ผมถอดแบบนิสัยออกมาทุกกระเบียดนิ้วเหมือนทองไม่รู้ร้อน​ คนที่อารมณ์ร้อนยิ่งกว่าผมราวกับระเบิดเวลา​ ไม่พูดไม่จาหน้าตาพร้อมกระทืบผมให้ตายคาตีน พลันระเบิดอารมณ์หันไปคว้าแก้วเหล้าบนโต๊ะไม่ไกลขว้างใส่ผมสุดแรง



เพล้ง!



แต่...​



เฉียดหน้าผมไปนิดเดียว



“แก่แล้วนะพ่อ…”



ผั๊วะ! ผั๊วะ!



สิ้นคำฝ่ามือหยาบกร้านพลันสะบัดใส่หน้าจนผมเลือดกลบปากเซล้มทั้งยืน​ ซีกแก้มทั้งสองข้างชาไปทั้งแถบ​ ผมแค่นยิ้มก่อนจะใช้นิ้วโป้งปาดเลือดออกจากมุมปากแล้วเงยหน้าเลิกคิ้วมองผู้ให้กำเนิด​เอ่ยอย่างท้าทาย



“แค่นี้…อึก!”



พลั่ก!



ฝ่าเท้าหนักๆ​ กระทืบลงบนอกของผมอย่างแรงจนแทบกระอักเลือด​ ก่อนที่ส้นเท้าจะกระหน่ำลงบนตัวของผมอย่างไม่ปราณีจนผมปากดีไม่ออก​ นอนตัวงอเป็นกุ้งให้พ่อซ้อมอย่างไม่คิดจะสู้แรงตีนที่กระทืบลงมาไม่ยั้ง​ ก่อนจะถูกพ่อกระชากคอเสื้อนักศึกษาให้ลุกขึ้นยืนด้วยสภาพสะบักสบอม แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังแค่นยิ้มเลิกคิ้วท้าทายอย่างไม่รักตัวกลัวตายให้คนตรงหน้า​



เพราะผมรู้… ถึงพ่ออยากจะฆ่าผมมากแค่ไหน​ แต่พ่อไม่ทำหรอก…

“ใครสั่งใครสอนให้แกไปข่มขืนเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ​ ห๊ะ!” เสียงกร้าวกระชากถามดังลั่นห้อง



เด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะหรอวะ?



อ่า! เจี๊ยบของผมอายุ​ 18 ปีอยู่เลยนี่นะ​ ก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะจริงๆ​ นั่นแหละ​ ทำไงได้…



“ก็เด็กมันอร่อย”



“ไอ้ลูกระยำ!”



ผั๊วะ!



พ่อต่อยผมจนล้มลงกองอยู่แทบเท้า​ ก่อนที่ผมจะยกแขนขึ้นมาบังหน้ารับเท้าที่ทั้งเตะทั้งกระทืบผมไม่ยั้ง​ ไม่ใช่อะไรหรอกนะ​ แค่กลัวไม่หล่อในสายตาเมียน่ะ ตีนพ่อไม่เคยปราณีผม​และผมไม่เคยคิดร้องขอมันจากพ่อ​ แต่ละเท้าที่กระทืบลงมา​ มันหนักอึ้งจนผมสะท้านไปทั้งตัว​ ผมรู้สึกเหมือนถูกค้อนอันใหญ่กระหน่ำทุบตามลำตัว​ ทั่วทั้งปากคลุ้งไปด้วยรสฝาดของเลือดที่ค่อยๆ​ ไหลออกมาตามมุมปาก



“แกอยากติดคุกหรือไงไอ้ลูกเวร!”



“...”



“เมื่อไหร่แกจะเลิกสร้างปัญหาให้ฉันตามล้างตามเช็ดสักที”



“...”



“ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหม​ ฉันไม่สนใจว่าแกจะไปนอนกับใคร​ แต่จำใส่หัวเอาไว้อย่าให้เลือดนอกคอกอย่างแกทำให้ฉันต้องอับอาย​ แก… แกกล้าฉุดเด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะไปข่มขืนได้ยังไง​ไอ้ลูกไม่รักดี​"



แค่กๆ​



ผมสำลักนอนนิ่งอยู่บนพื้น​ แขนขาเนื้อตัวปวดระบมไปหมด​ ครั้งนี้พ่อคงโมโหผมมากจริงๆ​ ถึงได้กระทืบผมซะน่วมไปทั้งตัว​ ​แต่ยังไม่ใช่แค่นี้หรอก​ เพราะผมจะทำให้พ่อโกรธได้มากกว่านี้อีก



“แค่กๆ​ ไม่ดีใจหรือไง​ ผมอุส่าห์หาลูกสะใภ้ให้​ แต่ไอ้ตี๋มันได้บอกพ่อหรือเปล่า​ เด็กที่ผมข่มขืนน่ะ…” ผมเอ่ยมุมปากเหยียดยิ้ม​ ขณะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง​ สบนัยน์ตาแข็งกร้าวโกรธเกรี้ยวสุดขีดจนแทบจะฆ่าคนได้ของพ่อ​ อย่างที่ไอ้แรมโบ้เห็นมันคงบอกว่าผม​ ‘วอนโดนตีน’ “เป็นผู้ชาย”



พลั่ก!



พ่อกระทืบซ้ำลงมาบนอกของผมจนกระอักออกมาเป็นเลือด​



“แก…”



“หึ! ถูกใจไหมพ่อ?” ผมถามยิ้มยียวนแม้จะเจ็บปางตาย​ ตั้งใจทำให้พ่อคิดว่าผมกวนตีนเหมือนกับทุกที​ ผมทำเรื่องเสี่ยงคุกเสี่ยงตาราง​ อะไรที่จะทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง​ คนอย่างพ่อไม่ปล่อยผ่านไปง่ายๆ​ หรอก​ ป่านนี้คงส่งคนไปสืบประวัติเจี๊ยบของผมแล้วมั้ง



ทางเดียวที่จะทำให้พ่อไม่สนใจเจี๊ยบ​ ผมคงต้องยืมมือไอ้ตี๋เบี่ยงเบนความสนใจของพ่อซะ​ แม้ไม่รู้ว่าจะปิดบังพ่อได้อีกนานแค่ไหน​ แต่ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับเจี๊ยบ​



เพราะผมน่ะ… มีนิสัยเสียอย่างหนึ่ง​ ถ้าได้ชอบอะไรแล้วจะหลงหัวปักหัวปำและยากที่จะเลิกชอบ​



และเจี๊ยบคือสิ่งนั้น



“แต่เด็กไอ้ตี๋โคตรถูกใจผมเลยว่ะ”



“ไอ้อ้าย…” พ่อตวาดเสียงดังลั่น​ คงหงุดหงิดมากเลยสิ



“ตอนเห็นหน้าไอ้น้องเมียน้อยของพ่อโกรธ​ โคตรซะใจฉิบหาย”



“แกคิดจะกวนประสาทฉันไปถึงไหน​ ถ้าแกยังขืนทำตัวแบบนี้​ หาเรื่องตี๋มันไม่เลิก​ ​ฉันจะเนรเทศแกไปอยู่เมืองนอกซะ”



“หึ!...” ผมแค่นยิ้มยียวนปนสมเพช​ จะให้ผมยอมรับไอ้พวกเมียน้อยที่ทำให้แม่หอบลูกชายอีกคนหนีไปอยู่ต่างประเทศ​ และทิ้งผมไว้กับคนเห็นแก่ตัวอย่างพ่อนะหรอ… ฝันไปเถอะ!



แมร่ง!



คนอย่างพ่อมีสิทธิ์อะไรมาสั่งผมด้วยวะ​ ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะพ่อนั่นแหละ​ ที่ผมทำตัวเชี่ยก็เพราะมีพ่อเป็นแบบอย่างไง​ นึกว่าจะดีใจซะอีกที่ผมเลวได้พ่อขนาดนี้​ คนอย่างพ่ออุส่าห์เลี้ยงผมได้เหมือนตัวเอง​ เป็นลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นแบบนี้​ พ่อควรจะภูมิใจนะ…ว่าไหม?



