คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FIC NARUTO]ภารกิจเปิดโปรงใบหน้าที่แท้จริงของอาจาร์ยคาคาชิ!!!

โดย reeyeom

เมื่อต้องปฏิบัติภารกิจต่างๆทำให้ทุกคนเบื่อนารูโตะจึงยกข้อเสนอขึ้นมาให้นั้นก็คือ'ภารกิจระดับSเปิดโปรงใบกน้าที่แท้จริงของอาจาร์ยคาคาชิ' พวกเขาจะทำได้หรือไม่!!

ยอดวิวรวม

439

ยอดวิวเดือนนี้

22

ยอดวิวรวม


439

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 มี.ค. 62 21:24 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะไรท์ชื่อ'เรย์'เจ้าค่าขั้นแรกในการทำความรู้จักคือแนะนำตัว
แนะนำตัว

ชื่อ : เรย์ 

อายุ :ไม่บอก

สูงไม่บอก :  น้ำหนักก็ไม่บอก 

ของที่ชอบคือ : นิยาย มาม่า เพลงที่เกี่ยวกับคาคาชิ 

ของที่ไม่ชอบ :ใครสักคนที่ชอบมาปลุกตอนนอน และสอบ(เพราะขี้เกียจอ่านหนังสือ)

นิสัย : รู้ไปทำไมอ่ะ...

งานอดิเรก : อ่านนิยาย เขียนนิยาย ฟังเพลง และก็นอน

ชอบจิ้นคู่ไหนในNAROTO : ก็...ไกxคาคาชิ
 มินาโตะxคาคาชิ 
โอบิโตะxคาคาชิ 
 อาสึม่าxคาคาชิ
 โอโรจิมารุxคาคาชิ
 จิไรยะxคาคาชิ
นารูโตะxซาสึเกะ

สถานะ: โสด


คำเตือน

1.อย่าลืมกระดาษเช็ดชู
2.อย่ากริ๊ดเดี๋ยวผีมาหา
3.ให้กำลังใจเค้าด้วยนะ
4.คอมเม้นด้วย
5.ใครที่เป็นนักเขียนนิยายติไรท์ด้วยนะครั--ค่ะ

กิจกรรม

1.เราจะมีกิจกรรมQ&Aให้มา
สัมภาษณ์ตัวครถามใต้นิยายได้เลย
ตัวอย่าง #Q&Aทำไมนารูโตะฉลาดบางครั้ง

2.แฟนอาร์ตส่งทางเพจได้นะเพราะไรท์จะประกาศผลด้วยใครที่วาดถูกใจไรท์หรือสวยเป็นอันดับที่1 2 3
ไรท์จะลองเขียนนิยายโดยที่เติมผู้ที่ติดอันดับ แต่มีข้อพิเศษคือห้ามดาฟนะ และคนที่ติดอันดับสามารถเปลี่ยนเพศได้




เพจค่าา~

อดใจรออีกนิดนึงนะใกล้เสร็จแล้ว~~
CR.SQW
cr.sqw

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 22 มี.ค. 62 / 21:24

บันทึกเป็น Favorite


[FIC NARUTO]ภารกิจเปิดโปรงใบหน้าที่แท้จริงของอาจาร์ยคาคาชิ!!

~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~

วันนี้อาจเป็นวันพักผ่อนของคนธรรมดาทั่วไปแต่....มันไม่ใช่สำหรับนินจา
เพราะนินจาจะค่อยทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงและปกป้องคนในหมู่บ้านจากอันตรายต่างๆเช่นพวกเขา.....


'หน่วย7'

.

.

.


"เพราะนายคนเดียวซาสึเกะ...ภารกิจถึงไม่สำเร็จน่ะ!"หน่วยเจ็ดที่พึ่งกลับจากการทำภารกิจ(ล้มเหลว)เดินเข้าหมู่บ้านมาอย่างเอื้อยเฉื่อยแต่ก็แค่สองคนเท่านั้นแหละเพราะอีกสองคนอย่างนารูโตะกับซาสึเกะทะเลอะกันตลอดทางกลับจากภารกิจ


"ก็เพราะนายนั้นแหละ...เจ้าหัวสมองนิ่ม!"ทั้งสองคนยืนทะเลาะกันที่หน้าประตูทางเข้าหมู่บ้านโดยไม่สนยามเฝ้าประตูที่สงสายตามาว่า'อะไรมันจะขนาดนั้น'อยู่นานก็ถูกหัวหน้าของหน่วยเจ็ด
นามว่า'ฮาตาเคะ คาคาชิ'ห้ามปรามไว้ก่อนจะฆ่ากันเอง(!?)


"เฮ้อ...เดี๋ยวนี้พวกเธอเป็นไรกันไปหมดเนี่ย...ถึงได้ไม่มีความเป็นทีมเวิร์คกันซะเลย"คาคาชิถามเด็กทั้งสามคนที่เดี๋ยวนี้ชอบทะเลาะกันทำให้ภารกิจล้มเหลวตลอด


"ก็เจ้าซาสึเกะหน่ะสิอาจาร์ย!...ชอบตีตัวออกห่างเลยทำให้ภารกิจล้มเหลว!"เด็กหมุ่นผมสีทองนามว่า'อุสึมากิ นารูโตะ'ทำหน้าบึ้งตึงใส่เด็หนุ่มผมสีดำสนิทเช่นเดียวกับดวงตานามว่า'อุจิฮะ ซาสึเกะ'


"ใครมันอยากจะทำภารกิจกับนายกัน...เกะกะ"ซาสึเกะหันไปมองทางอื่นพร้อมกับบ่นประชดประชันนารูโตะ


"หน่อย!...คนที่เกกะมันคือนายตังหา---"


"หยุดเลย..."ก่อนที่นารูโตะจะต่อเรื่องชวนทะเลาะต่อก็ถูกคาคาชิพูดขึ้นสวนเสียก่อน


"พอเลยๆ...หยุดเรื่อทะเลาะกันเดี๋ยวนี้เลยนะ"คาคาชิกดเสียงต่ำลงทำให้ทุกคนเงียบอย่างอัตโนมัติ


"ฉันต้องไปทำรายงานเรื่องภารกิจของพวกเธอแล้ว...ไปหล่ะ"พอเห็นทุกคนเงียบไปคาคาชิจึงรีบเปลี่ยนบรรยากาศทันทีโดยการหยิบหนังสือนิยาย'อะจึ๋ย! สวรรค์รำไร'ที่หนึ่งในสามนินจาอย่าง'จิไรยะ'แต่งขึ้นมาโดยใช้ตามหลักประสบการ์ณ(!?)


"ไปซะแล้ว..."เด็กสาวผมสีซากุระนามว่า'ฮารุโนะ ซากุระ'เอ่ยขึ้นเมื่อเธอมองแผ่นหลังของผู้เป็นอาจาร์ยจนลับหายไป


"งั้นฉันไปหล่ะ...."


