Don't Leave Me Alone [GG X OC]

ตอนที่ 3 : -MEET THE NEW FAMILY-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    17 ต.ค. 62

   หลังจากที่เมื่อวานฉันตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองนั้นจำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน ทำไมชีวิตตัวเองมันถึงได้รันทดขนาดนี้นะ เฮ้อ~~~ช่างมันล่ะกัน

   ยังไงก็ถือว่าโชคดีล่ะนะ ที่มาเจอกับคุณเพอร์ซิวาลกับคุณเคนดราที่อุตส่ารับเด็กที่ไม่มีที่ไปอย่างฉันไปเป็นลูกบุญธรรมอย่างไม่รังเกียจทั้งที่ตัวเองก็มีลูกอยู่แล้วตั้งสามคนหลังจากนี้ก็ต้องเรียกทั้งสองว่าคุณพ่อกับคุณแม่~สินะ ตื่นเต้นจังแฮะ~อยากเจอกับทุกๆคนเร็วๆสะเเล้วสิ เมื่อวานคุณแม่บอกว่ามีผู้ชายสองคนกับผู้หญิงอีกหนึ่งคน คงเป็นครอบครัวที่อบอุ่นน่าดูเลย แต่คนอื่นๆจะเข้ากับฉันได้มั้ยนะชักกังวลสะแล้วสิ

   หลังจากที่นอนคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยอยู่บนเตียงไปสักพักประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับร่างของคุณแม่ที่เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับถาดใส่ยา


   "เป็นไงบ้างเรา หลับสบายดีมั้ย ฮึ"


   "ดีขึ้นมากแล้วค่ะคุณแม่ไม่ค่อยเจ็บแผลแล้วหัวก็ไม่ปวดแล้วด้วยแล้วก็หลับสบายดีค่ะ"


   "ดีแล้วล่ะ แม่เอายาก่อนอาหารเที่ยงมาให้หนูกินก่อนจะลงไปข้างล่าง แล้วหนูพร้อมจะเจอพี่น้องของหนูหรือยังจ้ะ"   


   "พร้อมแล้วค่ะ"หลังจากที่ฉันตอบฉันก็รีบกินยาทันที แหวะ~ขมอ่ะ


   หลังจากที่ฉันพยายามกลืนยามหาประลัยลงคอจนสำเร็จ คุณแม่ก็บอกให้ฉันให้ลุกจากเตียงไปใส่ชุดที่เตรียมไว้ให้ พอฉันเปลี่ยนชุดเสร็จคุณแม่ก็จูงมือฉันไปที่ที่น่าจะเป็นห้องนั่งเล่นของบ้าน หลังจากที่ฉันกับคุณแม่ลงบรรไดมาฉันก็พบกับคนสามคนกำลังจ้องฉันอยู่ ฉันจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆส่งกลับไปให้พวกเขา คนแรกเป็นเด็กผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งผมสีทองสว่างเมื่อต้องแสงกำลังส่งยิ้มให้ฉันอย่างมิตร ส่วนผู้ชายอีกคนรูปร่างคล้ายๆกันแต่น่าจะผอมกว่านิดหน่อยมีผมสีดำน้ำตาล อืมมม คนนี้ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเลยแหะ -3- ดูสิ มีแยกเขี้ยวขู่ด้วย คิดว่ากลัวรึไง เหอะ  ส่วนเด็กผู้หญิงอีกคนน่าจะเด็กกว่าฉัน มีผมสีน้ำตาลแดงอยู่ในชุดกระโปรงที่เข้ากับรูปร่างที่ออกจะไปทางอวบอย่างน่ารักกำลังส่งยิ้มมาทางฉัน ดูใบหน้านั่นสิตากลมโตผิวขาวมีกระบนหน้านิดๆ  น่ารักจริงๆเลยน้าาา เด็กคนนี้ หนูอย่ายิ้มอย่างนั้นลูกกกก ใจพี่ไม่ดีแล้ววววว น้องน่าร้กน่าเอ็นดูววว  โอเคเข้าเรื่อง หลังที่คุณแม่ให้ฉันนั่งลงบนโซฟาแล้วบอกให้ฉันทำความรู้จักกับคนอื่นๆส่วนคุณแม่ก็เข้าไปในห้องครัว กลับมาที่ฉันหลังจากที่คุณแม่ออกไปฉันก็ได้แต่นั่งเก็งอยู่บนโซฟา พอทุกอย่างในห้องเงียบจนน่าอึดอัด คนผมสีทองสว่างก็พูดขึ้น


   "ไง ฉันชื่อ อัลบัส เป็นพี่โตสุดของบ้านน่ะ ส่วนเด็กผู็ชายคนนั้นชื่อ อาเบอร์ฟอร์ท เป็นน้องคนรอง ส่วนเด็กผู้หญิงคนนั้นเธอชื่อ แอรีอาน่า เป็นน้องเล็กสุดของบ้านน่ะแล้วเธอล่ะ"คนที่ชื่อ  อัลบัส บอกฉันพร้อมกับยิ้มไปด้วย 


  "เอ่อ  คือ....."