ผมแสยะยิ้มเลิกคิ้วมองพ่ออย่างไม่สะทกสะท้าน​ ท้าทายให้พ่อได้รู้ว่าผมในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่เคยหวาดกลัวต่อคำขู่ของพ่ออีกแล้ว​ ผมไม่ใช่เด็กคนนั้นที่เคยต้องการความรักจากพ่อที่ไม่เคยเห็นผมเป็นลูก​ และแม่ที่เลือกจะทิ้งผมไปโดยไม่เคยคิดจะติดต่อกลับมาอีกเลย



เพราะแบบนั้นผมเลยเลือกที่จะต่อต้านพ่อ​ ทำทุกอย่างให้พ่อเดือดร้อนใจเพราะคนอย่างผมบ้าง​ มันน่าสนุกดีใช่ไหมล่ะ​ ที่เห็นพ่อเดือดดาล​ โกรธจัดจนอยากจะฆ่าผมให้ตายคาตีน​ แต่ก็ทำไม่ได้…หึ!



โคตรสะใจฉิบหาย!



แต่เรื่องของเจี๊ยบผมไม่ได้วางแผนมาก่อน​ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นน้องรหัสไอ้ตี๋​ ผมแค่ถูกใจมันตั้งแต่แรกเจอก็เลยคิดจะยั่วโมโหทำในสิ่งที่พ่อเกลียด​ ให้พ่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนอยากจะฆ่าผม​ก็เท่านั้น​ ไม่เคยคิดเลยว่าจะหลงรักมันจนโงหัวไม่ขึ้น



หรือเจี๊ยบมันจะทำของใส่ผมอย่างที่ไอ้แรมโบ้มันบอกจริงๆ​ วะ​ ผมถึงได้หลงมันหัวปักหัวปำอยากรักมันจังเลยว่ะ



ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…



เสียงเคาะประตูดังขึ้น​ ก่อนที่ลุงแสงเลขาฯคนสนิทของพ่อจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาล​ ผมปรายตามองเลขาฯที่ส่งกระดาษเอกสารให้พ่ออย่างนอบน้อม​ ใบหน้าเคร่งขรึม​นั้นมองมาทางผมแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้ารอรับคำสั่งของคนเป็นนาย



พ่อกวาดสายตาอ่านมันผ่านๆ​ ก่อนจะโยนใส่หน้าผมที่พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยสภาพทุลักทุเล​แทบจะยืนไม่ไหว​ แต่ผมก็แข็งใจยืนทรงตัวไม่ให้ล้ม​ ถึงจะถูกพ่อกระทืบจนน่วมปางตายแค่ไหน​ ผมจะไม่ร้องขอให้ปราณีหรือแสดงความอ่อนแอให้คนอย่างพ่อเห็นเด็ดขาด​



แต่ตีนพ่อก็ไม่หนักเท่าไหร่นะ​ ถ้าเทียบจากครั้งก่อน​ หรือผมจะชินกับตีนของพ่อแล้ววะ​ หึ!



“แค่เด็กจากครอบครัวธรรมดา​ รู้ใช่ไหมว่าต้องจัดการยังไง”



“ครับ​ แต่ว่า…” เลขาฯของพ่อเอ่ย​ พลางเหลือบสายตามาทางผมที่แสร้งทำเป็นไม่สนใจสักเท่าไหร่​ แม้ในใจจะร้อนรนคิดกังวลว่าอีกฝ่ายจะรู้อะไรมา​ แต่ทว่า… “คุณตี๋จะแจ้งความ​ แต่เด็กคนนั้นไม่เอาเรื่องครับ”



“ทำไม?”



นั่นสิ! ทำไมเจี๊ยบมันไม่แจ้งความจับผมวะ



“เด็กคนนั้นบอกว่า…” ลุงแสงเว้นจังหวะทำเหมือนไม่อยากเอ่ยสักเท่าไหร่ขณะมองมาทางผม​ ก่อนจะพูดขึ้นว่า​ “ถือว่าทำบุญทำทานให้หมามันแดกก็แล้วกัน”



แมร่ง!



