Soulmate หวังว่าเราจะคู่กัน [BangLo]

ตอนที่ 9 : Chapter 7 :: Never Abandon..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 56

                ผมเดินเอื่อยๆ ไปตามทางอย่างคนที่ไม่มีอะไรจะทำ ทั้งๆ ที่คิดว่าตอนนี้ตัวเองกำลังว่างแท้ๆ น่าจะไปหากิจกรรมอะไรทำซักหน่อย แต่สุดท้ายก็คิดอะไรไม่ออกจนต้องมาจบที่สวนสาธารณะยออีโด..ได้แต่เดินทอดน่องมองต้นไม้ มองเด็กๆ เล่นสนุก..อ่า ชีวิตว่างๆ นี่มันน่าเบื่อจัง..

                พี่ชายครับ เก็บลูกบอลให้หน่อยสิ

เด็กผู้ชายคนนึงเรียกให้ผมเก็บลูกบอลให้เขา ผมก้มลงมองที่เท้าก็พบว่ามีลูกบอลกลิ้งมาอยุ่ใกล้ๆ ผมจึงก้มลงเก็บลูกบอลแล้วโยนคืนไปให้

ขอบคุณครับพี่ชายแล้วเขาก็วิ่งกลับไปเล่นกับเพื่อนๆ ต่อ

เฮ้อ..เป็นเด็กนี่ดีจังเลยน้า..มีชีวิตเพื่อเรียนกับเล่นแค่นั้นเอง ผมก็อยากจะกลับไปเป็นเด็กอีกซักครั้งจังเลย..ผมจะเที่ยวเล่นสนุกเอาให้ลืมโลกไปเลย แต่น่าเสียดาย อายุอานามก็ไม่ธรรมดาแล้ว..แต่ผมก็ยังไม่แก่นะครับ!!

 

โอนัน เนเก จุล ซู อิซนึนเก ออบซอ missing U

ตาตึซฮึน มัลโด มซแฮ i missing U

กัมฮี บารัล ซูโด ออบซอ I missing U

อีรอคเก มิลออแน

 

เสียงเพลงคุ้นหูดังมาจากที่ไกลๆ อา...ผมเกลียดเพลงนี้จัง ฟังกี่ทีก็รู้สึกแย่ ผมอยากเห็นหน้าคนแต่งเพลงนี้จัง จะแต่งเพลงมาตอกย้ำผมรึไงเนี่ย!

ผมรีบเดินหน้ายุ่งผ่านไปเพื่อไม่ให้ตัวเองได้ยินเสียงเพลงนั่น บ้าที่สุดเลย อุตส่าห์ออกมาเดินเล่นยังต้องมาเจอเพลงแบบนั้นอีก..ทั้งๆ ที่หลีกเลี่ยงที่จะคิดเรื่องนั้นมาตลอดสามปีแท้ๆ เชียว...

จู่ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของเพื่อนผมอีกคนนึง...ซองกยู..

ฮัลโหล โทรมาทำไมเนี่ย

[อะไรเนี่ย เดี๋ยวนี้คนเขารับมือถือแบบนี้แล้วหรือไงกัน ฉันจะโทรมานี่ไม่ได้เลยใช่มะ]

...ขอโทษๆ แล้วโทรมามีธุระอะไร

[ว่างอยู่ใช่มั้ย? ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียว มาเจอกันหน่อยมั้ย หาอะไรกินกัน]

นายเลี้ยง?

[....เออ ก็ได้ งกไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ..]

อันนั้นมันแน่นอน..โอเคนะ ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน

[ยออีโด]

อ้าว..ที่เดียวกันเลย นายอยู่ส่วนไหนของยออีโด เดี๋ยวฉันไปหา

[ตรงเครื่องเล่นอ่ะ ฉันนั่งชิงช้าอยู่ รีบๆ มาล่ะ หิวจะตายแล้ว]

เออๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ

ผมวางสายแล้วมองไปรอบๆ เพื่อหาโซนที่เป็นเครื่องเล่น ไม่เห็นแฮะ..สงสัยไม่ได้อยู่แถวนี้ล่ะมั้ง เดินดูรอบๆ ก็คงเจอเองนั่นแหละ..

