ตอนที่ 31 : ตอนที่ ๓๐ เดินเกมรุก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

ตอนที่ ๓๐ เดินเกมรุก


อิมเมจอิทธิฤทธิ์


ปริมาณกาแฟในแก้วสีขาวสะอาดไม่ได้ลดระดับลงเลยตั้งแต่ถูกนำเข้ามาเสิร์ฟ เหตุเพราะชายหนุ่มที่นั่งบนเก้าอี้หนังในห้องรักษาการแทนกรรมการผู้จัดการใหญ่ ยังไม่มีความรู้สึกอยากดื่มด่ำรสชาติของมันจนกว่าจะได้คำตอบจากมิลเลอร์โฮลดิ้ง ดวงตาเรียวจึงเอาจับจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยใจจดใจจ่อเพื่อรอว่าสัญลักษณ์จดหมายอิเลกทรอนิกส์จะปรากฏเมื่อใด

เพราะฉะนั้น แค่มีสายเรียกเข้ากวนสมาธิ ก็ทำให้เขาอารมณ์เสีย ชักสีหน้าใส่โทรศัพท์ แต่แล้วก็พ่นลมหายใจดังเมื่อเห็นว่าเจ้าของสายเรียกนั้นคือมารดาของตน

“ว่าไงครับแม่” เขากรอกเสียงทักทายอย่างเบื่อหน่าย

“ฉันโทรมาถามแกเรื่องขายหุ้นคุณากร ฯ สรุปว่านายเรมอนด์นั่นจะซื้อหรือเปล่า”

“เขาขอดูผลประกอบการย้อนหลังก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ ผมคิดว่าจะให้เวลาเขาพิจารณาสักอาทิตย์สองอาทิตย์ แล้วค่อยโทรไปถาม”

“ดูแกไม่ค่อยเดือดร้อนเลยนะที่กิจการของครอบครัวจะพินาศ”

“ผมก็ไม่ได้นั่งเฉย ๆ นะครับแม่” คิ้วเข้มย่นเข้าหากัน ตอบกลับด้วยเสียงขุ่น “ตอนนี้โครงการของคุณากร ฯ ก็เดินหน้าไปมากแล้ว พอห้างสรรพสินค้าเปิดทำการราคาหุ้นก็จะพุ่งขึ้น”

“แต่กว่านายโรสจะทำสำเร็จ ก็เลยเวลาคืนหนี้ของแอนเจลฟลายไปแล้ว!

“ผมก็กำลังหาทางอื่นช่วยอยู่นี่ไง” ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกถึงความโกรธที่กำลังเพิ่มขึ้น “นายเรมอนด์บอกราคาซื้อหุ้นคุณากร ฯ มาแล้ว แต่ตอนนี้ผมกำลังรอคำตอบจากมิลเลอร์โฮลดิ้งว่าเขายอมรอจนกว่าเราจะขายหุ้นได้หรือเปล่า”

“แกก็บอกเขาไปสิว่าถ้าขายหุ้นคุณากร ฯ ได้แล้ว เราจะจ่ายหนี้เขาทันที ถ้าจะให้ดีแกก็ขายนายเรมอนด์นั่นแพงหน่อย แล้วยกส่วนต่างให้มิลเลอร์ไปเลย เขาจะได้พอใจ”

อิทธิฤทธิ์ฟังแล้วถอนหายใจหนัก การที่ต้องแบกรับภาระจัดการหนี้สินของกิจการครอบครัวก็ยุ่งยากพอแล้ว ยังต้องคิดถึงอนาคตของแอนเจลฟลายว่าจะอยู่ยงคงกระพันต่อไปได้อีกสักเท่าไหร่

“บอกตามตรงนะครับแม่ ผมก็ไม่อยากขายหุ้นคุณากรเลยสักหุ้นด้วยซ้ำไป เพราะตอนนี้เงินปันผลที่ได้ก็เหมือนหม้อข้าวของเรา ถ้าเราทุบหม้อข้าวแล้วเท่ากับแอนเจลฟลายจะไม่มีรายได้อื่นนอกจากขายตั๋วเครื่องบินที่มีบริษัทคู่แข่งผุดขึ้นอย่างกับดอกเห็ด”

“หรือไม่ก็แกจับแม่โรสแต่งงานกับแกให้ได้ไว ๆ แกก็ได้ฮุบคุณากรมาเป็นของแกทั้งหมด”