สมกับเป็นเจี๊ยบของผมเลยว่ะ



“หึ! เข้าใจพูดดี เพราะมันก็สันดารหมาจริงๆ​ นั่นแหละ” พ่อว่าเหมือนจะชอบใจ​ ก่อนจะหันไปบอกเลขาฯคนสนิทอย่างคนขี้ระแวงและรอบคอบเสมอ​ “ทำให้แน่ใจว่าเด็กคนนั้นจะไม่ทำให้เราเดือดร้อนในวันข้างหน้า”



“ครับนาย”



“ส่วนแก… ไอ้ลูกไม่รักดี​ แกจะทำตัวเหลวแหลกยังไงฉันไม่เคยว่า ขอแค่แกไม่แหกกฎทำให้ตระกูลต้องอับอายขายขี้หน้า​”



ผมบิดริมฝีปากแค่นรอยยิ้มยียวนเรียกส้นเท้า​​ มองสบนัยน์ตาแข็งกร้าวกร้านโลกของพ่ออย่างไม่แยแสปนรำคาญ​ ก่อนที่พ่อจะชี้หน้าสั่งผม



“และจำใส่กะโหลกเอาไว้​ทุกครั้งที่แกมั่วไม่เลือ​ก​ อย่าไข่ทิ้งเรี่ยราดเพราะทายาทของตระกูลสุทธิธนารักษ์ต้องมาจากผู้หญิงที่ฉันเลือกให้เท่านั้น”



เหอะ!



ทายาทเชี่ยอะไรล่ะ



เจี๊ยบของผมท้องได้ที่ไหนกัน



แต่ช่างแมร่งสิ… ใครอยากจะมีวะ!



THE​ END.








70%







“เชี่ย! ไอ้พี่อ้ายมันทำกับมึงขนาดนี้เลยหรอวะ” ไอ้นุ่นถามเสียงดังลั่นทันทีที่เห็นสภาพของผม​ช้ำไปทั้งตัว​



หลังจากไอ้พี่ตี๋มันบุกรุกบ้านพวกพี่อ้ายเพื่อไปช่วยผมออกมาอย่างไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง​ ผมก็ยิ่งรู้สึกผิดกับพี่รหัสที่เคยคิดจะกรอกเพดดีกรีให้พี่มันแดกเพราะความปากหมา คิดไม่ถึงว่าคนพูดจาหมาไม่รับประทานอย่างไอ้พี่ตี๋ที่ชอบหาเรื่องกันจะเป็นห่วงผมมากขนาดนี้​ ผมไม่อยากจะคิดเลย​ ถ้าพี่ตี๋มันรู้ทีหลังว่าผมเป็นเมียพี่อ้าย​ พี่มันจะโกรธผมมากแค่ไหน



เพราะแค่ผมบอกว่าจะไม่เอาเรื่องไอ้คนโหดที่ถูกพวกการ์ดตัวโตจากที่บ้าน​ ที่ผมได้ยินพี่เสือกับพี่แรมโบ้คุยกัน​ คุมตัวกลับบ้านด้วยสีหน้าเป็นกังวล​อย่างไม่ทันเข้าใจคำพูดของพวกพี่มัน​ ‘พ่อมันเอาตายแน่’​ ก็ถูกพี่ตี๋ก็ลากออกมาจากบ้านหลังนั้นอย่างไม่พอใจ​ทันที



แมร่ง!



ไม่คิดว่าพี่มันจะโมโหมากขนาดนี้​ เวลาปกติผมปีนเกลียวล้ำเส้นพี่มันไม่แม้แต่จะทำหน้าโหดใส่สักครั้ง​ โกรธจนหน้าดำหน้าแดงเคยเห็นซะที่ไหน​ แต่เวลาโกรธแมร่งโคตรเอาเรื่องฉิบหาย​ ความน่ากลัวที่ไม่ควรเข้าใกล้พอๆ​ กับพี่อ้าย​ จนผมไม่กล้าสบตามองหน้าพี่มัน​ ได้แต่นั่งก้มหน้าบีบมือตัวเองอย่างรู้สึกถึงพลังงานกดดันบางอย่างอยู่ตลอดเวลาที่นั่งรถมาด้วยกัน​ กระทั่งถึงหอไอ้นุ่นที่อยู่ใกล้มหาลัย’มากที่สุด