ผมเดินไปตามทางเรื่อยๆ สายตาก็มองซ้ายมองขวาเพื่อหาโซนเครื่องเล่น อ๊ะ! นั่นไงๆ เจอแล้วๆ ผมรีบก้าวเท้าเร็วๆ เพื่อไปหาซองกยู แต่อยู่ดีๆ ข้อมือผมก็ถูกดึง ผมหันไปมองคนที่จับข้อมือผม ทันทีที่เห็นหน้าเขา ผมก็แทบจะเป็นลมไปตรงนั้นซะให้ได้

นาย..ยงกุก...ทำไม..

ฮิมชาน!!”

ยงกุกโผตัวเข้ากอดผมแน่น เขาซุกหน้าลงกับไหล่ของผม เขากอดผมแน่นมากจริงๆ ราวกับกลัวว่าผมจะหายไป..นี่..เรื่องจริงใช่มั้ย คนที่กอดผมอยู่คือยงกุกจริงๆ ใช่มั้ย..

เมื่อคิดได้ดังนั้นน้ำตาผมก็เอ่อคลอ..ระยะเวลาตลอดสามปีที่ผมไม่ได้เจอหน้าเขาผมเหมือนตายทั้งเป็น ผมทำอะไรไม่ได้เลย...ผมอยากจะกลับไปหาเขา วิ่งไปกอดเขา ผมอยากบอกรักเขา อยากจูบเขา แต่ผมก็ทำไม่ได้..มันเป็นแบบนี้เพราะผมเชื่อคนง่ายเกินไป..ผมไม่น่าจากเขามา..

ฮิมชาน..นี่เป็นนายจริงๆ ใช่มั้ย ฉันไม่ได้ฝันใช่มั้ยยงกุกคลายอ้อมแขนออกแล้วจ้องหน้าผมด้วยแววตาเศร้าสร้อย มันทำให้ผมรู้สึกผิด..

ยงกุก..มองฉัน จับตัวฉันสิ นี่แหละคือฉัน นี่แหละฮิมชาน แฟนของนายไง

ผมพูดออกมาเบาๆ พร้อมๆ กับหยดน้ำตาที่หล่นลงมาจากดวงตา ยงกุกดึงผมเข้าไปกอดอีกครั้ง ไหล่ของเขาสั่นไหวเบาๆ บ่งบอกว่าเขาเองก็กำลังร้องไห้เหมือนกัน ระยะเวลาเนิ่นนานที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ผมรักเขาน้อยลง เหมือนกับที่เขาเองก็ไม่เคยลืมผมเลย..

ผมอยากจะขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณที่ทำให้เขาและผมได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ที่ผ่านมาผมคิดมาตลอดว่าเขาตายแล้ว ผมถึงได้ไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้นเลยแม้ซักครั้ง ผมจึงไม่เคยได้เจอยงกุกเลยตั้งแต่ตอนนั้นมา...

ฮิมชาน..ทำไม..ฉันไม่เข้าใจ..

เรื่องนั้น..ไว้เราค่อยคุยกันทีหลังนะยงกุก..

อืม..ฮิมชาน ฉันคิดถึงนาย..ฉันรักนายนะฮิมชาน

ฉันก็รักนาย ยงกุก คิดถึงมากๆ มากที่สุดเลย..

เมื่อผมพูดจบ ยงกุกก็เลื่อนหน้าลงมาประกบริมฝีปากลงบนปากของผม ผมไม่สนหรอกว่าที่นี่คือที่ไหน จะมีคนมองมั้ย..ในเมื่อผมคิดถึงเขามากขนาดนี้ มีอะไรต้องกังวล..

ผมยกแขนขึ้นคล้องคอของเขา อยากจะรับสัมผัสนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ความรู้สึกที่จางหายไปนานกลับคืนมาอีกครั้ง จะมีวันไหนที่ผมจะสุขได้ขนาดนี้อีก..

ยงกุกค่อยๆ ผละออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ผมหลุบสายตาลงต่ำไม่กล้ามองหน้า จะให้ผมมองไหวได้ยังไง ในเมื่อสายตาที่เขาส่งมามันเต็มไปด้วยความรัก..ผมก็เขินเป็นนะครับ..

