Soulmate หวังว่าเราจะคู่กัน [BangLo]

ตอนที่ 2 : Chapter 1 :: Complex

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 เม.ย. 56

                ผมนั่งเล่น นอนเล่นอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตา กลางห้องมีเตียงหลังหนึ่งบนเตียงนั้นมีร่างของผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ มีสายไฟอะไรต่างๆ ระโยงระยางเต็มไปหมด หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงบ่งบอกว่ายังมีชีวิต ผมนั่งจ้องหน้าเขาแล้วก็เกิดคำถามมากมาย

                    ไอ้สามคนนั้นมันเป็นใคร ทำร้ายเขาทำไม แล้วผู้ชายที่นอนจมกองเลือดตรงนั้นคือใครกัน..

                    อือ..ผมที่นั่งเหม่อได้ยินเสียงครางออกมาจากร่างตรงหน้า ผมรีบลุกพรวดไปที่เตียงทันที

                    พี่ครับ? พี่รู้สึกตัวแล้วเหรอ พี่ได้ยินผมมั้ยเขากะพริบตาถี่ๆ แล้วหันมามองผมงงๆ

                     นาย..เป็นใคร แล้วนี่ฉันอยู่ที่ไหน

                ผมชื่อจุนฮง ผมพาพี่มาส่งโรงพยาบาลครับ นี่พี่ก็อยู่ห้องพักฟื้น

                โรงพยาบาล...จริงสิ!! ฮิมชานล่ะ ฮิมชานอยู่ไหน..โอ้ย!”

                อยู่ดีๆ เขาก็ตะโกนเสียงดังแล้วลุกพรวด เนื่องจากแผลยังไม่หายดีเขาเลยร้องเสียงหลงแล้วลงไปนอนกับเตียงอีกครั้ง

                     ฮิมชาน?...อ๋อ พี่คนนั้นน่ะเหรอครับ..อยู่..ห้องดับจิตน่ะ

                ห้องดับจิต...เขาตายแล้วจริงๆ สินะอยู่ดีๆ พี่เขาก็ร้องไห้ออกมา ทำเอาผมตั้งตัวไม่ถูกเลย ผมได้แต่วิ่งซ้ายวิ่งขวาหาทิชชู่แล้วยื่นให้เขาไป

                     เอ่อ..พี่ครับ..

                อย่ามายุ่งกับฉัน ขอฉันอยู่คนเดียวเถอะ ขอร้องล่ะเขาพูดไปสะอื้นไปจนผมนึกสงสาร แต่ผมก็ทำได้แค่เดินออกจากห้องไปเงียบๆ

                      ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย? ผมจะย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน วันที่ผมไปเจอพี่เขาที่โกดังร้างนั่น..

 

...สองวันที่แล้ว

 

                     จุนฮง ฝากเอาบัตรตำรวจพ่อมาให้หน่อยสิ พ่อลืมทิ้งไว้ที่บ้านน่ะพ่อผมโทร.มาบอกแค่นี้แล้วตัดสายไป ผมเดินควานหาบัตรของพ่อในห้องเมื่อเจอก็เดินออกมาหยิบสเก็ตบอร์ดออกนอกบ้านไป

                     ผมชอบสเก็ตบอร์ดนี้มากๆ เลยล่ะพี่ชายเป็นคนซื้อให้ผม ไม่ว่าจะไปไหนผมจะเอามันไปด้วยตลอด ผมเล่นสเก็ตบอร์ดไปตามทางเรื่อยๆ ระหว่างทางผ่านจะมีโกดังร้างอยู่หลังหนึ่ง ในนั้นมักจะมีเด็กวัยรุ่นชอบไปซ่องสุมเสพยาอะไร ต่างๆ ในนั้นกัน ผมเลยไม่เคยคิดจะย่างกรายเหยียบย่างเข้าไปแม้แต่นิด

                    แต่วันนั้นดันนึกครึ้มอะไรไม่รู้..ในมือมีบัตรตำรวจ ถ้าหากเข้าไปเจอก็จะได้เอาบัตรมาขู่พาไปโรงพักซะเลย!! ผมลงจากสเก็ตบอร์ดแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปที่โกดังช้าๆ แต่อยู่ดีๆ ผมก็ได้ยินเสียงปืนเลยรีบวิ่งเข้าไป