“กูจะไปเอาเรื่องมัน” ไอ้ยักษ์โพล่งออกมาอย่างฉุนเฉียว​ จนผมต้องรีบคว้าแขนมันเอาไว้​ ผมซึ้งใจนะที่มันเป็นห่วงเป็นใย​ แต่ว่า…



“ช่างมันเถอะมึง”



“ช่างมันได้ไงวะ​ มันทำกับมึงขนาดนี้มึงยอมได้ไงวะเจี๊ยบ”



“ใช่! มึงอย่าไปยอมนะเว้ย​ มึงก็ลูกมีพ่อมีแม่เหมือนกัน​ มาทำแบบนี้ได้ไง​ คิดว่าใหญ่มาจากไหนวะ​ แมร่ง! พูดแล้วขึ้น” ไอ้นุ่นว่าอย่างโมโหไม่แพ้ไอ้ยักษ์​ เห็นพวกมันเป็นเดือดเป็นร้อนแทนผมแบบนี้​ โคตรตื้นตันใจฉิบหาย​ แต่คนที่พวกมันอยากจะเอาเลือด​ เอ้ย! เอาเรื่องมันยังเป็นผัวเพื่อนพวกมึงอยู่ไง​ คนกลางอย่างตรูเครียดนะโว้ย!



แมร่ง!



จะบอกความจริงกับใครก็ไม่ได้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันค้ำคออยู่​ หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าตกเป็นเมียผู้ชายด้วยกัน​ ขืนพวกมันรู้มีหวังโดนล้อยันลูกบวชแน่​ แค่คิดก็อับอายขายหน้าแล้วว่ะ



“เจี๊ยบกลัวอะไร​ หรือไอ้อ้ายมันขู่อะไรเรา” พี่โซ่คงเห็นสีหน้าลำบากใจของผมจึงเอ่ยถาม ก่อนที่ไอ้นุ่นจะโพล่งออกมาเสียงดังลั่นห้อง​ จนผมตกอกตกใจตามไปด้วย



“เชี่ย! อย่าบอกว่ามันถ่ายคลิปไว้แบล็คเมลมึงนะ”



“เฮ้ย! ไม่ใช่เว้ย”



“หรือมันขู่อะไรมึงใช่ไหมไอ้เจี๊ยบ” ไอ้ยักษ์จับไหล่ผมทั้งสองข้างถามเสียงเข้มคาดคั้น



“เปล่า…”



“แล้วมึงจะห้ามกูทำไมวะ​”



“...”



“นั่นดิ๊วะ​ ทำไมไม่แจ้งความจับมันแมร่ง​” ไอ้นุ่นว่าอย่างหงุดหงิด​ “ข้อหาพรากผู้เยาว์ได้เลยนะเว้ย”



อ่า​ ลืมไปเลยว่าตัวเองยังไม่บรรลุนิติภาวะ​ พอได้ยินไอ้นุ่นพูดแบบนี้ผมก็ยังเด็กอยู่เลยนะเนี่ย​ ถึงจะเรียนอยู่ปี​ 2 แต่ผมเพิ่งอายุ​ 18 ปีเองนะ​ ผมไม่ใช่เด็กอัจฉริยะเรียนข้ามรุ่นอะไรหรอก​ แค่ที่บ้านจับส่ง​เข้าโรงเรียนก่อนกำหนดทำให้เรียนเร็วกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันก็แค่นั้น



แมร่ง!



ทำไมดูเหมือนแรดจังวะ​ มีผัวแต่เด็กเลยตรู​เนี่ย!



