คัดลอกลิงก์เเล้ว

OS/ Our Room / BULLUDA Feat. ดิกคิดส์

โดย reddress

คงไม่เป็นไรหรอกก็ในห้องนี้ผมอยู่กับมันแค่สองคนนี่.

ยอดวิวรวม

217

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


217

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ส.ค. 60 / 15:57 น.
นิยาย OS/ Our Room / BULLUDA Feat. ԡԴ OS/ Our Room / BULLUDA Feat. ดิกคิดส์ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
BULLUDA




ก็ในห้องนี้มันมีแค่ผมกับมันจะทำอะไรก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง
:)




++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



รักความรักของชาวxids ความขี้เล่น ความแก้งค์นี้ ตามซับพอร์ททุกคนน้า เลยแอบมีชาวแก้งค์มาอยู๋ในเรื่องด้วย




*** One Short จากวันที่บยองโฮไลฟ์กับกอนอาแล้วลูด้าก็มาร่วมด้วยเลยแต่งมาตามจินตนาการของไรท์ล้วนๆ อาจใช้ภาษาไม่เก่งมากฝากติชมกันด้วยน้า :)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ส.ค. 60 / 15:57


ปังๆๆ

"เฮ้ บยองโฮ เปิดหน่อยเว้ยยยย" เสียงเคาะประตู ไม่ใช่สินี่น่าจะพังประตูมากกว่าพร้อมเสียงโวยวายของพี่กอนอาและได้ยินเสียงคุยกันต้องเป็นชาวแก๊งค์ดิกคิดส์แน่น่อน น่าจะเมากันมาแน่ๆ เพราะ
พวกพี่ๆ ชวนกันไปดื่มที่คลับแต่ผมพึ่งกลับมาจากทำธุระที่บ้านกว่าจะถึงก็เที่ยงคืนแล้วเลยไม่ได้ไปมานั่งเขียนเพลงต่อ

"กำลังออกไปเบาๆ สิฮยอง รอเดี๋ยววว" ผมรีบตอบรับเพราะกลัวข้างห้องจะได้ยินแล้วออกมาด่า 

     ผมเปิดมาก็เจอกอนอาฮยองพยุงซูรินฮยอง(Luda)ที่เมาจนยืนไม่ไหวอยู่ ส่วนซังฮุนฮยอง(DEX) ฮยอนจินยืนพิงระเบียงคุยกันอย่างออกรส ฮันยองฮยอง จุนฮวีฮยอง(Hot Kuzi)ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ สภาพแต่ละคนไม่น่าจะมาต่อกันอีกได้นะ ควรหลับคาร้านหรือกลับบ้านไปได้แล้ว จะมีก็บลินนูน่า(เชวรัน/Bryn) นี่แหละที่พอไหวนั่งยองๆ เล่นมือถืออยู่ สงสัยจะยังไม่สุดเพราะในมือของซังฮุนฮยองกับมีเบียร์อยู่ในถุงซุปเปอร์มาเก็ต นี่คือสภาพของคนที่ยังไม่สุดครับเพราะถ้าสุดจริงๆ นี่ต้องเป็นวันเกิดใครสักคนครับแบบใครเป็นเจ้าภาพนี่ต้องเมาจนภาพตัดกันไปเลย ผมก็เคยครับโดนพี่ๆ มอมจนภาพตัดแถมโดนแกล้งทิ้งให้นอนหน้าห้องไม่เอาเข้าห้องด้วยครับทั้งๆ ที่พามาถึงห้องแล้วด้วยซ้ำ 

"นี่มันตี 4 แล้วนะ ทำไมไม่กลับบ้านกันล่ะครับ" ผมพูดในขณะที่ทุกคนค่อยๆ ทยอยเข้าห้องผมโดยไม่ต้องเชิญ

"อย่าบ่นนักเลย มาเอาซูรินฮยองของนายไปหนักโว้ย" กอนอาผลักซูรินฮยองมาจนผมเกือบรับไม่ทัน ซูรินพยุงตัวเองด้วยการดึงเสื้อผมและซบที่อกผม

