Don't Leave Me Alone [GG X OC]

ตอนที่ 2 : -DIARY-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ต.ค. 62

สวัสดีค่ะฉันชื่อ อริสต้า อริสต้า ดัมเบิ้ลดอร์อายุ 8ขวบค่ะ ฉันเป็นลูกบุญธรรมของคุณเพอร์ซิวาล ดัมเบิ้ลดอร์กับคุณเคนดรา ดัมเบิ้ลดอร์ พวกท่านมีลูกด้วยกันอยู่แล้วสามคน คนโตชื่อ อัลบัส อายุ 9ขวบ ห่างจากฉัน1ปีเอง คนรองชื่อ อาเบอร์ฟอร์ท อายุ 6ขวบ เด็กกว่าฉัน2ปีและคนสุดท้ายเป็นเด็กผู้หญิงชื่อ แอรีอาน่า อายุ 5ขวบ เธอเป็นน้องเล็กสุดของบ้านเป็นที่รักของทุกคนในบ้านและเธอยังน่ารักมากๆอีกด้วยแต่เธอมักจะมีปัญหาเรื่องควบคุมพลังเวทย์ของเธอเนื่องจากเธอยังเด็กเเละเวทย์ของเธอยังมากกว่าปกติอีกด้วยซึ่งเสี่ยงที่พวกมักเกิ้ลจะรู้ว่าพวกเราเป็นอะไร ใช่ค่ะ เวทย์มนต์และมักเกิ้ล พวกเราเป็นพ่อมดและแม่มดเราอาศัยอยู่ที่หมู่บ้าน ก็อดดริกส์โฮลโล่ เป็นหมู่บ้านที่มีทั้งพวกพ่อมดแม่มดและพวกมักเกิ้ลอาศัยอยู่ เอาล่ะฉันจะเริ่มเล่าให้ฟังตั้งแต่วันที่พวกเขาเจอฉันและรับฉันมาเลี้ยงละกัน


ในหมู่บ้าน ก็อดดริกส์โฮลโล่ ในวันที่มีหิมะปกคุมจนขาวโพลนไปทั่วมีสองสามีภรรยาคู่นึงกำลังจะเดินกลับบ้าน พวกเขาได้พบกับเด็กหญิงคนนึงกำลังนอนสลบอยู่บนกองหิมะ

"คุณคะ ดูนั้นสิคะ!! ตายแล้ว!! ทำไมมีเด็กผู้หญิงมานอนสลบอยู่ตรงนี้กัน" ขณะที่ฝ่ายภรรยาเอ่ยถามสามี เธอได้เร่งรุดเข้ามาช่วยเด็กหญิงที่กำลังสลบอยู่

"ดูสิที่ตามตัวมีแผลถลอกอยู่ด้วย โถ่~แม่หนูน้อย ทำไมน่าสงสารแบบนี้นะ คุณคะเอายังไงดีคะ"

"อืม~ผมว่าเราพาเธอไปที่บ้านกันก่อนรักษาแผลให้เธอ พอเธอฟื้นค่อยถามเธออีกทีว่าเป็นลูกใครมาจากไหนทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ดีมั้ย"

"เอางั้นก็ได้ค่ะ"

ขณะเดียวกันฝ่ายสามีได้ช้อนตัวของเด็กหญิงขึ้นมาในอ้อมกอด หลังจากนั้นทั้งสามีภรรยาได้รีบพาเด็กหญิงกลับบ้านของพวกเขา
เมื่อฝ่ายของสองสามีภรรยากลับถึงบ้านพวกเขาก็ได้พาเด็กหญิงขึ้นมาบนห้องแล้ววางเด็กหญิงตัวน้อยลงบนเตียงใหญ่ ในขณะที่กำลังจะเริ่มรักษาประตูห้องก็ได้เปิดออกพร้อมกับมีเด็กผู้ชายคนนึงเดินเข้ามา

"พ่อกับแม่พาใครมาหรอครับ"เด็กชายคนนั้นกล่าว

"แม่เจอเด็กคนนี้นอนสลบอยู่ที่หลังหมู่บ้านเราน่ะ ทั้งตัวมีแต่แผลถลอกกำลังนอนสลบอยู่บนกองหิมะเย็นเฉียบ น่าสงสารออก"ผู้เป็นแม่กล่าวขึ้น

"หลังหมู่บ้านเรามันไม่มีคนอยู่ไม่ใช่หรอครับ"

"ใช่จ้ะ แม่เลยช่วยเด็กคนนี้มาก่อนแล้วค่อยถามหลังจากที่เด็กคนนี้ฟื้นแล้ว"

"งั้นหรอครับ"