แต่ผมก็ไม่ได้เต็มใจไหมวะ​ ไอ้ตำแหน่งเมียทาสที่จำใจได้มาก็เพราะถูกไอ้ผัวโหดมันบังคับขืนใจทั้งนั้น​



ผมโคตรแค้นจนเคยคิดจะแจ้งความจับพี่อ้ายมันเข้าคุกเหมือนกัน​ แต่ใครๆ​ ก็รู้ว่าพี่มันลูกใคร​ นามสกุลใหญ่ขนาดนั้นแจ้งความไปจะได้อะไรวะ​ เผลอๆ​ โดนพี่มันซ้อมตายคาตีนขึ้นมาทำไง ผัวยิ่งโหดยิ่งดุ​อยู่ด้วย​ โดยเฉพาะบนเตียงเนี่ยโคตรดุ​ ทำผมเกือบตายคาเตียงมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว​ คนแมนก็กลัวตายเป็นเหมือนกันนะเว้ย



คิดแล้วหน้าร้อนเลยตรู…โกรธล้วนๆ​ หรอกนะ



“หรือมึงจะให้มันแดกฟรี​”



“แดกฟรีเชี่ยไรล่ะ” ผมว่าพลางผลักมือที่จับไหล่ออกอย่างหงุดหงิด​ ไอ้ยักษ์มันพูดเหมือนผมไม่มีศักดิ์ศรีอย่างนั้นแหละ



พูดออกมาได้ไงวะ​ เฮงซวย!



“หรือเจี๊ยบกลัวอิทธิพลพ่อไอ้อ้าย​ ถ้าเป็นเรื่องนั้นพี่จะข​อให้พ่อช่วยเอง” ผมหันไปมองพี่โซ่ที่มองมาอย่างให้กำลังใจนิ่ง​ ไม่ได้รู้สึกดีใจกับความช่วยเหลือของรุ่นพี่​เลยสักนิด ผิดกับไอ้ยักษ์ไอ้นุ่น…



“พ่อพี่โซ่เป็นถึงอัยการสูงสุดเลยนะเว้ย​ ต้องช่วยมึงได้แน่”



“ใช่​ พ่อพี่โซ่ต้องเอามันเข้าคุกได้แน่​ มึงอย่ากลัวไอ้เจี๊ยบ”



“…”



ผมมองทุกคนรวมถึงพี่ตี๋ที่ยืนสูบบุหรี่เงียบๆ​ อยู่ตรงระเบียงห้องตั้งแต่มาถึงด้วยความรู้สึกพูดไม่ได้อธิบายไม่ถูก ถึงพี่โซ่จะพูดแบบนั้น​ แต่ทำไมข้างในใจของผมถึงกลับไม่ได้รู้สึกอยากจะขอบคุณในความห่วงใยและหวังดีของพี่มันวะ​ ในทางกลับกันความรู้สึกลึกๆ​ ของผมมันกลับย้อนแย้งความคิดตัวเอง​ ทำไมวะทำไม…?



ทำไมผมต้องรู้สึกคิดไม่ตกเพราะไอ้ผัวโหดที่ข่มเหงหยามศักดิ์ศรีตัวเองด้วยวะ​ ทั้งที่มีโอกาสจะเอาคืนพี่อ้ายมันแล้วแท้ๆ​ แต่ผมกลับลังเลใจเหมือน…



…ผมไม่อยากแจ้งความจับพี่อ้ายว่ะ



ผมเป็นเชี่ยอะไรวะ​ ตั้งแต่เห็นพี่อ้ายโดนพี่ตี๋มันต่อยคว่ำแล้ว​ ทำไมใจผมมันหน่วงๆ​ แบบนี้วะเนี่ย​ ทำไมต้องรู้สึกเหมือนห่วงไอ้ผัวเจ้ากรรมนายเวรนั่นด้วย​ โดนพี่ตี๋ต่อยจนล้มทั้งยืนขนาดนั้น​ ตอนนี้จะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้​ ไอ้ผัวโหดของผมโดนบอดี้การ์ดลากตัวกลับบ้านไปแบบนั้น​ จะโดนพ่อตีหรือเปล่าวะ​ แต่คงไม่ถึงตายอย่างที่พวกพี่เสือพี่แรมโบ้พูดหรอกมั้ง?​ ยังไงก็พ่อลูกกันนี่นา…



“คือเจี๊ยบ… เจี๊ยบ… เจี๊ยบว่าช่างมันเถอะพี่”