"เดี๋ยวก่อนน!"ยังไม่ทันที่ซาสึเกะจะได้ก้าวเท้าเสียงๆหนึ่งของอีกคนก็ดังขึ้น


"อะไรอีกหล่ะ...เจ้าหัวสมองนิ่ม"ซาสึเกะหันกลับมาอีกครั้งแล้วถามนารูโตะที่เป็นฝ่ายตะโกนบอกให้รอก่อน


"นี่ๆ....ไม่มีใครสงสัยเลยหรอว่าทำไมอาจารย์คาคาชิถึงต้องใสหน้ากากอยู่ตลอดเวลาด้วยอ่ะ?"นารูโตะทำถ้าเหมือนกระซิบถามเพื่อน(มั้ง)ร่วมหน่วย


"ก็สงสัยนะ..."ซากุระพูดขึ้นและพยายามจะนึกภาพของครูเวลาถอดหน้ากากออก...แต่ก็...คิดไม่ได้~~


"แล้วนายหล่ะ..."นารูโตะหันไปหาซาสึเกะ


"ฉันก็สงสัยเหมือนกัน..."ซาสึเกะตอบนารูโตะไปพร้อมกับคิดแบบซากุระ


"ดีล่ะ!...งั้นเรามาทำภารกิจนะดับSกันดีไหม!"นารูโตะเสนอ


"ภารกิจระดับS...หรอ?"ทั้งสองคนที่ฟังนารูโตะเอ่ยมาอย่างไม่เข้าใจ...เกะนินอย่างพวกเราเนี่ยนะจะทำภารกิจระดับSได้....ไม่มีทางซะหรอก!


"ใช่!...ภารกิจระดัยSของพวกเราคือ
'เปิดโปรงใบหน้าที่แท้จริงของอาจาร์ยคาคาชิ!!'ไงหล่ะ"นารูโตะอธิบายในภารกิจระดับSที่ตนเป็นคนคิดขึ้นมา


"หึ...น่าสนใจดีนี่...ฉันเอาด้วย"ซาสึเกะที่ไม่เคยตกลงอะไรกับนารูโตะเลยแต่ดันเห็นด้วยกับข้อเสนอของนารูโตะซะงั้น...?


"เอ๋~....ซาสึเกะคุงก็เอาด้วยหรอ~"ถึงซากุระจะพูดแบบนั้นแต่ใจจริงๆนั้นเป็นแบบนี้!'ให้มันได้ยังนี้สิพวกเรา!ลุยโลดด~'ก็...แบบประมาณนี้....


"แต่นี่ก็จะตกเย็นแล้วนะ...."ซากุระพูดพร้อมกับมองดูตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า


"ตอนนี้แกละโอกาสดี!/...."นารูโตะกับซาสึเกะกล่าวพร้อมกันอย่างน่าประหลาดใจทำให้ซากุระนั้นอดยิ้มไม่ได้แต่ก็ยังสงสัยจากคำพูดทั้งสองคน


"ทำไมหรอ?"


"ก็...เวลานอนหรือเวลาอาบน้ำไง...คาคาชิอาจถอดหน้ากาก"ซาสึเกะอธิบายให้ซากุระฟัง....ซึ่งมันทำให้ซากุระหน้าแดงขึ้นมาทันที

'อ...อาบน้ำ!!!!!!?????'

"รีบไปกันดีกว่าน่า!"นารูโตะรีบตัดบททันทีที่ซาสึเกะอธิบายเสร็จเรียบร้อย


"เดี๋ยว..."


"อะไรอีกล่ะ~"ซาสึเกะรีบจับไหล่ห้ามนารูโตะทันทีนารูโตะจึงหันกลับมาถาม


"นายรู้แล้วหรอว่าคาคาชิพักอยู่ที่ไหน..."ซาสึเกะรีบถามนารูโตะเพื่อความปลอดภัย(?)


"อ...เอ่อ...ไม่รู้หรอก...แหๆ~"เมื่อทั้งสองคนได้ยินคำตอบจากปากนารูโตะก็คอตกแถมด้วยซากุระที่ตกมุข

.

.

.

"น่าๆ...ซากุระจังค่อยถามคนที่รู้จักกับอาจาร์ยคาคาชิด็ได้~"หลังจากที่นารูโตะโดนซากุระเทศ(?)อยู่นานรีบเอ่ยหาวิธีแต่


"แล้วในเวลาแบบนี้จะมีหร---"


"นั้นไง..."ก่อนที่ซากุระจะเทศ(?)เสร็จซาสึเกะก็พูดแทรกขึ้นพร้อมกับมองอะไรบางอย่าง


"เอ๋?"ทั้งสองคนสงสัยเลยหันไปตามสายตายตาของซาสึเกะก็พบกับ!!!!!.......


"เจ้าคิ้วเหลี่ยมกับอาจารย์คิ้วหนานี่!!!?"นารูโตะเผลอตะโกนออกไปซะดังเลยทำให้ทั้งครูและศิษย์หัมมามอง

"โย่ว!...มาทำอะไรในที่แบบนี้เวลาแบบนี้ควรจะกลับไปที่บ้านแล้วนะ!"ไกทักพวกนารูโตะแบบปกติพร้อมเดินมากับลีลูกศิษย์ของไก


"มีอะไรกันหรอครับซากุระจังซาสึเกะคุง"ลีถามซากุระกับซาสึเกะแต่กลับลืมถามนารูโตะแต่นารูโตะก็ไม่ได้โต้งแย้งอะไร


"อาจารย์คิ้วหนาพอจะรู้ไหมว่าอาจารย์คาคาชิพักอยู่ที่ไหน!"นารูโตะถามไกไปอย่างเร่งรีบเพราะตะวันใกล้ตะตกแล้วเวลาคาคาชิก็คง.... 


"หืม...ทำไมถึงอยากรู้กันล่ะ"ไกยังไม่ตอบคำถามของนารูโตะแต่กลับถามนารูโตะออกไป


"ก็...เป็นภารกิจที่นารูโตะตั้งขึ้นน่ะค่ะ..."ซากุระพูดเสริมนารูโตะ


"...ภารกิจ?"ไกงง


"พวกเราแค่อยากรู้ว่าใบหน้าของคาคาชิเป็นยังไงก็เท่านั้นเอง...นารูโตะเลยตั้งเป็นภารกิจระดับSขึ้นมาน่ะฮะ"ซาสึเกะเสริมต่ออีกรอบ


"อ่อ!...อย่างนี้นี่เอง...เพราะความอยากรู้ของเด็กๆเลยเกิดมาเป็นภารกิจสินะ...แถมเป็นระดับSซะด้วย..."ไกทำถ้าครุ่นคิด



"ระดับSเลยเหรอครับ...ในการจะเปิดหน้ากากของอาจารย์คาคาชิเนี่ยมันยากขนาดนั้นเลยหรอครับ?"ลีพูดขึ้นอย่างสงสัย


"แต่มันก็เหมาะกับระดับSดีนะ...เพราะการที่จะให้เจ้าคาคาชิถอดหน้ากากนั้นมันยากอยู่พอสมควรเลย...แม้แต่ฉันที่เป็นคู่ปรับตลอดกาลยังไม่เคยเลย...แถมตอนเด็กฉันต้องถึงกับไปหลบๆซ่อนๆในอ่างอาบน้ำของห้องน้ำของบ้านเจ้านั้นก็ยังปิดเอาไว้เลย....แต่เดี๋ยวนะ!!...."ไกที่อธิบายมายาวนาน(?)ก็ต้องสะดุดเมื่อนึกอะไรออก


"มีอะไรหรอครับอาจาร์ยไก?"ลีถามไกออกไปเพราะจู่ๆก็หยดพูดไปซะงั้น(กำลังฟังเพลินๆอ่ะดิ//ไรท์)


"จะว่าไปก็มีคนเห็นหน้าของคาคาชิเต็มๆอยู่นะ..."ไกพูดเบาๆแต่เด็กๆที่ตั้งใจฟังไกพูดมากๆก็ได้ยินชัดเจน