“เรื่องนั้นผมทำแน่นอน แต่ตอนนี้เราต้องรู้ก่อนว่ามิลเลอร์จะตัดสินยังไงกับการขอผ่อนผัน และถ้าเขาไม่ยอม ผมก็ต้องตกร่องปล่องชิดกับโรสให้เร็วที่สุด”

“แล้วแกจะทำยังไงให้แม้โรสสยอมแต่งกับแก”

“ผมมีวิธีของผมก็แล้วกัน คุณแม่อย่ากังวลนัก ถ้ามีอะไรคืบหน้า ผมจะบอกเอง” ชายหนุ่มกล่าวตัดรำคาญ แล้ววางสาย ก่อนยกนิ้วขึ้นนวดต้นคอคลายอาการเมื่อยล้า แต่ความเงียบที่เพิ่งได้ครอบครองไปไม่กี่นาทีก็ถูกรบกวนด้วยสายเรียกเข้าสายที่สอง

หากแต่เจ้าของหมายเลขคนนี้ ไม่ได้สร้างความหงุดหงิดใจให้อย่างเคย ทั้งที่แต่ก่อนเขามักจะเพิกเฉยไม่สนใจ และเลี่ยงการติดต่อกับหญิงสาวเจ้าของเลขหมายมาสักพักใหญ่ ทว่าความเครียดขึงที่ก่อตัวภายในร่างกาย เรียกร้องให้เขาเรียกร้องให้เขาละความตั้งใจเดิม เพื่อตอบสนองความต้องการของร่างกาย

“พีอิท หงส์มีเรื่องสำคัญอยากพูดกับพี่” ปลายทางบอกความต้องการทันที

“มาหาพี่ที่คอนโคคืนนี้” ด้วยรู้ว่าหล่อนจะไม่ปฏิเสธ คำทักทายทั่วไปจึงกลายเป็นคำเชิญชวน “พี่เองก็มีเรื่องอยากพูดกับหงส์... เยอะเลย”

 

เสียงหวีดร้องสุดท้ายของแพรพรรณรายดังลั่นห้องในตอนรุ่งสาง อิทธิฤทธิ์ถึงได้ถอนตัวออกจากกายสาวหลังกอบโกยความอิ่มเอมจนเต็มคราบ แม้รสสวาทคราวนี้จะไม่ถึงใจอย่างที่หล่อนเคยปรนเปรอ แต่ก็พอช่วยให้เขาคลายความขึงเครียดของร่างกายลงไปได้เยอะพอควร

เมื่อเสร็จสมใจหมาย ก็ลุกเดินพาร่างผึ่งผายไปรินเหล้าแล้วนั่งดื่มบนโซฟา ทิ้งหล่อนนอนหายใจหอบโยนบนเตียง เพื่อเปิดโน้ตบุคเช็คกล่องจดหมายเข้าจากมิลเลอร์โฮลดิ้ง แต่ก็พบว่ามันว่างเปล่า

“บัดซบเอ๊ย” เขาส่งเสียงสบถอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วรินเหล้าใส่แก้วกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนเงยตามองร่างบางที่ค่อย ๆ ลุกนั่งคล้ายคนอ่อนแรง

“เป็นอะไร ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น”

“หงส์... หงส์เหมือนจะ...ฮึก”

หล่อนพูดไม่ทันจบ ก็พรวดพราดลงจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำแล้วส่งเสียงโอ้กอ้ากเหมือนกำลังอาเจียน สักพักใหญ่ถึงเดินโซซัดโซเซออกมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ครั้นจะไม่ดูดำดูดีก็จะกลายเป็นคนใจไม้ไส้ระกำ จึงลุกขึ้นไปหาไถ่ถามสภาพอาการ

“เป็นอะไร ไม่สบายหรือไง”

แพรพรรณรายสูดลมหายใจเข้าลึก ปรือตามองแล้วชันแขนขึ้นนั่งพิงหลังกับหมอน “พี่อิทพร้อมฟังเรื่องสำคัญของหงส์แล้วใช่ไหมคะ”

ดวงตาเรียวหรี่แคบมอง ลืมเรื่องธุระสำคัญของหล่อนไปเสียสนิท และเขาเองก็ไม่นึกอยากถามถึง เพราะตั้งแต่ก้าวแรกที่หล่อนเหยียบย้ำเข้ามาในห้องพักสุดหรู เขาก็เข้าจู่โจมเล้าโลมจนหล่อนหลอมละลาย ยอมปล่อยกายปล่อยใจไปตามแรงปรารถนาอันเร่าร้อนรุนแรงของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

“เรื่องอะไร” น้ำเสียงถามกลับเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

“พี่อิท...” คล้ายเห็นแววความหวั่นเกรงในดวงตาของหญิงสาว “พี่อิท... จะเป็นพ่อคนแล้วนะคะ”

“พ่อ ?” คิ้วเข้มเลิกขึ้น เปล่งคำพูดเสียงสูง “พี่น่ะหรือ ?

