Soulmate หวังว่าเราจะคู่กัน [BangLo]

ตอนที่ 11 : Chapter 8 :: D or D ??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ค. 56

                วันนี้เป็นวันหยุด ผมเลยออกมาเดินเล่นสูดอากาศข้างนอก วันนี้ผมไม่ไปหาพี่ยงกุกหรอก..ไม่ใช่อะไรนะ แค่ขี้เกียจน่ะ ไปบ่อยๆ มันก็ต้องมีอาการแบบนี้กันบ้างล่ะนะ..

                ผมเคยบอกว่าจะไปหาหรอ?....ลืมมันไปเถอะ ผมคงเมา..

                และเป็นที่แน่นอน ผมหยิบสเก็ตบอร์ดคู่ใจติดมือมาด้วยอยู่แล้ว พูดแล้วก็คิดถึงพี่ชายจัง..ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไม่รู้จะสบายดีหรือเปล่า ไว้ลองส่งอีเมลไปหาดีกว่า

                ผมเล่นสเก็ตบอร์ดไปตามทางอย่างเคยชิน ลมเย็นๆ ตีเข้าหน้าจนแสบนิดๆ แต่ผมก็ชินกับมันซะแล้วล่ะ นึกๆ แล้ว อยากไปหาพี่ซองจงจัง จะได้เอาเงินค่าดอกไม้ไปคืนด้วย แต่ก็รู้แค่ชื่อแฮะ บ้าน เบอร์ อีเมล ไม่รู้อะไรซักอย่าง แล้วจะได้คืนเงินมั้ยเนี่ย

                ไอ้บ้าซอนกยู ทำบ้าอะไรของแกฮะ!!”

                “โถ่พี่ชาย นิดๆ หน่อยๆ น่า

                “นิดหน่อยบ้านแกสิ ฉันเปียกหมดเลยดูสิเนี่ย

                เสียงทะกันดังขึ้นข้างๆ ผมหันไปมองก็เจอผู้ชายสองคนกำลังทำท่าจะฆ่ากัน โดยที่คนนึงถือสายยางค้างไว้ อีกคนนึงเปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า เล่นอะไรกันแบบนี้ตอนหน้าหนาวฟะ..

                โห่ พี่ซองจงงง งั้นก็เข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อสิคร้าบบ จะมายืนด่าผมทำไมล่ะเนี่ย ไม่หนาวหรอ

                ห้ะ? พี่ซองจง?

                พี่ซองจง?ผมเผลอพูดออกไป จนคนที่ยืนหันหลังให้หันกลับมามอง

                จุนฮง? มาได้ไงอ่ะพี่ซองจงจริงๆ ด้วยแฮะ บังเอิญจัง บ้านเขาอยู่แถวนี้งั้นหรอ..

                ผมออกมาเดินเล่นอ่ะ แถวๆ นี้มันบ้านผม บ้านพี่อยู่นี่หรอ

                “อ๋อ..เปล่าๆ พี่มาหาเพื่อนน่ะ

                “ใครอ่ะพี่เด็กผู้ชายที่ยืนข้างๆ พี่ซองจงมองหน้าผมแล้วหันกลับไปถาม

                เพื่อนฉัน ชื่อจุนฮง

                “อ่อ สวัสดีครับ ผมซอนกยู น้องพี่ซองจงเอ่อ...พี่น้องคู่นี่มันช่าง...ใช่ผู้ชายแน่หรอเนี่ย ไปประกวดมิสทิฟฟานี่มั้ยครับ เดี๋ยวผมสนับสนุนเอง..