"ใครหรอครับ!?/ฮะ!?/ค่ะ!?"ทั้งสี่คนถามออกมาอย่างสามัคคี(?)กัน


"โอบิโตะ...กับริน..."ไกจับคางแล้วทำถ้าครุ่นคิดอย่างหนักไม่รู้จะอธิบายยังไง


"ใครอ่ะ..."ทั้งสี่นั้นพากันถามอย่างพร้อมเพียงกันอีกละ


"เพื่อนร่วมหน่วยของคาคาชิน่ะ...แต่ตอนนี้...ตายแล้วหละ"ประโยคสุดสุดท้ายไกพูดเสียงเบากว่าเดิม


"ตาย?...หมายความว่ายังไงฮะ"ซาสึเกะถาม


"ไม่ต้องรู้กรอกน่า~เอาเป็นว่าฉันจะให้ความร่วมมือกับพวกเธออย่างดีเลย!"ไกเปลี่ยนจากบรรยากาศมาคุให้มาเป็นบรรยากาศแห่งวัยรุ่น(!?)แทน


"ผมขอไปด้วนครับ...เพื่อที่จะช่วยซากุระจัง...จุ๊บๆ"ลีกล่าวเสร็จก็ส่งจุ๊บไปให้ซากุระแต่ยังดีที่ซากุระหลบทันแบบเส้นยาแดงพ่าแปดเล่นทำเอาซาดุระเหนื่อยหอบเลยทีเดียว


"เอาล่ะไปกันเลย!~"นารูโตะที่เหมือนจะตี่นเต้นสุดก็รีบเดินหน้าทันที


"ที่พักของคาคาชิอยู่ทางนี้ต่างหาก...มาเร็ว"นารูโตะที่เหมือนจะหน้าแตกเพราะไก(?)ก็ทำถ้าเก็กหล่อตามประสา(ท)

"อะไรเนี่ย...คนละทางหรอกหรอ"เสียงหล่อมาเชียวนารูโตะเอ่ย!


.


.


.


ไม่นานามากนักก็มาถึงหน้าที่พักของคาคาชิซึ่งตอนนีพระอาทิตย์ก็ตกดินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว....และคาคาชิก็อาจจะถอดหน้ากากออก...แต่มันก็แค่ความหวังเล็กๆเท่านั้นเพราะถ้าลองคิดถึงคำพูดของไกเมื่อครู่จากความหวังที่มีอยู่มากก็แค่ดันเหลือไม่มาก....


"เดี๋ยวฉันดูท่างหน้าต่างให้นะ...."ไกกระซิบบอกกับพวกเด็กๆที่หลบๆซ่อนอยู่หน้าประตู


"อือ..."ทั้งสี่พยักหน้าเป็นเชิงตอบรับพร้อมกัน(อีกครั้ง)


จากนั้นไกก็ย่องเข้าไปดูทางหน้าต่าง...ไกแอบส่องผ่านกระจกใสที่มีแสงสว่างจากไฟในห้องเล็ดลอดออกมาเล็กน้อย...แต่ยังไม่เห็นวี่แววของเจ้าของเจ้าของห้องเลย....


'รึว่า...ยังไม่กลับมา....แต่ทำไมเปิดไฟไว้ล่ะ'ไกคิดในใจและพยายามสอดส่องดูอีกครั้งอีกครา....จนพบว่า....


'แย่ล่ะ!!!....'จู่ๆไกก็โพรงขึ้นในหัว...เขาเร่งฝีเท้าไปที่หน้าประตูทันที....และก็เป็นอย่างที่เขาคิด


"..คาคาชิ.."สิ่งที่เค้าเห็นนั้นคือคาคาชิกำลังเปิดประตู(แค่เนี่ย!?)แต่ที่โชคดีหน่อยที่เด็กๆรู้สึกตัวทันจึงพากับไปหลบก่อนที่คาคาชิจะมาถึง(โล่งอก!)


"เอ๋?..."คาคาชิเมื่อถูกอีกฝ่ายเรียกชื่อของตนก็หันมาทางตนเสียงพร้อมกับทำหน้างงๆ"ไก?"

.

.

.

"นายมีธุระอะไรกับฉันรึเปล่า..มาถึงห้องเลย..."คาคาชิถามไกอย่างงๆ


"ก็...เอ่อ...คือ..."ไกที่ไม่รู้จะตอบอะไรออกไปเลยเอาเป็นว่า....


"...วันนี้ฉันขอค้างห้องนายคืนหนึ่งได้เปล่า...คาคาชิเอ่ย"ไกพยายามพูดเสียงให้มันเป็นปกติและเมื่อเด็กๆที่ซ่อนตัวอยู่ได้ยินไกตอบไปอย่างนั้นก็ถึงกับโพรงขึ้นในหัว....

'หา!!?'


"เอ๋?...แล้วทำไมจู่ๆถึงอยากมาค้างห้องฉันล่ะ?"คาคาชิโคตรขี้สงสัยถามอีกรอบพร้อมกับเคียงคอเล็กน้อย


"ก็...."ไกทางตันอีกครั้งไม่รู้จะหาคำแก้ตัว(?)อะไรออกไป

.

.


ตัดมาที่พวกนารูโตะที่หลบเนียนมากกกและเราก็ปล่อยไกไปไม่ต้องไปกดดัน



"อย่างนี้นี่องสินะครับ..."ลีที่ซ่อนตัวกับพวกนารูโตะได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนทั้งหมดกล่าวออกมา


"อะไรหรอ...คุณลี"ซากุระถามลีที่จู่ๆก็พูดอะไรที่มันงงๆออกมา


"ก็...คือ...อาจารย์ไกน่ะ...กำลังหาทางให้พวกเราอยู่ครับ"ลีอะอธิบายแบบย่อๆให้ฟังพร้อมกลับมองไปทางอาจารย์ของตนเอาอย่างทราบซึ้งใจเป็นที่สุด


"เลยพยายามหาทางเข้าไปในห้องคาคาชิโดยการขอค้างหนึ่งคืนสินะ..."ซาสึเกะเมื่อเข้าใจแล้วจึงอธิบายต่อ


"แล้วก็จะหาทางจับครูคาคาชิ..."จากซาสึเกะก็ต่อด้วยซากุระ


"และให้สัญญาณพวกเรา...สินะ"คนสุดท้ายคือนารูโตะที่จะฉลาดในบางครั้งพูดขึ้นอย่างเสียงหล่อที่พร้อมมากับออร่าพุ้งเต็มกำลัง


"อ่ะ!...อาจารย์ไกเข้าไปแล้วครับ"ลีที่เห็นไกกำลังเดินเข้าไปในห้องของคาคาชิก็รีบบอกให้ทุกคนได้ทราบ


"เราต้องรอสัญญาณสินะ..."ซากุระพูดอย่างเหนื่อยๆ


"เราเข้าไปดูใกล้ๆกว่านี่เถอะ"ซาสึเกะเสนอซึ่งทุกคนก็ตกลงเลยไปดูตรงทางหน้าต่างที่ไกไปแอบดู
.

.

.