หล่อนอาศัยความเงียบเป็นคำตอบ แต่ถึงหล่อนจะเปล่งคำพูดออกมาว่าใช่ เขาก็ไม่คิดตื่นเต้นดีใจ ในทางกลับกัน อิทธิฤทธิ์ไม่อยากได้ความวุ่นวายอื่นใดมาทับถมปัญหากิจการของครอบครัวที่ยังแก้ไขไม่จบไม่สิ้น

“ไปเอาออกซะ” จึงบอกหล่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“พี่อิท... พี่อิทพูดจริงหรือคะ”

เสียงสั่นเครือของหล่อนกับน้ำตารื้นไม่กระทบจิตใจชายหนุ่มให้ไขว้เขว เขากระตุกยิ้ม ส่ายหน้าระอาหญิงสาวที่มองมาด้วยแววตาผิดหวัง

“ไม่เอาน่าหงส์ เราคบกันแบบนี้ก็ดีพอแล้วไม่ใช่หรือ หงส์จะให้พี่ย้ำคำพูดเดิมไปถึงไหนว่าพี่แต่งงานกับโรส”

แพรพรรณรายเม้มปากเข้าหากันแน่น จ้องเขาด้วยดวงตาชื้นแต่แข็งกร้าว “แต่โรสรู้เรื่องของเราสองคนแล้ว และต่อให้พี่พยายามยังไงโรสก็ไม่มีทางรักพี่ได้เหมือนหงส์”

“แต่โรสจะต้องไม่รู้เรื่องที่หงส์เพิ่งพ่นออกมา” อิทธิฤทธิ์เปล่งเสียงขรึม “ไม่อย่างนั้น วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะเจอกัน”

คำขาดที่เขายื่นไปคงทำให้แพรพรรณรายเข้าใจอะไรมากขึ้น หล่อนถึงหย่อนขาลงจากเตียงแล้วลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้นสวมใส่ ก่อนพาร่างปวกเปียกเดินตรงไปที่ประตูห้องไป ไร้ท่าทีดื้อดึงอย่างเคย จนอิทธิฤทธิ์อดแปลกใจไม่ได้ แต่นั่นก็ดีแล้ว เพราะเขาจะใช้เวลาต่อจากนี้ในการรอคำตอบจากมิลเลอร์โฮลดิ้ง

ทว่าเวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยง ก็ไม่มีจดหมายใดจากบริษัทเจ้าหนี้สักฉบับ สร้างความอึดอัดใจให้กับชายหนุ่มจนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรไปทวงคำตอบ แต่ยังไม่ทันได้กดหมายเลขที่ต้องการ สายเรียกเข้าจากบุคคลสำคัญที่คอยหนุนเรื่องการแต่งงานระหว่างเขากับโรสก็แทรกคิวมาก่อน

“สวัสดีครับป้าปัท” อิทธิฤทธิ์ข่มเสียงหงุดหงิดไว้ภายในก่อนเปล่งคำทักทายเจ้าของหมายเลขเรียกเข้า

“ตอนนี้อิทสะดวกคุยหรือเปล่า ป้าอยากคุยกับอิทเรื่องนั้น” แม้อีกฝ่ายจะพูดเชิงเกรงใจ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงการบังคับในน้ำเสียง และเพราะรู้ว่าปลายทางหมายถึงเรื่องใด ชายหนุ่มจึงเริ่มเปิดเรื่องก่อนทันที

“ผมว่าป้าปัทอย่าเพิ่งกังวลไปดีกว่า ถ้าถ้าเคลื่อนไหวมาก ก็จะยิ่งเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น”

“แต่ป้าอยากยกภูเขาออกจากอก...” ปลายทางเงียบเสียงไปนานหลายนาทีกว่า กระทั่งเขาได้ยินเสียงถอนลมหายใจ ตามด้วยประโยคต่อมาที่สร้างความกดดันให้