                เออพี่ซองจง ผมว่าจะหาพี่อยู่เหมือนกัน เรื่องค่าดอกไม้น่ะ

                “อ๋อๆ เข้ามารอข้างในก่อน พี่จะไปเปลี่ยนเสื้อซักหน่อยน่ะ

                พี่ซองจงเปิดประตูให้แล้วเดินหายเข้าไปในบ้าน ผมก็พยักหน้านิดๆ แล้วเดินเข้าไป แอบรุ้สึกเกรงใจจัง..บ้านใครก็ไม่รู้แฮะ ผมเดินเข้าไปในตัวบ้านแล้วก็มองซ้ายมองขวา บ้านใครนะ ทำไมรวยจัง..ผมเดินไปนั่งบนโซฟาเบาะหนังขัดมันอย่างดี ต้องเป็นพวกลูกชายคนใหญ่คนโตแน่เลยแฮะ

                พี่ชายซอนกยูเดินมานั่งข้างๆ ผมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาเรียกผมเสียงใสพร้อมทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็นออกมา

                พี่ชาย??

                “ไม่ใช่พี่ชายหรอ? พี่อายุเท่าไหร่ครับ

                “เอ่อ..สิบแปด

                “ก็พี่ชาย ก็ถูกแล้วนี่นา ผมอายุสิบเจ็ดเอง

                “อ่า..เหรอ แล้วเรียกทำไม

                “พี่ชายรู้จักพี่ซองจงได้ยังไงครับ

                “พี่ซองจงซื้อดอกไม้ให้น่ะสิ

                “ห้ะ? ดอกไม้ ซื้อให้พี่หรอครับ!?

                “หา..เอ่อ หมายถึงฉันจะซื้อแต่ไม่มีเงินเขาเลยออกเงินให้..

                “อ้อ..ผมก็ว่าอยู่แล้วเชียวว่าคนแบบพี่ซองจงจะไปซื้อดอกไมให้ใครได้ ดูมันจะดูถูกพี่ตัวเองมากเลยนะเนี่ย ผมยังไม่ทันได้ตอบอะไรพี่ซองจงก็เดินลงมาจากชั้นบน ให้ตายสิ คนหน้าตาดีจะใส่อะไรก็ดูดีจริงๆ ขนาดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นยังดูดีได้เลย..

                คุยอะไรกันอยู่เนี่ยพี่ซองจงเดินมานั่งตรงข้ามกับผมแล้วถาม

                คุยเรื่องพี่จงซื้อดอกไม้ให้พี่ฮงอ่ะ

                “อ้อ...จุนองบอกว่าจะคืนเงินพี่ ใช่ป่ะ?

                “อ่าครับ..นี่ครับ เงิน สำหรับตอนนั้นก็ขอบคุณมากเลยนะครับ

                “แล้วเป็นไง พี่คนนั้นดีใจมั้ยที่เราซื้อไปให้น่ะ

                “เอ่อ...พอดีเขาอยู่กับแฟนน่ะครับ

                “ห้ะ..อ่า หรอ น่าเสียดายเนอะ

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงเขาก็รับมันไปแล้วล่ะ

                “อ๋อ..เดี๋ยวมานะ พี่ไปหาเพื่อนแปบนึง

พูดจบพี่ซองจงก็ลุกแล้ววิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที อะไรเนี่ย คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป แปลกคน..ผมหันกลับมามองซอนกยูก็แทบเป็นลม ไอ้เด็กนี่มันนั่งจ้องหน้าผมตาแป๋วเลย มันต้องการอะไร..

ที่มองเนี่ย มีอะไร

ทำไมพี่เหมือนทอมจัง

ห้ะ ทอม? ฉันเหมือตรงไหน ออกจะหล่อขนาดนี้ มองยังไงว่าทอม ตาถั่วเปล่าน้อง

ไม่อ่ะ โคตรเหมือนจริงๆ นะ พี่ลองไปส่องกระจกดูดิ มีผู้ชายที่ไหนหน้าหวานแบบนี้แล้วสูงขนาดนี้ ทำผมทรงนี้กันบ้าง

แกลืมอะไรไปหรือเปล่า แกสวยกว่าฉันอีก..

เออว่ะ...ลืม..