ตัดมาที่ไก...ซึ่งตอนนี้หาข้อแก้ตัวจนได้เข้ามา


"นี่...คาคาชิ"จู่ๆไกก็ถาม(มั้ง)คาคาชิ

"หืม..."หลังจากที่คาคาชิวางถุงที่มีของที่เขาซื้อมาพร้อมกับถอดเสื้อกักสีเขียวของนินจาโคโนฮะและกระบังหน้าผากออก(ทำให้ไรท์เตอร์ผู้นี้โดนดาเมจอึก--!//ไรท์)


"ในถุงที่นายหอบมา...คือไรอ่ะ!?"ไกถามคาคาชิเพราะตอนเข้ามาเค้าเห็นคาคาชิถือถุงสีน้ำตาลมาสองถุงใหญ่...ถุงแรกเค้ารู้อยู่แล้วว่ามันเป็นวัตถุดิบทำอาหาร...ส่วนถุงที่สองเค้าไม่รู้ไงถึงได้ถาม


"ก็...ไม่ต้องรู้หรอก..."คาคาชิพูดตามประสา(ท)ของตน...ก่อนที่จะรีบหยิบถุงสีน้ำตาลที่ไม่ใช่วัดถุดิบใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้าของตน(ไว้ในสุดด้วย//ไรท์)


"อ่าว?...แล้วว่าแต่...เดี๋ยวนี้รวยหรอ..ทำไมนายซื้อของมาเยอะจัง?"ไกยังไม่หยุดที่จะถามคาคาชิ...'ก็แหม...เป็นคู่ปรับตลอดกาลต้องรู้ทุกเรื่องสิ!'


"เปล่ารวยนิ...พวกแม่ค้าแถมมาให้ต่างหาก..."เมื่อไกได้ยินคำตอบนี้ก็ถึงกับคิดในใจ


'เจ้าคาคาชิเนี่ย...เนื้อหอมชะมัด...เพราะอะไรกันน้า?~...กล้ามก็ไม่ค่อยมี?...หรือผิวขาว?...ก็อาจะใช่แต่น่าจะมีมากกว่านั้นสิ....อืม?..'


"งั้น...หืม?...พวกเธอก็เข้ามาก่อนสิ...เดี๋ยวฉันทำอาหารให้"จู่ๆคาคาชิก็พูดคนเดียว...(มั้ง)...เลยทำให้ไกสงสัยเลยหันไปทางหน้าต่างก็พบกับเด็กๆที่เค้าส่งจิต(?)ให้รอสัญญาณนอกห้อง


"ร...รบกวนด้วยครับ!/ฮะ/ค่ะ"ทั้งสี่คนหลังจากที่ถูกจับได้ก็ยืนแสดงตัวตน


"อ่า~...เข้ามาก่อนสิ...ประตูน่ะไม่ใช่หน้าต่าง"คาคาชิบอกกับเด็กๆให้เข้ามาทางประตูดีๆ


"จู่ๆ...ห้องก็แคบขึ้นทันตาเลยแหะ..."ไกที่กำลังตีเนียนอยู่พูดขึ้น...เมื่อมีแขกเพิ่มมาอีกสี่คน


"ก็งั้นแหละ...ซากุระมาช่วยฉันทำอาหารหน่อยสิ"คาคาชิที่เห็นด้วยกับไก(ที่เนียนพูดไปงั้น)พูดขึ้นพร้อมกับเรียกซากุระไปช่วยทำอาหาร


"ค่าา~"ซากุระครางรับไปอย่างง่ายดายเพราะเธอคิดว่าคาคาชิทำอาหารไม่อร่อยชั่ว!

.

.


"นี่ๆเอาไงต่อ...ครูคิ้วหนา"หลังจากที่คาคาชิและซากุระเข้าไปในครัว(เล็ก)ได้สักพักก็พากันนั่งล้อมโต๊ะที่คาคาชิเอาออกมากันแล้วเอ่ยถามไป


"นี่อาจจะเป็นโอกาสดีแล้วก็ได้..."ไกพูด


"แล้วคุณซากุระจะรู้เรื่องนี้ยังนะ?"ลีมองไปทางที่ซากุระลับหายไปพร้อมดันคาคาชิเอ่ยขึ้น



"ไม่ต้องห่วงซากุระหรอก...ยายนั้นน่ะรู้อยู่แล้ว"ซาสึเกะที่เข้าใจ(?)ซากุระและนิสัยดีบอก



"นั้นสิน่ะครับ...ซากุระจังคงไม่โง่หรอก"ลีพูดอย่างมั่นใจมากกกก
.

.

.


และไม่นานเกือบสองชั่วอาหาร(สไตล์คาคาชิ)ก็มาเสริฟ์

♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥
   


♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡


"ว้าว~น...น่ากินจัง~"ทั้งลีและนารูโตะต่างร้องเป็นเสียงเดียวกันทันทีที่อาหารมาถึงโต๊ะที่มีออร่าสีทองอยู่(?)


"สุดยอด~!มีราเมนด้วย...แต่เดี๋ยวนะนี่มันแบบบะกมี่กึ่งสำเน็จรูปนี่..."นารูโตะที่เหมือนจะดูออกว่าราเมนที่เอามาเสริฟ์นั้นถึงจะใส่ถ้วยและใส่ลูดชิ้นปลานารูโตะพร้อมกับสาหร่ายลงไปด้วยต่างๆนาๆแต่นารูโตะที่ชอบราเมนก็ดูออกได้ง่ายมาก


"แหะๆรู้ด้วยหรอ.."คาคาชิหัวเราะแห้งๆ


'นึกว่าจะตบตาคนได้นะเนี่ย...'



"ฝีมือซากุระกับคาคาชิทำหรอ..."ซาสึเกะที่มองอาหารอยู่พักหนึ่งก็หันมาถามซากุระ



"ก็...ไม่ได้ช่วยอะไรมากหรอก...แหะๆ"พูดจบซากุนะก็เกาหัวพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ'ที่จริง...ครูทำเองเกือบหมด...'



"จะทานละน้า~/ครับ!"นารูโตะกับลีที่ตาเป็นประกายเอ่ยก่อนจะรีบทาน



"อึก!?... "ทั้งสองคนทานเข้าไปได้แค่คำเดียวก็หยุดกึก!?...ทำให้แต่ละคนหันมามอง


"เอ๋?...มีไรหรอ?...อาหารไม่ถูกปากพวกนายรึเปล่า?"คาคาชิที่เห็นเด็กทั้งสองคนที่ทานได้แค่ช้อนเดียวก็หยุดกึกและแน่นว่าคนที่ยังไม่ได้แตะอาหารอย่างไก ซากุระ และก็ซาสึเกะก็หันมามองอย่างนึกสงสัยถึงรสชาติของอาร


"อะ..."จู่นารูโตะที่ก้มหน้าพูด(อะไรก็ไม่รู้)ติดๆขัดๆ


"เอ๋?..."ทั้งสี่คนอุทานออกมาพร้อมเอียงคอเล็กน้อย


"อ...อร่อยโคตรรร!!!"ไม่นานทั้งนารูโตะทั้งลีก็โพรงขึ้นต่อหน้าทุกคน


"จริงหรอ...เขินจัง~"สิ่งที่ทั้งสองคนโพรงขึ้นทำให้คาคาชิเกาแก้มเขินเลยทีเดียวซากุระก็ไม่ค่อยต่างกับคาคาชิมากนัก(ทั้งที่ตัวเองไม่ค่อยได้ทำ)


"จริงหรอ!?...ไหนขอลองซิ...อ...อร่อยมาก!"ไกลองชิมดูอีกคนก็พูดออกมา....ไม่นานนักทุกคนก็นั่งกินไปพร้อมกันโดยที่ลืมสิ่งสำคัญไปอย่าง....

.

.

.