                    ภาพที่เห็นคือผู้ชายตัวโตๆ สามคนกำลังยิงปืนใส่ผู้ชายอีกคนหนึ่ง พวกเขายิงสวนกันไปมาซักพัก ผู้ชายคนนั้นก็ล้มลง ไม่รู้อะไรดลใจ ขาผมขยับก้าวเข้าไปทันทีอย่างไม่ทันได้คิดอะไร พอดีกับที่เขาหมดสติไป

                    เฮ้ย! ไอ้หนู แกเป็นใครวะ พวกไอ้เวรนี่หรือไง ออกไปให้ห่างเลย ไม่งั้นฉันจะยิงแกอีกคนพวกมันเล็งปืนมาทางผมแล้วพูดขู่ ผมไม่สนใจหรอก ผมรีบหยิบบัตรตำรวจของพ่อออกมาชูให้พวกมันดู ได้ผล..พวกมันยืนหน้าซีดกันใหญ่เลยแต่..มันกลัวตำรวจกันด้วยเหรอวะ?

                    ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกแกเป็นใคร แต่มาทำร้ายคนอื่นขนาดนี้คงอยู่เฉยไม่ได้ ฉันจะสงสารพวกซักนิดแล้วกัน แค่แกปล่อยพวกฉันไป เรื่องนี้ไม่ถึงตำรวจผมพูดต่อรองสายตาก็ลอบสังเกตปฏิกิริยาพวกมัน เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้ไหวตัวทันแล้วโทร.หาพ่อ

                    อึก..แต่มันเป็นคำสั่งลูกพี่

                เขาได้สั่งให้พวกแกฆ่าเขาหรือเปล่า? ถ้าใช่ ฉันก็ขอร้องว่าอย่าเลย แต่ถ้าไม่ ก็ปล่อยพวกเราไปซะ แกทำตามที่เจ้านายบอกเสร็จแล้วนี่

                ก็เปล่า..ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าแกจะไม่บอกตำรวจ

                เชื่อใจฉันเถอะน่า ลูกผู้ชายพูดแล้วคืนคำพวกมันลอบมองผมอย่างคลางแคลงซักพักก่อนพ่นลมหายใจออกมา

                     ก็ได้ ฉันจะปล่อยแกไป แต่ถ้าเรื่องนี้ถึงตำรวจ ฉันเอาแกตายแน่จำไว้

                แล้วพวกมันก็รีบเดินออกโกดังไป ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วมองผู้ชายตรงหน้า เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบผู้ชายอีกคนนอนจมกองเลือดอยู่ เอาไงดีล่ะทีนี้ ผมตัวคนเดียวคงแบกทั้งคู่ไม่ไหวแน่...ให้พ่อมาช่วยแล้วกัน ผมหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทร.หาพ่อ เสียงรอสายดังไม่นานปลายสายก็กดรับ

                     [ว่าไงจุนฮง ใกล้ถึงหรือยัง]

                เดี๋ยวพ่อ มีเรื่องให้ช่วยหน่อย

                [มีอะไร? แกไปก่อเรื่องมาหรือไงฮะ]

                ไม่ใช่ๆๆ ขอยืมลูกน้องพ่อซักคนขับรถมาหาหน่อย ผมเจอคนเจ็บสองคนอ่ะ เร็วๆ นะเดี๋ยวเลือดหมดตัวตายพอดีพูดจบผมก็ตัดสายไม่รอให้พ่อถามอะไร

                    ผมนั่งรอไม่นานก็มีรถตำรวจขับมาสองคัน ผมลุกแล้ววิ่งไปที่รถทันที พ่อผมเปิดประตูลงมาจากรถคันแรกมาถึงก็ถามคำถามเป็นชุดซะผมแทบตอบไม่ทัน

                     ไหนคนเจ็บ แล้วแกมาเจอเขาได้ยังไง เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า แล้วแกเห็นมั้ยว่าใครทำ

                ใจเย็นพ่อ เขาอยู่ในโกดังอ่ะ เลือดไหลเยอะเลย ผมเดินเข้ามาก็เจอเขานอนกองแล้วเลยไม่รู้ว่าใครทำตามสัญญา..ผมไม่บอกพ่อเรื่องพวกมัน..