โว้ะ..เต็มมั้ยถามจริง

ขาดไปประมาณห้าสิบสตางค์อ่ะ..เดี๋ยว นี่คุยอะไรกันอยู่เนี่ย ไร้สาระที่สุดเลย

พูดจบมันก็สะบัดหน้าหนีลุกขึ้นแล้ววิ่งไปอีกทางนึง อะไรของมันอีกคนนึง..ทิ้งให้ผมนั่งโดดเดี่ยวคนเดียวในห้อง บ้านใครก็ไม่รู้ บ้าที่สุดเลย

ผมนั่งห่อเหี่ยวซักพักซอนกยูก็วิ่งกลับมาพร้อมขนมในมือ จังหวะเดียวกับที่พี่ซองจงลากเพื่อนของเขาลงมาจากชั้นล่าง พวกเขาพากันจับจองที่นั่งบนโซฟากันจนเต็ม

เอ้า..พาน้องมาแวะพักซักหน่อย รบกวนหน่อยแล้วกัน คงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับ

อืม..จะพามาก็พามาเถอะ ขอแค่ไม่ใช่แบบไอ้ตัวป่วนนั้นเพิ่มอีกคนก็พอเขาชี้ไปทางซอนกยูด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ผมหลุดขำออกมานิดนึง เพราะเด็กนี่ก็ป่วนน่าดูเลย

หัวเราะอะไร ทอม

หัวเราะแกอ่ะ ตุ๊ด

ตุ๊ดก็สวยกว่าทอมละกัน

ทอมสาวชอบเยอะละกันน่ะ

พวกแกเป็นอะไรกันเนี่ย..พี่ซองจงมองหน้าผมกับซอนกยูสลับกันแล้วทำหน้าเอือมๆ ผมกับซอนกยูเลยหันไปพูดพร้อมกัน

เป็นผู้ชาย!” ผลที่ได้กลับมาคือเขาตีหน้าผากตัวเองเสียงดังแล้วเมินพวกผมหันไปคุยกับเพื่อนแทน ผมทำอะไรผิดงั้นเหรอครับ...

พี่โฮวอน นี่มันไม่น่าเบื่อเกินไปหรอ ผมว่าเราจัดปาร์ตี้กันไม่ดีกว่าหรอ..

ปาร์ตี้อะไร..”

ไม่รู้ แค่อยากจัด…..น้า นะๆๆพี่ซฮงจงพยายามอ้อนเพื่อนเขาสุดฤทธิ์จนยอมใจอ่อนและตอบตกลงมาแบบปัดๆ

เอ้อ ตามใจ มีกันแค่นี้น่ะเหรอ?.

โทรเรียกคนอื่นไง เอาให้ครบแก๊งค์เลยแล้วกันพูดจบก็ล้วงหยิบมือถือออกมากดโทรออกทันที ดูท่าว่าอยากจะจัดมากเลยสินะปาร์ตี้เนี่ย...

พี่ครับ พี่อยู่คนเดียวรึเปล่า...งั้นอยู่กับใครอ่ะ.....อ่อ โอเคๆ จะโทรมาบอกว่าจะจัดปาร์ตี้ที่บ้านพี่โฮวอน พี่ชวนมาให้ครบทุกคนเลยนะ...มีเพื่อนคนอื่นด้วย? ได้ครับได้ๆ เชิญมาเลย คนเยอะๆ ก็ดี โอเคนะพี่ งั้นแค่นี้นะ

พี่ซองจงพูดๆ ซักพักก็กดวางสาย ผมรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีเลยแฮะ...

ใครจะมาบ้างอ่ะพี่โฮวอนหันมาถาม

ก็มีพี่ซองกยู พี่ดงอู พี่มยองซู พี่ซองยอล พี่อูฮยอน แล้วก็ เพื่อนพี่ซองกยูอีกสองคนอ่ะ ใครไม่รู้เหมือนกัน

คนเยอะดีเนอะ...