"อ่า~อิ่มแปร่เลย~"นารูโตะที่เหมือนจะอิ่มแล้วพูดขึ้นพลางลูบท้องตัวเองไปมา


"ขอบคุณสำหรับอาหารครับ~"หลังจากกินเสร็จทุกคนก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณอาหารแสนอร่อยไป


"เอ๋!?..."จู่ๆ(ครั้งที่ล้าน)ไกก็เหมือนนึกอะไรออก!!...แล้วรีบหันไปมองเจ้าของห้องทันที...ปรากฏว่าเจ้าตัวนั้นใส่หน้ากากเสร็จพอดี!!


"นี่ๆมารวมตัวกันหน่อย..."ไกควักมือเรียกเหล่าเด็กๆให้มานั่งกอดคอล้อมวงกันและเด็กๆที่ลืมภารกิจสำคัญก็มาหาไกอย่างว่าง่าย


"พวกเธอเห็นหน้าคาคาชิกันยัง?"ไกกระซิบถามเพราะว่าคาคาชินั่งงงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากพวกเขา


"ล...ลืมสนิทเลย!"นารูโตะพูด(กระซิบ)เบาๆอย่างตกใจ


"ผมก็เหมือนกันครับ..."ลีก็ทำหน้าไม่ต่างจากนารูโตะ


"ฉ...ฉันก็ด้วย...."ซากุระก็เช่นกัน


"แล้ว...เธอล่ะ...ซาสึเกะ"ไกหันมาถามซาสึเกะ...ความหวังสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุดของพวกเขา


"....ฉันเห็นนะ..."ซาสึเกะพูดแบบนั้นทำให้ทุกคนตาวาว....แต่ดูเหมือนซาสึเกะยังพูดไม่จบ...ทำให้ทุกคนตั้งใจฟังมากขึ้น


"เห็นแค่ปลายจมูก..."


"แป้ว!~"เมื่อได้ยินคำตอบดังนั้นทำให้ทุกคนล้มหน้าทิ่มกันเป็นแถบๆ


"เอ๋?..."ทันทีที่เห็นท่าทางแปลกๆของพวกที่หน้าทิ่มเป็นแถบๆคาคาชิที่นั่งงงๆอยู่ก็อุทานขึ้นมา

.

.

.

.

"อาหารอร่อยมากเลยครับครูคาคาชิ!"


"ไว้วันหลังจะมาอีกนะครับ"


"ขอบคุณอีกครั้งนะค่ะ"

หลังจากที่ทำภารกิตวันแรกล้มเหลวก็ต่อวันพรุ่งนี้...เพราะตอนนี้ได้เวลานอนแล้ว...และเด็กก็พึ่งกลับไป


"อืม...ฉันก็ไม่มีฟูกด้วยสิ...งั้นนายนอนเตียงเดียวกับฉันแล้วกัน...มันจะแคบหน่อยนะ"คาคาชิที่บ๊ายบายเด็กๆเรียบร้อยแล้วก็เอ่ยขึ้นแบบนั้น...เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนมาขอค้างน่ะสิ


"ได้อยู่แล้วเพื่อนรักของฉัน!"ไกยกนิ้วโป้ขึ้นพลางยืนเก๊กหล่อ


"ส่วนชุดที่จะเปลี่ยนและหน้าขนหนูก็อยู่ห้องน้ำหมดฉันเตรียมให้แล้ว...แต่ฉันอาบก่อนเล่นอยู่นั้นแหละ"คาคาชิพูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำไปเลย...และรู้อะไรไหม?...ว่าทำไมคาคาชิถึงมีผ้าขนหนูสองผืน?...เพราะผืนที่ให้ไกใช้เป็นผืนเก่าที่เขาเกือบใส่ทังขยะไง


หลังจากที่คาคาชิเข้าไปไม่นานไกก็คิดๆ


"จะแอบดูดีไหมว่า?...หรือไม่ดี?...แต่เราก็เป็นคู่ฮูคู่ฮากัน...จะเห็นไอ้นั้นก็ไม่เห็นเป็นไรนี่?...แต่ถ้าเจ้าคาคาชิเห็นเราแอบดู?....เฮ้อ~...ล้มเลิกๆ"ไกหยุดความคิดที่จะไปแอบดูเพื่อนอาบน้ำเพราะอยากเห็นหน้าจริงของคาคาชิ
.

.

.

.

.

และนานหน่อยๆคาคาชิก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อแขนกุดสีดำและกางเกงสีดำที่เขาใส่ออกมา...ผมที่เปียกเล็กน้อยถูกผ้าขนหนูโป๊ะไว้


"อาบนานจังนะ...คาคาชิ"ไกที่เห็นเพื่อนของตนออกมาก็ทักตามประสา


"ก็...มีอะไรหลายๆอย่างน่ะ"คาคาชิตอบไปแบบยิ้มๆตามประสาอีกคนพลางเช็ดหัวที่กำลังจะแห้ง


"งั้นฉันจะอาบให้เร็วกว่านายเป็นสามเท่าเลยค่อยดู!"ไกชี้หน้าคาคาชิ


"ครับๆ~"คาคาชิก็ตอบนับไม่อย่างเหนื่อยใจพร้อมกัยเดินไปตากผ้าขนหนูที่ซับน้ำจากผมสีเงิน....


กลับมาอีกทีห้องก็เงียบสบายหูมากกกกกกกกกก


"สงสัยพรุ่งนี้คงเจอศึกหนัก...."คาคาชิพูดพร้อมคิดถึงของในถุงกระดาษสีน้ำตาลที่อยู่ในตู้


"ห้าว~ชักจะห่วงแล้วสิ..."คาคาชิหาวจนน้ำตาเล็ดเขาเดินไปที่เตียงพร้อมกับเอาผ้าห่มผืนหนาคุมโปรงถึงเอว...และไม่นานเขาก็เผลอหลับไป....

.

.

.

ไกที่อาบเสร็จเร็วกว่าคาคาขิจริงก็เดินออกมาพร้อมกับกางเกงขาสันที่เขาใส่พอดีและเสื้อที่ชมพูรูปหัวใจ!!?

"นี่มัน...แนวคาคาชิหรอ.."ไกพูดแค่นั้นก่อนที่สายตาจะสะดุดอะไรบางอย่างบนเตียงเคียบๆที่ชิดกับฝาผนัง...


"หลับก่อนได้ไงเนี่ย....สวิตซ์ไฟอยู่ไหนน้า~"ไกพูดกับตัวเองเบาๆพลางหาสวิตซ์ไฟไปพลางเพราะเขาไม่อยากปลุกหรือรบกวน(บางครั้งไกก็มีมารยาทนะ)



ฟรึบบ!


ไมานานไกก็หาสวิตซ์ไฟเจอแล้วจัดการปิดมันทำให้ห้องนี้มืดขึ้นมาทันตา...แต่ก็มีแสงเล็กๆที่เล็ดลอดเขามานั้นคือ.....'แสงจันทร์'


"หาว~"ไกยกมือขึ้นปิดปากห้าวหลังจากปิดไฟเรียบร้อย


"ว่าแต่...เตียงนี้มันเล็กชะมัด..."ไกมองไปยังเตียงสำหรับหนึ่งคน(ที่เล็ก)ตอนนี้คาคาชิหันหน้าเข้ากับฝาผนังเขาจึงต้องนอนตรงที่ที่เหมือนจะตกเตียงมันไม่ค่อยสูงมากนัก


.

.

.

.