"แล้วเราขึ้นมาแบบนี้น้องจะไม่ร้องหรอ อัลบัส"ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามเด็กชาย อัลบัส

"ไม่หรอกครับ น้องพึ่งจะหลับก่อนที่ผมจะขึ้นมา"

"แล้วอาเบอร์ฟอร์ทล่ะ"ผู้เป็นพ่อถาม

"กำลังอาบน้ำอยู่ครับ"

"อืม งั้นเราไปนอนกันก่อนล่ะกันพ่อกับแม่จะรักษาเด็กคนนี้ให้เสร็จก่อนแล้วเดี๋ยวจะตามไป"

"ได้ครับ"

"ราตรีสวัสดิจ้ะลูกรัก"

"ราตรีสวัสดิครับ ผมไปก่อนนะครับ"

"จ้ะ"

หลังจากที่อัลบัสได้ออกไปจากห้องแล้วสองสามีภรรยาก็เริ่มรักษาแผลให้เด็กหญิงจนเสร็จ ฝ่ายภรรยาก็ทำการไล่สามีออกจากห้องก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าจัดท่านอนดีๆให้เด็กหญิงแล้วก็ออกจากห้องตามสามีไป

-2 วันต่อมา-

ณ ห้องครัว

"คุณคะนี้มัน2วันแล้วนะคะเด็กคนนั้นยังไม่ฟื้นสักที จะไม่เป็นอะไรจริงๆหรอคะ" ขณะที่ภรรยากำลังทำข้าวเช้าอยู่ก็ได้เอ่ยถามสามี

"ไม่หรอกเด็กคนนั้นยังเด็กอยู่เลย ตอนที่เราเจอเขาทั้งที่แผลเต็มแล้วยังอยู่บนหิมะที่ไม่น่าจะต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วยังรอดมาได้ขนาดนี้ ก็ถือว่าดีมากแล้ว ยังไงอาการก็ดีขึ้นตามลำดับอยู่แล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมาก คุณไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก"

"โอเคค่ะ"

หลังจากพูดเสร็จฝ่ายภรรยาก็ได้ตั้งหน้าตั้งตาทำข้าวเช้าต่อส่วนสามีก็หนังอ่านหนังสือพิมพ์ไป ผ่านไปไม่ถึง10นาทีก็ได้มีเด็กผู้ชาย2คนและเด็กหญิงอีก1คนที่มีตุ๊กตาหมีน้อยอยู่ในมือได้เดินเข้ามาในครัวพร้อมกล่าวทักทายพ่อแม่ของตนแล้วจึงไปนั้งที่เก้าอี้ของแต่ละคนโดยที่คนเป็นพ่อจะนั้งหัวโต๊ะลูกชายสองคนนั่งฝั่งขวาและลูกสาวนั่งฝั่งซ้ายถัดจากแม่ของตัวเองหลังจากที่ทุกคนนั่งที่เรียบร้อยทุกคนจึงเริ่มรับประอาหารกันบทสนทนาเล็กๆจึงเกิดขึ้น

"แม่ครับเด็กคนนั้นยังไม่ฟื้นอีกหรอครับ"อัลบัสเอ่ยขึ้น

"ยังจ้ะ"

"เธอจะฟื้นเมื่อไหร่หรอครับพ่อ"อาเบอร์ฟอร์ทถามขึ้น

"พ่อก็ไม่รู้หรอกแต่อาการของเธอก็ดีขึ้นตามลำดับน่ะ"

"แล้วถ้าเธอฟื้นหนูจะเล่นกับเธอได้มั้ยคะ"คราวนี้เป็นแอรีอาน่าที่เอ่ยขึ้น

"ถ้าเธอหายดีแล้วเธอยอมเล่นกับลูกก็ได้จ้ะ"ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นอย่างใจดี

"หนูอยากให้เธอหายดีแล้วๆๆ"แอรีอาน่ากล่าวซ้ำไปมาอย่างตื่นเต้น

"งั้นรีบกินข้าวเถอะเราจะได้ขึ้นไปดูเธอกัน"ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น

หลังจากนั้นทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตากันกินข้าวเสร็จก็มีนกฮูกส่งจดหมายมาถึงผู้เป็นพ่อ ผู้เป็นแม่จึงเก็บจานไปล้าง ผู้เป็นพ่อจึงขอตัวไปทำธุระบนห้องทำงาน ส่วนเด็กๆก็เล่นกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นสักพักนึงผู้เป็นแม่จึงเรียกอัลบัสที่เป็นพี่โตสุดให้ไปเอายาที่อยู่บนห้องที่เด็กหญิงนอนอยู่ อัลบัสจึงเดินขึ้นไปห้องเพื่อเอายาแต่ในขณะที่กำลังจะหยิบยานั้นหูก็พลันได้ยินเสียง เขาจึงหันไปที่เตียงแล้วพบว่าเด็กหญิงกำลังขยับตัวพร้อมกับส่งเสียงอือ~อา~ เขาจึงรีบวิ่งไปที่ลงไปข้างล่างแล้วเรียกแม่กับพ่อของตนเองให้ขึ้นไปดูเด็กหญิงตัวน้อย ส่วนเขาจะรอฟังข่าวอยู่ด้านล่างกับน้องๆของเขา