“อิท... ที่ป้าทำไปก็เพราะอยากให้โรสทำงานใหญ่สำเร็จ แต่โรสก็ยังอ่อนประสบการณ์นัก ถ้าหากวันหนึ่งไม่มีลุงคุณากรหรือป้าแล้ว ก็คงมีแต่อิทที่ป้าไว้ใจให้คุมกิจการ โรสคือสิ่งมีค่าที่สุดทั้งหมดของป้ากับลุง อิทสัญญากับป้าได้ไหมว่าจะดูแลโรสให้ดีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าป้าเลย”

เขาเองก็ไม่อยากเอาภูเขาของใครมาทับอกตัวเองเช่นกัน ลำพังแค่เรื่องกิจการครอบครัวก็ปวดหัวมากพอแล้ว แล้ว แต่ประโยคที่ตามมานั้นก็สร้างความหนักอึ้งให้กับจิตใจหรือภูเขาที่นางปัทมาหมายถึงจะเป็นเรื่องของรสสุคนธ์ บุตรสาวคนเดียวที่ผู้เป็นมารดาไม่เคยวางใจให้เดินด้วยขาตัวเอง

 “ผมจะทำให้ดีที่สุด” จะให้เอ่ยคำว่าสัญญา ก็ไม่อาจพูดได้เต็มปากเต็มคำ ประโยคที่บอกออกไปจึงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดในใจตอนนี้

“ส่วนเรื่องที่คุณป้ากังวล ผมกำลังหาทางออกให้คุณป้าอยู่” ชายหนุ่มบอกกล่าวกับหญิงอาวุโส แล้วก็รับบอกลาในตอนที่เห็นว่ามีจดหมายอิเลกทรอนิกจากมิลเลอร์โฮลดิ้ง แต่ในวินาทีเดียวกันที่กำลังเลื่อนนิ้วเปิดกล่องจดหมาย เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์ก็ดึงสายตาของชายหนุ่มให้เหลือบไปมอง

หงส์ส่งต่อคำขอบคุณจากสัญชัยมาให้พี่อิท

คำขอบคุณ ?

อิทธิฤทธิ์ขมวดคิ้วมุ่น ก็เพราะรสสุคนธ์ได้ที่ดินของโรงเรียนปลูกปัญญามาฟรี ๆ เขาจึงไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าจ้างให้นานนั่นตามสัญญาที่ตกลง ชายหนุ่มจึงหันเหความสนใจกลับไปที่ข้อความในจดหมายที่สร้างความปรีดาให้หัวใจยิ่งเหมือนได้ดื่มน้ำอมฤต เพราะประโยคภาษาอังกฤษประโยคแรกนั้นขึ้นต้นว่ามิลเลอร์โฮลดิ้งจะต่อสัญญากู้ให้แก่แอนเจล ฟลาย โดยเขาต้องยินยอมทำตามเงื่อนไขต่อไปนี้

แต่ในตอนที่กำลังไล่สายตาอ่านจนถึงเงื่อนไขข้อสุดท้ายที่ทำให้คิ้วเรียวขมวดชิดกันนั้นเอง เสียงข้อความจากหญิงสาวคนเดิมก็ดังติดต่อกัน หากทว่าครั้งนี้มาในรูปแบบของไฟล์บันทึกการสนทนา ยังความคลางแคลงใจให้ชายหนุ่มยิ่งนัก จึงเลือกคว้าโทรศัพท์แล้วเปิดโปรแกรมรับส่งข้อความที่หล่อนส่งต่อคำขอบคุณมาในรูปแบบบันทึกเสียงสนทนาระหว่างเขากับสัญชัยที่ทำให้เขาสบถลั่นห้องพักในคอนโดมีเนียมหรู

 

จริง ๆ แล้วหมอนั่นไม่อยู่ในสายตาของผม ก็แค่ยุงรำคาญที่ไม่อยากใช้มือตัวเองตบให้เลือดเปื้อน แต่คงไม่ต้องตบให้ถึงตาย แค่ไล่ให้มันหนีไปที่อื่นก็พอ

ถ้าผมทำสำเร็จ คุณจะให้อะไรผม

เงินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ผมจ่ายค่าที่ดินให้เจ้าต้นกล้าย้ายโรงเรียนของมันให้พ้นตา

 

พอจบบันทึกเสียงการสนาทนา นิ้วแกร่งก็รัวกดหมายเลขโทรศัพท์ของแพรพรรณราย ซึ่งหล่อนช่างแสบสันต์นัก เพราะทันทีที่หล่อนรับสายก็ต้อนรับเขาด้วยการพูดว่า

“หงส์คงไม่จำเป็นต้องบอกนะคะว่า พี่อิทควรทำยังไงถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ดังไปถึงหูพี่ชายบุญธรรมของนายต้นกล้า”

อิทธิฤทธิ์คำรามเล็ดลอดไรฟัน “หงส์คิดจะจับพี่ด้วยการแบล๊คเมลอย่างนั้นหรือไง!