ย..ยงกุก ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้..ฉันนัดเพื่อนเอาไว้ ฉ..ฉันจะไปหาเขานะ ไปด้วยกันมั้ย

อ่า..ก็ได้ ไปก็ไป

จะไปไหนกันเหรอ คู่รักแห่งปี..ผมสะดุ้งหันไปมองก็เจอซองกยูกำลังกอดอกยืนมองผมกับยงกุกอยู่ ตาตี่ๆ นั่นไม่แสดงอารมณ์อะไรทั้งนั้น เขาถอนหายใจแล้วจ้องหน้าผม

เอ่อ..ก็..ก็ไปหาอะไรกินกันไง ฉันยังไม่ลืมหรอกนะ

อ้อ..เหรอ ฉันนึกว่านายจะอิ่มรักไปแล้วซะอีก ฉันนึกว่านายจะลืมฉันแล้วซะอีก จำไว้ด้วยนะ ตอนนี้ฉันกำลังจะตายเพราะความหิว!! จะไปกันได้รึยัง

ง่า..ขอโทษ..ไปกันเถอะๆ ยงกุก ไปด้วยกันนะ

โอเคๆ เพื่อแทนคำขอโทษ งั้นฉันเลี้ยงอาหารก็แล้วกัน

โอ้ ดีจัง นายต้องเป็นเพื่อนที่ดีแน่ๆ เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ ฉันซองกยู นายล่ะชื่ออะไร

ฮะ..เอ่อ ยงกุก..

โอเค ยงกุก มื้อนี้นายเลี้ยง ขอบใจล่วงหน้าแล้วกันนะ เฮ้อ..กระเป๋าไม่ฉีกแล้วฉัน สบายใจจัง

แล้วซองกยูก็เดินนำหน้าไปอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่ยงกุกยืนเอ๋อ ผมขำออกมาเบาๆ ก่อนจะจับมือยงกุกแล้วจูงให้เดินไปด้วยกัน ผมหวังว่าวันพรุ่งนี้ก็จะเป็นอย่างนี้ วันต่อๆ ไปก็ยังคงเป็นแบบนี้ ไม่ว่าวันไหนผมก็จะอยู่กับเขา ยงกุก คนที่ผมรักมากที่สุด..

 

หลังจากที่หาอะไรกินกันจนเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็ต่างคนต่างกลับบ้าน แน่นอน..ผมก็กลับมาอยู่กับยงกุก..ซองกยูบอกว่าหมั่นไส้เลยขอกลับบ้านเลยแล้วกัน..ผมก็รู้หรอกน่า ว่าเขาจะกลับไปหาใครน่ะ ฮึๆ..

เมื่อเรากลับมาถึงบ้านผมยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกยงกุกลากขึ้นห้องทันที หา? เขาจะทำอะไรเนี่ย? พอเข้ามาในห้องเขาก็จับให้ผมนั่งลงบนเตียง ส่วนตัวเองก็ไปดึงเก้าอี้จากไหนไม่รู้มานั่งประจันหน้ากับผม อะไรของเขา..

เอาล่ะ ทีนี้ก็เล่ามา เรื่องของนายมันยังไงกันแน่อ้อ..เรื่องนี้นี่เอง

โอเคๆ ฉันจะเล่าล่ะนะ ตั้งใจฟังดีๆ ล่ะ..นายยังจำวันนั้นได้ใช่มั้ย ที่นายบอกว่าจะออกไปหาไอ้วพกนั้นอ่ะ....

 

 

...............ย้อนไปเมื่อ 3 ปีก่อน...