พี่รู้จักพี่มยองซูกับพี่ซองยอลด้วยเหรอครับ?ผมหันไปถามงงๆ

อื้อ ก็เพื่อนๆ กันทั้งนั้น ทำไมหรอ

พี่เขาเคยเรียนโรงเรียนเดียวกับผมอ่ะ..ผมก็รู้จักเขาเหมือนกัน.

จริงอ่ะ..บังเอิญจัง

นี่ แล้วไม่คิดจะเริ่มจัดงานกันหรอครับ

ไว้รอคนมาครบดีกว่ามั้ยไอ้น้อง มาช่วยกันจัดนี่แหละ ตอนนี้เราก็ทำอะไรง่ายๆ เตรียมไว้ก่อนดีกว่า กยู มาช่วยฉันนี่ออกไปซื้อของกัน ให้จุนฮงกับพี่โฮวอนดูแลเรื่องตกแต่งไปซะ

ทำไมผมต้องไปกับพี่ด้วยอ่ะ ผมอยากอยู่ตกแต่งบ้านมากกว่า

อะไรของแกเนี่ย..ตามใจแล้วกัน อย่าทำรกล่ะเข้าใจ?

แล้วพี่ซองจงก็ลากตัวพี่โฮวอนออกจากบ้านไปทันที ทิ้งให้ผมนั่งเอ๋ออยู่บ้าน เอ่อ...ผมพาเพื่อนมาด้วยได้สินะ...หรือเปล่า..

ซอนกยู ฉันโทรเรียกเพื่อนมาด้วยได้มั้ยอ่ะ...

ตามใจเถอะครับ ให้มากันเยอะๆ ก็ดี

ผมได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแล้วหยิบมือถือมากดโทรออกบ้าง เสียงรอสายดังจนดับไปปลายสายก็ยังไม่รับ..อะไรฟะ..ผมกดโทรอีกครั้ง คราวนี้มีคนรับแฮะ..

[ฮัลโหล]

ฮัลโหล จงออบ โทรไปเมื่อกี้ทำไมไม่รับอ่ะ

[โทษที..เมื่อกี้ลองยกนัมเบลล์อันใหม่ดู..กดรับไม่ทัน]

อ้อ..ซื้อใหม่อีกแล้วเหรอ ฉันจะโทรมาชวนมางานปาร์ตี้อ่ะ มามั้ย

[ที่ไหน]

แถวๆ บ้านฉันนี่แหละ แต่อยู่ใกล้ๆ ปากซอยนะ

[อ้อ โอเคๆ เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกพี่ยองแจด้วยแล้วกัน]

โอเค ฝากด้วยนะ

แล้วผมก็กดวางสาย หนไปด้านข้างก็ต้องสะดุ้งอีกรอบ ไอ้เด็กนี่จะมองผมทำไมนักหนาเนี่ย...ถ้ามองเฉยๆ ก็ไม่เท่าไหร่ นี่มันเข้าขั้นเรียกว่าจ้องเลยนะ

จะมองอะไรนักหนา มีอะไรติดหน้าฉันหรือไง

โทรเรียกแฟนหรอ

แฟนบ้าอะไร ฉันโทรหาเพื่อน

เอ้าะหรอ...ไปๆ มาช่วยผมแต่งบ้านหน่อยสิ ที่สูงๆ ผมแต่งไม่ถึงฝากด้วยก็แล้วกันแล้วมันก็วิ่งไปอีกทางนึง ซักพักก็กลับมาพร้อมกับกองสายรุ้งมากมาย นี่ไปเอามาจากไหนเนี่ย...

บ้านนี้จัดปาร์ตี้บ่อยเลยตุนไว้เหมือนจะอ่านความคิดผมออก มันเลยตอบกลับมาทันทีที่เห็นสีหน้าผม

ผมพยักหน้าแล้วส่งสายตาประมาณว่า จะให้แต่งตรงไหนช่วยบัญชาการด้วยทีนี้ซอนกยูเลยชี้ไม้ชี้มือสั่งผมใหญ่เลย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเบ๊..แต่เอาเถอะ จะได้ไม่ต้องเปลืองสมองคิดว่าแต่งตรงไหนจะสวย

จนเวลาผ่านไปซักพักเราก็ตกแต่งห้องนั่งเล่นนี้เสร็จพอดี ผมยืนปาดเหงื่อพิงตัวกับบันได ในขณะที่ซอนกยูนั่งยิ้มร่าอยู่บนโซฟา สบายจริงนะ...