--------------------------------

ขณะที่ฉันกำลังสลึมสลือแล้วพยายามลืมตาอยู่นั้นก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายอยู่รอบตัวจนฉันลืมตาขึ้นได้ก็พบกับคน2คนที่ยืนข้างเตียงฉันอยู่หลังจากนั้นก็มีผู้หญิงถามฉันว่า

"รู้สึกยังไงบ้างจ้ะหนู"

"ปวด...หัว นิดหน่อยค่ะ"

"แล้วพวกคุณเป็นใครกันคะแล้วหนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วเกิดอะไรขึ้น"

"โว้วๆทีละคำถามนะ อย่างแรกเลยพวกเราเจอหนูในสภาพที่แผลเต็มตัวแล้วนอนสลบอยู่บนกองหิมะพวกเราเลยช่วยหนูมา ส่วนถ้าถามว่าเกิดอะไรขึ้นเนี้ยพวกเรามากกว่าที่ต้องถามหนู"ผู้ชายอีกคนพูดขึ้น

"แล้วหนูมาจากไหนทำไมหนูถึงไปอยู่ที่หลังหมู่บ้านได้ พ่อแม่หนูเป็นใครจ้ะ"ผู้หญิงคนเดิมพูดขึ้น

"หนู.....ไม่รู้ค่ะ หนูจำไม่ได้ นึกไม่ออก ยิ่งหนูนึกมันก็ยิ่งปวดหัว"ในขนาดที่ฉันพยายามนึกน้ำตาก็ดันไหลออกมา แล้วฉันยังนึกอะไรไม่ออกด้วย ยิ่งนึกปวดหัวแหะ

"งั้นไม่เป็นไรจ้ะ แล้วหนูพอจะจำชื่อได้มั้ยจ้ะ"ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยด้วยท่าทางใจดี

"ชื่อ..งั้นหรอคะ..หนู...ชื่อ....อริสต้าค่ะส่วนนามสกุลหนูจำไม่ได้"แปลกแหะพอพูดถึงชื่อมันกับแล่นขึ้นมาในหัวแต่นามสกุลนี่ ต้องขอส่ายหน้าแหะ เห้อ~

"ไม่เป็นไรจ้ะ น้าชื่อเคนดรานะส่วนนั่นสามีน้าเองชื่อเพอร์ซิวาล เอาอย่างนี้ดีมั้ยจ้ะอริสต้าเพราะเรายังจำอะไรไม่ได้น้าจะรับหนูมาเป็นลูกบุญธรรม ดีมั้ยจ้ะ"คุณเคนดราเอ่ยขึ้น

"เอ่อ..จะดีหรอคะ"ฉันเอ่ยอย่างเเผ่วเบา

"ไม่เป็นไรหรอกอริสต้าลูกของพวกเราจะได้มีเพื่อนเล่นด้วย"คุณเพอร์ซิวาลพูดอย่างอ่อนโยนทำให้ฉันได้แต่พยักหน้า..
อืมมมม เดี๋ยวนะลูกหรอ!!

"พวกคุณมีลูกแล้วหรอคะ"

"จ้ะ สามคนน่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้น้-ไม่สิ แม่จะแนะนำพวกเขาให้รู้จักนะส่วนหนูก็นอนพักผ่อนอยู่บนนี้ไปก่อนแล้วเดี๋ยวตอนเที่ยงกับเย็นแม่จะเอาข้าวขึ้นมาให้ นอนสะนะแม่กับพ่อไม่กวนเราแล้ว"

"ค่ะ คุณแม่"

"จ้ะ"

หลังจากที่พ่อกับแม่คนใหม่ของฉันออกไปจากห้องฉันได้แต่นอนเอามือก่ายหน้าผากพร้อมกับหลับตาแล้วได้แต่พยายามนึกย้อนหาอดีตของตนเองแต่ยิ่งหายิ่งเหมือนจมไปกับความมืดจนเผลอหลับไป
°
°
°
-----หวังว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดี-----
°
°
°
see ya'll in the next episode


คอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะเจอกันตอนหน้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1 ความคิดเห็น