      ไม่อยู่ 2 วันนี่เปลี่ยนสีผมอีกแล้วสินะ คราวนี้สีทองหน้าม้าสะน่ารักเลย ผมก้มมองคนที่ซบที่อกและแอบจุ๊บผมม้านั้นเบาๆ แต่เจ้าตัวเหมือนรู้ตัวก้มหัวลงไปกับอกผม ผมพาซูรินไปนอนที่เตียงห่มผ้าให้ก่อนจะมานั่งร่วมวงกับทุกคนที่โซฟา ผมดื่มไปนิดหน่อยก่อนที่จะมานั่งที่โต๊ะทำเพลงหลังโซฟาเปิดเพลง ก่อนที่คยองซูจะมารับบลินกลับ 

"แพนด้าฮยองมาดื่มก่อนสิ" ซังฮุนเอ่ยชวน
 
"ไม่หละ พวกนายดื่มกันเลยฉันพึ่งออกจากห้องอัดยังไม่ได้นอน ง่วงแล้วหละ"

"ฮยองกลับแล้วหรอ" ผมถาม คยองซูหรือแพนด้ากอมทำเพลงแล้วก็โปรดิวซ์ได้ดีทีเดียวช่วงนี้กำลังทำ Jay Co Bee Crew กับเพื่อนคงเหนื่อยน่าดูแต่ถึงเหนื่อยยังไงก็ตามมาดูแลชเวรันหรือบลินนูน่าตลอด
 
"บลินนี่ โกโฮม" เขาเรียกบลินนูน่าก่อนที่บลินนูน่าจะลุกขึ้นไปกอดหน้าจมไปกับอกและเงยขึ้นมาพยักหน้าให้เบาๆ อย่างอ้อนๆ

"บลินนี่ บายยย" ทุกคนเอ่ยลาล้อๆ เพราะปกติจะมีแต่คยองซูเท่านั้นที่เรียก 'บลินนี่' 

"ไอ้พวกเด็กบ้า" นูน่าหันมาทำหน้าโกรธใส่ก่อนที่คยองซูฮยองกอดคอออกจากห้องพร้อมกับความงอแงของนูน่า เรียกเสียงขำขันจากทุกคนได้อย่างดี

     ผมเปิดซาวด์และผลัดกันฟรีสไตล์แร๊ป ดิสกันอย่างสนุกสนาน ส่วนกอนอานึกสนุกเอามือถือผมเปิดไลฟ์วางไว้ข้างหน้าและมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ แร๊ปให้ชาวโซเชี่ยลฟัง 

"Dex Let's Get it" กอนอาหันไปพูดกับซังฮุนฮยองที่กำลังยืนแร๊ปโดนใช้ขวดน้ำเป็นไมค์

     ผมหันไปดูที่นอนก็เห็นว่าฮยองตัวเล็กของผมไม่อยู่มีแต่ผ้าห่มกองไว้ และมีฮันยองฮยองกับฮยอนจินนอนเบียดกันอยู่ที่นอน ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่หน้าเปียกน้ำเสยผมขึ้น ก่อนจะตรงมาระหว่างผมกับกอนอาที่คุยกันอยู่หน้าไลฟ์ ส่วนที่โซฟาซังฮุนฮยองกับจุนฮวีฮยองก็ยังคงดื่มกันไม่มีท่าทีจะหยุดไม่รู้เอาแรงมาจากไหนยืนแร๊ป ยืนเต้นกันอย่างสนุก ซูรินฮยองเข้ามาเอามือยันไว้กับขาผมและพูดทักทายพร้อมกับบ่นเรื่องที่ทุกคนเสียงดังจนทำให้เขาตื่น ผมก็ได้แต่หันไปยิ้มจนเริ่มมีคนในไลฟ์เเซวผมกับซูรินฮยองว่ายังไง ส่วนมากก็เป็นพวกที่ชอบจิ้นผมกับซูรินฮยองนั่นแหละครับ



"นี่ ทำไมถึงชอบแซวฉันกับนายนะ" ลูด้ามองขมวดคิ้ว

"ก็มึงยั่วน้องจริงๆ ไม่ใช่หรอ ดูๆ มือที่วางน่ะ" กอนอาฮยองพูดแซวบ้าง ทำเอาซังฮุนกับจุนฮวีลุกขึ้นมามุงที่ไลฟ์กันใหญ่ ก็มีแฟนๆ เข้ามาแซวกันเยอะมาก