                ประตูเปิดออกพร้อมๆ กับที่ปรากฏร่างหลายร่างพากันวิ่งเข้ามาในบ้านทันที ผมยืนเหวอมองงงๆ ซักพักพวกเพื่อนๆ ของผมก็เดินเข้ามาแบบตัวลีบๆ พอหันมาเห็นผมเขาก็กรูกันเข้ามาจับกลุ่มรอบๆ ตัวผม อะไรเนี่ย...

                ผมมองซ้ายมองขวาทีแล้วหันกลับไปมองที่ประตุใหม่ แต่ร่างที่เดินเข้ามานั่นทำเอาผมแทบทรุดลงไปนอนตาย อะไรเนี่ย!

                ไม่ได้ไปหาที่บ้าน สุดท้ายก็ยังมาเจอกันจนได้แฮะ..มาทั้งคู่เลยด้วย..

                อูฮยอน! จงเข้าครัวไปทำอาหาร ณ บัดนาวว!” เสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นอย่างไม่รู้จักหยุดหย่อย ผมเลยพาเพื่อนๆ มานั่งกองรวมกันที่มุมห้องเพื่อความสบายใจ..

                ขอลูกมือซักคนไม่ได้หรอ..

                “งั้น..ซอนกยู นายนั่นแหละ ไปเลย!”

                “ห้ะ แต่ผมแต่งห้องแล้วนะ

                “แต่งบ้าอะไร ฉันนี่สิแต่ง แกนั่งบัญชาการไม่ใช่เรอะ!” ผมเผลอหันไปตะโกนเสียงดังทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากไอ้ตัวแสบที่นั่งอยู่บนโซฟา

                เอ้า ก็พี่บอกให้ผมบัญชาการไม่ใช่หรือไง

                “ฉันไม่ได้บอก ฉันแค่ส่งสายตา เล่นฉันซะอ่วมเลย แต่ตัวเองนี่นั่งสบายเชียวนะ

                “วุ้วว ก็ได้ๆแล้วมันก็สะบัดก้นเดินเข้าห้องครัวไปกับพี่ผู้ชายอีกคนนึง

                เอาล่ะ ทุกคน ยืนขึ้นๆ พวกนายด้วย ยืนให้หมดเลยพี่ผู้ชายตาตี่ๆ คนนึงยืนสั่งการพวกผมทุกคน รวมถึงเพื่อนๆ ตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เขาชี้มาที่จงออบแล้วพูด

                แนะนำตัวด้วยครับ

                “เอ่อ..ผม..จงออบครับ เพื่อนจุนฮงแล้วเขาก็เลื่อนมือมาทางพี่ยองแจ

                ยองแจครับ เป็นครูฝึกหัดที่โรงเรียนที่จุนฮงเรียนอยู่และนิ้วมือก็ยังเลื่อนต่อมาเรื่อยๆ

                แดฮยอนครับ เพื่อนยองแจ

                “ห้ะ..ผม จุนฮงครับ เพื่อนสามคนนี้แล้วเขาก็ชี้มือไปทางเพื่อนตัวเองบ้าง

                ดงอู เพื่อนเพื่อนของพวกนี้แหละ ทั้งหมดนั่นแหละ

                “ซองจง นายรู้จักฉันแล้วนะจุนฮง

                “ซองยอล นายเองก็รู้จักฉันเหมือนกันนะจุนฮง..

                “มยองซู..แล้วพี่มยองซูก็มองหน้าผม..เอ่อ..ครับ ผมรู้จักพี่..