 

จริงๆ นะ..กลับมาเร็วๆ ล่ะ ห้ามตายด้วย

แล้วยงกุกก็เดินออกไป ผมเดินกลับเข้าไปในห้องแล้วทรุดตัวลงนั่งที่เตียงอย่างอ่อนล้า เฮ้อ..ทำไมเขาต้องเข้าไปยุ่งกับไอ้บ้าพวกนั้นด้วยนะ หวังว่าไปหาคราวนี้เขาจะไม่เป็นไรแล้วรีบกลับมาหาผม

ผมล้มตัวลงนอนแผ่กับเตียงแล้วค่อยๆ หลับตาลงเพื่อผ่อนคลายความเครียด จนเวลาผ่านไปไม่นานก็มีเสียงกริ่งดังขึ้น ผมยันตัวขึ้นนั่งสะบัดหัวไล่ความมึนงง ก่อนจะลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่างเพื่อเปิดประตู ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกก็เผยผู้ชายรูปร่างสมส่วนหน้าตาดีกำลังยืนอยู่หน้าประตู ผมมองเขางงๆ ใครล่ะเนี่ย?

เอ่อ..คุณฮิมชานใช่หรือเปล่าครับ? ผมมาจากแก๊งค์มาเฟียนั่น..ที่แฟนคุณไปหาเมื่อซักครู่นี้ ผมขอเข้าไปคุยด้วยข้างในได้มั้ยครับเรื่องของยงกุก?

อ่า ครับๆ เชิญเข้ามาเลย

ครับ คือผมมีเรื่องจะมาแจ้งให้ทราบเกี่ยวกับยงกุกแฟนของคุณ เมื่อซักครู่เขาได้เดินทางไปหาท่านหัวหน้าของเรา ผมไม่ทราบหรอกนครับว่าเขาได้พูดอะไรกับท่านหัวหน้าไปบ้าง แต่ดูเหมือนท่านจะโกรธใหญ่เลย ท่านก็เลยสั่งให้ลูกน้อง...เอ่อ..

ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น..ความรู้สึกจุกมันแล่นขึ้นมาทันที หวังว่าเขา..คงไม่เป็นอะไรมากนะ ผมขาดเขาไม่ได้..ยงกุก

เขา..เป็นอะไรมาหรือเปล่าครับ ยงกุกน่ะ

เอ่อก็..โดนยิง..ผมไม่แน่ใจว่าเขาเสียชีวิตหรือเปล่า แต่ผมเห็นเขานอนนิ่งไม่ขยับเลย..

....ผมจะไปหาเขา

ไม่ได้นะครับ! ถ้าเกิดคุณไปจะโดนลูกหลงไปด้วย ผมว่าคุณรออยู่ที่นี่ดีกว่า

..แล้ว นายเป็นคนของที่นั่น แล้วจะมาบอกเรื่องนี้กับฉันทำไม จำเป็นด้วยเหรอที่ต้องมาแจ้งข่าวร้ายให้ฉันรู้ด้วยความเป็นห่วงน่ะ

เอาจริงๆ เลยก็คือ ผมแอบออกมาเองครับ ผมคิดว่าท่านหัวหน้าทำเกินไป..เพราะฉะนั้น..

ปัง! โครม!

จู่ๆ ก็มีคนพังประตูเข้ามา ผู้ชายสองคนปรี่เข้ามาล็อคตัวผู้ชายคนแรกที่มาหาผมทันที พวกเขาต่อยผู้ชายคนนั้นไปคนละทีพอให้เขาหมดแรง

ค..คุณฮิมชาน..หนีไป..ไปไหนก็ได้ รีบไปเร็วเข้า!’ เขาหันมาพูดกับผม แล้ว..จะให้ผมไปไหนเล่า!!

ทางที่ดี แกอย่าหนีจะดีกว่า ถ้าฉันจัดการไอ้นี่เสร็จเมื่อไหร่ แกนี่แหละ รายต่อไปล่ะ

คุณฮิมชาน! ไปสิครับ ทางที่ดี..อย่ากลับมาที่นี่อีก..ไปสิ!’

ผมเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก แต่สุดท้ายก็วิ่งออกมาจากบ้านทั้งแบบนั้น พวกมันทำท่าเหมือนจะตามผมมา แต่สุดท้ายก็หันไปเล่นงานผู้ชายคนนั้นแทน ผมเห็นดังนั้นเลยวิ่งสุดชีวิตออกมาทันที

หลังจากที่วิ่งออกมาได้ไกลพอสมควรผมก็หยุดแล้วทรุดลงนั่งกับพื้นทันที ผม..ควรจะทำยังไงดี..เรื่องที่เขาพูดนั่นเป็นเรื่องจริง..ใช่มั้ย ผมต้องไปดูให้เห็นกับตา..