“กูถามมึงจริงๆ​ เถอะ​ ทำไมวะ” ไอ้ยักษ์ถามคิ้วขมวด​ “มึงไม่โกรธที่มันทำกับมึงเลยหรอวะเจี๊ยบ”



“กู… กูก็แค่ไม่อยากนึกถึงมันอีก​ แค่นี้กูก็อายจนแทบไม่กล้าสู้หน้าพวกมึงแล้ว​ โดนผู้ชายด้วยกันเสียบมันยังเสียศักดิ์ศรีไม่พออีกหรอวะ​ มึงยังจะให้กูไปฟ้องร้องให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต​ จนคนเขารู้กันทั่วอีกหรอ​ กูอายเหมือนกันนะเว้ย​” ผมบอกเสียงเครียดกลบเกลื่อนความรู้สึกบ้าๆ​ ในใจ​ ที่พูดไปมันก็แค่ข้ออ้างเพื่อที่จะไม่ให้พวกมันเอาเรื่องพี่อ้าย​ก็เท่านั้น



ผม… ผมแมร่งโคตรบ้าเลยว่ะ​ ไปห่วงพี่มันทำไมวะ



แมร่ง!



ไม่อยากยอมรับง่ายๆ​ ว่าเป็นห่วงพี่อ้าย​เลย​ ให้ตายสิ… ผมเผลอใจไปรู้สึกกับพี่มันแล้วหรอวะ



ตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้เจี๊ยบ​ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผม…



โคตรเชี่ย!



มึงห้ามคิดเลยนะไอ้ลูกเจี๊ยบ​ อย่าแม้แต่จะคิดว่ามึง​ ‘รัก’ ไอ้ผัวโหดนะเว้ย!



“ความผิดกูเอง”



…หือ?



“เพราะกูมึงเลยซวยไปด้วย”



พวกผมหันไปมองไอ้พี่ตี๋เป็นจุดเดียวกัน​โดยไม่ต้องนัดหมาย​ พี่มันคงคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ผมโดนพี่อ้ายย่ำยีศักดิ์ศรี​ ผมอยากจะบอกพี่มันเหลือเกิน​ มันไม่ได้เกี่ยวกับพี่เลยเว้ย​ ผัวผมมันแค่หึงผมกับทุกคนบนโลกก็แค่นั้นแหละ​



แต่ตรูก็พูดไม่ได้ไง…



ผมรู้สึกผิดกับพี่นะเว้ยพี่ตี๋​ แต่ผมก็ทำได้เพียงขอโทษพี่ในใจเท่านั้น



หื้อ…



ความสัมพันธ์ของผมกับไอ้พี่อ้ายต้องเป็นความลับตลอดไป…







TBC.

#อ้ายเจี๊ยบ


***หายไปนานมาก​ ยังรอกันอยู่หรือเปล่าคะชาวเรือฮาร์ดคอร์​ ยังไงก็สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังนะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้พี่อ้ายด้วยนะคะ​ มนุษย์เมียเขาก็หวั่นไหวแล้วน้าาา​ มาเอาใจช่วยกับความรักที่พ่อไม่ปลื้มกันค่ะ



1 เม้น​ 1 กำลังใจน้า


@remonny11​





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.917K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,398 ความคิดเห็น

  1. #7347 Nuthathai Por (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 05:53
    พ่อภาษาอะไรเนี่ย ทำไมทำกับลูกตัวเองแบบนี้
    #7,347
    0
  2. #7221 ` dnmbdef (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 00:47
    พ่อโหดเกินเบอร์ไปมาก..
    #7,221
    0
  3. #6167 pranpiya_ipy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:53
    แงงงงพี่อ้ายน้อนรับกลับไปดูพี่อ้ายเร็ว
    #6,167
    0
  4. #5745 dada0627 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 13:41