                โฮวอน เพื่อนๆกับพวกนี้แหละ อ้อ..ฉันเป็นเจ้าของบ้านด้วย

                “เอาล่ะ ส่วนฉัน ซองกยู เป็นพี่ใหญ่ของไอ้หกคนนี่..ยินดีที่รู้จัก แล้วก็คนที่อยู่ในครัว..นั่นอูฮยอน พ่อครัวประจำกลุ่ม

                “ฉันไม่ใช่พ่อครัวนะ!” เสียงดังมาจากทางห้องครัว แต่พี่ซองกยูก็ไม่ได้สนใจ

                แล้วก็ นี่เพื่อนฉัน แนะนำตัวซะผมหันไปมองแล้วก็ยิ้มแห้งๆ ออกมา

                ฮิมชาน แฟนยงกุก ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะรู้แล้วครับ ไม่ต้องย้ำ..

                “ยงกุก..ยินดีที่ได้รู้จัก.. ยินดีที่รู้จัก..อีกรอบครับ..

                โอเค เสร็จมิชชั่นแรก มิชชั่นต่อไป...หลังจากที่อาหารเสร็จแล้วอะไรเสร็จหมดแล้ว งานปาร์ตี้ต้องมีเกม...ช่วยเสนอด้วย อยากเล่นเกมอะไร

                “พี่ซองกยู ไม่ต้องไปคิดอะไรมากหรอกน่า เกมยอดฮิตไง หมุนขวด!” พี่ซองยอลตะโกนขึ้นมา แถมทุคนดุท่าจะเห็นด้วย..

                โอเค งั้นเล่นหมุนขวดก็ได้

               

                หลังจากนั้นอาหารก็ค่อยๆ ทยอยมาทีละอย่าง ทีละหน่อย งานปาร์ตี้จริงๆ จึงเริ่มขึ้น พวกเราคุยกันเรื่องสัพเพเหระ พี่ซองยอลลุกไปเปิดเพลงแล้วก็เต้นสนุกซักพักพี่คนอื่นๆ ก็พากันไปเต้นจนหมด เหลือพวกผมนั่งเงียบกริบอยู่ พวกเขาจึงเดินมาฉุดมือพวกผมให้ลุกไปเต้นด้วยกัน ผมเลยจำใจเต้นไป...

                จนเวลาล่วงเลยมากลางดึก พวกเราก็พากันมานั่งล้อมวงโดยมีขวดอยู่ตรงกลาง เกมเริ่มแล้ว...คนแรกที่หมุนคือพี่ซองกยู เขาจับขวดแล้วหมุนมันเบาๆ ทุกคนพากันเงียบนั่งมองขวดที่หมุนไปเรื่อยๆ ก่อนที่หยุดลงที่...จงออบ...เอ่อ ซวยขนาดหนัก..

                จงออบ นายจะดื่ม..หรือจะทำ

                “เอ่อ..ทำ..

                “ดีมาก..งั้น go to the floor and…….sexy dance…please..” จงออบเอ๋อเบาๆ ก่อนจะเดินไปกลางห้องแล้วก็เริ่ม...ให้ตายสิ ขนาดผมเป็นเพื่นมันกำเดายังจะไหล..จงออบเป็นคนที่เต้นเก่งมากๆ เลยล่ะ..                หลังจากกลับมานั่งที่จงออบก็เริ่มหมุนขวด และแล้วขวดก็ไปหยุดอยู่ที่พี่ซองยอล..

                ฉันจะทำ ฉันจะทำๆพี่ซองยอลดูจะกระตือรือร้นมากเลยนะเนี่ย..

                งั้น..ผมให้พี่ยั่วใครก็ได้ คนนึงจงออบ..เพื่อนผมมันเป็นคนแบบนี้เหรอเนี่ยเพิ่งรู้...

                พี่ซองยอลขมวดคิ้วนิดหน่อยก่อนจะมองทุกคนรอบวง สุดท้ายสายตาก็หยุดที่ซอนกยู..คิดจะยั่วไอ้เด็กประสาทนั่นเหรอ..