   "อ่ำอึ้งอยู่ได้ เป็นอะไรของเธอหะ งั้นก็เป็นใบ้หรือไง"คนที่ชื่ออาเบอร์ฟอร์ทกล่าวพร้อมกับยักคิ้วอย่างท้าทาย ส่วนฉันก็ได้แต่แยกเขี้ยวขู่พร้อมกับมองแรงกลับไป


   "ไม่เอาน่าอัลเบอร์ สุภาพหน่อยสิยังไงเธอก็จะมาเป็นครอบครัวเดียวกับเราแล้วนะ"อัลบัสบอกเสียงดุ


   "เหอะ....."


   "พูดต่อเถอะ"อัลบัสหันมาพูดกับฉัน  อืมมมม เป็นคนดีจริงๆแหะ


   "อ่าา ค่ะ หนูชื่อ อริสต้าค่ะ...แค่ อริสต้า อายุ8ขวบค่ะ"


   "ว้าววว หนูได้พี่สาวอีกคนแล้ววว"หลังจากที่ฉันพูดเสร็จแอรีน่า ขอเรียกอย่างนี้นะ ก็พูดขึ้นพร้อมกับโดดไปรอบๆ  น้องงน่ารักกก


   "8ขวบหรออ งั้นก็เป็นน้องฉัน1ปี เป็นพี่อัลเบอร์2ปีส่วนแอรีน่าก็3ปี งั้นเรียกฉันว่าพี่อัลก็ได้"


   "ค่ะ"ฉันตอบรับพี่อัลอย่างดีใจ


   หลังจากที่แนะนำตัวกันเสร็จพวกเราก็คุยไปเรื่อยๆทั้งเรื่องชีวิตประจำวันของแต่ละคน เรื่องตลกมุกขำขันที่พี่อัลยิงออกมาเป็นบางครั้งเพื่อไม่ให้บทสนทนามันน่าเบื่อพวกเราคุยกันสามคนส่วนอัลเบอร์ก็คอยนั่งฟังเงียบๆถึงจะบอกว่านั่งฟังเงียบๆก็เถอะ-"- ไอหมอนี่มันตั้งใจกวนประสาทฉันนนน ทั้งสะกิดทั้งแกล้งดึงผมพอหันหน้าจะไปดุก็หยักคิ้วให้อีกโอ้ยยประสาทจะเสีย จนหลายๆครั้งฉันต้องหันหน้าไปเล่นสงครามประสาทกับเขา ทั้งที่พี่อัลกับแอรีน่าออกจะสุภาพคุยด้วยง่ายแท้ๆ แต่กับไอหมอนี่......เกียจขี้หน้ามันวุ้ย-*-หลังจากที่เราคุยกันมาสักพักพร้อมกับมีตัวป่วน1ตัวคุณแม่ก็มาเรียกเราให้ไปทานอาหารเที่ยงกันหลังจากที่พวกเราเข้าไปในครัวแล้วทุกคนก็ไปนั่งประจำที่ของตัวเองส่วนฉันไปนั่งข้างๆกับแอรีน่า ก่อนที่เราจะลงมือทานอาหารพี่อัล็ถามคุณแม่


   "แม่ครับพ่อไปไหนหรอครับ"


   "ไปทำงานน่ะจ้ะ"


   "แต่วันนี้วันอาทิตย์นะครับ"ไอปากเสียถามขึ้นบ้าง-_-


   "งานด่วนน่ะจ้ะ พวกเราน่ะไม่ห่วงพ่อเขาหรอกรีบกินข้าวเถอะเดี๋ยวข้าวก็เย็นหมด"


   "ครับ\ค่ะ"


   หลังจากนั้นพวกเราก็เริ่มทานอาหารกันพอกินอิ่มกันคุณแม่ก็ให้พวกเราออกไปข้างเพื่อที่จะเก็บโต๊ะพวกเราจึงตัดสินใจกันว่าจะไปเล่นกันที่สวนหลังบ้าน ตอนนี้รอบๆบ้านปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ทั้งสวยงาม บริสุทธิ์แต่อันตราย นั้นคือนิยามที่ฉันมอบให้มันเนื่องจากหิมะมันหนามากพวกเราจึงช่วยกันปั้นตุ๊กตาหิมะแต่กว่าจะปั้นเสร็จก็กินแรงไปเยอะเลย เห้อออ ส่วนอีตาปากเสียก็เอาแต่นั่งมองอยู่นั้นแหละไม่คิดจะช่วยกันเลย หมั่นไส้โว้ยยยย


   "นี่ ยัยเบ๊อะ"ไอปากเสียเรียกฉัน


   "............"