รู้สึกว่าที่กบดานมันจะอยู่ที่นั่นสินะ..ไกลน่าดูเลยแฮะ...สุดท้ายผมก็ลุกขึ้นมองซ้ายมองขวาหาแท็กซี่ซักคัน กว่าจะได้มาน้ำตาแทบไหลเป็นสายเลือด ทำไมแถวนี้หารถยากขนาดนี้นะ...

หลังจากขึ้นรถมาแล้วผมก็บอกทางให้ลุงโชเฟอร์ไป ส่วนผมก็หลับตาพักเอาแรง ถ้าเกิดว่าที่เขาพูดมาเป็นเรื่องจริง ผมควรจะทำยังไงดี...ร้องไห้? แน่นอนผมร้องอยู่แล้วล่ะ..ฆ่าตัวตาย? ผมไม่คิดสั้นขนาดนั้น..อ่า..หวังว่าเขาจะไม่เป็นอะไรนะ

หลังจากเดินทางมาได้ซักครู่ใหญ่ๆ ก็ถึงจุดหมาย ผมจ่ายเงินแล้วเดินลงจากรถ ผมหันไปมองรอบๆ แล้วสายตาก็สะดุดกับท้ายรถคันหนึ่งที่กำลังแล่นออกไป...รถตำรวจ? หรือว่า...

ผมรีบวิ่งเข้าไปทันที ในบ้าน?..ไม่น่าจะใช่นะ ถ้าจะฆ่าจะแกงกัน..โกดัง? ผมรีบวิ่งเข้าไปในโกดังทันที แต่ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่เลย ผมมองไปรอบๆ ก็เจอแต่กองเลือด..กลิ่นคาวคละคลุ้งจนคลื่นไส้

ยงกุก..เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ..รถตำรวจคันนั้น...ทำไม..ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วยนะ..ยงกุก..เขามักจะทำอะไรไม่ปรึกษาผมตลอดเลย..แล้วตอนนี้ผมควรจะทำยังไงดี..

ความรู้สึกจุกมันอัดแน่นขึ้นมา ผมหัวเราะไม่ออก ร้องไห้ไม่ได้ ทรมาน..

สุดท้ายผมก็เดินออกมาจากโกดังด้วยท่าทางอ่อนแรง ผมจะไปหาเขาได้ที่ไหน แล้วตอนนี้ผมควรไปที่ไหน ...เพื่อน..ผมยังมีเพื่อนอยู่นี่นา..ว่าแล้วผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

[ฮัลโหล? ฮิมชาน? มีอะไร]

ซองกยู มารับหน่อยสิ ฉันอยู่ที่......อ่ะ ไม่มีรถเลย หาที่ไปไม่ได้ มาให้ด่วนเลยนะ

แล้วผมก็กดวางสาย ไม่สนหรอกว่ามันจะโอเคมั้ย แต่มันต้องมาแน่นอน เชื่อผม..ผมหาที่นั่งตามริมฟุตบาท เมื่อได้ที่แล้วก็ล้มตัวลงนั่ง ให้ตายสิ..ผมจะกลับบ้านได้มั้ยเนี่ย ไม่รู้ไอ้พวกนั้นยังอยู่ที่บ้านผมหรือเปล่า..

ผมนั่งรอจนเกือบจะหลับอยู่แล้ว แต่ก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นซะก่อนผมเลยสะดุ้งลืมตาขึ้นมา มองไปก็ปรากฏว่าเป็นรถของซองกยู ผมบอกแล้ว ว่าเขาต้องมาแน่นอน...ผมลุกขึ้นปัดเนื้อตัวแล้วเดินไปขึ้นรถ

ส่งไหน

บ้าน

จบบทสทนาที่ตรงนั้น แล้วเราก็ไม่พูดอะไรกันอีกเลย..

 

ซารังงึล ซกซักกีดอน ดู อิบซุล มัชดานึน chance ดัดดีดอน ดุ นุน

ชารักกึล พีแฮ fly to the my heart L’ll be there by your side

นันคือชอ พารามัน โบดากา นอรึล แมมดลดากา อิกซุกแคชยอซนึนเด กอจีกัททา

อีเจน โมดึนกอล นวาจูแร คือเก ทัพดับเพ.. คือเก มักมักเค..