                      เออๆ แกขึ้นรถพ่อไปก่อน เดี๋ยวพ่อกับเพื่อนจะเอาตัวพวกเขามาเอง นั่งนิ่งๆ อย่าหนีไปไหนล่ะพูดจบก็วิ่งเข้าไปโกดังกับตำรวจอีกนายหนึ่ง ผมนั่งรอซักพักพ่อก็กลับมาพร้อมกับผู้ชายอีกสองคนพ่อจับพวกเข้าเข้าไปในรถตำรวจอีกคันหนึ่งแล้วเดินมาขึ้นรถคันที่ผมนั่งอยู่

                     ฉันให้ฮยองจุนพาพวกเข้าไปโรงพยาบาล ส่วนแกมากับฉัน มาให้ปากคำด้วย

                โห่ ไรอะพ่อ ไม่เอาไม่ไป ผมจะไปโรงพยาบาล

                แกจะไปทำไม เกะกะเขาเปล่าๆ

                ไม่เกะกะหรอกน่า ไปเฝ้าไข้ไง เฝ้าไข้ เดี๋ยวลุงฮยองจุนต้องกลับไปทำงานต่อใช่ม้า เดี๋ยวเขาก็ไม่มีญาติเฝ้าไข้หรอกผมหาข้ออ้างมาแถไปเรื่อย พ่อผมได้แก่กุมขมับถอนหายใจ

                     เออๆ ตามใจแก อย่าไปก่อเรื่องที่โรงพยาบาลให้ฉันหนักใจล่ะ

                แล้วพ่อผมก็เหยียบคันเร่งตามรถลุงฮยองจุนไป เมื่อถึงดรงพยาบาลที่เป็นจุดหมายปลายทางผมก็รีบกระโดดลงรถวิ่งตามลุงฮยองจุนเข้าไปข้างในทันที มีพยาบาลวิ่งออกมาพร้อมเตียงรับร่างของพวกเขาสองคนขึ้นเตียงไป เตียงถูกเข็นเข้าห้องไอซียู ผมหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้หน้าห้อง ส่วนลุงฮยองจุนขอตัวกลับไปทำงานแล้วเรียบร้อย

                    ผมนั่งรอจนเผลอหลบไปรอบที่ล้านห้าประตูก็ถูกเปิดออก ผมลุกพรวดวิ่งเข้าไปหาหมอทันที เขาผงะเล็กน้อยด้วยความตกใจแล้วกระแอมก่อนพูดขึ้น

                     ญาติคนไข้ใช่มั้ยครับ?

                ใช่ครับๆ เขาเป็นยังไงบ้าง

                คนไข้คนแรกหมอเอากระสุนออกให้เรียบร้อยแล้วนะครับ ตอนนี้อาการก็ดีขึ้นบ้างแล้ว ส่วนอีกคน..หมอเสียใจด้วยนะครับ เขาเสียชีวิตแล้วล่ะ กระสุนยิงตัดขั้วหัวใจพอดี..ว่าไงนะ..รอดหนึ่งตายหนึ่ง..เขาเป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ จะบอกญาติเขายังไงล่ะเนี่ย..

                     เอ่อ..ครับ ผมเข้าไปเยี่ยมเขาได้มั้ยครับ..หมายถึงคนที่เสียแล้วน่ะหมอยิ้มรับแล้วพอผมเข้าไปในห้อง บนเตียงมีผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ โดยมีผ้าคลุมปิดทั้งร่าง

                    ผมดึงผ้าออกเพื่อมองหน้าเขาให้ชัดๆ เมื่อมองดูแล้วผมก็อดสลดใจไม่ได้ เขาอายุยังน้อยอยู่เลยแต่กลับต้องมาตายซะแล้ว เขาเป็นใครพักที่ไหนผมก็ไม่รู้ ผมจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย แล้วถ้าเขาเป็นญาติกับผู้ชายอีกคน ถ้าเขาฟื้นขึ้นมาแล้วผมจะบอกเขายังไงดี..