"น...นอนไม่หลับ"ในความเงียบงันและมืดมิดจู่ๆด็มีเสียงๆหนึ่งพูดขึ้น...เสียงนั้นคือ'ไมโกะ ไก'นั้นเอง


หลังจากผ่านไปเกือบสองชั่วโมงไกก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหลับลงเพราะเขาเป็นพวก...'ถ้าไม่มีอะไรกอดจะหลับไม่ลง'เพราะอย่างนี้ไงเขาถึงหลับไม่ลงแต่ถ้าจะให้กอดคนข้างๆนี้มันก็ยังไงๆอยู่...เขาผลิกตัวไปมาหวังที่จะหลับแต่ก็ไม่ได้ผลสักทีและมันทำให้คนข้างที่ละเมอหันมาหาเขาทำให้ตอนนี้ทั้งาองคนอยู่ห้างกันแค่สองเซนเท่านั้นและไม่นานเจ้าตัวทีนอนละเมออยู่ๆก็....


ฟรึบ!


อยู่ๆก็เข้ามากอดทำให้ไกนิงค้างหรือที่เรียกว่า'สตั้น'ไปหลายวิเลยทีเดียว


"อ..เอ่อ"ไกไม่รู้จะทำยังไงเพราะเขาก็รู้อยู่ว่าละเมอแต่แบบนี้มัน!!...


ไกคิดอยู่ครู่นึง'เอ๋!?...จะว่าไปเพื่อนรักกอดกันเองก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย...และเจ้าคาคาชิก็เริ่มก่อนด้วย...อืม...แค่กอดคงไม่ว่าไรมั้ง'ก่อนที่จะกอด(ตอบ)กลับไปและสุดท้าย....ก็หลับไป....อย่างมีความสุ----เฮ้ย!ไม่ใช่แล้วๆ
.

.

.

.

.

.

.

.

.

เช้าของวันใหม่06:00 น.


เช้าของวันใหม่ที่รู้สึกว่าจะเป็นวันที่สดใสยิ่งนัก...เพราะแข่งแข่งตลอดกาลของโคโนฮะอย่างคาคาชิและไกดันมานอนกอดกันเอง


กริ้งงงงง~~~~~!


เสียงนาฬิกาปลุกทำให้ทั้งสองคนตื้นขึ้นมาพร้อมกันทำให้แต่ละคนเจอหน้ากันเป็นสิ่งแรกของวันนี้


"เฮ้ย--!?"


ตุบ!


"โอ้ย~เจ้าคาคาชิถีบกันอย่างเนี่ยมันเจ็บนะ~!"ไกที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับคาคาชิโดนเท้า(หนักๆ)ของอีกฝ่ายถีบตกเตียงลงมา...


"เอ่อ...ขอโทษทีนะไกคุง~พอดีมันลืมตัวน่ะ~"คาคาชิที่ป็นคนถีบไกตกเตียงพูดแก้ตัวพลางตัวเลาะแห้งๆ


"เท้านายมันหนักนะ...รู้ตัวบ้างไหม?"ไกบ่นอุบอิบกับการที่เจ้าของห้องเท้าหนักไปหน่อยทำให้เจ็บอยู่ไม่น้อยเลย....


.

.

.

.

07:00 น.

ตัดมาที่นารูโตะที่มารวมกลุ่มสาย


"แฮ่กๆ...นี่...ถามหน่อยสิว่าทำไมต้องนัดมาแต่เช้าด้วย~"นารูโตะที่วิ่งหอบมาถามก่อนที่จะก้มหน้าหอยต่อ(?)


"ที่นัดมาแต่เช้าเนี่ย...ก็เพราะจะวางแผนไง!...แต่นายดันมาสายสิบนาทีเนี่ยนะ!...ขนาดคุณลีที่ไม่ได้อยู่หน่วยเดียวกับเรายังมาก่อนพวกเราเลย!"ซากุระบ่นนารูโตะและเอามาเปรียบเทียบกับลีที่มาริตั้งแต่หกโมงครึ่ง



"ครับๆ~"นารูโตะที่ฟังซากุระจนหูชาพูดออกมาพลางมองกน้าลีแบบ...


'เอาเรามาเปรียบเทียบกับเจ้าคิ้วกนาเนี่ยนนะ?'



''หยุดทะเลาะกันแล้วมาวางแผนก่อน..."ซาสึเกะที่ยืนฟังอยู่นานพูดขขึ้นก่อนจะนั่งลงบนหิน(หน้าผาโฮคาเงะรุ่น3)ทุกคนจึงนั่งเป็นวงกลม


"แผนก็คือ....."

.

.

.

.

.

ตัดมาที่คาคาชิอีกครั้ง...ซึ่งตอนนี้ก็ยังอยู่ที่ห้องของคาคาชิ...และตอนนี้ก็กำลังจะออกไปแล้ว...


"ขอบคุณสำหรับอาหารนะคาคาชิเพื่อนรัก...ไว้เจอกัน!"ำำกบอกลาอีกฝ่ายก่อนจะปิดประตูลง...


"เฮ้อ~ได้เวลาแล้วสินะ...คาถาเงาแยกร่าง!"คาคาชิปนะสานอินใช้คาถาเงาแยกร่างหนึ่งคน....


"ฝากด้วยนะ"

.

.

.

ผ่านไปเกือบชั่วโมงเด็กๆก็วางแผนได้แต่มีปัญหาอยู่อย่าง(?)....


"แต่พวกเราไม่มีกล้องถ่ายรูปนะซาสึเกะคุง!"ลีที่ฟังแผนการเสร็ตก็ถามขึ้นมา


"แล้วพวกนายมีไหม?"ซาสึเกะที่ฟังคำตอบจากลีก็หันไปถามอีกสองคน


"ไม่อ่ะ..."ทั้งสองคนพูดและส่ายกน้าเบาๆ...จึงทำให้ทุกคนก้มหน้าหาทาง


"แต่ฉันมีนะ"จู่ๆก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวกัน


"ใครอ่ะ?"นารูโตะที่เห็นคนแปลกหน้าที่จู่ๆก็พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ(ตรึงเคียด)


"ฉันชื่อ'ซุคิอะ'เป็นนักข่าวอิสระน่ะ"ชายคนแปลกหน้า(แต่หน้าตาดันคุ้น)แนนนำตัว


"แล้วมีธุระอะไร..."ซาสึเกะที่จ้องมองอีกชายร่างสูงโปร่งถามเสียงเรียบ


"ก็อันที่จริงฉันได้ยินพวกเธอคุยกันหมดแล้วน่ะ...ก็เล---"


"หมอนี่ได้ยินที่เราพูดกันหมดแล้วกำจัดทิ้งเลยดีโหม!!"ยังไม่ทันที่'ซุคิอะ'ที่อ้างว่าเป็นนักข่าวอิสระจะได้ทันพูดจบนารูโตะก็โพรงขึ้นพร้อมๆกับชี้หนานักข่าวอิสระและตามมาด้วยเสียงบางอย่างกระทบกับศีรษะ


โป๊ก!!