 

เสียงเพลงที่ดังขึ้นในรถช่วยตอกย้ำความรู้สึกในตอนนี้ของผมเป็นอย่างดี..ทำไมเขาต้องมาจากผมไปตอนนี้..ผมไม่รู้จะทำอะไรยังไงแล้วจริงๆ..ในหัวมันโล่ง ว่างเปล่า ผมควรใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่รู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไงอย่างนั้นเหรอ..ผมหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ จนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

 

ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนโซฟาที่คุ้นตา..ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่...แต่ นี่ไม่ใช่บ้านผม? อืม..บ้าน..ซองกยู ผมบอกให้เขาพาผมไปส่งที่บ้านผมไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ตื่นแล้วเหรอ ดื่มนี่ซักหน่อยมั้ยซองกยูเดินออกมาจากห้องครัวแล้วยื่นแก้วใส่กาแฟให้ผม ผมรับมันมาดื่มแล้วเงยหน้าถามเขา

ทำไมนายถึงพาฉันมาที่นี่ ฉันบอกให้ไปส่งฉันที่บ้านไม่ใช่หรอ

ฉันก็ไปที่บ้านนายมานั่นแหละ แต่ฉันเห็นมีผู้ชายสองคนกำลังยืนหน้าบ้านนาย ฉันรู้สึกว่ามันไม่ปกติ ก็เลยพานายมาที่นี่แทน

ผู้ชายสองคนนั้น...แล้วอย่างนี้ฉันจะกลับบ้านได้ยังไงกัน

ช่วงนี้นายก็อยู่ที่บ้านฉันไปก่อนแล้วกัน รอจนพวกนั้นกลับไปแล้วฉันจะพานายไปส่งที่บ้านให้..

อืม..ขอบคุณนะซองกยู...

 

 

…………………………….

 

แล้วทำไมนายถึงหายไปตั้งสามปีล่ะฮิมชาน

คนพวกนั้นตื้อมากเลยล่ะ พวกเขามาเฝ้าหน้าบ้านตั้งหลายวัน แต่ว่าถึงเขาจะกลับไปแล้ว ตอนนั้นฉันก็อยู่ที่บ้านซองกยู เลยไม่ได้เข้ามาบ้านเลย ตอนนั้นฉันคิดว่านายตายไปแล้วจริงๆ..ฉันกลัวว่าถ้ากลับมาฉันจะคิดถึงนาย ฉันกลัวว่าฉันจะร้องไห้..ขอโทษจริงๆ นะยงกุก แต่ถึงแม้ฉันจะทำแบบนั้น แต่ฉันก็ยังคิดถึงนายอยู่ทุกวัน..นายรู้มั้ยว่าฉันดีใจแค่ไหนที่ได้เจอนายน่ะ..ฉันหวังว่าเราจะไม่แยกจากกันอีกนะ..

ฮิมชาน...

เรานั่งมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ผมอยากจะมองเขาให้นานๆ ให้สมกับที่ไม่ได้เจอมาสามปี..มันเป็นความรู้สึกที่ประเมิณค่าไม่ได้จริงๆ...

ยงกุกโน้มตัวมาจูบหน้าผากผมเบาๆ แล้วส่งยิ้มอบอุ่นมาให้

เลิกคุยเรื่องนี้เถอะ..จะเครียดซะเปล่าๆ เราลงไปข้างล่างกันดีกว่า เดี๋ยวฉันชงกาแฟให้

โอเค..

พวกเราเปิดประตูออกมาแล้วเดินลงบันไดเพื่อจะไปยังห้องครัว แต่อยู่ดีๆ ก็มีเด็กผู้ชายคนนึงวิ่งมาขวาง

พี่ยงกุก! อ่ะ...... เขาหันมามองผมแล้วเบิกตากว้าง...ใครน่ะ..