                   ผมเดินออกมาแล้วถามถึงห้องที่อีกคนพักฟื้นอยู่ ผมเปิดประตูเข้าไปเบาๆ ก็พบเขานอนอยู่บนเตียงโดยมีออกซิเจนครอบอยู่ อาการเขาจะทรุดลงหรือเปล่านะ?..

 

......................................................

 

                     ตั้งแต่วันนั้นผมก็เฝ้าเขาตลอด ผมคิดว่าพี่ฮิมชานที่เขาพูดถึงคงสำคัญสำหรับเขามากแน่ๆ เลย เขาถึงได้เศร้าเสียใจอะไรขนาดนั้น ผมว่าผมต้องทำให้พี่เขาอารมณ์ดีขึ้นมาให้ได้เลย!!

                     ว่าแล้วผมก็วิ่งลงไปข้างล่าง ดีนะที่มีร้านสะดวกซื้อด้วย ผมหยิบทั้งนมทั้งน้ำ ผลไม้ต่างๆ เข้าตะกร้าแล้วเดินไปจ่ายเงิน ผมหิ้วถุงพะรุงพะรังกลับขึ้นไปบนห้อง เมื่อเปิดประตูเข้าไปผมก็ยังเห็นเขานอนท่าเดิมพร้มเสียงสะอื้นเล็กๆ นี่ยังไม่หยุดร้องไห้อีกหรอ..

                     พี่ครับ หิวมั้ย เดี๋ยวผมปอกผลไม้ให้นะ

                ฉันไม่หิว..ออกไปซะ

                ไม่ได้นะ พี่หลับมาสองวันแล้ว ร่างกายพี่ต้องประท้วงแน่ๆ ถ้ายังไม่ได้กินอะไรอีก พี่ชอบส้ม หรือแอปเปิ้ล?

                ฉันบอกว่าฉันไม่กินไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!”

                ฟังรู้เรื่องครับ แต่แค่ทำเป็นไม่ได้ยิน

                ไอ้เด็กนี่!!” พี่เขาหันกลับมามองผมทันที ดวงตาแดงก่ำจ้องมองผมอย่ารำคาญ แต่ผมกลับส่งยิ้มคืนกลับไปจนเขาผ่อนคลายสีหน้าลงแล้วมองของในมือที่ผมกำลังถืออยู่

                     นายกินเองเถอะ ฉันไม่หิว

                งั้นเอาอย่างนี้ ถ้าผมทำให้พี่ยิ้มได้ พี่ต้องยอมกิน..ตกลงนะ?ไม่รอให้ตอบรับ ผมหยิบมะนาวในถุงออกมาโยนเล่นแล้วปอกมันออกมา

                     คิดจะทำอะไร..เขาถามผมงงๆ ผมส่งยิ้มกลับไปแล้วเอามะนาวเข้าปากตัวเองทันที

                     อื้อ!” ทันทีที่มันเข้าปาก รสเปรี้ยวจี๊ดก็ทะลักเข้ามาทันที ไม่นึกเลยว่ามันจะเปรี้ยวขนาดนี้..โอ้ยย ทำตัวเองแท้ๆ ไอ้จุนฮงเอ้ยย ผมยืนบิดเร่าๆ ใบหน้าเหยเก โอ้ยย ไม่ไหวแล้วว ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปถุยมันทิ้งแล้วล้างปากทันที ฮึ่ยย ชาตินี้จะไม่กินมะนาวอีกแล้ว!!