"จะบ้ารึไง!!"เด็กผมสีชมพูยาวสะโพกต่อว่านารูโตะ


"ว่าต่อสิ.."ซาสึเกะที่นั่งรอฟังคำตอบเอ่ยขึ้น


"ก็...แบบ...อันที่จริงฉันก็อยากเห็นหน้าตาจริงๆของคุณคาคาชิเหมือนกัน...แล้วมันก็คงทำรายได้ให้กัยฉันด้วย..."ซุคิอะพูดตามตรงพร้อมกับเกาหัววางท่า


"งั้นก็แสดงว่า...คุณซุคิอะจะมาร่วมมือกับพวกเราสินะค่ะ"ซากุระถามตามที่พอเข้าใจ


"อื้ม..."ซุคิอะตอบซากุระแบบยิ้มๆและรอยยิ้มนั้นก็ทำให้ทุกคนยิ้มตามเช่นกัน


"ทีนี่อุปกรณ์ก็ครบแล้วแล้ว...ที่เหลือก็แค่หาตัวคาคาชิ"ซาสึเกะที่วางแผนเกือบทั้งหมดบอกกับทุกคน


"จะว่าไป...ครูคาคาชิตอนนี้จะไปอยู่ไหนกันนะ..."ซากุระพูดพลางคิดๆว่าตอนนี้ครูจองพวกเขาจะไปอยู่ที่ไหน


"ถ้าจำไม่ผิด...ฉันเห็นเขาอยู่ที่สุสานของหมู่บ้านนะ"ซุคิอะที่พึ่งนึกออกพูดขึ้น


"งั้นหรอ...คุณรู้แผนหมดแล้วสินะ..."ซาสึเกะถามซุคิอะคำตอบของซุคิอะคือพยักหน้าเบาๆ


"อื้ม...แผนแรกคือให้นารูโตะคุงไปชวนคุณคาคาชิมากินดังโงะโดยมีข้ออ้างว่า'มีเรื่องสำคัญจะออก'จากนั้นก็ถ่ายตอนที่คาคาชิกำลังกินอยู่สินะ"ซุคิอะเหล่าตามที่ตนเองได้ยินมาทำให้พวกนารูโตะถึงกับอึ้ง!!


"ดี...งั้นเริ่มแผนAได้!!"ซาสึเกะกล่าวขึ้นและทุกคนก็ไปที่นั้นทันที(ยกเว้นนารูโตะที่ไปตามคาคาชิ)


.

.

.

.

ตัดมาที่คาคาชิซึ่งตอนนี้ยืนอยู่หน้าหินสลักชื่อวีรบุรุษ....


"โอบิโตะ ...."


"ครูคาคาชิ!!!"เสียงห้าวๆของนารูโตะดังมาจากข้างหลังทำให้สุสานที่มีความเงียบสงบที่ตอนนี้มีเพียงเสียงที่ดังสนั่นของนารูโตะเท่านั้น


"หืม?...มีอะไรหรอ?"คาคาชิทียังไม่ทันไดพูดกับโอบิโตะ(?)เสร็จนหันมาถาม


"ผมมีเรื่องที่สำคัญมากๆที่อยากจะบอกอาจารย์นะสิ!...แต่พูดที่นี่ไม่ได้?"นารูโตะบอกอย่างนั้นก่อนจะคว้าข้อมือที่ล่วงกระเป๋าของคาคาชิลากไปที่ที่หนึ่ง


.

.

.

"ร้านดังโงะเนี่ยนะ?"เมื่อนารูโตะลากคาคาชิมาถึงที่หมายก็สั่งของกินให้คาคาชิโดยที่นารูโตะบอกว่า


"ดังโงะกับชาเดี๋ยวผมเป็นคนเลี้ยงเองนะฮะ....ส่วนเรื่องสำคัญที่จะมาบอก...."นารูโตะเว้นช่วงไว้แล้วกล่าวต่อ"เอาไว้ครูกินดังโงะกับชาหมดเมื่อไร่ผมถึงจะบอก...."นารูโตะพูดเสร็จก็หันไปมองตรงพุ่มไม้ที่มีพวกของตนเองเตรียมตัวอยู่


"ดังโงะกับชาค่า~"ไม่นานนักสิ่งที่นารูโตะสั่งไว้ก็มาเสริฟ์ในเวลาต่อมา

♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡
                   
   


♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥


"ช...เชิญเลยฮะ....อาจารย์คาคาชิ!"นารูโตะบอกให้คาคาชิรีบกินเพราะซุคิอะเตรียมถ่ายคาคาชิอยู่ตรงพุ่มไม้กับพวกซาสึเกะที่มองมาทางนารูโตะอย่างจริงจริงเอามากๆทำให้รู้สึกกดดันแปลกๆ


"งั้น...กินล่ะนะ..."คาคาชิว่าก่อนที่จะค่อยๆดึงผ้าปิดปากลงมาอย่างช้าๆ(มาก)ซึ้งทุกกาเคลื่อนไหวก็อยู่ในขแงซุคิอะที่ตอนนี้มันกำลังโฟกัสอยู่


"เฮ้ย!...นารูโตะทำอะไรอยู่หรอ!"จู่ๆเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นเรียกความสนใจทั้งหมดยกเว้นคาคาชิกับซุคิอะ


"ฮินาตะ คิบะ และชิโนะก็ด้วยตอนนี้อย่างพึ่งเข้ามาออกไปก่อน!"นารูโตะเข้าไปกระซิบกับพวกคิบะแต่สุนัขนินจาอย่างอากามารุที่จู่ก็วิ่งไปไล่พวกนกที่อยู่หน้าคาคาชิ...


และในสถานการณ์ตอนนี้ทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมากโดยเฉพาะพวกที่กำลังซุ่มอยู่ตรงพุ่มไม้นั้น


"อากามารุ!"


ฟรึบ!ๆๆๆ


และการที่อากามารุวิ่งฝ่าเข้าไปในฝูงนกทำไปนกแตกตื่นบินกันไปคนบะทิศคนละทาง(ใช้ศัพท์ถูกป่าว?)


"เรียบร้อยแล้ว~บอกเรื่องสำคัญมาได้แล้ว"เสียงที่เงียบไปนานของคาคาชิพูดขึ้นทำให้นารูโคะรีบหันไปมองพลางคิดว่า....


'เร็วโคตรรรร!!!???'


ทั้งสี่คนที่ยู่ตรงพุ่มไม้ก็อึ้งไม่แพ้กันพลางคิดว่านารูโตะจะพูดเรื่องสำคัญอย่างไรเพราะพวกเขาไม่ได้คิดเพราะขี้เกียจเลยให้นารูโตะคิดแทน(อ่าว!)


"อ...เอ่อ...คือ..."นารูโตะพูดคิดๆขัดๆทำให้ทั้งสี่ไม่ทั้งเจ็ดคนกับอีกหนึ่งตัวเอียงคอตั้งใจฟังมาก...ถึงพวกคิบะจะไม่รู้เรื่องก็เถอะ


"เอ่อ...ก็แบบว่า...ผมเริ่มจะปิ้งครูคาคาชิแล้วสิ~"นารูโตะที่พึ่งคิดข้ออ้างแบบสดๆพูดขึ้นเพราะเจ้าตัวไม่มีความคิดอื่นจึงได้พูดไปแบบนั้นโดยที่ไม่ดูหน้าของคนที่มองเลยเเม้แต่น้อย


"เอ๋?...แบบนี้ก็เขินแย่สิ~"คาคาชิที่ได้คำตอบจากปากนารูโตะหน้าแดงนิดนึงพูดพลางเกาแก้มเเก้เขินเล็กน้อยทำให้ผู้หญิงที่กำลังดูอยู่อย่างซากุระและฮินาตะหน้าแดงอยู่ไม่น้อย(และอาจจะรวมถึงผู้อ่านหญิงด้วย)



"ก็...แค่นี้แหละผมไปนะ!"ว่าจบนารูโตะก็วิ่งตะเลิดออกมาโดยที่ไม่ลืมลากพวกคิบะใจด้วยเพื่อที่จะแก้ข่าว


.