จุนฮง?....เอ่อนี่... ยงกุกมองผมสลับกับเด็กคนนั้นแล้วทำสีหน้าบอกไม่ถูก

พี่ฮิมชานใช่มั้ยครับ

อืม..นายเป็นใคร

ผมเป็นรุ่นน้องที่รู้จักกับพี่ยงกุกครับ ชื่อจุนฮง ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมไม่รู้ว่าพี่อยู่ ผมเลยเข้ามาในบ้านโดยพลการ ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมเห็นดอกไม้นี่สวยดี เลยว่าจะเอามาให้พี่ยงกุกน่ะ...เด็กคนนั้นพูดแล้วชูช่อดอกไม้ในมือขึ้นมา

อ๋อ...ให้ฉันเอาไปจัดใส่แจกันให้ดีมัย้ล่ะ.. ผมชอบนะ ดอกไม้น่ะ แล้วดอกไม้ที่เด็กนี่เอามาก็สวยน่าดูเลย..

ไม่เป็นไรครับ ผมอยากให้พี่ยงกุกได้รู้ก่อน ว่าผมเอาไอ้นี่มาให้ทำไม..พี่ครับ พี่ยงกุก...พี่รู้ความหมายของดอกไม้ช่อนี้หรือเปล่า

ฉัน..ฉันจะไปรู้ได้ยังไง..ยงกุกไม่แม้แต่จะมองหน้าจุนฮงด้วยซ้ำ..ทำไมกันนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างระหว่างที่ผมไม่อยู่กัน..

งั้นผมจะบอกให้นะ ดอกไม้ช่อนี้น่ะ คือดอกสวีทพี แล้วก็มี 21 ดอก... ผมเห็นมันสวยดีเลยอยากเอามาให้พี่ พอดีมีพี่ชายใจดีคนนึงเขาอาสาซื้อมันให้...ช่อนี้น่ะ ความหมายมันดีมากเลยนะ..ผมสังเกตเห็นว่าจุนฮงกำลังจะร้องไห้..ตกลงว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันนะ..

จุนฮง..

ดอกสวีทพี...ความหมายของมันก็คือ รอคอยเธอตลอดไป...ดอกไม้ 21 ดอกมันก็หมายถึง..ชีวิตนี้......มอบให้คุณ รับไปสิครับพี่ ผมตั้งใจเอามาให้เลยนะ

อา...ผมว่าผมเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วล่ะ..

จุนฮง..ฉัน..

ไม่รับล่ะยงกุก..น้องเขาอุตส่าห์เอามาให้ จะเสียน้ำใจเปล่าๆผมพูดออกไปแบบนี้ยงกุกถึงยอมยื่นมือไปรับช่อดอกไม้นั่นมา

จุนฮง คือว่า..

ขอบคุณที่รับนะครับ ผมมาที่นี่มีธุระแค่นี้แหละ ในเมื่อหมดธุระแล้ว งั้นผมไปก่อนนะครับ

พูดจบจุนฮงก็หันหลังกลับทันที เขาทำท่าจะวิ่งออกไปแต่ยงกุกกลับเรียกไว้ซะก่อน เขาจึงยืนนิ่งหันหลังให้

จุนฮง!”

ฉัน....ฉันขอโทษ..

อา..ขนาดผมไม่ใช่เขาแต่ได้ยินคำนี้ยังเจ็บแทนเลย..ทั้งๆ ที่กำลังแสดงความรักให้แท้ๆ แต่ได้รับแค่คำว่าขอโทษ..นายมันเป็นผู้ชายประเภทไหนกันนะยงกุก..แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ดีใจนะที่เขายังไม่ทิ้งผมน่ะ..ผมเห็นจุนฮงยกแขนขึ้นมาเช็ดหน้าลวกๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่..พยายามจะสดใส..

ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมรู้น่า ว่าพี่ยงกุกรักพี่ฮิมชานขนาดไหน ตอนนี้พี่ฮิมชานก็อยู่ที่นี่แล้วนี่นา ดูแลเขาดีๆ ล่ะ แล้วก็อย่าร้องไห้อีกนะ พี่ยงกุกตอนร้องไห้ดูไม่ได้สุดๆ เลยล่ะ งั้น ผมไปก่อนนะ ไม่อยากขัดจังหวะสวีทคนหนุ่มสาว ฮ่ะๆ บ๊ายบายครับ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ

พูดจบจุนฮงก็หันหลังวิ่งออกไปทันที ผมกับยงกุกยืนมองตามหลังเขาไป..เป็นเด็กที่สุดยอดเลยนะ...ถึงแม้จะรู้สึกแย่ขนาดไหน ถึงจะเจ็บปวดขนาดไหนก็ยังพยายามทำตัวร่าเริง..ถ้าเป็นผมคงทำไม่ได้แน่..