Leexxxn : 'ฮยองแอบคิดอะไรกับน้องแล้วล่ะสิ'
texxxy : 'อ่อนไหวให้ฮยองเขาหรือยัง'
dopxxxxx08 : 'อยากให้รักกันจริงๆ'
_chxxxxxn : 'กอนอาอย่ามาเป็นมือที่สามแย่งซูรินนะ'

ซังฮุนอ่านคอมเม้นที่ขึ้นมาเรื่อยๆ โดยเลียนเสียงผญ. จนเป็นที่ขำขันของคนทั้งห้อง 

"พวกนี้เป็นเหี้ยอะไรวะ ถ้ามันมีนมใหญ่แทนกล้ามโตๆ ว่าไปอย่าง" เขาบ่นอย่างหัวเสียแต่ผมกับทุกคนกลับหัวเราะท่าทางแบบนี้ของซูรินฮยองก่อนจะคว้ามือถือผมมาปิดไลฟ์ของไปดื้อๆ

"นี่ไลฟ์ผมนะฮยอง" 

"ทำไม ฉันจะปิดนี่" พูดจบก็ส่งมือถือให้ผมก่อนเดินไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงส่วนคนอื่นก็นั่งคุยกันต่อ ผมก็นั่งเปิดเพลงและคุยกับพี่ๆ เขานั่นแหละครับส่วนคนตัวเล็กของผมก็เดินไปนอนเล่นมือถือที่เดิมจนหลับไปอีกรอบ พวกพี่ๆ นี่โคตรอึดเมาก็ไม่หลับไม่นอน คุยอะไรกันนักหนาทั้งที่ก็เจอกันเกือบทุกวัน

"นี่ 7 โมงแล้วหรอวะ งั้นกลับก่อนนะเว้ยบยองโฮ เริ่มง่วงแล้วว่ะ" ซังฮุนหยิบมือถือมาดูบ่นๆ 

"กลับไหมกอนอา จุนฮวี" ซังฮุนถาม

"เออ กลับๆ นอนบ้านมึงนะใกล้ดี" กอนอาพูดกับซังฮุน

"กูด้วยๆ จะนอนนี่ที่ก็เต็ม" จุนฮวีพูดและมองไปที่เตียงนอนที่มี 3 คนนอนเบียดกันอยู่

"บยองโฮ แล้วมึงจะนอนยังไงวะ" กอนอาหันมาถามผมที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

"ผมนอนโซฟานี่แหละฮยอง กลับดีๆ นะครับ" 
ผมเดินไปส่งพวกฮยองที่หน้าประตูก่อนจะมาเก็บกระป๋องเบียร์ ถุงขนมก่อนจะไปนอนเหยียดที่โซฟา

12.15น.
ผมลืมตาขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงฮันยองฮยองกับฮยอนจินยืนคุยกัยอยู่หน้าตู้เย็น 

"ตื่นแล้วหรอฮยอนจิน ฮันยองฮยอง" ผมขยี้ตาก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

"เออ ฉันจะกลับแล้วว่ะ ไปนอนที่เตียงไป" ฮยอนจินพูดพร้อมกับยกมือลา 

"กูไปละ ขอบใจมากเว้ย" ฮันยองฮยองพูดและโบกมือลาตามฮยอนจินไป

พอทั้งคู่ไปผมก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ซูรินฮยอง ขอกอดหน่อยแล้วกันนะฮยอง ผมถือวิสาสะดึงซูรินฮยองมานอนบนแขนและกอดเขาไว้