   "ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง!!"ดูๆแหมม่มีขึ้นเสียง ตัวเองดีตายแหละมาเรียกคนอื่นเบ๊อะเดี๋ยวแม่ก็ปล่อยให้เรียกจนปากแห้งเลยนิ

 

  "ประทานอภัยนะคะพอดีว่าคุณ(มึง)เรียกใครหรอคะ"ฉันตอบอย่างประชด


   "ก็เรียกเธ-"


   "ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ตอบเพราะฉันชื่อ 

อริสต้า จะเรียกว่า อลิสก็ได้นะคะถ้าต้องการ แต่ถ้าเรียกเป็นคำอื่นขออนุญาติไม่หันเนอะ พอดีว่าไม่ชอบ•°•"เอาสิ กวนมากวนกลับเล่นกับใครไม่เล่น


   "เธอ!!.......หึ้ยยยย"เหอะเถียงไม่ออก สบัดก้นเข้าบ้านไปเลยไม่ง้อหรอก แบร้


   พอฉันเถียงกับอัลเบอร์เสร็จเจ้าตัวก็สบัดก้นหนีเข้าบ้านไปเลยส่วนพี่อัลกับแอรีน่าก็นั่งขำอยู่ข้างหลังฉัน 


   "เอ่อ...พี่ว่าเรารีบเข้าบ้านกันกว่านะเดี๋ยวเราสองคนจะไม่สบายเอา"


   "ค่ะ"


   "ป่ะ แอรีน่าเข้าบ้านกัน"ฉันเอ่ยพร้อมกับเอามือไปจูงแอรีน่า


   "ค่าาาาา"เธอบอกพร้อมกับทำเสียงร่าเริง


   "ไปเถอะเข้าบ้านกัน"พี่อัลบอกพร้อมกับเดินจูงมืออีกข้างของแอรีน่า

 

   เราเดินเข้าบ้านพร้อมกันสามคนพอถึงบ้านก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำโดยที่ฉันต้องใส่ชุดเก่าของพี่อัลไปก่อนพอฉันอาบน้ำเสร็จ เราก็ลงมาทานข้าวเย็นกันส่วนคุณพ่อก็ยังไม่กลับและคาดว่าจะกลับดึกๆพอกินข้าวเสร็จพี่อัลก็ขอตัวขึ้นไปส่งแอรีน่าเข้านอน คุณแม่ก็อยู่ในครัว ส่วนอีตาปากเสียไม่รู้ ไม่สน

   ฉันเดินมาที่ห้องนั่งเล่นก่อนที่จะสังเกตุเห็นใครบ้างคนนั่งอยู่บนโซฟา อีตาปากเสีย-"- ช่างมันเหอะคิดได้อย่างนั้นฉันจึงเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับอีตาปากเสีย พร้อมกับหยิบหนังสือเล่มนึงมาอ่าน ส่วนเจ้าหมอนั่นก็มองฉันเป็นพักๆจนฉันเริ่มทนไม่ไหว


   "นี่นายเอาแต่จ้องฉันอยู่ได้คนจะอ่านหนังสือมันไม่มีสมาธินะรู้มั้ย"


   "เรื่องของเธอสิ"ยังๆ ยังกวนประสาทได้อีก


  "หึ้ยยยย"สุดจะทนโว้ยยยยยย


  "..จ้องงงง.."


  "-*-"ยังจะจ้องอีก


  "...จ้องงงง..."


  "-*-"อ้ากกกกก


  "....จ้องงงงง...."


  " -*-"เออ!! จ้องเข้าไป!!


  "นี่ เธอน่ะ"


   "....อะไร...."