    สงสารพี่อ้ายพ่อใจร้ายละเกิน
    #5,745
    0
  5. #5588 YanisaCH (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 11:12
    พี่อ้ายยย
    #5,588
    0
  6. #5574 Miso97 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 19:03
    สงสารพี่อ้ายอ่ะ ใจจริงที่มันอ่อนแอกว่าเจี๊ยบอีกมั้งนั่นน ครอบครัวพี่แม่งใจร้ายเกินไปแล้วว
    #5,574
    0
  7. #5232 uromtbb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 23:41
    งืออออออ
    #5,232
    0
  8. #5003 bb1a1n (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:54
    ยังไงต่อๆ ลุ้นๆ
    #5,003
    0
  9. #4748 Gibarunee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 11:19
    เพื่อนแบมเข้าใจน้องโดนมาร์คจับไปทำร้ายร่างกายและข่มขืนใช่ปะ แต่ทำไมเรื่องมันจบง่ายเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทั้งที่มันเป็นอาชญากรรมอะ ทำไมแค่แบมบอกไม่อยากมีเรื่องก็จบ

    ซ้ำพอมาเจอกันก็แค่เขม่น เหมือนที่ผ่านมาแค่มีเรื่องชกต่อยกัน แถมเพื่อนมาร์คยังแซวน้องอีก คืองงพฤติกรรมเพื่อนทั้งสองฝ่าย
    #4,748
    0
  10. #4595 N_udaen_G (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 18:23
    เฮ้อออออออ วุ่นวายไปหมดแล้ววว
    #4,595
    0
  11. #4458 K-muk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 07:13
    มีความสู้สึกว่าพ่อพี่อ้ายไม่ได้เ-้ยขนาดนั้น คิดว่าต้องรักพี่อ้ายแต่ปากหนัก แสดงความรู้สึกไม่เก่งเหมือนพี่มันอะ (ใช่มั้ย? 5555)
    #4,458
    0
  12. #4250 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 01:11
    พ่ออย่าเ-้ยดิ นั่นลูกไงวะ..... ถ้าเจี๊ยบมาเห็นสภาพพี่อ้ายหลังจากโดนซ้อมจะต้องร้องไห้แน่ๆ ผู้ใหญ่เอาแต่ใจว่ะ
    #4,250
    0
  13. #4232 Diarism (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 18:01
    พ่อโหดเกิน ไม่ได้มีความรักใดๆ ในสายเลือดเลย
    #4,232
    0
  14. #3981 bbambamb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:34
    อ้ายรักเจี้ยบมากนะลูกก
    #3,981
    0
  15. #3929 Spices_smile (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:25
    พ่อมาร์คเเบบ...
    #3,929
    0
  16. #3725 fernsan_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:26
    ศักดิ์ศรีมันกินได้ปะ?
    #3,725
    1
    • #3725-1 bam9929(จากตอนที่ 16)
      25 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:24
      รู้จักคำว่าอายมั้ยคะ?
      #3725-1
  17. #3724 FMM5590 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:08
    อยากให้ลงเอยกันเร็วๆ
    #3,724
    0
  18. #3627 Facebook12345 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:52

    เขารักจริงนะลูก

    #3,627
    0
  19. #3601 Pxxype (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:00
    สงสารพี่ฮือ
    #3,601
    0
  20. #3600 cchhoonnttii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:36

    หายไปนานแล้วนะไรท์คถ.

    #3,600
    0
  21. #3599 พริม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:09

    รออ่านอยู่นะจ๊ะ เจี๊ยบจะรู้ไม๊พี่อ้ายเจ็บหนักขนาดไหน พ่อลูกซ้อมยังกะไม่ใช่ลูก สงสารพี่อ้าย

    #3,599
    0
  22. #3596 อ้ายคนแมน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:00

    คิดถึงน้องเจี๊ยบครับบ

    #3,596
    0
  23. #3594 yeejeeyeejee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:31
    ไรท์กลับมสเถอะะะ พลีสสส
    #3,594
    0
  24. #3591 PexYen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 15:46

    เมื่อใหร่จะกลับมาต่อฟิคนาาา
    #3,591
    0
  25. #3588 Harlyquine (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 18:17

    ฮื่อออออ อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว เรารออยู่น้า สู้ๆค่ะเราเป็นกำลังใจให้
    #3,588
    0