"อือ~" คนตัวเล็กขยับตัวเบาๆ แต่ก็วางแขนที่เอวผมตอบ

"ขนาดนอนยังบ่นอีกหรอเนี่ย" ผมจูบหน้าผากเบาๆ และนอนกอดคนตัวเล็กจนหลับไป


Luda part

     ผมลืมตาขึ้นมาก็เจอกับหน้าอกแกร่งที่จำได้ดีว่าเป็นของใครมันอยู่ห่างจากหน้าผมไม่ถึงคืบ นี่ผมอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ของมันอีกแล้วสินะมันบ่อยจนผมคิดว่าถ้าสักวันไม่มีมันแล้วผมจะเป็นยังไงกันนะ ตั้งแต่วันที่ผมชวนมันมาอยู่ดิกคิดส์ มันก็ไม่เคยปล่อยผมเลยคอยอยู่ข้าง เอาแต่บอกว่ารักๆๆ จนบางทีผมก็เริ่มอ่อนไหวแต่จะให้หัวหน้าแก้งค์แรปอย่างผมไปคบกับผช.อย่างมัน ใครๆ ก็น่าจะคิดว่าผมต้องเป็นเมียมันแน่ๆ เด็กอะไรวะ สูงตั้ง 185 ส่วนผมน่ะ 165 แต่จริงๆ แล้วผมน่าจะสูงแค่ 163 หรือ 164 เท่านั้นแหละ มันตามดูแลแต่ผมห่วงผมเสมอจนโดนพวกในแก้งค์ล้อจนมันกลายเป็นเรื่องธรรมดามันเลยทำให้ผมคิดว่ามันคงแค่เล่นๆ สร้างเสียงหัวเราะให้คนในแก้งค์ไปแบบนั้นแต่ผมก็ไม่เคยคิดจะคุยเรื่องความรู้สึกจริงๆ กับมันสักที ก็ใครจะไปกล้าคุยล่ะกลัวว่าถ้ามันบอกว่าเล่นๆ ผมจะเสียหน้าและเสียมันไป แต่ถ้ามันจริงก็คงทำตัวไม่ถูก อีกอย่างมีมันอยู่แบบนี้มันก็ดีมากๆ แล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแต่ขออยู่แบบนี้สักพักแล้วกันเพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้วจะทำอะไรก็ไมมีใครมาล้อผมได้หรอก ผมมุดเข้าหาอกแกร่งจนจมูกชนอกและกระชับกอดมันแน่นขึ้น เจ้าเด็กยักษ์คงคิดว่าผมหนาวเลยดึงผ้าห่มที่ร่นอยู่ที่เอวขึ้นมาห่มและกอดผมแน่นขึ้นเช่นกัน นี่ขนาดมันหลับมันยังดูแลผมขนาดนี้ ไม่อยากให้มันไปดูแลคนอื่นนอกจากผมเลย  

     ผมตื่นมาอีกรอบคนข้างๆ ก็หายไปแล้ว ผมเลยเอื้อมไปหยิบมือถือมาดูเวลา 16.00 น. ผมวางมือถือแล้วผลิกตัวก็เห็นเจ้าเด็กยักษ์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่ามีน้ำเกาะตามตัวผมเลยแกล้งหลับต่อแต่หรี่ตามองเห็นว่ามันเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดก่อนจะพาดไว้ที่บ่าและใส่เกงเกงขาสั้นก่อนที่มันจะเดินเข้ามาหาผม มันนั่งลงข้างๆ ที่นอนและหอมลงที่แก้มผม ตอนนี้หน้าผมร้อนผ่าวและมันอาจจะแดงอยู่ก็ได้เลยต้องแกล้งเป็นบิดตัวและลุกขึ้นนั่งทำหน้างัวเงียๆ 

"กี่โมงแล้วเนี่ย" ผมขยี้ตาและหันไปถามมัน

"4 โมงกว่าแล้วฮยองไปอาบน้ำแล้วไปกินข้าวกันเถอะผมหิวแล้ว"

"ฉันกลับดีกว่าไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน ชุดนี้เหม็นจะแย่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วเนี่ย" 

"ไม่เห็นจะเหม็นเลยฮยอง" มันยื่นหน้ามาใกล้ๆ หน้าผมแล้วทำเป็นดมที่ซอกคอจนจมูกมันโดนคอเบาๆ