                ทำอะไรบ้าๆผมที่เดินออกไปได้ยินเสียงเขาพูดขึ้นมาเลยหันขวับไปมองด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

                     ก็เพราะพี่ไม่ยอมกินของที่ผมซื้อมานี่ไงเล่า ผมเลยต้องลงทุนทำอะไรแบบนี้ ให้ตายสิ เข็ดฟันไปหมดเลย

                ต้องยอมทำขนาดนี้เชียวเหรอพี่เขาเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา สำเร็จ!! เขายิ้มแล้ว

                     พี่ยิ้มแล้วๆๆๆๆ มากินผลไม้นี่ซะดีๆ อ๊ะๆ อย่าเถียง ถ้าไม่กินผมจะเอามะนาวที่เหลือยัดปากพี่แทนเท่านั้นแหละ เขาก็หุบปากทำหน้าตาน่าสงสารทันที ฮ่าๆๆ สนุกชะมัด

                     อ่ะ กินมันเข้าไปๆผมจิ้มแอปเปิ้ลที่ปอกแล้วส่งให้เขา เขาก็เอาเข้าปากไปอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก ฮึๆๆ..เด็กดี~~

                     นายเป็นแม่ฉันรึไงเนี่ยถึงจะบ่นแต่เขาก็เคี้ยวแอปเปิ้ลอยู่น่ะแหละ

                     บ้าเหรอ ใครจะไปเป็นแม่กัน..อ้อ..คุยมาตั้งนาน เฝ้ามาตั้งหลายวัน ผมยังไม่รู้จักพี่เลยนะ

                ฉันชื่อยงกุก..บัง ยงกุกเขาตอบไป กินแอปเปิ้ลไป ภาพที่ออกมาตลกสุดๆ เลยล่ะ..

                     อื้อ ผมชื่อจุนฮงนะ ชเว จุนฮง

                ผมยิ้มแก้มปริส่งไปให้เขา ทุกครั้งที่ผมยิ้มแบบนี้ ไม่ว่าใครมองเขาก็จะส่งยิ้มกลับมาให้ผม แต่แปลกดี เขาไม่ยิ้มตอบแถมยังทำหน้าอึ้งๆ ใส่ผมอีกต่างหาก นี่ผมทำอะไรผิดเหรอ?...

                     เด็กนี่..ยิ้มแบบนี้..เหมือนฮิมชานชะมัด..เขาพูดพึมพำเบาๆ จนผมฟังไม่รู้เรื่อง

                     หือ???

                เปล่าๆ ไม่มีอะไร พอแล้วฉันอิ่ม ที่เหลือยกให้แล้วเขาก็หันหลังให้ผมอีกครั้งหนึ่ง ให้ตายสิ..เอาแต่ใจซะจริงๆ

                     ผมหยิบแอปเปิ้ลเข้าปากพลางมองหลังของเขาที่สั่นน้อยๆ นี่เขาร้องไห้อีกแล้วเหรอ..พี่ฮิมชานสำคัญขนาดนั้นเชียว? เอาเถอะ เรื่องของเขา เราไม่เกี่ยว..

70 ความคิดเห็น

  1. #47 KATHARIN (@moussessykath) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 13:49
    จุนฮงงง อย่าชอบยงกุกมากกเลยน้า เสียใจเปล่าๆT____T
    #47
    0
  2. #33 ScrT๛OuY๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 02:49
    ป๊าดดดดดดดดด
    แกวิ่งเข้าไปเลยเรอะ ทั้งๆที่มีแค่บัตรเนี่ยนะ =0=
    หรือแกคิดจะเอาสเก็ตบอร์ดสู้กับปืน !!?
    #33
    0
  3. #22 Itamaji-u (@itamaji-u) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 23:23
    ฝ่ายนั้นมีปืน น้องโล่มีแค่บัตรตำรวจ 
    เอ้อนะ.. รอดมาได้ก็ค่อนข้างอเมซิ่งละ
    #22
    0
  4. #8 Cross zenith (@cross-b) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 11:36
    ง่าา จุนฮงสุดยอดด>w<
    #8
    0
  5. #6 ´*;#thumb3lina.⋈ (@jollifyz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 22:56
    จุนฮงกล้ามากอ่ะวิ่งเข้าไป -[]-
    #6
    0
  6. #4 ZeloStone (@kyosake) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 16:52
    อัยย่ะ!!! ไรท์จร้าา มาต่ออีกนะ เขารออยู่

    อย่างน้อยตอนนี้ก็มีแค่ยงกุกที่ดราม่า แต่ต่อไปเจโล่ดราม่า รีดเดอร์คนนี้คงร้องไห้แน่ๆ อ่ะ
    #4
    0