หล่อนหัวเราะในลำคอ ก่อนเอ่ยประโยคที่สร้างความร้อนรุ่มราวกับมีเปลวเพลิงเผาไหม้ภายในอก

“หงส์เคยบอกแล้วนี่คะว่า พี่อิทไม่ได้เป็นฝ่ายเลือกคนเดียว”

 

สวนอีเดนไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เช่นเดียวกับประตูซุ้มเรดอีเดนที่ยังออกสีแดงสดดอกสะพรั่งเต็มต้นส่งกลิ่นหอมเรียกชายหนุ่มให้หันเท้าเข้าไปเยี่ยมเยียนพวกมันหลังจากเสร็จสิ้นการคำนับสุสานของสองผู้มีพระคุณ

ทั้งที่ไม่คิดว่าจะกลับมาชื่นชมม่านกุหลาบแดงอีกครั้ง แต่การยึดสิ่งที่เคยเป็นของตนคืนตามเจตนารมณ์ที่ประกาศแก่หญิงสาวผู้ทิ้งสัจจะสัญญาด้วยความจำเป็นนั้น ทำให้เขาจำต้องกลืนน้ำลายตัวเองกลับมารับเงินมรดกที่เคยยืนกรานว่าไม่สมควรได้รับ

 “คุณทีเคครับ แอนเจลฟลายตอบกลับเงื่อนไขมาแล้วครับ” เสียงรายงานของผู้ช่วยสลายภาพหญิงสาวในห้วงคำนึง “เขายอมรับทุกเงื่อนไข ยกเว้นเงื่อนไขสุดท้ายที่เราเสนอให้เขานำหุ้นของแอนเจลฟลายมาจำนองกับมิลเลอร์โฮลดิ้งเป็นหลักประกันเงินกู้ยืมในระหว่างต่ออายุสัญญาครับ เขายังคงขอให้รอรับคืนเงินจากการขายหุ้นคุณากรให้เรมอนด์แลนด์”

ต้นกล้าฟังแล้วกระตุกยิ้ม คิดไว้ไม่มีผิดว่าคนอย่างอิทธิฤทธิ์ไม่มีทางยอมอะไรง่าย ๆ แล้วการที่อิทธิฤทธิ์ไม่อยากรับเงื่อนไขผูกมัดนั้นก็เท่ากับขาดความเชื่อมั่นในการบริหารกิจการแอนเจลฟลายจนได้กำไรมาใช้คืนหนี้ ซึ่งทำให้เขาวางหมากตัวต่อไปได้ดังใจต้องการ

“บีบเขาต่อด้วยการเร่งรัดให้จ่ายหนี้ภายในหนึ่งเดือน หรือไม่เขาต้องขายหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของคุณากรพร็อพเพอตี้ให้มิลเลอร์โฮลดิ้งในราคาที่ต่ำกว่าที่เสนอขายให้เรมอนด์แลนด์ เพื่อแลกกับการต่ออายุสัญญาของแอนเจลฟลาย”

“รับทราบครับ”

ผู้ช่วยค้อมศีรษะก่อนหมุนตัวเดินจากไปเพื่อทำตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่มที่ต้องการกดดันนายอิทธิฤทธิ์ให้เดินตามเกมที่วางหมากไว้

ไม่ได้อยากเป็นคนเลวอะไรทั้งนั้น และคำสอนสุดท้ายของครูเดือนที่ว่าคนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ไปบ้าง ก็ไม่ได้ถูกลบออกจากความทรงจำ เพียงแค่ถ้าความดีไม่เพียงพอต่อการดิ้นรนต่อสู้ในสังคม เงินก็คืออาวุธอานุภาพสูงที่จะช่วยให้ผู้ถูกล่าเปลี่ยนสถานะเป็นผู้ล่าที่เขากำลังเช็คบิลเป็นรายคน

ทั้งการหาเงื่อนงำการขายที่ดินของนายประชาที่เป็นเหตุให้เขากับรสสุคนธ์เดือดร้อน รวมไปถึงการตายปริศนาของจ้อยที่เกี่ยวพันกับสัญชัย