"ยื่นหน้ามาทำไมไอ้เด็กนี่ตกใจหมด" 
 ทำให้ผมตกใจและผลักมันออกโดยอัตโนมัติ

"โอ้ย ผมเจ็บนะฮยอง" น้องมันทำท่ากุมอกและยิ้มขำๆ ที่แกล้งผมได้

"ใส่เสื้อผ้าผมก็ได้ ปกติก็ชอบเอาของผมไปใส่อยู่แล้วนิ ส่วนชั้นในผมออกไปซื้อที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตมาให้แล้วอยู่บนโต๊ะ" 

"นายมารู้ไซส์ฉันได้ไง ไอ้เด็กบ้า" ผมเขินมันจนกลัวว่ามันจะรู้ว่าผมหน้าแดงเลยลุกขึ้นจะไปอาบน้ำแต่รีบก้าวไปหน่อยเลยสะดุดผ้าห่มที่พันจนล้มลงที่ตักมันเข่าผมกระแทกกับขาที่มันนั่งขัดสมาธิอยู่ส่วนหน้าชนเข้ากับกับไหล่มัน ผมตกใจเลยเผลอกอดมันไว้

"ฮยอง เขินผมรึไง" มันกอดผมแน่นและไม่ยอมปล่อยผม

"ปล่อยได้แล้ว ไอ้เด็กบ้า" ผมทุบที่หลังมันทีนึงก่อนจะยอมปล่อยและพยุงผมนั่งบนเตียงและขำผม

"นึกว่าเจ็บผมเลยปลอบฮยองอ่า" มันนั่งขำผมอยู่ข้างๆ เตียง

"อย่าขำ เจ็บนะเว้ยไหล่แข็งเป็นหินเลยดั้งหักแล้วมั้งเนี้ย" ผมลูบดั้งและปัดผมหน้าม้าให้เข้าที่

"ฮยองซุ่มซ่ามเองแล้วมาโทษผมได้ยังไงกันเล่า" ไม่พูดเปล่ามันยกตัวนั่งยองๆ ก่อนเอามือมาเปิดหน้าม้าขึ้นแล้วใช้นิ้วลูบสันจมูกผมเบาๆ แล้วยื่นหน้ามาใกล้มากขึ้นผมเลยหลับตาเพราะคิดว่ามันจะจูบ แต่มันกลับเป็นลมเบาๆ ที่กระทบที่หว่างคิ้ว

"......................." ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้หัวใจผมมันเต้นแรง แถมหน้ายังร้อนผ่าวจนต้องก้มหน้าลงไม่ให้มันเห็นว่าผมเขินจนหน้าแดงไปแล้ว

"ผมเป่าให้แล้ว ไม่เจ็บหรอกครับ" มันย่อตัวลงและเงยมองหน้าผมที่ก้มอยู่

"......................."

"นี่กำลังโกรธผมหรือเขินผมกันอยู่เนี่ยฮยอง" มันเอามือมาดึงแก้มผมเบาๆ

"ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละน่า" ผมผลักมันออกและลุกไปอาบน้ำเอาหยิบเสื้อสเวทเตอร์ขาวลายฟ้อนกับกางเกงวอร์มขายาวตัวที่คิดว่าสั้นที่สุดของมันมาเดินเข้าห้องน้ำ ตอนนี้ผมยืนยิ้มคนเดียวอยู่หน้ากระจก ทำไมนะไอ้เด็กนี่มีอิทธิพลกับใจมสะเหลือเกิน ถ้าเป็นคนอื่นมาทำกับผมแบบนี้คนต่อยหรือไม่ก็ถีบไปแล้วแต่ไม่เป็นไรหรอกมั้งก็นี่เราอยู่กันสองคนนี่นาไม่ต้องกลัวใครจะเห็นหรือมาล้อหรอกน่า ผมไม่อยากออกไปจากห้องนี้เลยอยากอยู่แค่กับมันในห้องนี้ไปตลอด ถ้าฉันเป็นแค่ซูรินฮยองของนายฉันคงกล้าที่จะพูดความรู้สึกของฉันออกไปแล้วแต่นี่ฉันเป็นลูด้ากัปตันของดิกคิดส์ ฉันขอคิดอะไรอีกหน่อยแล้วกันนะเจ้าเด็กยักษ์

ผลงานทั้งหมด ของ reddress

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น