                น้องชาย..เคยเห็นต้นขาขาวๆ มั้ย..แล้วซอนกยูก็ส่ายหน้าตามระเบียบ..

                อยากเห็นมั้ยล่ะพี่ซองยอลขยิบตาให้ แล้วมันก็พยักหน้าทันที พี่ซองยอลคิดจะทำอะไรเนี่ย...ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ พี่ซองยอลก็วางมือลงบนขาผมแล้วเลิกกางเกงผมขึ้นทันที

                เฮ้ย!!” ผมร้องเสียงหลงทันที ตอนนี้ผมใส่กางเกงขาสั้นอยู่ พอถูกดึงขึ้นมาเลยเห็นต้นขาผมไปเต็มๆ เลย พี่ซองยอลทำร้ายผมมม ไอ้เด็กบ้านั่นก็นั่งช็อคตาค้างไปเรียบร้อย มองอะไรวะ!!

                “พี่ซองยอลล ทำแบบนี้ทำไมเนี่ย! แล้วจงออบก็บอกให้พี่ยั่วไม่ใช่หรอ

                “ฮ่าๆๆ สนุกดีออก จงออบไม่ได้บอกนี่ว่าห้ามใช้ตัวช่วยน่ะ

                “ฮึ อย่าให้ถึงตาผมบ้างนะแล้วซอนกยูก็เริ่มหมุนขวดบ้าง พวกเรานั่งจ้องกันตาไม่กะพริบ แต่สุดท้าย..ขวดก็ไปหยุดที่พี่ฮิมชาน...

                พี่จะดื่มหรือจะทำครับ

                “ทำก็แล้วกัน

                “พี่เป็นแฟนพี่ยงกุกใช่มั้ย?..งั้น จูบโชว์หน่อยสิครับ

                ไอ้เด็กเวรร!! ดูสิ่งที่มันสั่งให้ทำ ช่วยเห็นหัวผมด้วยเถอะ ผมยังนั่งอยู่ตรงนี้นะครับ! สั่งมาไม่เห็นใจคนทางนี้บ้างเลย..คนยิ่งเป้นโรคหัวใจอ่อนแออยู่ด้วย..

                อย่าจูบนะ....ขอร้องล่ะ..ช่วยกลับไปดื่มทีเถอะ...

70 ความคิดเห็น

  1. #70 Kwon Bengri (@bengri) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:49
    แงงงง เราชอบฟิคเรืองนี้ เราอยากอ่านต่ออ ฮื่ออ
    #70
    0
  2. #69 kanyatinat (@poplilo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 19:55
    ถ้าจะจูบกันนะ
    ฆ่าฉัน..ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า
    อย่าแกล้งโล่มันไม่ดี TT

    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #69
    0
  3. #68 ~THoY~ (@thoy123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 11:09
    สงสารโล่ โล่เจ็บบบบ TT

    ซองยอลอ่าาาา ถ้าถกขนาดนั้น ถอดกางเกงโล่เลยดีกว่า 555
    #68
    0
  4. #67 to me (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 21:25
    มาดามไม่เอานะอย่าทำร้ายน้องโล่

    แบบนี้ มันแบบเจ็บปวดเกินไป

    อิบังแกเอาหัวใจของน้องโล่

    คืนน้องไปเลยนะ
    #67
    0
  5. #66 miniMIND (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 22:55
    น่าเอาอะไรยัดปากเด็กบ้านั่น สงสารจุนฮงอ่า TT

    รีบมาอัพนะไรท์

    ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #66
    0
  6. #65 ScrT๛OuY๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 18:01
    สงสาร
    ฮงงี ~
    #65
    0
  7. #64 TangKwa=_='' (@mattini) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 13:52
    สงสารจุนฮงโคตร ;-; 
    #64
    0
  8. #63 KATHARIN (@moussessykath) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 11:28
    โอ๊ยยยย อย่าจูบนะ จุนฮงก็อย่าร้องไห้นะ :(
    #63
    0