.

.

"อ่อ...อย่างนี้นี่เอง...งั้นฉันจะช่วยด้วยอีกคน!"คิบะที่ฟังนารูโตะพูดจนคิบะเข้าก็อธิบายอยู่นาน




"อ่ะ!...คุณซุคิอะค่ะทางนี้ค่ะ~!"ซากุระที่เห็นซุคิอะเดินมาร้องเรียกใหเมาทางตน


"ไหนๆ!!"นารูโตะรีบวิ่งเข้าไปหาซุคิอะทันทีเลยทำให้ซุคิอะหยุดอยู่ตรงนั้นพลางเปิดซองสีน้ำตาลแบบตื่นเต้นเพราะเขาเองก็ยังำม่ได้เปิดดูเลย


"เอ๋?...ด...เดี๋ยวนะ!"ซุคิอะที่หยิบภาพขึ้นมาดูทั้งหมดในทีเดียวทำให้พวกนารูโตะช็อคเพราะว่า....


"ไม่เห็นหน้าเลยสักนิด..."คราวนี้ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน


"เฮ้อ...ต่อไปแผนBสิน---"



"อ่าว...ลีมาทำอะไรที่นี่เนี่ย!"


"ไง~ซาสึเกะคุง~...ไม่เจอกันนานเลยนะ~"


จู่ๆเกะนินทั้งหมดก็มารวมตัสกันโดยมิได้นัดหมายทั้งหมด1250รู---หยุด!
เอาใหม่ๆ...จู่เกะนินของหมู่บ้านโคโนะก็มารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมายพร้อมกับครูประจำหน่วย(มากันครบเลย)


"เอ๋?...ทำไม่ทุกคนถึงมารวมตัวกันอย่างนี้ละ?...มีอะไรรึเปล่า?"คุเรไนถามเพราะทั้งหมดที่เขาเห็นเป็นเกะนินเกือบแทบทั้งสิ้น


"นั้นใครน่ะนารูโตะ...เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน..."อาสึม่าถามนารูโตะก่อนที่จะหันไปมองชายร่างสูงโปร่ง


"อ...เอ่อ..."ซุคิอะเหงื่อตกทันที.....



   ~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥50%~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~
 ฟคนี้จะหิวๆ(มาก)หน่อย เพราะไรท์ที่เป็นคนแต่งท้องร้องตลอด(ฮา)
  คราวหน้าต้องแต่งเพิ่มขอให้สนุกนะค่ะหนึางคอมเม้นต์สองกำลังและอวยพรสายติด่าไรท์เลย//ไรท์

ของแถมนิดๆหน่อยๆ


 ♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥
♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥

[Cake]ทีรามิสุ


ต่อตอนนี้เพิ่ง50%รออ่านอีก
นะ

♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♥♡♥♡



.


.


.


มาต่อกันเลยค่า


.

.

.

"อ...เอ่อ..."ซุคิอะพูดติดขัด

"ฉันชื่อ 'ซุคิอะ' ยินดีที่ได้รู้จักนะ"ซุคิอะแนะนำตัวเองก่อน้ป็นอย่างแรกพร้อมส่งยิ้มให้


"ฉันชื่อ'คุเรไน'ยินดีที่ได้รู้จักนะซุคิอะ"เมื่อฝ่ายนั้นแนะนำตัวเสร็จแล้วก็แนะนำตัวกลับไปอย่างอ้อยอิง


"โย่ว!...ฉันอาสึม่า...ยินดีที่ได้รู้จัก"อาสึม่าแนะนำตัวต่อจากคุเรไน


"เช่นกัน"ซุคิอะพยักหน้าตอบรับเบาให้ทั้งสอง
.

.

.

.

จากนั้นนารุโตะก็เหล่าแผนการทั้งหมดให้ฟังเพราะทึกคนบอกว่าจะร่วมมือด้วย


เริ่มแผน(ฉากนี้ของตัดนะค่ะเพราะว่ามันก็เหมือนๆในอนิเมะตอนที่469นั้นแหละ
รบกวนขอตัดไปตอนที่ถูกชิกามารุจับนะ)


.

.

.

.

.

.

.

.

.


"เฮ้!...ด...เดี๋ยว!...หยุดนะ!"คาคาขิรีบห้ามทันทีหลังจากที่ชิกามารุเริ่มถอดผ้าปิดปากซึ่งตอนนี้ถึงปลายจมูกเรียบร้อยแล้วก็หยุดอยู่ตรงนั้นเพราะ

ฟึบ!?

"ห...หายไปแล้ว...."เพราะร่างคาคาชิหายไปในชั่วพริบตา


.

.

.

.

หลังจากนั้นทุกคนก็บอกอำลาซุคิอะด้วยรอยยิ้มถึงแม้จะทำภารกิจไม่สำเร็จแต่ซุคิอะดลับคิดว่าลุล่วงภารกิจแล้ว...


"นี่...."หลังจากที่เขาอำลาเสน็จเรียบร้อยซุคิอะก็กำลังจะออกไปจากหมู่บ้านอต่ต้องกยุดชะงักเพราะมีเสียงๆหนึ่งเรียกเอาไว้จึงทำให้เขาหันกลับมา


'ไก!?'เสียงในใจของซุคิอะร้องออกมาอย่างตกใจแต่มันก็ภายใน


"ม...ใอะไรให้ช่วยรึเปล่า...."ซุคิอะพูดอย่างกระตุก


"อื้ม...เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่า?"ไกถามอย่างสงสัยกับหน้าตาของซุคิอะที่ดูเหมือนคนที่เค้าใกล้ชิดกันที่สุด


"ก็ไม่เคยรู้จักนิครับ..."ซุคิอะเอ่ยปฏิเสธ


"หรอ?...งั้นต้องขอโทษด้วยที่ทำให้เสียเวลา...เดินทางโดยสวัดติภาพนะ!"เจ้าตัวเอ่ยจากนั้นก็เดินพลางทำหน้าครุ่นคิด


"เฮ้อ...."

.

.

.

.

และตินสุดท้ายคาคาชินั่งหลับเป็นตายโดนที่ยังไม่ตั้งตัว....ตื่นขึ้นมาอีดทีเด็กจ้องหน้า
อย่างอึ้งๆ!!!

~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~

                                             -จบบริบูรณ์-

ไรท์ขอโทษนะค่ะที่อีก50%มันสั่นไปหน่อยเพราะไรท์แต่งจนจบแล้วแต่มีเรื่องติดขัดคือจู่ๆก็เน็ตกยุดซึ่งตอนนี้นอีกแค่ประโยคเดียวก็จะจบแล้วแต่น้องปิดเน๊ต!!...เลยทำให้ไรท์หัวร้อนขึ้นมาทันทีแบว่าไรท์แต่ง50%สุดท้ายมาเยอะมากแล้วอ่ะ!  เฮ้อ~~

ตอนจบก็ติดตามใน นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน ตอนที่469ในนั้นมีเนื้อกาที่ดีกว่า
และฝากกดติดตามเรื่องใหม่ของไรท์ด้านล่างเลยนะจ้ะ~!

แถม

   
ขอบคุณภาพกูลเกิ้ลนะ



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ reeyeom จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 11:59
    ขอบคุณคับ
    #2
    0
  2. วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 20:05

    ขำ 5555555

    ล่อซะหิวกันเลย//จ้อกกกกกก....

    แหนะ ท้องร้องเลย.//_//.)

    #1
    0