และสุดท้าย อุบัติเหตุจัดฉากที่ทำให้เขาเกือบจากโลกใบนี้ไปด้วยฝีมือมารดาของรสสุคนธ์ ที่เขากำลังเตรียมสิ่งตอบแทนมอบให้อย่างสมน้ำสมเนื้อด้วยการพิสูจน์หัวใจชายผู้ที่จะได้ครอบครองบุตรสาวของตนว่าจะเลือกทางใด ระหว่างกิจการของครอบครัวกับคุณกรพร็อพเพอตี้ที่ตัวเองทำให้เป็นหม้อข้าวก้นรั่ว

จะดีกว่าไหมถ้าความกล้านั้นมาพร้อมกับหัวใจที่เข้มแข็งและอำนาจบารมีมากพอที่จะใช้เป็นอาวุธต่อสู้กับศัตรูในระดับเดียวกัน

ประโยคของท่านโธมัสในอดีตเพิ่งถูกทำความเข้าใจลึกซึ้งก็ในวันนี้ เพราะหากเขาไม่ใช่ทีเค มิลเลอร์ที่ถูกเสริมปีกให้กล้าแกร่ง แต่ยังเป็นนายต้นกล้าไร้หัวนอนปลายเท้า ก็คงไม่มีทางได้ชูคอผยองเดชแสดงอำนาจกับใครทั้งนั้น

แต่สิ่งที่หวังจะเป็นไปได้ก็ด้วยการยอมรับเงินมรดก แลกกับจองจำตัวตนเป็นผู้รับใช้ตระกูลมิลเลอร์ไปตลอดกาล และนี่เองที่ทำให้เขาโยกถิ่นฐานมาพำนักในสหราชอาณาจักร ด้วยหวังว่าทีมปัดรังควานแมลงจะทำงานเต็มที่ เพื่อรอให้เขากลับไปประกาศความเป็นเจ้าของเหนือที่ดิน พร้อมกับถวายทัณฑ์แด่หญิงสาวที่บังอาจบิดพลิ้วสัญญา ซึ่งก็ดันเป็นเขาเสียเองที่เฝ้าฟูมฟักกุหลาบต้นนั้นด้วยใจทะนุถนอมราวกับมันเป็นตัวแทนหญิงสาวที่ตั้งชื่อให้มันว่า โรสตามอำเภอใจ

“น่าเสียดาย ถ้าคุณจะรออีกสักหน่อย ผมคงได้บอกชื่อที่แท้จริงของมันให้คุณรู้”

เขารำพึงเสียงทุ้มพลางเอื้อมมือขึ้นเหนือหัว เด็ดช่อเรดอีเดนลงมาเชยชมก่อนหมุนตัว เดินไปขึ้นรถตู้สีดำมันวาวที่จอดรออยู่ แล้วมุ่งหน้าสู่มิลเลอร์โฮลดิ้ง เพื่อรับตำแหน่งรองประธานตามคำบัญชาของเบน มิลเลอร์



ในตอนนี้จะมีใครสงสารอิทธิฤทธิ์บ้างหรือเปล้าน้อ 
แล้วคุณทีเคจะถวายบทลงโทษอะไรให้แม่กุหลาบของเรากัน
ฝากติดตามในตอนต่อ ๆ ไปด้วยนะคะ


ขอแจ้งการอัพนิยายจ้า เนื่องจากนักเขียนทำงานประจำ และอาทิตย์งานรุมเร้าอย่างหนัก จึงขออัพคุณกล้ากับหนูโรสในวันที่ 1 พค ค่ะ ขออภัยมา ณ ที่นี้ที่ทำให้รอนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #4 Nhuni (@Nhuni) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:26
    ไรต์ รีบมาลงเลยค่ะ ทำไมมาแค่ตอนเดียว มาลงเร็วๆเลย
    #4
    4
    • #4-3 RedAppleLoveSeries (@redapplels) (จากตอนที่ 31)
      24 เมษายน 2562 / 18:47
      แหะ พรุ่งนี้ไม่ทันค่า ขอโทษคุณ Nhuni ด้วย ตอนนี้ไรท์มาทำงานกับนายต่างจังหวัดจ้า ยังหาจังหวะสะดวกอัพนิยายไม่ได้เลย ขออย่างเร็วไม่เกินวันอาทิตย์นี้ได้มั้ยคะ จะพยายามให้เต็มที่ ^^
      #4-3
    • #4-4 Nhuni (@Nhuni) (จากตอนที่ 31)
      25 เมษายน 2562 / 18:43
      ได้ค่ะ ไรต์
      #4-4