   "เล่นหมากรุกเป็นหรือป่าว"


   "ห้ะ"อะไรของมัน


   "แค่ตอบมาว่าเป็นหรือไม่เป็นมันไม่ยากหรอก ยัยเบ๊อะ"ยังจะเรียกเบ๊อะอีก


   "ก็บอกว่าชื่-"


   "อลิส โอเค อลิสก็อลิส"อเมซิ่ง ไอหมอนี่มันเรียกฉันดีๆ ให้ตายเถอะกางเกงในเมอร์ลิน


   "ตกลงเธอเล่นเป็นมั้ย"


   ".....เป็นย่ะ"


   "ก็แค่เนี้ย"หลังจากที่พูดจบเขาก็วิ่งขึ้นไปบนห้องสักพักจึงลงมาพร้อมกับกระดานหมากรุกชุดนึง


   "โอเค ใครจะเป็นคนเริ่มก่อน"


   "ห้ะ เดี๋ยวนะๆฉันยังไม่บอกเลยว่าจะเล่น"


   "เธอพูดแล้ว"


   "ฉันบอกแค่ว่าเล่นเป็นย่ะ"


   "ฉันก็ถือว่าเธอพูดแล้ว"


   "นายนี่มันน"


   "บ้านฉันถือคำสัจนะ"


   "ก็ได้ๆ นายเริ่มก่อนเลย"


   "แจ๋ว"

  

   หลังจากที่เราเล่นไปสักพักผลัดกันชนะบ้างแพ้บ้างพี่อัลก็ลงมาส่วนคุณแม่ก็ยังง่วนอยู่ในครัว แอรีน่าก็หลับไปแล้ว พวกเราจึงผลัดกันเล่นสามคนบนโต๊ะก็มีคุ๊กกี้ที่พึ่งอบใหม่ๆกับนมร้อนๆหน้าเตาผิง ฟินสุดๆ


   "นี่ ยัยเบ๊-  อลิส"ก่อนที่หมอนั่นจะพูดคำว่าเบ๊อะออกมาฉันก็ทำตาขวางใส่เขาไปที


  "อะไรย่ะ"

 

  "เธอบอกว่าเธอความจำเสื่อมแต่เล่นหมากรุกได้คล่องขนาดนี้เนี้ยนะ"หมอนั้นถามในขนาดที่พี่อัลก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำถาม


   "ไม่รู้สิ มันเล่นไปตามความรู้สึกมันคุ้นมากแต่ฉันกลับนึกไม่ออก"ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้า


   "ช่างมันเถอะ เล่นต่อกัน"


   "......อืม"


   พอเล่นไปสักพักพี่อัลก็ขอเป็นผู้ชมเพราะขี้เกียจ-_-เราเล่นไปเรื่อยๆจนดึกพี่อัลก็หลับไปแล้วโดยที่หัวของพี่อัลซบไหล่ฉันอยู่ส่วนอัลเบอร์ก็.......หลับคาโต๊ะหมากรุก อืมมม จ้ะ

ส่วนฉันที่เริ่มสลึมสลือก็ค่อยๆหลับตามทั้งสองไป

   

   "กลับมาแล้วว"


   "เป็นไงบ้างคะคุณ"


   "ผมมั่นใจแน่ๆว่าเธอเป็นเหมือนพวกเราเพราะร่างกายของเธอตอบสนองกับยาของพวกพ่อมดแม่มดแต่เรื่องของครอบครัวเธอนี่เราคงต้องพาเธอไปที่กริงกอตส์เพื่อตรวจสอบสายเลือดส่วนเรื่องที่ทำไมเธอถึงไปอยู่ที่หลังหมู่บ้านผมให้คนที่กระทรวงลองตรวจสอบแล้วแต่ไม่เจอร่องรอยอะไรเลย"


   "งั้นหรอคะ แล้วเราจะพาเธอไปเมื่อไหร่หรอคะ"


   "คงเร็วๆนี้แหละผมต้องเคลียงานที่กระทรวงให้เสร็จก่อน"


   "ค่ะ"


   "แล้วเด็กๆล่ะ"


   "แอรีน่าหลับอยู่บนห้องส่วนที่เหลือเห็นว่าเล่นหมากรุกกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นน่ะค่ะ"


   "งั้นหรอ..."

°

°

°

°

-----  หวังว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ -----

°

°

°

see ya'll in the next episode


คอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะเจอกันตอนหน้าค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Stellae_Star (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:34

    รอต่อต่อไปน้าา
    #1
    2
    • #1-1 Stellae_Star (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 3)
      17 ตุลาคม 2562 / 20:34
      *ตอนต่อไป
      #1-1
    • #1-2 rega (@rega) (จากตอนที่ 3)
      18 ตุลาคม 2562 / 00:04
      ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน
      #1-2