ฮิมชาน..ฉัน..

อืม..ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันเข้าใจ..เวลาสามปีที่ฉันไมอยู่ มันคงมีเรื่องอะไรต่างๆ เกิดขึ้นมากมายเลยสินะ..ฉันจะไม่ถามหรอกนะว่านายรู้จักกันได้ยังไง หรือนายชอบเขามั้ย..แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลย ว่านายอย่าได้ทำท่าทางให้ความหวังกับเขาเด็ดขาด..เพราะนั่นมันจะทำให้ฉันไม่สบายใจ และเขาเองก็จะเจ็บมากขึ้นไม่รู้กี่เท่า..สิ่งที่นายทำได้คือทำตัวตามปกติ..แล้วปล่อยให้เวลารักษาแผลของเขาเอง..แต่ถ้าเกิดว่า..ถ้าวันไหนนายเกิดเบื่อฉันขึ้นมา ถ้านายอยากไปหาเขา..ก็บอกฉันนะ..ฉันเข้าใจ..

ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ...ว่าผมหึง..ผมรู้ว่ายงกุกรักผมมากและเขาไม่มีทางทิ้งผมไปไหน..แต่ก็นั่นแหละ ยังไงซะยงกุกเขาก็เป็นคนที่มีหัวใจ..ผมเองคิดว่าจุนฮงเป็นเด็กที่มีสเน่ห์มากซะด้วย..ผมกลัวจริงๆ นะ...

ถ้าเกิดวันนึงยงกุกทิ้งผมไปหาจุนฮงจริงๆ ผมจะทำยังไง..ผมจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ผมขาดเขาไม่ได้จริงๆ

ฮิมชาน...ฉันจะไม่มีวันทิ้งนายเด็ดขาด ไม่มีวัน..

ยงกุกดึงผมเข้าไปกอดแล้วลูบหัวปลอบผมเบาๆ ผมก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น...ฉันรักนายนะยงกุก..

70 ความคิดเห็น

  1. #59 KATHARIN (@moussessykath) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:07
    อือหืออออ เศร้าสุด อยากรู้ความรู้สึกฮิมชานเนี่ยล่ะ ตอนเจอจุนฮง !
    ไม่ดีเลย ไม่ดีจริง แงงงง แล้ววยงกุกจะลืมฮิมชานได้ไง :(
    #59
    0
  2. #58 ZeloStone (@kyosake) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 19:47
    บอกได้เพียง.. เจ็บจนร้องไม่ออกหรอกถ้าเจอแบบนี้กับตัว

    ดอกสวีทพี 21 ดอก ไม่มีความหมายอะไรเมื่อคนรับไม่ต้องการ

    ร้องไห้แทนจุนฮงได้ไหมเนี่ย??? มันเจ็บจี๊ดจุกอกบอกไม่ถูก
    #58
    0
  3. #57 MT_n (@27manow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 18:18
    สงสารโล่ ฮืออออออ  ㅠ.ㅠ 
     
    #57
    0
  4. #56 ScrT๛OuY๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 17:14
    จุกแทนนนนน
    แซดด Y Y
    #56
    0
  5. #55 Cross zenith (@cross-b) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 12:03
    สงสารโล่อ่าT____T
    #55
    0
  6. #54 ´*;#thumb3lina.⋈ (@jollifyz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 10:01
    อ่านแล้วหน่วงมาก จุนฮงลูก ;________;
    #54
    0
  7. #53 to me (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 22:38
    เหยินนนนนพาเศร้าอีกแล้ว

    เชื่อเราค่ะไรท์ ซองจงจุนฮงเลย

    เขาไม่อยากทำร้ายเหยิน
    #53
    0